บทที่ 91 เจตนาร้ายห้ามมี ใจระแวงคนต้องมีไว้

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ในขณะที่ยอดฝีมือขอบเขตทะยานเซียนผู้นั้นตั้งท่าจะไล่ตามไปในทิศทางที่พวกของเจียงหย่วนหลบหนีไป ทว่าด้วยความเคลื่อนไหวอันยิ่งใหญ่ที่เกิดขึ้น ทั้งแรงสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นและเสียงระเบิดกัมปนาท ประกอบกับเหล่านักบำเพ็ญเพียรในแคว้นเยว่ที่ต่างพากันออกตามหาตัวประกันอย่างบ้าคลั่งเพื่อหวังรางวัลนำจับ ส่งผลให้เมื่อพวกเขาสังเกตเห็นความผิดปกติที่นี่ ต่างก็พากันมุ่งหน้าเข้าหาโดยสัญชาตญาณ

ยังไม่ทันที่ยอดฝีมือขอบเขตทะยานเซียนจะได้ขยับตัว จากทั่วทุกสารทิศก็พลันปรากฏเงาร่างของนักบำเพ็ญเพียรแปลกหน้าทยอยกันออกมาให้เห็น เมื่อเห็นภาพนี้ ยอดฝีมือขอบเขตทะยานเซียนก็ตระหนักได้ทันทีว่า พวกเขาถูกพบตัวเข้าเสียแล้ว หากยังไม่รีบหนีในตอนนี้ รอจนกระทั่งตัวตนขอบเขตทะยานเซียนฝ่ายตรงข้ามเดินทางมาถึง พวกเขาคงต้องถูกกวาดล้างจนสิ้นซากที่นี่แน่นอน!

ด้วยเหตุบังเอิญเช่นนี้ ยอดฝีมือขอบเขตทะยานเซียนจึงจำต้องเลือกละทิ้งการตามล่าพวกเจียงหย่วน เขาหันกลับไปรวบตัวเหล่าลูกหลานตระกูลที่อยู่บนพื้นพาทะยานหนีไปตามเส้นทางถอนตัวที่วางแผนไว้ ส่วนยอดฝีมือขอบเขตทะยานเซียนอีกท่านหนึ่งนั้น ในจังหวะที่เข้าขัดขวางเพื่อดึงเวลาในตอนแรก กลับถูกผู้คุ้มครองมรรคาของตระกูลฟู่ซัดจนบาดเจ็บสาหัส ยามนี้ทำได้เพียงกบดานรักษาตัวอยู่ในพื้นที่ลับ มิเช่นนั้นคงไม่ออกหน้ามาเพียงคนเดียวเช่นนี้

เหล่านักบำเพ็ญเพียรที่ทยอยล้อมเข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็นยอดฝีมือขอบเขตทะยานเซียนก็ไม่มีใครกล้าขวางทาง ต่างพากันหลีกทางให้ฝ่ายตรงข้ามจากไปอย่างว่างง่าย ล้อเล่นหรือไง พวกเขาเป็นเพียงแค่ตัวประกอบปลายแถว ตระกูลตบะสูงสุดก็แค่ขอบเขตประสานสว่าง การจะไปขวางทางผู้ยิ่งใหญ่ที่ตบะสูงกว่าตนเองถึงสองขอบเขตใหญ่ รนหาที่ตายก็ไม่ได้ทำกันแบบนี้

อีกด้านหนึ่ง คณะของเจียงหย่วนหนีพ้นจากวิถีอันตรายมาได้แล้ว แม้จะสัมผัสไม่ได้ว่ามีผู้ติดตามมาเบื้องหลัง ทว่าทั้งสามคนก็ยังไม่กล้าผ่อนคลาย ยังคงใช้ผ้ายันต์มุดดินต่อไป มุ่งหน้าสู่เมืองที่ใกล้ที่สุด เพื่อเข้าหาจุดบริการของสมาคมการค้าเทียนฝู และแจ้งตำแหน่งของสองพี่น้องให้คนในสมาคมรับรู้ เพียงเท่านี้สถานการณ์ของพวกเขาก็จะถือว่าปลอดภัยอย่างแท้จริง

ทว่าในจังหวะนั้นเอง สีหน้าของสองพี่น้องตระกูลฟู่ก็พลันแปรเปลี่ยนไปพร้อมๆ กัน ใบหน้าของทั้งคู่แดงก่ำ ร่างกายร้อนรุ่มประดุจมีเพลิงเผาผลาญพรั่งพรูออกมาจากภายในกาย สถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้สองพี่น้องไม่อาจคงสภาวะผ้ายันต์มุดดินไว้ได้ จำต้องโผล่พ้นดินออกมาดัง "ปึด~" ล้มฟุ้งลงบนพื้นดินพลางส่งเสียงครางโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

เจียงหย่วนที่สังเกตเห็นความผิดปกติก็หยุดฝีเท้าลง แล้วรีบปรี่เข้าไปดูอาการของคนทั้งคู่ เมื่อเห็นสภาพของทั้งสองคน เขาจึงขมวดคิ้วแน่นพลางส่งกระแสจิตถามหูจิ่วเกอที่อยู่บนไหล่ "จิ่วเกอ เจ้าพอดูออกไหมว่าพวกเขากลายเป็นอะไรไป?"

