บทที่ 94 มูลค่าที่เพียงพอ

สำหรับน้องชายที่ดูเหมือนจะแกล้งโง่แต่แฝงไปด้วยปัญญาคนนี้ ในฐานะพี่สาวฝาแฝดอย่างฟู่ม่อก็ไม่รู้จะประเมินเขาอย่างไรดี ยามปกติ ไอคิวของน้องชายคนนี้มักจะวนเวียนอยู่ต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน ทว่าในบางครั้ง เขากลับสามารถมองปัญหาในมุมที่ไม่มีใครคาดคิด และเอ่ยประโยคที่ทำให้ผู้คนต้องตกตะลึงออกมาได้ เช่นเดียวกับตอนนี้ ข้อสันนิษฐานที่น้องชายของนางเสนอมา เมื่อลองไตร่ตรองดูให้ดีก็นับว่ามีเหตุผลยิ่ง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ย่อมสามารถเริ่มสืบหาจากทิศทางนี้ได้ ลองดูว่ามีอัจฉริยะรุ่นเยาว์จากขุมกำลังใหญ่แห่งใดออกเดินทางมาหาประสบการณ์บ้าง เมื่อคิดได้ดังนั้น ฟู่ม่อจึงสั่งการให้คนเริ่มออกสืบหาข้อมูลของเจียงหย่วนทันที

อีกด้านหนึ่ง เมื่อกลับมาถึงโรงเตี๊ยมที่นัดหมายกับเซิ่งหนิงหนิง เจียงหย่วนเดินเข้าห้องพักไป ก็เห็นนางนอนแผ่อยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายอย่างยิ่ง ทันทีที่เห็นเขาเดินเข้ามา นางถึงได้เริ่มมีกะจิตกะใจจะเอ่ยถาม "เจ้าหนู ยังต้องรออีกนานแค่ไหน? ข้าจะเบื่อตายอยู่แล้วนะ" เมื่อได้รับฟัง เจียงหย่วนก็ทำตัวราวกับกำลังโอ๋เด็กตัวเล็กๆ พลางปลอบโยนเด็กหญิงผมทองตรงหน้า "ใกล้แล้วครับ ใกล้แล้วครับผู้อาวุโส ภายในไม่กี่วันนี้แหละ เมื่อจัดการธุระเสร็จ พวกเราจะออกเดินทางกันต่อทันที”

“อ้อ~" หลังจากปลอบโยนเด็กหญิงผมทองจนสงบลง เจียงหย่วนก็สงบใจนั่งขัดสมาธิเพื่อบำเพ็ญเพียรต่อไป

...

ไม่กี่วันต่อมา "หืม? พวกเจ้าบอกว่าในระหว่างรวบรวมข้อมูล พบเจออุปสรรคเล็กน้อยงั้นหรือ?”

“ครับคุณหนูใหญ่ ดูเหมือนจะมีใครบางคนคอยขัดขวางไม่ให้พวกเราสืบหาข้อมูลของเป้าหมายครับ" เมื่อได้ฟังรายงานจากลูกน้อง แววตาของฟู่ม่อก็ทอประกายวับ ดูท่าข้อสันนิษฐานของน้องชายจอมบื้อจะถูกเผงเสียแล้ว ท่านจางซัน... อะแฮ่ม ท่านจอมยุทธ์ผู้นั้นคงมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดาจริงๆ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องสืบหาข้อมูลต่อเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดผลลัพธ์ที่ไม่พึงประสงค์ ทว่านางสามารถเลือกใช้วิธีอื่นแทนได้ เพียงแค่เก็บรวบรวมเส้นทางการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย เพื่อนำมาคำนวณและจำกัดขอบเขตการค้นหาก็นับว่าเพียงพอแล้ว นางจึงถ่ายทอดความคิดของตนออกไป และสั่งให้ลูกน้องแยกย้ายไปจัดการงานต่อทันที

จากนั้น ฟู่ม่อเดินออกจากห้องไปพลางเอ่ยถามบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างกาย "ผลตอบแทนที่เตรียมไว้ให้ท่านจอมยุทธ์เป็นอย่างไรบ้าง?”

