บทที่ 57 เสิ่นรั่วฉิงกล่าวขอบคุณหลี่เฉา

“แหล่งกำเนิดแสงอัลตราไวโอเลตแบบลึก ความยาวคลื่น 193 นาโนเมตรครับ ผ่านชุดเลนส์เพื่อย่อส่วนลวดลายวงจรบนแผ่นมาสก์ ให้เล็กลงสี่เท่า แล้วฉายลงบนพื้นผิวแผ่นซิลิคอนที่เคลือบสารไวแสงไว้ ความแม่นยำในการฉายแสงซ้อนทับ ต่อการฉายหนึ่งครั้งอยู่ในระดับต่ำกว่าสามนาโนเมตรครับ”

ซุนหมิงหย่วนหยุดเว้นจังหวะ

“สามนาโนเมตรนะครับ ประมาณเศษหนึ่งส่วนสองหมื่นห้าพันของเส้นผ่านศูนย์กลางเส้นผมเส้นหนึ่งครับ”

เสิ่นรั่วฉิงยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่หน้ากระจกใส

บริเวณหน้าผากและคิ้วที่โผล่พ้นหน้ากากออกมา ไม่อาจมองเห็นอารมณ์ใดๆ ได้เลย

แต่หลี่เฉาสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ อย่างหนึ่ง

มือของเธอ

มือทั้งสองข้างที่ปล่อยทิ้งไว้ข้างลำตัว กำหมัดแน่นจนมองเห็นได้ชัดเจนแม้จะสวมถุงมืออยู่ก็ตาม

ซุนหมิงหย่วนเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน

เขาหันไปมองหลี่เฉา

หลี่เฉาส่ายหน้าเบาๆ

อย่าเพิ่งไปขัดจังหวะเธอ

เสิ่นรั่วฉิงยืนอยู่หน้าเครื่องพิมพ์ชิปนั้นถึงสองนาทีเต็มๆ

ภายในสองนาที เครื่องพิมพ์ชิปเครื่องนั้นได้เสร็จสิ้นวงจรการฉายแสงไปหนึ่งรอบ

แขนกลหยิบแผ่นซิลิคอนที่จัดการเรียบร้อยแล้วออกมา นำกลับไปวางในกล่องขนส่ง กล่องขนส่งก็เลื่อนไปตามรางแขวนไปยังสถานีต่อไป

กระบวนการทั้งหมดดำเนินไปโดยไร้เสียงรบกวนใดๆ

ในที่สุดเสิ่นรั่วฉิงก็ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

มือขวาของเธอคลายออก เหยียดนิ้วตรง ทาบลงบนกระจกใสบานนั้น

ปลายนิ้วสัมผัสกับพื้นผิวกระจกที่เย็นเฉียบ หยุดนิ่งไปหนึ่งวินาที

จากนั้นเธอก็ดึงมือกลับ แล้วเดินต่อไป

เมื่อเดินผ่านห้องเครื่องพิมพ์ชิปมา ทางเดินก็เข้าสู่โซนกระบวนการผลิตช่วงหลัง

การฝังไอออน การขัดเงาด้วยวิธีทางเคมีและกลศาสตร์ การเคลือบผิวโลหะการบรรจุและทดสอบ

ทุกๆ ขั้นตอนล้วนมีอุปกรณ์ขนาดมหึมาที่สอดคล้องกัน อุปกรณ์ทุกเครื่องทำงานอย่างเงียบงัน แม่นยำ และไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ซุนหมิงหย่วนอธิบายไปตลอดทาง

ตั้งแต่เรื่องความบริสุทธิ์ของวัสดุไปจนถึงความแม่นยำในการผลิต ตั้งแต่หลักการทำงานของเครื่องจักรไปจนถึงพารามิเตอร์ของกระบวนการผลิต

