บทที่ 92 ข้ามีนามว่าจางซัน ผู้เหนือกฎ...

สองพี่น้องในอาภรณ์หรูหรา? ผู้รับผิดชอบสถานที่ที่ตระหนักได้ถึงลาภลอยก้อนมหึมา รีบกุลีกุจอคลานเข่าเข้ามาเบื้องหน้าสองพี่น้องทันที เมื่อจ้องมองใบหน้าของทั้งคู่ชัดๆ ผู้รับผิดชอบที่จำรูปลักษณ์ของสองพี่น้องจากประกาศจับได้ขึ้นใจ ก็บังเกิดความปิติยินดีอย่างบ้าคลั่งในอก เขาละล่ำละลักเอ่ยขึ้น

"คุณหนูใหญ่ คุณชายใหญ่ ท่านทั้งสองไม่เป็นอะไรจริงๆ ด้วย ช่างดียิ่งนัก!”

“ข้า... ข้าจะรีบแจ้งท่านลี่แห่งเมืองเชียนหลิ่วเดี๋ยวนี้เลยครับ!" พูดจบ ผู้รับผิดชอบก็หันไปทางเหล่าสาวใช้ เปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมทันที "รีบไปต้อนรับแขกผู้มีเกียรติให้ดี! แล้วไปตามยอดฝีมือคุ้มกันของสมาคมมาปกป้องท่านทั้งสองเดี๋ยวนี้!”

“รับทราบค่ะ!" เหล่าสาวใช้ต่างรู้ดีว่าผู้สูงศักดิ์มาเยือน จึงเริ่มเคลื่อนไหวจัดการงานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

สองพี่น้องตระกูลฟู่เห็นดังนั้นก็พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อันแสนสบาย แม้ในยามนี้ทั้งคู่จะเหนื่อยล้าเจียนตาย ทว่าการอบรมสั่งสอนของตระกูลฟู่ทำให้พวกเขาไม่อาจแสดงกิริยาที่เสียกิริยาต่อหน้าคนนอกได้ จึงทำได้เพียงฝืนร่างกาย นั่งนิ่งสงบอยู่อย่างนั้น

ด้านเจียงหย่วนที่ถูกผู้คนมองข้ามไปไม่ได้รู้สึกร้อนรนหรือขุ่นเคืองแต่อย่างใด เขาเพียงยืนนิ่งสงบอยู่ด้านข้าง เพราะตั้งแต่ต้นจนจบ จุดประสงค์ของเขามีเพียงสิ่งเดียว นั่นคือการได้รับผลตอบแทนตามที่ตกลงไว้ หากพิจารณาจากการแสดงออกของเขาในครั้งนี้ อย่างน้อยเขาก็ควรจะได้มรดกตกทอดของนักสร้างค่ายกลระดับลี้ลับ เพิ่มเติมจากมรดกนักปรุงโอสถและนักวาดผ้ายันต์ระดับลี้ลับพื้นฐานที่ขอไว้ใช่ไหมนะ? ส่วนเรื่องจะเด่นสะดุดตาหรือไม่นั้น เพียงแค่เขาเปลี่ยนตัวตนและรูปลักษณ์ใหม่ ทุกอย่างก็คลี่คลาย เหมือนเช่นในยามนี้

"ท่านจอมยุทธ์ ไม่ทราบว่าท่านมีนามว่าอะไรหรือคะ?" เมื่อเผชิญกับความใคร่รู้ของฟู่ม่อ เจียงหย่วนตอบกลับโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด "ข้ามีนามว่าจางซัน ผู้เหนือกฎ... อะแฮ่ม เป็นเพียงนักวาดผ้ายันต์ธรรมดาคนหนึ่ง"

ต่อชื่อที่ฟังปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นนามแฝงเช่นนี้ ฟู่ม่ออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ทว่าไม่นานนางก็กลับมาเป็นปกติแล้วเอ่ยถามอีกครั้ง "ไม่ทราบว่าท่านต้องการผลตอบแทนสิ่งใด? ข้าจะได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าให้ท่าน" เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหย่วนก็ไม่เกรงใจ เริ่มบอกความต้องการของตนเองทันที มรดกนักปรุงโอสถระดับลี้ลับ มรดกนักวาดผ้ายันต์ระดับลี้ลับ และมรดกนักสร้างค่ายกลระดับลี้ลับ

