บทที่ 56 เสิ่นรั่วฉิงเยี่ยมชมโรงงานผลิตชิปในโลกปัจจุบัน

จ้าวเต๋อหมิงเบียดตัวเข้ามาจากรอบนอกของฝูงชน เขาตัวไม่สูงนัก จึงต้องใช้ไหล่ดันเพื่อนร่วมงานข้างๆ ให้ถอยไปครึ่งก้าวอย่างยากลำบาก

“นักวิชาการซุนครับ ผมขอถามแค่คำถามเดียวเท่านั้น”

เพื่อนร่วมงานที่ถูกดันถลึงตาใส่เขา

“เหล่าจ้าว ไปต่อแถวสิ!”

“คำถามของผมไม่ต้องต่อแถวหรอก” จ้าวเต๋อหมิงหน้าหนาอย่างน่าทึ่ง “มันเกี่ยวเนื่องกับบทเรียนช่วงบ่ายโดยตรงเลยนะ การตีความการยุบตัวของฟังก์ชันคลื่นตามแบบโคเปนเฮเกน ที่โลกของพวกคุณยังเป็นกระแสหลักอยู่ไหมครับ? หรือว่าการตีความแบบพหุภพได้รับความนิยมมากกว่า?”

ซุนหมิงหย่วนมองดูศาสตราจารย์ชราที่อายุมากกว่าเขาเป็นสิบปี เบียดตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชน เหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก แววตาเต็มไปด้วยความร้อนรนอยากรู้

“ยังเป็นกระแสหลักอยู่ครับ แต่ข้อถกเถียงก็ไม่เคยหยุดนิ่ง”

จ้าวเต๋อหมิงซักต่อ “แล้วทฤษฎีการสูญเสียความอาพันธ์ล่ะครับ?”

“มีความก้าวหน้าครั้งใหญ่เลยครับ ช่วงบ่ายผมจะอธิบายเรื่องนี้โดยเฉพาะ”

“เยี่ยมเลย!” จ้าวเต๋อหมิงพยักหน้าแรงๆ หันหลังเบียดตัวออกจากฝูงชน วิ่งเหยาะๆ กลับไปที่โต๊ะเพื่อเปิดสมุดบันทึก

หลี่เฉายืนอยู่ตรงประตูหลังคอยฟังอยู่ตลอด

เขาฟังไม่รู้เรื่องเลยสักคำ

แต่เขาสังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง

ชายชราวัยเจ็ดสิบปีที่นั่งอยู่แถวสาม ไม่ได้ลุกจากที่นั่งในช่วงพักเบรก เขาเอาแต่นั่งเปิดดูสมุดบันทึกของตัวเอง แล้วหยิบปากกาหมึกซึมด้ามที่สองออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะเก็บด้ามแรกที่หมึกหมดแล้วลงไปอย่างระมัดระวัง

การเปลี่ยนปากกาสองด้ามนั้นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับเตรียมการรับมือกับสถานการณ์นี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว

วันที่สอง

ซุนหมิงหย่วนสอนไล่ไปตั้งแต่ฟิสิกส์อนุภาค ฟิสิกส์สสารควบแน่น แล้วก็วกเข้าสู่ข้อมูลควอนตัม

ตอนที่เขาเขียนลงบนกระดานดำว่า ‘การพัวพันเชิงควอนตัมได้รับการยืนยันจากการทดลองหลายต่อหลายครั้ง และทางเราสามารถทำการกระจายกุญแจควอนตัมในระดับหลักพันกิโลเมตรได้สำเร็จแล้ว’ ในห้องเรียนก็เกิดเสียงฮือฮาอื้ออึงขึ้นมาทันที

“พันกิโลเมตรเลยเหรอ?”

“ทำได้ยังไงกัน?”

“ดาวเทียม!” เสียงหนึ่งดังมาจากหลังห้อง “ต้องใช้ดาวเทียมเป็นตัวทวนสัญญาณแน่ๆ!”

