บทที่ 209 โกจิเบอร์รี่: ปกป้องสายตา แต่อย่าจ้องหน้าจอ

พอเห็นลู่ซิงเหมียนเสนอตัวจะกิน หลินมู่หยางก็ไม่ได้ปฏิเสธ หยิบโกจิเบอร์รี่ส่งให้เธอไปหนึ่งผล

ลู่ซิงเหมียนรับมาพิจารณาดูนิดหน่อย แล้วก็โยนเข้าปากเคี้ยวกลืนอย่างรวดเร็ว รสชาติจืดชืดอย่างที่หลิวซวี่ตงบอกจริงๆ แต่กลิ่นโกจิเบอร์รี่ชัดเจนมาก

เธอยืนหลับตาสัมผัสความรู้สึกอยู่กลางลานแคมป์พักหนึ่ง: "...ตาสบายขึ้นเยอะเลยค่ะ แสงแดดดูนุ่มนวลลงมาก"

เธอหลับตาไปหลายสิบวินาทีแล้วลืมตาขึ้นมาใหม่: "รู้สึกว่ามันไม่แยงตาเหมือนเมื่อก่อนแล้วค่ะ"

เสี่ยวขุยยืนมองลู่ซิงเหมียนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นว่าเธอไม่ได้ยกมือขึ้นบังแดดหรือหรี่ตาเหมือนเมื่อก่อน: "...ดูเหมือนเธอจะปรับตัวเข้ากับแสงจ้าได้แล้วจริงๆ แฮะ"