บทที่ 93 ต่อหน้ามนุษย์เจรจาพจมาน ต่อหน้าภูตพรายขับขานวาจา

ในระหว่างที่เจียงหย่วนกำลังปลอบประโลมจิ้งจอกขนสีชมพูอยู่นั้น เงาร่างหนึ่งก็ทะยานลงมาจากฟากฟ้า

เขาคือลี่เซี่ยงหยางนั่นเอง นอกจากเขาแล้ว ยังมีกลุ่มคนติดตามมาเบื้องหลังอีกเป็นพรวน ทุกคนล้วนมีสีหน้าท่าทางวิตกกังวลอย่างยิ่ง ทันทีที่พวกเขาก้าวเข้ามาในสมาคมการค้าและเดินเข้าสู่ห้องรับรอง เมื่อเห็นสองพี่น้องตระกูลฟู่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ทุกคนก็พร้อมใจกันลอนถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะหากบรรพบุรุษน้อยทั้งสองท่านนี้เป็นอะไรไป พวกเขาจะรักษาหัวตัวเองไว้บนบ่าได้หรือไม่ยังเป็นปัญหาใหญ่ ยามนี้เห็นสองพี่น้องปลอดภัยดี ย่อมประเสริฐกว่าสิ่งใดทั้งหมด!

ลี่เซี่ยงหยางจึงรีบปรี่เข้าไปเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "คุณชายใหญ่ คุณหนูใหญ่ เห็นท่านทั้งสองปลอดภัย ข้าก็เบาใจแล้วขอรับ" คนอื่นๆ ต่างก็พากันเอ่ยสมทบ แสดงออกว่าภูเขาที่ทับอกอยู่ได้มลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นทั้งคู่ไร้รอยขีดข่วน ต่อเรื่องนี้ สองพี่น้องตระกูลฟู่ผู้ได้รับการอบรมมาอย่างดีก็เอ่ยตอบรับทีละคนอย่างมีมารยาท ทว่าด้วยบุญคุณช่วยชีวิตของเจียงหย่วนที่ทำให้พวกเขาได้กลับมาอย่างสวัสดิภาพ พริบตานั้น สายตาของทุกคนจึงเบนมาจับจ้องที่เจียงหย่วนซึ่งยืนอยู่ด้านข้างแทน

เมื่อต้องเผชิญกับสายตาของบรรดาผู้มีอำนาจ เขากลับดูสงบนิ่งประดุจน้ำนิ่ง พยักหน้าตอบรับเพียงเล็กน้อย ทุกคนในที่นั้นต่างก็พยักหน้าทักทายกลับ อย่างไรเสียคนผู้นี้ก็นับว่าช่วยรักษาอนาคตของพวกเขาไว้โดยตรง ท่าทีที่แสดงออกย่อมต้องให้เกียรติเป็นธรรมดา จากนั้นลี่เซี่ยงหยางจึงเอ่ยถามขึ้น "ไม่ทราบว่าท่านทั้งสองไปประสบพบเจออะไรมาบ้าง พอจะเล่าให้พวกเราฟังได้หรือไม่ขอรับ?"

เงียบไปครู่หนึ่งเพื่อเรียบเรียงถ้อยคำ ก่อนที่ฟู่ม่อจะเริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ในตอนที่พวกเขาออกเดินทางจากภาคกลาง ตลอดเส้นทางราบรื่นไร้คลื่นลม ทว่าในจังหวะที่กำลังจะเข้าสู่แคว้นเยว่ เจ้าพวกนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน ภายใต้การประสานงานของไส้ศึกที่อยู่ภายใน สองพี่น้องจึงถูกจับตัวไปทั้งเป็น เดิมทีนึกว่าคงไม่อาจอดรอดพ้นเงื้อมมือมัจจุราชไปได้ นึกไม่ถึงว่าจะมีคนยื่นมือเข้าช่วยเหลือนำพาพวกเขาหนีออกมา และในระหว่างทาง ยามที่พิษร้ายในร่างกายกำเริบขึ้น ก็ยังได้ความช่วยเหลือจากเขา จึงทำให้รอดตายมาได้หวุดหวิด

ฟู่ม่ออธิบายเหตุการณ์คร่าวๆ เพียงไม่กี่ประโยคโดยไม่ได้ลงรายละเอียดลึกซึ้งนัก ทว่าคนอื่นๆ ก็พอจะจินตนาการออกว่ามันต้องเป็นประสบการณ์ที่เลวร้ายอย่างแน่นอน ในระหว่างการเล่า ฟู่ม่อจงใจเน้นย้ำถึงการกระทำของเจียงหย่วนเป็นพิเศษ หากไม่มีเขา สองพี่น้องคงต้องทนทุกข์ทรมานไปอีกนาน หรืออาจเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นไปแล้ว "ดังนั้นในนามของตระกูลฟู่ ข้าขอกราบขอบพระคุณท่านจางซันที่ช่วยชีวิตข้าและน้องชายไว้”