เขาอธิบายอย่างละเอียดมาก โดยใช้ภาษาที่เข้าใจง่ายที่สุดเท่าที่เขาจะนึกออก

แต่เขากลับค่อยๆ สังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง

เสิ่นรั่วฉิงไม่เคยตั้งคำถามเลยสักข้อเดียว

ไม่มีเลยแม้แต่ข้อเดียว

ตั้งแต่เข้ามาในโรงงานจนถึงตอนนี้ เป็นเวลาสี่สิบนาทีเต็มแล้ว เธอไม่เคยปริปากพูดเลยแม้แต่คำเดียว

นี่มันไม่ปกติแล้ว

ซุนหมิงหย่วนคลุกคลีอยู่กับนักฟิสิกส์มาทั้งชีวิต

นักวิจัยที่มีความเป็นมืออาชีพคนไหนก็ตาม เมื่อต้องเผชิญกับการจัดแสดงเทคโนโลยีระดับนี้ ย่อมต้องมีข้อสงสัยอย่างแน่นอน โดยเฉพาะคนที่มีระดับความรู้แบบเสิ่นรั่วฉิง

เว้นเสียแต่ว่า เธอเลือกที่จะไม่ถาม

เว้นเสียแต่ว่า เธอกลืนคำถามทั้งหมดลงไป กดทับมันไว้ในหัว เพื่อรอเวลาให้ตัวเองย่อยข้อมูลเหล่านั้น

ซุนหมิงหย่วนหันกลับไปมองเสิ่นรั่วฉิง

ฝีเท้าของเธอยังคงเชื่องช้า แต่การกลอกตาของเธอเริ่มรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ

เธอกำลังจดจำ

ใช้สายตาจดจำ

สุดทางเดินมีจอแสดงผลอิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่บานหนึ่ง แสดงสถานะการทำงานของทั้งสายการผลิตแบบเรียลไทม์

อัตราผลผลิตกำลังการผลิต อัตราการเดินเครื่องจำนวนงานระหว่างทำข้อมูลทั้งหมดเต้นไปมาในรูปแบบของแผนภูมิ

เสิ่นรั่วฉิงหยุดเดินที่หน้าจอแสดงผล

สายตาของเธอจับจ้องไปที่ตัวเลขเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาตรงมุมขวาล่าง

“งานระหว่างทำในปัจจุบัน: หนึ่งหมื่นสองพันสามร้อยชิ้น”

หลี่เฉาขยับเข้าไปดูตัวเลขนั้นใกล้ๆ

เขาไม่รู้หรอกว่ามันหมายถึงอะไร

แต่เขาเห็นไหล่ของเสิ่นรั่วฉิงสั่นเทาเล็กน้อย

เบามากๆ

ถ้าไม่ได้ยืนอยู่ห่างจากด้านหลังเธอแค่ครึ่งก้าว ก็คงไม่มีทางสังเกตเห็นเลย

“ไปกันเถอะครับ” ซุนหมิงหย่วนพูดเสียงเบา “ข้างหน้ายังมีโรงงานบรรจุและทดสอบอีกนะ”

เสิ่นรั่วฉิงหันกลับมา

เธอเดินตามซุนหมิงหย่วนต่อไป ผ่านโซนบรรจุ โซนทดสอบ โซนตรวจสอบผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป

ทุกๆ โซนเธอล้วนมองดู ล้วนหยุดพัก แต่ก็ยังคงไม่ปริปากพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว

การเยี่ยมชมทั้งหมดใช้เวลาไปหนึ่งชั่วโมงสิบห้านาที

ตอนที่ออกมาจากห้องเป่าลม ท่าทางการถอดชุดคลีนรูมของเสิ่นรั่วฉิงก็ยังคงรวดเร็วและแม่นยำ

ทั้งสามคนเดินออกจากอาคาร

ด้านนอกเป็นแสงแดดตอนบ่ายสามกว่าๆ

เจิดจ้าบาดตา

เสิ่นรั่วฉิงหยุดยืนอยู่บนบันไดสองวินาที หรี่ตาลงเล็กน้อย ราวกับกำลังปรับตัวให้เข้ากับแสงที่เปลี่ยนไป

“วิศวกรเสิ่น” ซุนหมิงหย่วนเอ่ยปาก “มีความคิดเห็นยังไงบ้างครับ?”