“คุณหนูใหญ่ แผ่นหยกบันทึกข้อมูลเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว เชิญท่านตรวจดูครับ" นางมองดูแผ่นหยกทั้งสามแผ่นบนถาด เมื่อยืนยันว่ามรดกตกทอดภายในนั้นถูกต้องไม่มีสิ่งใดผิดพลาด ฟู่ม่อจึงยกถาดนั้นมุ่งหน้าออกไปด้านนอกด้วยตนเอง

"คุณหนูใหญ่ ท่านจางซันมาถึงแล้วครับ”

“อืม ข้าจะไปพบเขาด้วยตนเอง" พูดจบ ฟู่ม่อก็เดินเข้าสู่ห้องรับรอง ทันทีที่เปิดประตูก็เห็นเจียงหย่วนนั่งรออยู่บนเก้าอี้ สายตาของทั้งคู่ประสานกันชั่วครู่ก่อนจะเบนหลบไปพร้อมกัน ในตอนนั้นเอง ฟู่ม่อเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อน "ท่านจอมยุทธ์ นี่คือผลตอบแทนที่ท่านต้องการค่ะ" นางยื่นถาดส่งไปให้เพื่อให้เจียงหย่วนตรวจสอบด้วยตนเอง เจียงหย่วนย่อมไม่เกรงใจ เขาตรวจสอบมรดกตกทอดภายในนั้นต่อหน้าทันที เมื่อยืนยันว่าเป็นมรดกระดับลี้ลับทั้งสามสายงานที่เขาต้องการจริง เขาก็พยักหน้ายืนยัน "อืม เนื้อหาถูกต้อง ข้าขอรับไว้ละกัน”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คุณหนูใหญ่ตระกูลฟู่ พวกเราคงต้องขอลา วาสนามาถึงย่อมได้พบกันใหม่" พูดจบ เจียงหย่วนเก็บของเข้าแหวนมิติ ประสานมือคารวะสั้นๆ แล้วลุกขึ้นเตรียมตัวจากไป

"ท่านจอมยุทธ์โปรดรอก่อนค่ะ" เมื่อได้ยินประโยคนี้ เจียงหย่วนหยุดฝีเท้า หันกลับมามองนางด้วยสายตาใคร่รู้ เห็นฟู่ม่อหยิบป้ายคำสั่งสีทองออกมาใบหนึ่ง บนนั้นสลักคำว่า "ฟู่" ไว้อย่างสง่างามทรงพลัง ก่อนจะเอ่ยอธิบาย "ท่านจอมยุทธ์เพียงพกป้ายนี้ไว้กับตัว ยามที่ท่านไปซื้อของที่สมาคมการค้าเทียนฝูไม่ว่าแห่งใด ท่านจะได้รับส่วนลดและสิทธิพิเศษอย่างเต็มที่ค่ะ"

มองดูป้ายสีทองในมือนาง เจียงหย่วนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พูดตามตรง เขาแค่มองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งถึงแผนการเล็กๆ ของอีกฝ่าย ขอเพียงเขาพกป้ายนี้ไปใช้งาน อีกฝ่ายย่อมสามารถรับรู้ร่องรอยการเคลื่อนไหวของเขาได้ทันที แม้การคิดเช่นนี้จะดูหลงตัวเองไปบ้าง ทว่าในฐานะคนหนุ่มที่กำลังจะก้าวขึ้นเป็นนักวาดผ้ายันต์ระดับลี้ลับ เขาย่อมมีเสน่ห์ดึงดูดและมีมูลค่าที่เพียงพอให้ทำเช่นนั้น ทว่าเขาไม่ได้คิดจะปฏิเสธ อย่างไรเสียพกติดตัวไว้ก็ไม่เสียหาย ใครจะรู้ว่าวันหน้าอาจจะได้ใช้งานขึ้นมาจริงๆ? หากไม่ได้ใช้จริงๆ จะเก็บไว้เป็นของสะสมก็นับว่าเป็นทางเลือกที่ไม่เลว เจียงหย่วนจึงเดินกลับมา รับป้ายคำสั่งสีทองนั้นไว้แล้วยิ้มตอบ "ตกลง ข้าจะรับไว้ ขอบพระคุณคุณหนูใหญ่มากครับ" พูดจบ เจียงหย่วนก็ก้าวเท้าจากไปอีกครั้ง ฟู่ม่อไม่ได้รั้งเขาไว้ต่อ นางเพียงยืนส่งเขาจากไปอย่างเงียบเชียบ

ทันทีที่เขาลับตาไป ฟู่ม่อก็สั่งการลงไปทันทีว่า หากมีใครนำป้ายใบนี้มาใช้งานที่สมาคมการค้าเทียนฝู ให้รีบแจ้งนางโดยด่วน เมื่อจัดการธุระเสร็จสิ้น นางจึงเตรียมน้องชายมุ่งหน้าไปยังเมืองเชียนหลิ่วต่อ ประสบการณ์ในครั้งนี้ก็นับว่ามีเคราะห์แต่ไร้ภัย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สู้ทำภารกิจที่ท่านพ่อมอบหมายให้สำเร็จต่อไปจะดีกว่า ในฐานะบุตรธิดาตระกูลฟู่ ในอนาคตย่อมต้องเผชิญกับเรื่องพรรค์นี้เป็นระยะ จะมัวมาพักผ่อนเพียงเพราะถูกลอบโจมตีไม่ได้ มิเช่นนั้นจะเปิดสมาคมการค้าต่อไปได้อย่างไร? สู้ตั้งใจบำเพ็ญเพียรต่อไปเสียไม่ดีกว่าหรือ?

