บทที่ 55 ซุนหมิงหย่วนเปิดคอร์สฟิสิกส์เร่งรัดที่ฝั่งนู้น

สิบวันต่อมา

รุ่งเช้า ดวงอาทิตย์เพิ่งจะแตะยอดไม้

ลุงจางวิ่งเหยาะๆ มาตลอดทางจนถึงหัวคันนา เกือบจะสะดุดคันนาล้มหน้าคะมำ

เมื่อวานตอนบ่ายแกแวะไปชะโงกดูที่แปลงนามาแวบหนึ่ง เห็นเงาสีเขียวจางๆ อยู่ใต้แผ่นพลาสติก

วันนี้เป็นวันที่หลี่เฉากำหนดไว้ว่าจะเปิดแผ่นพลาสติกเพื่อดูผลลัพธ์

บนคันนามีคนนั่งยองๆ เบียดเสียดกันมืดฟ้ามัวดินถึงสองแถว มากกว่าวันหว่านเมล็ดตั้งเท่าตัว คนจากหน่วยผลิตหงฉีที่อยู่ข้างเคียงและหน่วยผลิตหลิ่ววานที่อยู่ต้นน้ำต่างก็แห่กันมาดู

หลี่เฉานั่งยองๆ อยู่ที่หัวคันนา ใช้นิ้วคีบริมแผ่นพลาสติกไว้

"เปิดเลยไหมครับ?" เขาหันไปมองหวังเสวียปิน

หวังเสวียปินถูมือกับหัวเข่าสองสามที แล้วพยักหน้า

หลี่เฉาเปิดพรึบ

แผ่นพลาสติกคลุมดินค่อยๆ ถูกเลิกขึ้น

สิ่งที่เผยให้เห็นอยู่เบื้องล่าง คือต้นกล้าสีเขียวอ่อนที่ขึ้นเบียดเสียดกันแน่นขนัดและเป็นระเบียบเรียบร้อย

ต้นกล้าแต่ละต้นสูงเท่าตะเกียบ ใบตั้งตรง ลำต้นอวบอ้วน สีเขียวสดใสเป็นประกาย

บนคันนาเงียบกริบไร้สรรพเสียง

คนหลายสิบคนเอาแต่จ้องมองความเขียวขจีนั้นตาไม่กะพริบ แม้แต่คนที่สูบยาเส้นอยู่ก็ยังลืมพ่นควันออกมา

หวังเสวียปินเป็นคนแรกที่ย่อตัวลงไปนั่ง เขาแหวกดูตรงโคนต้นกล้าต้นหนึ่งเพื่อสำรวจระบบราก

"รากหยั่งลึกมาก" เสียงของเขาสั่นเครือ "ความหนาแน่นของรากฝอยมากกว่าการหว่านแบบปกติไม่ต่ำกว่าหนึ่งเท่าตัวเลย"

เขาถอนต้นกล้าขึ้นมาต้นหนึ่ง ชูขึ้นตรงหน้า พลิกไปพลิกมาดูอยู่นาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นขวับ

"สิบวันเหรอ? คุณจะบอกผมว่านี่คือต้นกล้าที่โตภายในสิบวันเนี่ยนะ?"

"สิบวันครับ"

"การเจริญเติบโตขนาดนี้ ในสภาวะปกติต้องใช้เวลาอย่างน้อยยี่สิบห้าวันเชียวนะ!"

บนคันนาเกิดเสียงฮือฮาดังระเบิด

"โอ้พระเจ้าช่วย!"

"สิบวันโตได้ขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ดูความเขียวขจีพวกนั้นสิ! ต้นกล้าหมู่บ้านเราเคยอวบอ้วนขนาดนี้ซะที่ไหนล่ะ?"

ชายชราร่างผอมดำที่กระโดดลงมาขวางหลี่เฉาเมื่อสิบวันก่อน คราวนี้ลงไปนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าต้นกล้าโดยตรง มือที่เต็มไปด้วยรอยด้านหนาลูบคลำต้นกล้าทีละต้นๆ

ลูบๆ คลำๆ อยู่นาน แกก็ลุกขึ้นยืน

"พ่อหนุ่ม"

"ครับคุณลุง"

"สี่สิบปี" ริมฝีปากของชายชราสั่นเทา "ฉันทำนามาสี่สิบปี ไม่เคยเห็นต้นกล้าที่ไหนใช้เวลาแค่สิบวันแล้วโตได้ขนาดนี้มาก่อนเลย"

หลี่เฉาอธิบายว่า "ลุงครับ นี่ไม่ใช่ความเก่งกาจของผมหรอกครับ เป็นเพราะเมล็ดพันธุ์ดี แล้วก็เทคโนโลยีดีต่างหากครับ"

"นั่นมันก็เป็นของที่พ่อหนุ่มเอามานั่นแหละ!"