เสิ่นรั่วฉิงหันไปมองเขา

“นักวิชาการซุนคะ ฉันขอยืมพื้นที่นั่งพักสักครู่ได้ไหมคะ?”

“ได้สิครับ ตรงนั้นมีโซนพักผ่อนอยู่”

ซุนหมิงหย่วนชี้ไปที่พื้นที่สีเขียวด้านข้างอาคาร ตรงนั้นมีม้านั่งยาวทำจากโลหะหลายตัวและมีร่มกันแดดกางอยู่

“ขอบคุณค่ะ”

เสิ่นรั่วฉิงหันหลังเดินไปทางนั้น

ฝีเท้าเร็วกว่าเมื่อครู่ถึงหนึ่งเท่าตัว

หลี่เฉาเดินตามไปตามสัญชาตญาณ

เดินไปได้สองก้าว ก็ถูกซุนหมิงหย่วนรั้งไว้

“ปล่อยให้เธออยู่คนเดียวสักพักเถอะ” ซุนหมิงหย่วนกระซิบ

หลี่เฉาลังเล “ผมกลัวว่าเธอจะ...”

“เธอไม่เป็นอะไรหรอก” ซุนหมิงหย่วนมองดูแผ่นหลังของเสิ่นรั่วฉิง น้ำเสียงแผ่วเบา “เธอเป็นคนที่มีเหตุผลที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมาเลยล่ะ เธอแค่ต้องการเวลาประมวลผลเท่านั้นเอง”

ทั้งสองคนยืนอยู่บนบันได มองดูเสิ่นรั่วฉิงเดินไปที่ม้านั่งตัวนั้นจากที่ไกลๆ

เธอล้วงสมุดบันทึกขนาดเท่าฝ่ามือและดินสอแท่งหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อทำงาน

จากนั้นก็ย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างม้านั่ง

กางสมุดบันทึกออกบนที่นั่ง

เริ่มเขียน

ปลายดินสอจรดลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว

ไม่ใช่จังหวะการเขียนแบบปกติ แต่เหมือนกับว่ามีคนกำลังเทสิ่งที่อยู่ในหัวลงบนกระดาษด้วยความเร็วสูงสุดมากกว่า

หลี่เฉารออยู่ห้านาที

เธอไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย ปลายดินสอส่งเสียงดังครืดคราดเสียดสีกับกระดาษ

จนกระทั่งเขียนเต็มไปถึงหน้าที่สี่ แล้วพลิกไปหน้าที่ห้า

หลี่เฉาหันไปมองซุนหมิงหย่วน

สีหน้าของซุนหมิงหย่วนเปลี่ยนจากความเรียบเฉยเป็นความเคร่งเครียด

“ผมจะเข้าไปดูหน่อย” หลี่เฉาบอก

คราวนี้ซุนหมิงหย่วนไม่ได้ห้าม

หลี่เฉาเดินเข้าไปใกล้

เขาลดเสียงฝีเท้าลงให้เบาที่สุด แต่เสิ่นรั่วฉิงที่นั่งยองๆ อยู่ตรงนั้น ดำดิ่งอยู่กับการขีดเขียนจนไม่รู้ตัวเลยว่าเขาเข้ามาใกล้แล้ว

จนกระทั่งปลายดินสอหักดังเป๊าะลงบนกระดาษ

หักแล้ว

“เขียนเสร็จหรือยังครับ?”