อีกด้านหนึ่ง เจียงหย่วนที่จากมาแล้ว พาเซิ่งหนิงหนิงออกเดินทางต่อทันที สำหรับเขาแล้ว การพบกับสองพี่น้องตระกูลฟู่เป็นเพียงเรื่องบังเอิญที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป จะได้พบกันอีกหรือไม่นั้นค่อยว่ากันวันหน้า

—— เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวเจียงหย่วนออกมาข้างนอกได้ครึ่งปีแล้ว ในช่วงเวลานี้ เขาไม่เพียงแต่ซึมซับและเชี่ยวชาญมรดกระดับลี้ลับทั้งสามสายงาน ทว่ายังยกระดับตบะของตนเองขึ้นสู่ขอบเขตหลอมจิตเทวะขั้นที่เก้าได้สำเร็จ ทั้งหมดนี้ล้วนมาจากความพยายามของเขา และความ "ช่วยเหลือ" จากระบบ นอกจากนี้ อาศัยการล่วงรู้อนาคตจากบันทึกระบบ เขายังได้รับวาสนาอื่นๆ อีกมากมาย

ทว่ามีเรื่องหนึ่งที่เขาไม่เคยลืมเลือน นั่นคือเรื่องของสำนักเทียนอู่ ยัยผู้หญิงแพศยาคนนั้นควรจะปรากฏตัวออกมาแล้ว พูดตามตรง ตอนนี้เขาแทบอยากจะพุ่งกลับไปทรมานยัยนั่นตามแผนการเดิมที่คิดไว้ใจจะขาด ทว่าช่วยไม่ได้ ยามนี้เขาอยู่ห่างจากสำนักเทียนอู่อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาเดินทางหลายเดือน ต่อให้ใช้เรือปราณก็ยังต้องใช้เวลาถึงหนึ่งเดือนเต็ม อีกอย่างในเมื่อรับปากจะไปส่งเซิ่งหนิงหนิงแล้ว เขาย่อมไม่เสียสัจจะ ยังเหลือเวลาอีกครึ่งปี ช่างเป็นช่วงเวลาที่ทำใจได้ยากเหลือเกิน ยามนี้เจียงหย่วนรู้สึกคันไม้คันมืออยากจะหาเรื่องปะทะฝีมือยิ่งนัก

ยังเหลือเวลาอีกสองปีกว่าจะถึงจุดจบของเจ้าสี่คนนั้น ดังนั้นเขาเพียงต้องทำให้สำเร็จภายในสองปีนี้ก็นับว่าเพียงพอ ทว่าแม้จะยังไปหาด้วยตนเองไม่ได้ เจียงหย่วนก็ยังคงฝากฝังซือจุนผ่านหยกสื่อสาร ให้ช่วยตรวจสอบสถานการณ์ของสำนักเทียนอู่ เพื่อดูว่าตัวต้นเหตุที่ทำให้ "อนาคต" ของเขาต้องอัปยศถึงเพียงนั้นปรากฏตัวออกมาแล้วหรือยัง

...

——สำนักเทียนอู่—ยอดเขาเทียนเฟิง ยอดเขาเทียนเฟิง เดิมทีเคยเป็นยอดเขาที่เหล่าศิษย์สำนักเทียนอู่ทุกคนต่างถวิลหา เพราะที่นี่ไม่เพียงแต่มียอดโฉมงามผู้เย็นชาอย่างเจียงว่านเยว่ ทว่ายังมีศิษย์พี่หญิงอีกสองคนที่มีชื่อเสียงโด่งดังไม่แพ้กันอย่าง หัวซินอวิ๋น และ หวังเมี่ยวหัว ทว่าสิ่งเหล่านั้นล้วนกลายเป็นอดีตไปแล้ว

แม้สำนักเทียนอู่จะสามารถคว้าชัยชนะครั้งสุดท้ายในการต่อสู้กับสำนักมารโลหิตมาได้ ทว่าก็ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียพละกำลังไปมหาศาล จากเดิมที่เป็นสำนักยักษ์ใหญ่ที่มีชื่อเสียงในแคว้นชาง ยามนี้พละกำลังกลับร่วงหล่นลงมาเป็นเพียงสำนักระดับสองเท่านั้น และในจำนวนนั้น เจ้าของยอดเขาเทียนเฟิงผู้เคยสง่างามและรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด ยามนี้กลับกลายเป็นคนพิการที่บาดเจ็บสาหัสและสูญเสียตบะไปจนสิ้น