ลุงจางเบียดตัวออกมาจากฝูงชน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นยิ้มแฉ่งจนบานเป็นดอกไม้ แกหันหลังกลับไปตะโกนลั่นใส่คนทั้งหมู่บ้าน

"เห็นหรือยัง! เห็นกันหรือยังล่ะ!"

แกชี้ไปที่ต้นกล้าสีเขียวขจีผืนนั้น เสียงดังก้องกังวานไปทั่วทั้งหุบเขา

"สหายหลี่บอกว่าจะเก็บเกี่ยวได้เพิ่มขึ้นสามส่วน มันก็ต้องเพิ่มขึ้นสามส่วนสิวะ! ตาเฒ่าจางคนนี้เกิดมาไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ก็มียอมให้สหายหลี่นี่แหละ!"

หลี่เฉาอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังรุมล้อมดูต้นข้าวอยู่ ถอยฉากออกมาอย่างเงียบๆ

ระหว่างที่เดินกลับหมู่บ้านบนถนนดิน เมื่อได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีดังแว่วมาจากคันนาเบื้องหลังอย่างต่อเนื่อง หลี่เฉาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก

เปลวไฟกองแรกถือว่าถูกจุดติดขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว ขอแค่เรื่องปากท้องไม่มีปัญหา รากฐานของฝั่งนู้นก็จะมั่นคง

หลี่เฉาก้าวเข้าไปในลานสำนักงานหน่วยผลิตด้วยความเบิกบานใจ เพิ่งจะเตรียมรินน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วให้ตัวเองสักแก้ว จ้าวหงจวินก็ทำหน้าดำคร่ำเครียดพุ่งเข้ามาหา แล้วตบรายงานฉบับหนึ่งลงบนหน้าอกของเขา

นี่คือรายงานที่จ้าวเต๋อหมิงส่งขึ้นมา เป็นฉบับที่สามแล้ว

ลายมือเขียนกดหนักจนทะลุกระดาษ แฝงไปด้วยความเว้าวอน

“แวดวงฟิสิกส์ของฝั่งเราในขณะนี้ มีปัญหาอย่างหนักในการทำความเข้าใจวิทยานิพนธ์ล้ำยุคที่ฝั่งพวกคุณมอบให้ ความห่างชั้นทางวิชาการมันมากเกินไปจริงๆ! ขอร้องล่ะครับท่านทูต โปรดส่งผู้เชี่ยวชาญระดับสูงมาช่วยบรรยายอย่างเป็นระบบให้พวกเราทีเถอะ ต่อให้มาสอนแค่สามวันก็ยังดี!”

หลี่เฉานำรายงานฉบับนั้นกลับมายังโลกปัจจุบันและยื่นเรื่องขึ้นไป โจวเจิ้งกั๋วก็อนุมัติทันที

ซุนหมิงหย่วนไม่พูดพร่ำทำเพลง หิ้วชอล์กสองลังเดินตามหลี่เฉาข้ามผ่านประตูแสงสีฟ้าไปทันที

ฐานทัพได้ดัดแปลงห้องเรียนชั่วคราวขึ้นมา

กระดานดำขอยืมมาจากโรงเรียนมัธยมแถวนั้น เอามาต่อกันสามแผ่นแล้วใช้ลวดเหล็กมัดติดไว้กับกำแพง โต๊ะเก้าอี้เป็นโต๊ะพับของกองทัพที่สูงต่ำไม่เท่ากัน หน้าต่างถูกปิดทับด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ เพื่อบดบังสายตาของทหารยามที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก

หลี่เฉายืนอยู่ตรงประตูหลังห้องเรียน กวาดสายตามองเข้าไปด้านใน

เกือบจะกลั้นขำไม่อยู่

ด้านล่างมีคนนั่งอยู่สามสิบเจ็ดคน

ไม่มีเค้าโครงของคนหนุ่มสาวเลยแม้แต่คนเดียว

คนที่ดูอายุน้อยที่สุดก็ปาเข้าไปสี่สิบต้นๆ แล้ว ส่วนใหญ่ผมหงอกขาว สวมแว่นสายตายาว ใส่ชุดจงซานที่ซักจนซีดจางหรือไม่ก็เสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีน้ำเงิน ตรงหน้าทุกคนมีสมุดบันทึกกับปากกาหมึกซึมวางอยู่ นั่งตัวตรงแหน่วเป็นระเบียบเรียบร้อย