หลี่เฉาทำลายความเงียบขึ้น

เสิ่นรั่วฉิงไม่ได้เงยหน้าขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าอย่างหนัก

“เขียนไม่หมดหรอก”

เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะตัวเอง

“ขั้นตอนทุกขั้นตอนบนนี้ ในโลกของฉัน มันต้องแลกมาด้วยเซลล์สมองนับพันนับหมื่นเซลล์ ฉันแค่ร่างโครงคร่าวๆ ออกมาเท่านั้นเอง”

หลี่เฉายื่นมือออกไป

“ตามกฎแล้ว ผมต้องตรวจดูก่อนครับ บันทึกข้อความใดๆ ที่จะนำออกจากฐานทัพ ต้องผ่านการตรวจสอบความลับก่อน”

เสิ่นรั่วฉิงพยักหน้า

“ฉันรู้กฎดีค่ะ”

เสิ่นรั่วฉิงปิดสมุดบันทึก ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

เพราะนั่งยองๆ นานเกินไป วินาทีที่เธอลุกขึ้น ร่างกายก็เซถลาไปเล็กน้อย

หลี่เฉารีบยื่นมือไปประคองแขนเธอไว้

เสิ่นรั่วฉิงสะดุ้งราวกับโดนไฟลวก รีบสะบัดมือออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นสมุดบันทึกให้เขา

หลี่เฉารับสมุดบันทึกมา

“หลี่เฉา” จู่ๆ เสิ่นรั่วฉิงก็เอ่ยปาก “ขอบคุณนะ”

มือที่กำลังจะเปิดสมุดบันทึกของหลี่เฉาชะงักงัน

เขาเงยหน้าขึ้น มองดูผู้หญิงที่ปกติแม้แต่จะพูดครึ่งคำก็ยังไม่อยากจะพูดด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

“ขอบคุณผมเรื่องอะไรครับ? นี่เป็นภารกิจระดับชาตินะ ผมมันก็แค่คนเดินเอกสารเท่านั้นแหละ”

“ขอบคุณพวกคุณ ที่ไม่ดูถูกพวกเราเพียงเพราะเราล้าหลังกว่า”

เสิ่นรั่วฉิงเบือนหน้าไป มองดูรถขนส่งอัตโนมัติที่วิ่งไปมาอยู่ในเขตโรงงานไกลๆ

“เมื่อกี้ตอนที่อยู่ข้างใน ตอนที่นักวิชาการซุนอธิบายพารามิเตอร์เหล่านั้น แววตาของเขาสงบนิ่งมาก ความสงบนิ่งแบบนั้นมันเสแสร้งกันไม่ได้หรอกนะ มันคือความเท่าเทียมกันอย่างแท้จริง ทั้งที่พวกคุณมีพลังมากพอที่จะทำลายล้างระบบอุตสาหกรรมทั้งหมดในยุคของพวกเราทิ้งได้สบายๆ แต่กลับยินดีที่จะนั่งลงสอนให้พวกเรารู้จักวิธีเดิน”

หลี่เฉามองหน้าเธอ จู่ๆ ก็หลุดหัวเราะออกมา

รอยยิ้มนี้ ทำให้บรรยากาศที่เคยอึดอัดผ่อนคลายลงได้บ้าง

เสิ่นรั่วฉิงขมวดคิ้ว

“คุณหัวเราะอะไรคะ?”

“ผมแค่ไม่ค่อยชินน่ะครับ”

หลี่เฉาเปิดสมุดบันทึก พลางอ่านเนื้อหาบนนั้นอย่างรวดเร็ว ปากก็ตอบไปเรื่อยเปื่อย

“ปกติวิศวกรเสิ่นจะเชิดคางสูงยิ่งกว่าฟ้าซะอีก ตอนที่อยู่ในห้องทดลองของฐานทัพ ขนาดศาสตราจารย์อาวุโสอย่างจ้าวเต๋อหมิงยังโดนคุณตอกกลับซะจนพูดไม่ออกเลย ผมคิดมาตลอดว่าคุณเป็นคนหยิ่งยโส แถมยังดูถูกคนอื่นด้วยซ้ำ”

เสิ่นรั่วฉิงนิ่งเงียบไป

เธอมองดูเงาของตัวเองบนพื้น ผ่านไปเนิ่นนานถึงได้ตอบกลับด้วยเสียงแผ่วเบา

“นั่นเป็นเพราะฉันรู้สึกต่ำต้อยต่างหากล่ะ”