ทุกข้อเสนอที่เจียงหย่วนเอ่ยออกมา ทำให้สองพี่น้องตระกูลฟู่มองเขาด้วยสายตาที่แปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาไม่ได้ตกใจเพราะเจียงหย่วนเรียกขอมากเกินไป สำหรับตระกูลฟู่แล้ว มรดกเหล่านี้เมื่อแลกเป็นหินวิญญาณนับว่าเล็กน้อยยิ่งนัก เรียกได้ว่าเป็นการเรียกร้องที่จิ๊บจ๊อยมาก ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจจริงๆ คือ ทำไมเจียงหย่วนถึงต้องการมรดกระดับลี้ลับถึงสามสายงานพร้อมกัน หรือว่า... ชายที่อ้างตัวว่าเป็นนักบำเพ็ญเพียรธรรมดาผู้นี้ จะเชี่ยวชาญทั้งสามอาชีพเลยอย่างนั้นหรือ? หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ก็นับว่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

เจียงหย่วนที่คาดการณ์แววตาเคลือบแคลงของสองพี่น้องไว้แล้ว ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยและตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "มรดกนักวาดผ้ายันต์ระดับลี้ลับนั้นเป็นของข้า มรดกนักปรุงโอสถระดับลี้ลับเป็นของลี่ซื่อศิษย์พี่ข้า ส่วนมรดกนักสร้างค่ายกลระดับลี้ลับเป็นของหวังอู่ศิษย์น้องข้า”

“ยังมีปัญหาอะไรอีกหรือไม่?"

ต่อคำอธิบายนี้ สองพี่น้องตระกูลฟู่เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ทว่าก็พยักหน้ารับว่าเข้าใจแล้ว อย่างไรก็ตาม หากไม่ใช่ความเป็นไปได้แรกที่น่าหวาดหวั่น แต่เป็นอย่างหลัง ก็นับว่ามีค่าควรแก่การดึงตัวเข้าสังกัดอยู่ดี ศิษย์พี่ศิษย์น้องสามคน ล้วนมีอาชีพอยู่ในระดับวิญญาณ ดูท่าเพียงได้รับมรดกระดับลี้ลับนี้ไป ก็จะสามารถทำความเข้าใจและบรรลุเข้าสู่ระดับลี้ลับได้ทันที นั่นนับเป็นขุมกำลังที่ไม่น้อยเลยทีเดียว

ทว่าต่อชื่อแฝงที่ดูปลอมอย่างเห็นได้ชัดนี้ ใบหน้าของฟู่ม่ออดไม่ได้ที่จะฉายแววระอาออกมาเล็กน้อย นางมั่นใจว่าตนเองมีรูปโฉมงดงามปานล่มเมือง เหตุใดชายผู้นี้ถึงได้พยายามตีตัวออกห่างนางราวกับหลีกหนีภัยพิบัติเช่นนี้? นางน่ากลัวขนาดนั้นเชียวหรือ? ไม่ได้การ กลับไปต้องให้คนในบ้านสืบหาข้อมูลของชายผู้นี้ให้ได้! บุคลากรที่ฟู่ม่อหมายตาไว้ ยังไม่เคยมีใครหลุดมือไปได้แม้แต่คนเดียว!

เมื่อคิดได้ดังนั้น สายตาที่ฟู่ม่อมองเจียงหย่วนจึงแฝงไว้ด้วยความเร่าร้อน ต่อสายตาอันแผดเผานั้น เจียงหย่วนผู้ซึ่งคุ้นชินเสียแล้วไม่ได้หลบเลี่ยง เขายังคงยืนนิ่งสงบอยู่ที่เดิม ในจังหวะนั้นเอง ผู้รับผิดชอบที่ออกไปแจ้งข่าวก็กลับมาอีกครั้ง พร้อมกับเอ่ยรายงานสองพี่น้องด้วยท่าทีประจบประแจง "คุณหนูใหญ่ คุณชายใหญ่ ท่านลี่ได้รับข้อความแล้วครับ ตอนนี้กำลังเร่งเดินทางมาที่นี่อย่างสุดกำลัง ขอให้ท่านทั้งสองวางใจได้ครับ”

“อืม รบกวนท่านแล้ว”

“แหะๆ ไม่รบกวนเลยครับ การที่ท่านทั้งสองมาเยือนที่นี่ นับเป็นเกียรติแก่วาสนาของข้าเหลือเกินครับ~”

“ไม่ทราบว่ามีสิ่งใดที่ข้าพอจะช่วยได้อีกไหมครับ? โปรดบอกมาได้เลย ข้าจะทำให้สุดความสามารถ!"