คนกลุ่มนี้ ถ้าไปอยู่ที่มหาวิทยาลัยไหนสักแห่ง ทุกคนล้วนแต่เป็นบุคคลระดับที่นักศึกษาต้องเรียกขานว่าอาจารย์ทั้งนั้น

แต่ในวินาทีนี้ พวกเขากลับดูเหมือนฝูงเด็กนักเรียนประถมที่กำลังนั่งรอครูประจำชั้นเดินเข้าห้องซะอย่างนั้น

จ้าวเต๋อหมิงนั่งอยู่ตรงกลางแถวแรกสุด

บนโต๊ะของเขานอกจากสมุดบันทึกแล้ว ยังเรียงปากกาหมึกซึมสามด้าม ดินสอหนึ่งแท่ง และยางลบหนึ่งก้อนไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เสิ่นรั่วฉิงยืนอยู่ด้านข้างโพเดียม ในมือถือปึกเอกสารประกอบการบรรยายที่พิมพ์เตรียมไว้ล่วงหน้า เธอกวาดสายตามองบรรดาคนที่ตัวเองเรียกว่าอาจารย์และผู้อาวุโสมาตลอดหลายปีเหล่านั้นที่นั่งอยู่ด้านล่าง มุมปากกระตุกเล็กน้อย

“อาจารย์ทุกท่านคะ ท่านนักวิชาการซุนกำลังจะมาถึงแล้วค่ะ”

“แจกเอกสารประกอบการบรรยายก่อนเถอะครับ” จ้าวเต๋อหมิงเอ่ยขึ้น

เสิ่นรั่วฉิงส่งเอกสารประกอบการบรรยายลงไป

สามสิบเจ็ดชุด คนละหนึ่งชุด ในระหว่างที่ส่งต่อกัน ไม่มีใครปริปากพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษเท่านั้น

ประตูเปิดออก

ซุนหมิงหย่วนเดินเข้ามา

อายุสี่สิบห้าปี รูปร่างผอมเกร็ง ท่าเดินฉับไวดูคล่องแคล่ว

เขากวาดสายตามองไปเบื้องล่าง ฝีเท้าชะงักไปเล็กน้อย

ไม่ใช่เพราะความประหม่า แต่เป็นเพราะเขามองเห็นชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่แถวที่สามริมหน้าต่าง ชายชราคนนั้นอายุน้อยๆ ก็เจ็ดสิบปีแล้ว มือขวาสั่นเทาเล็กน้อย แต่ท่าทางการจับปากกากลับถูกต้องเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว

ซุนหมิงหย่วนจำใบหน้านั้นได้

ในหนังสือประวัติศาสตร์ฟิสิกส์ของโลกที่เขาจากมา ใบหน้านี้ปรากฏอยู่ในบทผู้บุกเบิกกลศาสตร์ควอนตัมยุคแรก โดยมีคำบรรยายประกอบภาพว่า เนื่องจากข้อจำกัดของเงื่อนไขการทดลอง จึงไม่สามารถทำการทดสอบเพื่อยืนยันผลในขั้นตอนสำคัญได้สำเร็จ และได้จากโลกนี้ไปอย่างน่าเสียดาย

แต่ในวินาทีนี้ ชายคนนั้นกลับมานั่งตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้าเขา

ซุนหมิงหย่วนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินขึ้นไปบนโพเดียม

“สหายทุกท่าน ผมชื่อซุนหมิงหย่วนครับ”

คนทั้งสามสิบเจ็ดคนที่อยู่ด้านล่างลุกขึ้นยืนพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“นั่งลงครับ นั่งลงเถอะ” ซุนหมิงหย่วนโบกมือ “เวลาของเรามีจำกัด ไม่ต้องมากพิธีหรอกครับ ตลอดหลักสูตรสามวันนี้ ผมจะพยายามยัดเนื้อหาที่เป็นแก่นสำคัญที่สุดให้กับพวกคุณ ส่วนจะซึมซับไปได้มากน้อยแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับพื้นฐานของแต่ละท่านแล้วล่ะครับ”

“ผมขอประกาศไว้ข้อหนึ่งก่อนนะครับ”

ซุนหมิงหย่วนหยิบชอล์กขึ้นมา แล้วเขียนตัวอักษรสามตัวลงบนกระดานดำ

“ฟิสิกส์”