ซุนหมิงหย่วนชี้ไปที่คนพูด

“ถูกต้องครับ ดาวเทียมทดลองวิทยาศาสตร์ควอนตัม ‘ม่อจื่อ’ (เรียกว่า Micius) ปล่อยขึ้นสู่อวกาศเมื่อปี 2016 ครับ”

เสียงถกเถียงด้านล่างยิ่งดังขึ้นไปอีก จ้าวเต๋อหมิงลุกพรวดขึ้นมา เสียงดังกลบเสียงของทุกคน

“นักวิชาการซุนครับ! ท่อนนี้รบกวนอธิบายช้าๆ หน่อยนะครับ! ผมอยากจดหลักการให้ครบถ้วน!”

“นั่งจดเถอะครับ ยืนจดมันไม่ถนัดหรอก” ซุนหมิงหย่วนหัวเราะเบาๆ

จ้าวเต๋อหมิงทิ้งตัวลงนั่ง ปลายปากกาแทบจะทิ่มทะลุกระดาษ

วันที่สาม

คาบเรียนสุดท้าย

ซุนหมิงหย่วนเขียนคำว่า ‘ทฤษฎีสตริง’ ลงบนกระดานดำ

ด้านล่างเงียบกริบ

“นี่คือหนึ่งในกรอบแนวคิดทางทฤษฎีที่ก้าวหน้าที่สุดและเป็นที่ถกเถียงกันมากที่สุดในโลกของเราตอนนี้ครับ มันพยายามที่จะรวมทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไปเข้ากับกลศาสตร์ควอนตัมให้เป็นหนึ่งเดียว”

เขาเริ่มเขียนสมการ

กระดานดำทั้งสามแผ่น ถูกเขาเขียนจนเต็มพรืดจากซ้ายไปขวา

ไม่มีใครข้างล่างปริปากพูดอะไรเลย มีเพียงเสียงปลายปากกาขูดกับหน้ากระดาษดังสวบสาบ

เมื่อเขียนบรรทัดสุดท้ายเสร็จ ซุนหมิงหย่วนก็วางชอล์กลง

“และนี่คือกรอบแนวคิดพื้นฐานของทฤษฎีสตริงครับ ถกเถียงกันมาสี่สิบปี ยังไม่ได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นจริง แต่ก็ยังไม่ถูกหักล้างเช่นกัน”

เขาหันกลับมา เผชิญหน้ากับดวงตาสามสิบเจ็ดคู่

“แต่มันทำให้เรารู้ความจริงข้อหนึ่ง”

“คำตอบของจักรวาลนี้ อาจจะลึกล้ำกว่าที่เราทุกคนจินตนาการไว้มากนัก”

ภายในห้องเรียนเงียบสงัดไปเนิ่นนาน

จากนั้นจ้าวเต๋อหมิงก็ลุกขึ้นยืน

ตามด้วยแถวที่สอง แถวที่สาม แถวที่สี่

ทั้งสามสิบเจ็ดคนลุกขึ้นยืนพร้อมกันหมด

ไม่มีใครพูดอะไร จ้าวเต๋อหมิงโค้งคำนับซุนหมิงหย่วนอย่างสุดซึ้ง

คำนับครั้งที่หนึ่ง

คำนับครั้งที่สอง

คำนับครั้งที่สาม

คนทั้งสามสิบเจ็ดคนก็โค้งคำนับตามสามครั้ง

ซุนหมิงหย่วนยืนอยู่บนโพเดียม ในมือยังคงมีฝุ่นชอล์กติดอยู่ เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยในวินาทีนั้น

เสิ่นรั่วฉิงยืนอยู่ด้านข้าง กำเอกสารในมือแน่นจนยับย่น

จ้าวเต๋อหมิงยืดตัวตรง ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

“นักวิชาการซุนครับ”