“บุญคุณครั้งนี้ ตระกูลฟู่ของเราจะไม่มีวันลืมเลือน"

ชั่วขณะนั้น สายตาของทุกคนต่างมารวมกันที่เจียงหย่วนอีกครั้ง เป็นสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอิจฉาริษยา นั่นคือบุญคุณจากตระกูลฟู่เชียวนะ! หากจะถามว่าในเผ่ามนุษย์ใครแข็งแกร่งที่สุด เรื่องนี้อาจมีความเห็นที่แตกต่างกันไป ทว่าหากถามว่าใครร่ำรวยที่สุด ทุกคนล้วนยอมรับเป็นเสียงเดียวว่าคือตระกูลฟู่ โบราณว่าเงินไม่ใช่ทุกสิ่ง แต่หากไร้เงินทองย่อมทำทุกสิ่งไม่ได้ ส่วนเจียงหย่วนผู้เป็นตัวเอก ยามนี้เขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยม จึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ทั้งหมดเป็นเพราะคุณชายใหญ่และคุณหนูใหญ่เป็นผู้มีบุญวาสนา มีชะตาชีวิตที่รุ่งโรจน์ ข้าถึงได้พอดีมีโอกาสเข้าช่วยเหลือให้ทุกท่านหลบหนีออกมาได้" ในฐานะผู้ที่ผ่านการขัดเกลาจาก "มหาวิทยาลัยสังคม" ในชาติก่อนมานับสิบปี ทักษะการ ต่อหน้ามนุษย์เจรจาพจมาน ต่อหน้าภูตพรายขับขานวาจา ย่อมเป็นทักษะติดตัวที่ขาดไม่ได้ ดังนั้น ยามที่เอ่ยคำยกยอสรรเสริญ เจียงหย่วนจึงพรั่งพรูถ้อยคำออกมาเป็นชุดโดยไม่มีติดขัด เล่าราวกับว่าตลอดกระบวนการนั้น เป็นเพราะสติปัญญาอันล้ำเลิศและความกล้าหาญของสองพี่น้องตระกูลฟู่ คณะเดินทางถึงได้กลับมาอย่างปลอดภัย ส่วนตัวเขาเองนั้น ทำหน้าที่เพียงส่วนเล็กๆ เท่านั้น

ผิดกับฟู่ม่อที่มีประสบการณ์ด้านนี้มาบ้าง ฟู่เซวียนที่อยู่ข้างๆ เริ่มเกิดอาการฉงนว่า ตนเองทำตัวดูดีขนาดนั้นเลยหรือ? แน่ใจนะว่าพูดถึงคนคนเดียวกัน? เมื่อมองดูน้องชายจอมบื้อที่เริ่มจะหลงเชื่อคำยกยอ ฟู่ม่อเผยรอยยิ้มอย่างจนใจแต่ยังคงไว้ซึ่งมารยาท ก่อนจะรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา นางเริ่มพูดคุยถึงวิธีจัดการกับเรื่องที่เกิดขึ้น ในจังหวะนั้น ลี่เซี่ยงหยางรีบเสนอตัวออกมาทันที "คุณหนูใหญ่ คุณชายใหญ่ เรื่องเจ้าพวกนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเถอะครับ!”

“พวกเราจะจับตัวพวกมันมาให้ได้ และจะนำตัวมาส่งให้ท่านจัดการด้วยตนเองครับ!"

เมื่อได้รับฟัง ฟู่ม่อขานรับในลำคอเบาๆ "อืม เช่นนั้นก็ฝากพวกท่านด้วย ไว้ข้าจะอธิบายกับท่านพ่อด้วยตนเอง”

“พวกท่านไม่เพียงแต่ไม่มีความผิด ทว่ายังมีคุณความดีในครั้งนี้ด้วย" ได้ยินดังนั้น ลี่เซี่ยงหยางและพรรคพวกจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกในใจ ทว่าความตื่นเต้นก็ยังคงพรั่งพรูออกมา "พวกเราจะพยายามอย่างเต็มที่ครับคุณหนูใหญ่ คุณชายใหญ่!"