พูดตามตรง ภายในใจของเจียงหย่วนยามนี้เริ่มผุดความคิดแง่ลบขึ้นมา หรือจะเป็นพวกยาปลุกกำหนัดอะไรพรรค์นั้น? นั่นมันจะแย่เกินไปแล้ว ไม่อาจตำหนิเขาที่คิดอกุศลได้ เพราะสถานการณ์ในยามนี้มันช่างดูคล้ายคลึงเหลือเกิน ทว่าไม่นาน หูจิ่วเกอก็แจ้งข่าวดีให้เขาทราบ

"อืม... พวกเขาถูกวางยาพิษน่ะ เป็นพิษชนิดที่เรียกว่า 'พิษชั่วร้าย'“

“หากไม่ได้รับยาแก้ หรืออาศัยโอสถวิญญาณเข้ากดข่มไว้ พวกเขาคงไม่อาจมีชีวิตรอดผ่านคืนนี้ไปได้"

เมื่อได้ยินว่าเป็น "พิษชั่วร้าย" ไม่ใช่ยาปลุกกำหนัดอย่างที่เขาสงสัย เจียงหย่วนก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก พิษชั่วร้ายยังนับว่าดี นึกไม่ถึงเลยว่าเป็นพิษชั่วร้าย พอนึกขึ้นได้ว่าในมือของตนมี "ยาเฉพาะทาง" สำหรับรับมือกับพิษชนิดนี้อยู่พอดีสองเม็ด สีหน้าของเจียงหย่วนก็ดูจะซับซ้อนขึ้นมาทันที จะว่าไป นี่คือสิ่งที่เรียกว่า "วาสนา" หรือเปล่านะ? พวกเขามีพิษชั่วร้าย ส่วนเขาก็มีโอสถถอนพิษชนิดนี้อยู่พอดี

คิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนจึงหยิบโอสถถอนพิษออกมาจากแหวนมิติสองเม็ด แล้วย่อตัวลงตรงหน้าสองพี่น้องพลางเอ่ยเสียงนิ่ง "ที่พวกเจ้าได้รับความทรมานเช่นนี้ เป็นเพราะเจ้าพวกนั้นวางพิษชั่วร้ายไว้ในตัวพวกเจ้า”

“หากไม่ได้รับการถอนพิษ พวกเจ้าไม่มีทางมีชีวิตรอดพ้นวันนี้ไปได้แน่นอน”

“แต่ว่า... เฮ้อ~ ในมือข้าดันมีโอสถถอนพิษอยู่สองเม็ดพอดี ดังนั้นพวกเจ้าน่าจะรู้นะ ว่านี่คือชีวิตที่สองที่พวกเจ้าติดค้างข้าไว้"

ฟู่ม่อพยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่พรั่งพรูออกมาจากร่างบาง นางพยายามเค้นเสียงออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุขุมที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ข้าเข้าใจแล้ว บุญคุณทั้งสองครั้งนี้ตระกูลฟู่ของเราจะจดจำไว้”

“ได้โปรด... ได้โปรดช่วยข้ากับน้องชายด้วย"

เมื่อได้รับฟัง เจียงหย่วนพยักหน้าพลางส่ายหน้า แล้วเอ่ยต่อ "ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อถือตระกูลฟู่ของพวกเจ้าหรอกนะ ทว่ารบกวนพวกเจ้าช่วยกล่าวคำสัตย์สาบานต่อมรรคาแห่งสวรรค์ที”

“มิเช่นนั้น ภายในใจข้ายังคงกังวลว่าจะเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นในภายหลัง"

การออกท่องโลกกว้าง เจียงหย่วนเน้นยึดถือคติ "เจตนาร้ายห้ามมี ใจระแวงคนต้องมีไว้" เป็นหลัก เพราะหากต้องเผชิญกับอุบัติเหตุจากตระกูลใหญ่ในภาคกลางเหล่านี้จนทำให้ตนเองต้องเสียเปรียบจนพูดไม่ออก ถึงตอนนั้นเขาคงทำได้เพียงทิ้งหน้าตา แล้วกลับไป "ร้องห่มร้องไห้" ฟ้องร้องบรรดาซือจุนของตนเองเท่านั้น แน่นอนว่า เพื่อป้องกันไม่ให้สถานการณ์น่าอายเช่นนั้นเกิดขึ้น เจียงหย่วนจึงพยายามเตรียมการทุกอย่างให้รัดกุมที่สุด