เสียงของเขาไม่ดังนัก แต่ก็ดังก้องไปทั่วทั้งห้องเรียน

“เวลาสามวัน มันสั้นเกินไปจริงๆ ครับ ทุกถ้อยคำที่คุณสอนพวกเรา มันคือคบเพลิงส่องสว่างในความมืดมิดสำหรับพวกเราเลยครับ”

จ้าวเต๋อหมิงหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าหาญอย่างถึงที่สุด

“ผมอยากจะเป็นตัวแทนของทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ เพื่อขอร้องคุณเรื่องหนึ่งครับ”

ซุนหมิงหย่วนสบตาเขา

“พวกเรา... จะขอส่งคนสักคน ส่งนักเรียนที่เก่งที่สุดของพวกเรา ไปที่ห้องทดลองของคุณได้ไหมครับ?”

น้ำเสียงของจ้าวเต๋อหมิงเริ่มสั่นเครือ

“ต่อให้ได้แค่ไปยืนอยู่หน้าประตูห้องทดลอง ได้เห็นเครื่องเร่งอนุภาคของจริงสักครั้ง ได้เห็นหน้าตาของคอมพิวเตอร์ควอนตัมสักแวบเดียวก็ยังดี”

เขากลืนน้ำลาย

“ให้พวกเราได้รู้ทีเถอะครับ ว่าเส้นชัยที่พวกเรากำลังทุ่มเทวิ่งตามอยู่นั้น แท้จริงแล้วหน้าตามันเป็นยังไงกันแน่”

คำขอร้องของจ้าวเต๋อหมิง ถูกส่งขึ้นไปวางบนโต๊ะของโจวเจิ้งกั๋วในคืนนั้นเลย

การอนุมัติผ่านไปได้เร็วกว่าที่คิด

โจวเจิ้งกั๋วถามซุนหมิงหย่วนแค่คำถามเดียว “จะส่งใครไป?”

ซุนหมิงหย่วนตอบโดยไม่ลังเลเลย “เสิ่นรั่วฉิง”

สามวันต่อมา

หลี่เฉาพาเสิ่นรั่วฉิงข้ามผ่านประตูแสงสีฟ้ามาอีกครั้ง แวะพักที่ฐานทัพฝั่งโลกปัจจุบันได้ไม่ถึงสี่สิบนาที ก็ต้องเปลี่ยนไปขึ้นรถตู้สีดำที่ไม่มีตราสัญลักษณ์ใดๆ เลย

ภายในรถ นอกจากคนขับแล้ว ก็ยังมีซุนหมิงหย่วนอยู่ด้วย

วันนี้นักวิชาการเฒ่าสวมเสื้อแจ็กเกตสีเทาเข้มดูเป็นทางการมาก ที่หน้าอกติดเข็มกลัดเล็กๆ ของสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนไว้

ในมือเขาถือกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิ พอเห็นเสิ่นรั่วฉิงขึ้นรถมาก็พยักหน้าให้เล็กน้อย

“วิศวกรเสิ่น ระหว่างทางน่าจะใช้เวลาประมาณสามชั่วโมงนะ” ซุนหมิงหย่วนบอก “คุณพักผ่อนก่อนก็ได้”

เสิ่นรั่วฉิงพยักหน้า คาดเข็มขัดนิรภัย

“นักวิชาการซุนคะ พวกเรากำลังจะไปไหนกันเหรอคะ?”

“โรงงานผลิตเวเฟอร์ขนาด 12 นิ้วครับ”

นิ้วมือของเสิ่นรั่วฉิงหดเกร็งเล็กน้อย

เธอไม่ได้ถามอะไรต่ออีก

ตลอดการเดินทางสามชั่วโมง เสิ่นรั่วฉิงเอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่างรถ

กระแสรถยนต์บนทางด่วน เสาชาร์จรถไฟฟ้าในจุดพักรถ กลุ่มปั้นจั่นก่อสร้างตามแนวเส้นขอบฟ้าของเมืองไกลๆ สิ่งเหล่านี้เธอเคยเห็นมาแล้วตอนที่ข้ามมาคราวก่อน แต่ทุกครั้งที่ได้เห็น ประกายบางอย่างในส่วนลึกของดวงตาเธอก็จะเพิ่มมากขึ้นเสมอ