“ตอนนี้พวกคุณเดินมาถึงจุดไหนแล้ว ผมพอจะรู้ดีครับ สหายเสิ่นรั่วฉิงได้รายงานให้ผมฟังอย่างละเอียดแล้ว”

จ้าวเต๋อหมิงพยักหน้า

“งั้นผมจะไม่เริ่มสอนตั้งแต่ต้นนะครับ แต่จะเจาะตรงเข้าไปที่จุดบอดที่ใหญ่ที่สุดของพวกคุณในตอนนี้เลย”

ซุนหมิงหย่วนหันกลับไปวาดเส้นเวลาบนกระดานดำ

“ปี 1964 มีนักฟิสิกส์สามท่านได้นำเสนอทฤษฎีหนึ่งขึ้นมาอย่างเป็นอิสระต่อกัน พวกเขาทำนายว่ามีอนุภาคชนิดหนึ่งดำรงอยู่ ซึ่งอนุภาคชนิดนี้คือสิ่งที่มอบมวลให้กับอนุภาคมูลฐานอื่นๆ ทั้งหมด”

มีคนจากด้านล่างพูดแทรกขึ้นมา

“สนามฮิกส์”

เป็นเสียงของจ้าวเต๋อหมิง

“ถูกต้องครับ พวกคุณรู้จักทฤษฎีนี้ด้วยเหรอ?”

“รู้ครับ” จ้าวเต๋อหมิงขยับแว่นตา “พวกเราถกเถียงกันเรื่องนี้มาตลอด แต่ไม่มีวิธีการทดลองใดๆ ที่จะใช้ยืนยันผลได้เลย ระดับพลังงานของเครื่องเร่งอนุภาคที่เรามียังไม่สูงพอครับ”

“งั้นผมจะบอกข้อสรุปให้พวกคุณฟังนะครับ”

ซุนหมิงหย่วนหยุดชอล์กในมือลง

“ปี 2012 ในโลกของพวกเรา เครื่องชนอนุภาคแฮดรอนขนาดใหญ่ที่กรุงเจนีวา ได้ค้นพบอนุภาคฮิกส์โบซอนอย่างเป็นทางการครับ”

อากาศภายในห้องเรียนราวกับถูกสูบออกไปในพริบตา

คนทั้งสามสิบเจ็ดคน ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว

ปลายปากกาหมึกซึมของจ้าวเต๋อหมิงลอยค้างอยู่เหนือหน้ากระดาษ นิ่งงันไม่ไหวติง

ชายรูปร่างผอมสูงที่นั่งอยู่แถวที่สองเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาก่อน น้ำเสียงฝืดเฝื่อน

“ค้นพบแล้วเหรอครับ?”

“ค้นพบแล้วครับ มีมวลประมาณ 125 จีอีวี” ซุนหมิงหย่วนเขียนตัวเลขลงบนกระดานดำ “จิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายของแบบจำลองมาตรฐาน ถูกเติมเต็มเรียบร้อยแล้วครับ”

“เติมเต็มแล้วเหรอ...” ชายชราวัยเจ็ดสิบในแถวที่สามพึมพำออกมา มือขวากำด้ามปากกาไว้แน่น “ทางอ้อมที่เดินหลงมาตลอดหกสิบปี ที่แท้ก็ถูกเติมเต็มแบบนี้นี่เอง...”

ในที่สุดปลายปากกาของจ้าวเต๋อหมิงก็จรดลงบนแผ่นกระดาษ และเริ่มจดบันทึกอย่างรวดเร็ว เพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่ข้างๆ ชะโงกหน้าเข้ามาดู จ้าวเต๋อหมิงจึงใช้ข้อศอกดันสมุดบันทึกเลื่อนเข้ามาหาตัวเองนิดหน่อย

“125 จีอีวี”

“ไม่ผิดครับ ส่วนข้อมูลการทดลองและวิทยานิพนธ์ฉบับละเอียด จะมีแนบอยู่ในเอกสารเพิ่มเติมหลังจากนี้ ตอนนี้มาเรียนกันต่อนะครับ”

ซุนหมิงหย่วนหันกลับไปทำเครื่องหมายอีกจุดหนึ่งบนเส้นเวลา

“สสารมืด”

คนด้านล่างสี่ห้าคนเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกัน

“การอนุมานทางทฤษฎีของพวกคุณ น่าจะแตะไปถึงแนวคิดนี้แล้วใช่ไหมครับ”