นิ้วที่กำลังพลิกหน้ากระดาษของหลี่เฉาชะงักกึก

เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้น เพียงแค่ตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ

“เพราะพวกคุณแข็งแกร่งเกินไป ส่วนพวกเราก็อ่อนแอเกินไป”

น้ำเสียงของเสิ่นรั่วฉิงแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความจริงใจ

“ตอนที่ฉันเดินผ่านประตูบานนั้นมาเป็นครั้งแรก ตอนที่ได้เห็นถนนหนทางของพวกคุณ แสงไฟของพวกคุณ หรือแม้แต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่มีให้เลือกมากมายนับไม่ถ้วนในซูเปอร์มาร์เก็ตของพวกคุณ ความรู้สึกแรกของฉันไม่ใช่ความดีใจหรอกนะคะ แต่เป็นความหวาดกลัวต่างหาก”

“กลัวอะไรล่ะครับ?”

“กลัวว่าพวกเราจะไม่มีวันตามทันไปตลอดชีวิต กลัวว่าในสายตาของพวกคุณ พวกเราจะเป็นได้แค่ฝูงคนป่าเถื่อนที่ใส่เสื้อผ้าปะชุนเท่านั้น”

เสิ่นรั่วฉิงเงยหน้าสบตาหลี่เฉาตรงๆ

“ศักดิ์ศรีของฉันไม่ยอมให้ฉันทำตัวไร้กระดูกสันหลังหรอกค่ะ ถ้าฉันไม่ทำตัวให้ดูหยิ่งยโสเข้าไว้ ไม่ทำตัวให้ดูเย็นชาเข้าไว้ ฉันก็กลัวว่าตัวเองจะทนไม่ไหว คุกเข่าลงอ้อนวอนพวกคุณ อ้อนวอนให้พวกคุณรีบมอบเทคโนโลยีเหล่านี้ให้กับพวกเราเร็วๆ”

เธอยิ้มเยาะตัวเอง

“ความรู้สึกแบบนั้น คุณเข้าใจไหมคะ? ก็เหมือนกับขอทาน ที่มายืนอยู่หน้าโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารเลิศรส ต่อให้หิวจนตาลาย ก็ยังต้องยืดหลังให้ตรงแล้วบอกว่าตัวเองไม่หิวนั่นแหละค่ะ นั่นคือหน้าตาชิ้นสุดท้ายของคนรุ่นพวกเราแล้วล่ะ”

หลี่เฉาปิดสมุดบันทึก

เนื้อหาบนนั้นเขาอ่านจบหมดแล้ว

ไม่มีข้อมูลต้องห้ามใดๆ ล้วนเป็นเรื่องเกี่ยวกับการอนุมานและปรับเปลี่ยนกระบวนการผลิตเซมิคอนดักเตอร์เท่านั้น

เขารู้สึกได้เลยว่า น้ำหนักของกระดาษไม่กี่แผ่นนี้ มันหนักอึ้งยิ่งกว่าทองคำเสียอีก

“เสิ่นรั่วฉิง คุณจำไว้นะครับ”

หลี่เฉาส่งสมุดบันทึกคืนให้เธอ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง

“ในฐานะทหาร ในตรรกะของผม มีแค่สหายร่วมรบกับศัตรูเท่านั้น พวกคุณไม่ใช่ขอทาน พวกคุณคือพวกเราเมื่อสี่สิบปีก่อนต่างหาก”

เขาชี้ไปที่ปกสมุดบันทึก

“เหตุผลที่นักวิชาการซุนให้เกียรติคุณ ไม่ใช่เพราะคุณน่าสงสาร แต่เป็นเพราะภายใต้สภาพแวดล้อมที่ไม่มีแม้กระทั่งเครื่องกลึงดีๆ แบบนั้น คุณกลับสามารถใช้ดินสอคำนวณอุณหพลศาสตร์โครงร่างผลึกในระดับนาโนเมตรออกมาได้ต่างหาก สิ่งที่เขาให้เกียรติคือสมองของคุณ คือนิสัยที่ไม่ยอมแพ้ของคุณต่างหากล่ะครับ”

เสิ่นรั่วฉิงรับสมุดบันทึกมา ปลายนิ้วลูบไล้ปกที่หยาบกระด้างเบาๆ

“ตกลงว่า... พวกคุณจะช่วยพวกเราตลอดไปจริงๆ ใช่ไหมคะ?”