หลี่เฉานั่งอยู่ข้างๆ ไม่ได้รบกวนเธอเลย

ในที่สุดรถก็แล่นเข้าสู่เขตอุตสาหกรรมที่ล้อมรอบด้วยกำแพงและรั้วลวดหนาม

ระบบรักษาความปลอดภัยที่หน้าประตูเข้มงวดกว่าฐานทัพทหารเสียอีก

มีทั้งประตูกั้นสามชั้น สแกนใบหน้าสองครั้ง และสแกนม่านตาอีกหนึ่งครั้ง

เสิ่นรั่วฉิงมองดูอุปกรณ์สแกนม่านตานั้น ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลายลงคอ

รถตู้มาจอดเทียบหน้าอาคารสีขาวขนาดมหึมา

ผนังด้านนอกอาคารเรียบเนียนดุจกระจก ไม่มีหน้าต่างเลยแม้แต่บานเดียว

ซุนหมิงหย่วนผลักประตูรถออก “ถึงแล้วครับ”

ทั้งสามคนเดินเข้าไปทางประตูข้างของอาคาร

ชายวัยสี่สิบต้นๆ สวมแว่นตากรอบทอง รออยู่ในห้องเปลี่ยนชุดอยู่ก่อนแล้ว

ชุดคลีนรูมสีขาวห่อหุ้มตั้งแต่หัวจรดเท้า เผยให้เห็นเพียงดวงตาและหน้าผากเล็กน้อยเท่านั้น

บนผนังด้านหลังเขามีป้ายติดไว้ว่า: ห้องคลีนรูมระดับ ISO Class 1 กรุณาสวมชุดให้ครบทุกขั้นตอนก่อนเข้า

“นักวิชาการซุนครับ” ชายคนนั้นพยักหน้าเล็กน้อย เสียงอู้อี้ลอดผ่านหน้ากากออกมา “เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้วครับ ทางเดินสำหรับเยี่ยมชมเคลียร์พื้นที่เรียบร้อยแล้ว”

“ขอบคุณมากครับ” ซุนหมิงหย่วนหันไปหาเสิ่นรั่วฉิง “เปลี่ยนชุดก่อนนะครับ ความสะอาดข้างในนี้บริสุทธิ์กว่าอากาศข้างนอกเป็นแสนเท่าเลย ฝุ่นละอองตกลงบนเวเฟอร์แม้แต่เม็ดเดียว ก็ถือว่าเป็นแผ่นเสียเลยนะ”

เสิ่นรั่วฉิงรับชุดคลีนรูมครบชุดที่เจ้าหน้าที่ยื่นให้

ทั้งชุดหมี หน้ากาก ถุงมือ ที่หุ้มรองเท้า ทุกชิ้นล้วนถูกซีลอยู่ในถุงพลาสติกอย่างดี

เธอไม่ลังเลเลย

ทำตามซุนหมิงหย่วน แกะห่อ คลี่ออก แล้วสวมทีละชิ้นๆ

ห้านาทีต่อมา มนุษย์ห่อข้าวต้มสีขาวสามคนก็ไปยืนอยู่หน้าประตูห้องเป่าลม

“พอเข้าไปแล้ว จะมีลมแรงพ่นออกมาระยะเวลาสามสิบวินาที เพื่อเป่าฝุ่นผงที่ยังหลงเหลืออยู่บนตัวออกให้หมดครับ” ซุนหมิงหย่วนอธิบาย

เสิ่นรั่วฉิงพยักหน้า

ประตูห้องเป่าลมเปิดออก

หัวฉีดบนผนังทั้งหกด้านทำงานพร้อมกัน กระแสลมแรงดันสูงพุ่งกระหน่ำเข้ามาจากทุกทิศทาง