ต่อผู้รับผิดชอบที่เปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นเช่นนี้ ฟู่เซวียนที่อยู่ข้างๆ จึงเอ่ยขึ้นเบาๆ "ถ้าอย่างนั้น ก็เตรียมเรือปราณไว้ให้พร้อมเถอะ ถึงเวลาจะได้มุ่งหน้าไปเมืองเชียนหลิ่วทันที”

“ครับๆ! ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยครับ!" พูดจบ ผู้รับผิดชอบก็จากไปอีกครั้ง ห้องรับรองจึงกลับมาเงียบสงบ ฟู่ม่ออาศัยจังหวะนี้สั่งให้เหล่าสาวใช้ออกไปจากห้องให้หมด คราวนี้นับว่าไร้ซึ่งผู้คนอื่นแล้ว สองพี่น้องจึงได้ผ่อนคลายลงอย่างเต็มที่ ราวกับว่าเจียงหย่วนไม่มีตัวตนอยู่ ณ ที่นั้นเลย

เจียงหย่วนไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย ยามนี้เขากำลังสื่อสารทางจิตกับจิ้งจอกขนสีชมพูบนไหล่ "จิ่วเกอ ในอนาคตพวกเราอาจจะต้องเดินทางไปดินแดนปีศาจ ถึงตอนนั้นเจ้าอยากจะกลับไปเยี่ยมเผ่าจิ้งจอกบ้างไหม?”

“เช่น... ไปท้าประลองกับราชาจิ้งจอกที่เคยชนะเจ้า แล้วจัดการล้างแค้นคืนให้หนำใจ?"

เมื่อได้รับฟัง หูจิ่วเกอก็ตอบกลับมาอย่างเกียจคร้าน "เอ๋? ทำไมล่ะ? ถ้าข้าชนะหมอนั่น ข้าก็ต้องกลับไปเป็นราชาจิ้งจอกอีกน่ะสิ?”

“ชีวิตที่ 'มืดมน' แบบนั้น ข้าไม่กลับไปหรอกนะ! ไม่เอาเด็ดขาด!”

“แต่ว่า... ถ้าแค่แอบไปอัดหมอนั่นสักตุ้บสองตุ้บ ข้าก็พอจะรับได้นะ~"

สำหรับหูจิ่วเกอแล้ว การที่อีกฝ่ายชนะนางได้อย่างสง่างามย่อมไม่มีสิ่งใดต้องโต้แย้ง ทว่านั่นไม่ได้หมายความว่า นางจะไม่มีความคิดอยากจะแอบไปเอาคืนบ้าง นางเองก็เป็นสตรีตัวน้อยๆ คนหนึ่ง~ มีความคิดเช่นนี้ก็นับว่าปกติธรรมดา~ เมื่อได้ยินคำกล่าวของหูจิ่วเกอ เจียงหย่วนก็ยิ้มบางๆ ก่อนจะส่งกระแสจิตตอบกลับ

"ตกลง งั้นสัญญากันแล้วนะ หากมีโอกาสไปดินแดนปีศาจเมื่อไหร่ จะหาจังหวะให้เจ้าได้แอบไปอัดราชาจิ้งจอกรุ่นปัจจุบันสักมื้อ”

“ทว่าก่อนหน้านั้น เจ้าต้องรับประกันว่าตบะของตนเองสูงกว่าฝ่ายตรงข้ามก่อนนะ”

“มิเช่นนั้น หากเกิดโดนอัดกลับมาแทน ก็อย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งให้ข้าเห็นล่ะ"

เพียงได้ยินประโยคสุดท้าย หูจิ่วเกอก็พลันนึกถึงภาพ ภาพยามที่นางพบกับเจียงหย่วนครั้งแรกแล้วร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร พริบตานั้นนางก็อับอายจนต้องเอาหางฟูๆ มาปิดหน้าตนเองไว้ แล้วส่งกระแสจิตโต้กลับ "คราวนั้นมันอุบัติเหตุต่างหาก! อีกอย่าง ร้องไห้แล้วมันทำไมล่ะ? มันมีสาเหตุนี่นา!"

จากนั้นนางก็พรรณนาเหตุผลยาวเหยียด ทั้งสถานการณ์ในตอนนั้น อารมณ์ความรู้สึก สภาพร่างกาย และตบะที่ยังอ่อนด้อยมาอธิบายให้ฟัง พริบตานั้น บรรยากาศในห้องก็เต็มไปด้วยความครื้นเครง "หึ! คนนิสัยเสีย! ข้าไม่คุยด้วยแล้ว!" พูดจบ หูจิ่วเกอก็ขดตัวกลม มุดหัวเล็กๆ เข้าไปในหางของตนเอง เมื่อเห็นจิ้งจอกสีชมพูมีท่าทีเช่นนั้น เจียงหย่วนจึงยื่นมือไปลูบหางนุ่มฟูของนางอย่างอ่อนโยนพลางเอ่ยเสียงนุ่ม "โอ๋ๆ ข้าผิดไปแล้ว"