“แตะไปถึงแล้วครับ” จ้าวเต๋อหมิงวางปากกาลง “แต่เรายังรวบรวมหลักฐานทางอ้อมเกี่ยวกับการมีอยู่ของสสารมืดได้ไม่ครบเลยครับ”

“พวกเราก็ยังไม่สามารถตรวจจับอนุภาคของสสารมืดได้โดยตรงเช่นกันครับ” ซุนหมิงหย่วนบอก

คนด้านล่างลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

“แต่ว่า”

ลมหายใจสะดุดกึกขึ้นมาอีกครั้ง

“ข้อมูลจากการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ของเราได้ยืนยันแล้วว่า สสารมืดคิดเป็นร้อยละยี่สิบเจ็ดของมวลและพลังงานทั้งหมดในเอกภพ ส่วนพลังงานมืดคิดเป็นร้อยละหกสิบแปด สสารทั้งหมดที่พวกคุณมองเห็น สัมผัสได้ และทุ่มเทศึกษามาทั้งชีวิต คิดเป็นเพียงแค่ร้อยละห้าเท่านั้นครับ”

ภายในห้องเรียนตกอยู่ในความเงียบสงัด

ศาสตราจารย์วัยกลางคนคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง ปล่อยปากกาหมึกซึมในมือหลุดร่วงลงบนโต๊ะเสียงดังแปะ เขาไม่ได้เก็บมันขึ้นมา เพียงแค่ใช้สองมือยันโต๊ะไว้ ริมฝีปากขยับไปมาหลายครั้ง

“ร้อยละห้าเหรอ...” เขาทวนคำ

“ร้อยละห้าครับ” ซุนหมิงหย่วนพยักหน้า “พวกเราใช้ทุ่มเทเครื่องมือการสังเกตการณ์ทั้งหมดที่มีตลอดสี่สิบปี จนได้ข้อสรุปที่น่าหดหู่นี้ออกมา ร้อยละเก้าสิบห้าของเอกภพ คือสิ่งที่เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย”

ปากกาของจ้าวเต๋อหมิงหยุดนิ่ง

เขาเงยหน้าขึ้นมองซุนหมิงหย่วนด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง

“ก็หมายความว่า พวกคุณเดินนำหน้าเราไปตั้งสี่สิบปี แต่ก็ยังมองเห็นแค่ร้อยละห้าอย่างนั้นเหรอครับ?”

“ใช่ครับ”

จ้าวเต๋อหมิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

“แล้วสิ่งที่พวกเรากำลังทำกันอยู่ตกลงมันมีความหมายอะไรไหมครับเนี่ย?”

ซุนหมิงหย่วนวางชอล์กลง สบตาเขานิ่ง

“ศาสตราจารย์จ้าวครับ งานวิจัยพื้นฐานทุกชิ้นที่คนรุ่นพวกคุณกำลังทำอยู่ ล้วนเป็นอิฐแต่ละก้อนในร้อยละห้านั้นแหละครับ ถ้าไม่มีก้อนอิฐของพวกคุณ สี่สิบปีหลังจากนี้ก็สร้างอะไรขึ้นมาไม่ได้หรอกครับ”

จ้าวเต๋อหมิงไม่พูดอะไรอีก เขาหยิบปากกาขึ้นมาใหม่ ก้มหน้าก้มตาจดบันทึกต่อไป

และการจดบันทึกครั้งนี้ ก็ไม่หยุดลงอีกเลย

เมื่อการบรรยายในวันแรกสิ้นสุดลง ซุนหมิงหย่วนสอนไปทั้งหมดสี่ชั่วโมงครึ่ง ระหว่างนั้นพักเบรกไปแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

ในช่วงพักสิบห้านาทีนั้น ซุนหมิงหย่วนถูกรุมล้อมจนแทบไม่มีอากาศหายใจ

คนสามสิบเจ็ดคน มีอย่างน้อยยี่สิบคนที่กรูกันเข้ามา คำถามถูกยิงใส่เป็นชุดๆ ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้หยุดพักหายใจเลยแม้แต่นิดเดียว

“นักวิชาการซุนครับ ทฤษฎีสมมาตรมหาศาลในโลกของพวกคุณ มีสถานะเป็นยังไงบ้างครับ?”

“ปัญหาการกักตัวของควาร์กในพลศาสตร์ควอนตัมโครโมถูกแก้แล้วหรือยังครับ?”

“การทดลองนิวตริโนของพวกคุณก้าวหน้าไปถึงไหนแล้วครับ?”

“เดี๋ยวก่อนๆ” ซุนหมิงหย่วนยกมือขึ้นปราม “ทีละคำถามนะครับ”