เสิ่นรั่วฉิงโดนลมเป่าจนเซไปนิดหน่อย

สามสิบวินาทีต่อมา ประตูด้านในก็เลื่อนเปิดออก

ก้าวแรกที่เสิ่นรั่วฉิงก้าวพ้นห้องเป่าลมออกมา

เธอก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้า

ทางเดินสำหรับเยี่ยมชมกว้างขวางทอดยาวออกไปเบื้องหน้า สองฝั่งเป็นกระจกใสบานใหญ่สูงจรดเพดาน

ด้านหลังกระจกคือพื้นที่ว่างเปล่าขนาดมหึมาที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

พื้นที่ทั้งหมดถูกอาบไล้ไปด้วยแสงสีเหลืองนวลตาที่มีความสม่ำเสมอและมีความอิ่มตัวต่ำ

มันคือแสงสีเหลืองคลื่นความถี่เดียวที่ผ่านการคำนวณมาอย่างแม่นยำ เพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่อการรับแสงของสารเคลือบไวแสงโดยเฉพาะ

รูม่านตาของเสิ่นรั่วฉิงหดเกร็งวูบอยู่ภายใต้หน้ากาก

ภายในพื้นที่โรงปฏิบัติงานสุดลูกหูลูกตา มองเห็นคนอยู่ไม่เกินห้าคน

พวกเขาสวมชุดคลีนรูมแบบเดียวกับเสิ่นรั่วฉิง กระจายตัวอยู่ตามสถานีทำงานต่างๆ ขยับเขยื้อนร่างกายเพียงเล็กน้อย ราวกับกลัวว่าจะไปทำให้ตัวอะไรตกใจตื่น

ด้านบนเหนือศีรษะขึ้นไป มีระบบรางแขวนเรียงรายกันหนาแน่นกำลังทำงานอยู่อย่างเงียบกริบ

กล่องใส่เวเฟอร์สีขาวเคลื่อนที่ไปตามรางอัตโนมัติ ส่งเวเฟอร์ไปมาระหว่างอุปกรณ์ต่างๆ ได้อย่างแม่นยำ

ไม่ต้องใช้คนเข็น ไม่ต้องใช้คนจับ

พวกมันรู้ด้วยตัวเองว่าจะต้องไปที่ไหน

กล่องใบหนึ่งเลื่อนผ่านเหนือศีรษะพวกเขาไปประมาณสองเมตร ส่งเสียงมอเตอร์ครางหึ่งๆ แผ่วเบา

เสิ่นรั่วฉิงแหงนหน้ามองกล่องใบนั้นจนมันหายวับไปตรงทางแยกของราง เธอแหงนหน้าค้างอยู่อย่างนั้นถึงสามวินาทีเต็ม

ซุนหมิงหย่วนที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มอธิบาย

“นี่คือสายการผลิตเวเฟอร์ขนาด 12 นิ้วครับ กำลังการผลิตห้าหมื่นแผ่นต่อเดือน ตั้งแต่การตัดแท่งซิลิคอนไปจนถึงชิปสำเร็จรูปออกจากโรงงาน มีขั้นตอนมากกว่าพันขั้นตอนเลยทีเดียว ระบบอัตโนมัติของทั้งสายการผลิตอยู่ที่ร้อยละเก้าสิบเจ็ดครับ”

เสิ่นรั่วฉิงไม่ได้ขานรับ

เธอเริ่มออกเดิน

ฝีเท้าเชื่องช้ามาก

เมื่อมองทะลุกระจกใสไป เธอสามารถมองเห็นอุปกรณ์ขนาดมหึมาเรียงเป็นแถวอยู่ทางขวามือ

อุปกรณ์แต่ละเครื่องมีความสูงกว่าสองเมตร เปลือกนอกเป็นสีเทาอมขาวผิวด้าน มีท่อสายต่างๆ โผล่ออกมาจากด้านล่างและด้านข้าง เชื่อมต่อกับจุดต่างๆ ทั้งบนพื้นและบนผนัง