ฟู่ม่อรู้สึกถึงเปลวเพลิงแห่งโทสะที่ปะทุขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทว่านางก็จำต้องอดทนไว้ แล้วพาน้องชายอย่างฟู่เซวียนกล่าวคำสัตย์สาบานต่อมรรคาแห่งสวรรค์พร้อมกัน ตามถ้อยคำของเจียงหย่วน ว่าจะมอบผลตอบแทนที่น่าพึงพอใจให้แก่เขา จะไม่ส่งคนมาไล่ล่าจับกุม และจะไม่บีบคั้นสร้างความลำบากให้แก่เขา ส่วนเรื่องฐานะน่ะหรือ เหอะ หลังจากได้รับรางวัลเพียงหนึ่งวัน รูปลักษณ์ของเขาก็จะแปรเปลี่ยนเป็นคนใหม่ เน้นความรอบคอบเข้าไว้!

เมื่อเห็นสองพี่น้องตระกูลฟู่กล่าวคำสัตย์สาบานต่อมรรคาแห่งสวรรค์เสร็จสิ้น เจียงหย่วนจึงมอบโอสถถอนพิษให้ทั้งคู่ทาน ทันทีที่โอสถเข้าสู่ร่างกาย ตัวยาก็เริ่มแสดงผลอย่างรวดเร็ว สีหน้าของสองพี่น้องตระกูลฟู่ดีขึ้นจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เพียงไม่นาน สองพี่น้องตระกูลฟู่ก็สามารถลุกขึ้นยืนขยับร่างกายได้ตามปกติ ฟู่ม่อเอ่ยขึ้นเสียงเบาด้วยความรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ "พูดตามตรง ข้านึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าพวกนั้นจะวางพิษชั่วร้ายไว้ในอาหารมื้อปกติของเรา”

“มิน่าล่ะ พละกำลังในการเฝ้ายามของพวกมันถึงดูหละหลวมเพียงนั้น ที่แท้ต่อให้พวกเราหนีรอดออกมาได้ เมื่อพิษชั่วร้ายกำเริบ พวกเราย่อมต้องตายสถานเดียว"

เมื่อได้ยินคำกล่าวของพี่สาว ฟู่เซวียนก็พยักหน้าเห็นพ้องด้วยความหวาดเสียว "นั่นสิครับ โชคดีจริงๆ ที่พี่ชายมีโอสถถอนพิษอยู่ในมือ มิเช่นนั้นข้ากับท่านพี่คงต้องจบชีวิตลงที่นี่จริงๆ" แม้ก่อนหน้านี้เจียงหย่วนจะทำทีเป็น "ขูดเลือดขูดเนื้อ" จนทำให้พวกเขารู้สึกเคืองอยู่บ้าง ทว่าเมื่อดึงสติกลับมาไตร่ตรองดู ทุกสิ่งที่อีกฝ่ายทำล้วนอยู่ในขอบเขตที่สมเหตุสมผล

ด้วยเหตุนี้ สองพี่น้องจึงพร้อมใจกันส่งสายตาซาบซึ้งมายังเจียงหย่วน ดูสิ พวกเขายังต้องขอบคุณข้าเลยนะ~ เจียงหย่วนแอบบ่นในใจเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไปเรียบๆ "เอาละ คุณหนูใหญ่ คุณชายใหญ่ พวกเรารีบออกเดินทางกันต่อเถอะ ช้าไปอาจเกิดการเปลี่ยนแปลง"

"อื้ม!”

“ตกลงครับ!" พูดจบ ทั้งสามคนก็มุ่งหน้าสู่เมืองที่ใกล้ที่สุดต่อไป

...

เมืองซีถัง เมืองซีถัง เมืองขนาดกลางที่มีสาขาย่อยของสมาคมการค้าเทียนฝูตั้งอยู่ เมื่อเดินทางมาถึงที่นี่และเห็นป้ายชื่อของสมาคมการค้าเทียนฝู สองพี่น้องถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก จากนั้นทั้งคู่ก็รีบก้าวเข้าไปด้านใน และเอ่ยปากขอพบผู้รับผิดชอบสถานที่แห่งนี้ทันที แม้สภาพของสองพี่น้องจะดูมอมแมม ทว่าเมื่อดูจากอาภรณ์หรูหราและกลิ่นอายความสูงศักดิ์ที่แผ่ออกมา ย่อมบ่งบอกได้ว่าไม่ใช่สามัญชนทั่วไปแน่นอน สาวใช้ผู้มีไหวพริบรีบวิ่งออกไปทันที เพื่อแจ้งข่าวแก่ผู้รับผิดชอบ เมื่อผู้รับผิดชอบได้รับแจ้งว่ามีสองพี่น้องในอาภรณ์หรูหราต้องการพบตน ก็ตระหนักได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