พูดจบ ลี่เซี่ยงหยางทิ้งยอดฝีมือคุ้มกันที่แข็งแกร่งไว้ไม่กี่คน ก่อนจะพากลุ่มคนจากไปเพื่อเริ่มปฏิบัติการไล่ล่า ในตอนนั้นเอง ฟู่ม่อจึงเอ่ยขึ้นเสียงเบา "คุณชายจาง รบกวนท่านรั้งอยู่ที่นี่สักสองสามวัน ผลตอบแทนที่ท่านต้องการกำลังอยู่ในระหว่างการจัดเตรียม”

“ทันทีที่เตรียมการเสร็จสิ้น จะรีบนำมามอบให้ท่านทันทีค่ะ"

เจียงหย่วนเข้าใจดีว่าการเตรียมการย่อมต้องใช้เวลา แต่คาดว่าอีกฝ่ายคงอยากอาศัยช่วงเวลานี้ในการสืบหาเบื้องหลังของเขาให้แน่ชัด ทว่าน่าเสียดาย แม้แต่ฐานะและรูปลักษณ์ในยามนี้ของเขาก็ล้วนเป็นของปลอม หากคิดจะสืบหาตัวเขา ย่อมต้องใช้เวลามากกว่าที่จินตนาการไว้มากนัก ส่วนเรื่องที่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะหยิบเอาสมบัติวิเศษที่สามารถทำลายการปลอมแปลงออกมาใช้งานหรือไม่นั้น เจียงหย่วนหาได้กังวลไม่ เพราะหลังจากที่หน้ากากชำรุดคราวก่อน ซือจุนสามก็ได้ไป "เจรจาอย่างเป็นมิตร" กับเจ้าสำนักหลอมศัตราวุธด้วยตนเอง และให้อีกฝ่ายยกระดับความสามารถของหน้ากากขึ้นไปอีก จนเรียกได้ว่าเหลือเพียงก้าวเดียวก็จะถึงระดับศัตราวุธศักดิ์สิทธิ์แล้ว หากฝ่ายตรงข้ามไม่ได้นำศัตราวุธศักดิ์สิทธิ์ออกมา ย่อมไม่มีทางมองทะลุการอำพรางของเขาได้แน่นอน

จะว่าไป สมบัติวิเศษระดับนี้ ควรจะเรียกว่า "ครึ่งก้าวสู่ศัตราวุธศักดิ์สิทธิ์" ดีไหมนะ? พอนึกถึงคำเรียกขานอันหลากหลายในนิยายชาติก่อน เจียงหย่วนก็เริ่มใช้ความคิดเตลิดไปไกล ทว่าเมื่อได้สติ เขาก็โบกมือตอบกลับไป "ตกลง ข้าจะไปหาโรงเตี๊ยมพักผ่อนก่อน ถึงเวลาจะมารับด้วยตนเอง" พูดจบ เจียงหย่วนก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่คิดจะสนทนาพาทีกับทั้งคู่ต่อแม้แต่น้อย

มองดูเงาร่างที่จากไปจนลับสายตา ฟู่เซวียนละสายตากลับมามองพี่สาวของตน "พี่สาว ท่านว่าจางซันนั่นคือชื่อจริงของเขาหรือเปล่า?”

“?" เมื่อต้องเผชิญกับปฏิกิริยาที่ล่าช้าของน้องชายจอมบื้อ ฟู่ม่อถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ทว่ายามนี้อยู่ข้างนอกและมีคนนอกอยู่ด้วย นางจึงไม่อาจแจกหมัดให้เขาได้ก่อนจะอธิบาย อย่างไรเสีย ยามนี้นางและน้องชายคือหน้าตาของตระกูลฟู่ โดยเฉพาะน้องชายที่เป็นผู้สืบทอดรุ่นต่อไป จะมาเสียหน้าต่อหน้าคนนอกไม่ได้ ช่วยไม่ได้ ฟู่ม่อจึงทำได้เพียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตอบเสียงเบา

"นามที่ท่านจอมยุทธ์เรียกขานตนเอง ย่อมไม่ใช่ชื่อที่แท้จริงของเขาแน่นอน”

“ทว่านั่นไม่สำคัญหรอก เพราะเขามีบุญคุณช่วยชีวิตเราไว้ เพียงตอบแทนบุญคุณครั้งนี้ให้ครบถ้วนก็นับว่าจบสิ้น" ได้ยินคำกล่าวของพี่สาว ฟู่เซวียนก็พยักหน้าเห็นพ้องแล้วเอ่ยต่อ "นั่นก็จริงครับ และในสายตาของข้านะพี่สาว ฐานะของคนคนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน”

“หืม? ทำไมล่ะ?”

“มันไม่ชัดเจนหรือครับ? ดูจากท่าทางที่เขามีต่อเรา รวมถึงท่าทางที่มีต่อคนเหล่านั้น เขามีท่าทีที่ไม่เกรงกลัวสิ่งใดเลย”

“เรื่องนี้ยังบอกอะไรไม่ได้อีกหรือครับ?"