บนตัวอุปกรณ์ไม่มีการตกแต่งใดๆ ที่ไม่จำเป็นเลย มีเพียงหน้าจอสัมผัสขนาดเล็กจิ๋วกับไฟแสดงสถานะไม่กี่ดวงเท่านั้น

“นั่นคือเครื่องกัดกรดครับ” ซุนหมิงหย่วนชี้ไปที่เครื่องที่อยู่ใกล้ที่สุด “พลาสมาเอตชิงใช้ลำไอออนพลังงานสูงที่เกิดจากการปล่อยประจุแก๊ส กัดกรดลงบนพื้นผิวของแผ่นซิลิคอนให้เกิดเป็นร่องขนาดนาโนครับ”

สายตาของเสิ่นรั่วฉิงหยุดอยู่ที่เครื่องกัดกรดเครื่องนั้นถึงห้าวินาที

ลูกตาของเธอเคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็วอยู่ภายใต้หน้ากาก

ตั้งแต่ท่อระบายอากาศด้านบนของเครื่อง ไปจนถึงท่อส่งแก๊สด้านข้าง และหน้าแปลนเชื่อมต่อกับปั๊มสุญญากาศด้านล่าง

เธอกำลังสำรวจโครงสร้างของมัน

หลี่เฉาที่เดินตามมาข้างหลัง สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของสายตาเธอ

เธอกำลังใช้สายตา “ถอดแยกชิ้นส่วน” เครื่องจักรเครื่องนั้นอยู่

ทั้งสามคนเดินต่อไป

เมื่อเดินผ่านอุปกรณ์เคลือบไอระเหยทางเคมี (CVD) ซุนหมิงหย่วนก็หยุดเดิน

“อุณหภูมิภายในห้องปฏิกิริยาของเครื่อง CVD เครื่องนี้ ถูกควบคุมอย่างแม่นยำให้มีความคลาดเคลื่อนไม่เกินบวกลบศูนย์จุดห้าองศาเซลเซียส ส่วนความสม่ำเสมอของความหนาของแผ่นฟิล์มที่เคลือบลงไป มีค่าความคลาดเคลื่อนไม่เกินร้อยละสองครับ”

ริมฝีปากของเสิ่นรั่วฉิงขยับอยู่ภายใต้หน้ากาก

แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา

หลี่เฉาเห็นมือขวาของเธอยกขึ้นเล็กน้อย นิ้วชี้กับนิ้วกลางรวบติดกัน แล้วขีดเขียนอะไรบางอย่างในอากาศ

เธอกำลังคิดเลขในใจ

ทางเดินเลี้ยวโค้งไป

พอเลี้ยวพ้นมุมนั้นมา เสิ่นรั่วฉิงก็หยุดชะงักฝีเท้าลงทันที

เพราะเธอมองเห็นเครื่องจักรเครื่องนั้นแล้ว

ด้านหลังกระจกใสทางซ้ายมือของทางเดิน มีสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ที่ใหญ่กว่าอุปกรณ์เครื่องอื่นๆ ถึงสามเท่า ยึดครองพื้นที่ไปทั้งห้องเลย

เปลือกนอกของมันเป็นสีเทาเข้ม รูปทรงเรียบง่ายจนดูเย็นชา

มัดเส้นใยแก้วนำแสงขนาดใหญ่สามเส้นเชื่อมต่อเข้ากับด้านบน ฐานเชื่อมต่อกับท่อส่งต่างๆ ที่เต็มผนังไปหมด

ด้านหน้าของอุปกรณ์มีแขนกลอันแม่นยำกำลังหยิบแผ่นซิลิคอนขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 300 มิลลิเมตรออกมาจากกล่องใส่ และส่งเข้าไปภายในอุปกรณ์ด้วยความเร็วที่เชื่องช้าจนแทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

“เครื่องพิมพ์ชิปครับ” น้ำเสียงของซุนหมิงหย่วนเบาลงครึ่งระดับ