“ขอแค่พวกคุณไม่ยอมแพ้ไปซะก่อน ประตูบานนี้ก็จะไม่มีวันปิดตายครับ”

หลี่เฉาหันหลังกลับ เดินนำหน้าไปยังรถตู้

“ไปกันเถอะครับ นักวิชาการซุนรออยู่ในรถนานแล้ว คืนนี้ยังมีประชุมผ่านวิดีโอคอลเรื่องแท่นขุดเจาะน้ำมันอีก คุณต้องเข้าร่วมด้วยนะ”

เสิ่นรั่วฉิงเดินตามหลังเขาไป เดินไปได้สองก้าว จู่ๆ เธอก็ถามขึ้นมา

“หลี่เฉา ถ้าเกิดวันหนึ่ง พวกเราตามทันขึ้นมาล่ะคะ?”

หลี่เฉาหยุดเดิน แล้วหันกลับมามองเธอ

ดวงอาทิตย์ยามเย็นลับขอบฟ้าไปจนหมดแล้ว แสงไฟจากเมืองที่อยู่ไกลออกไปสว่างไสวขึ้นทีละดวงๆ หลอมรวมกันกลายเป็นทะเลดาวอันเจิดจรัส

“งั้นผมก็คงเกษียณได้แล้วล่ะครับ”

หลี่เฉาชี้ไปยังแสงไฟเหล่านั้น

“ถึงตอนนั้น ผมก็คงจะไปที่อำเภอหนิงชวนในโลกของพวกคุณ หาภูเขาสักลูกปลูกมันเทศ ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขสักสองสามวัน”

เสิ่นรั่วฉิงมองดูแผ่นหลังของเขา เปลือกน้ำแข็งในแววตาของเธอแตกสลายลงอย่างสมบูรณ์

เธอรีบก้าวยาวๆ ตามไป เดินเคียงข้างหลี่เฉาไปบนถนนลาดยาง

“มันเทศปลูกยากนะคะ ถ้าควบคุมน้ำไม่ดีรากจะเน่าได้ เดี๋ยวถึงตอนนั้นฉันจะสอนคุณเองค่ะ”

“ตกลงครับ คุณพูดเองนะ”

หลังจากทั้งสองคนขึ้นรถ ซุนหมิงหย่วนก็นั่งพิงเบาะหลังหลับตาพักผ่อนอยู่

รถสตาร์ท ค่อยๆ แล่นออกจากเขตโรงงาน

พอเสิ่นรั่วฉิงขึ้นรถมา เธอก็เปิดสมุดบันทึกออกอีกครั้ง

อาศัยแสงไฟอ่านหนังสืออันริบหรี่ภายในรถ เธอเริ่มเขียนข้อตกลงเพิ่มเติมลงในตอนท้ายของแผนผังเส้นทางเมื่อครู่นี้

ทุกๆ ตัวอักษรถูกเขียนลงไปด้วยน้ำหนักมือที่กดลึก ราวกับต้องการจะสลักตัวอักษรเหล่านี้ลงไปในจิตวิญญาณ

หลี่เฉามองดูเธอ

เมื่อผู้หญิงคนนี้เข้าสู่โหมดทำงาน ความรู้สึกเย็นชาที่พร้อมจะผลักไสทุกคนให้ถอยห่างก็กลับมาอีกครั้ง

แต่เขารู้ดีว่า นั่นไม่ใช่โล่ที่สร้างขึ้นมาเพื่อหลอกลวงอีกต่อไป แต่เป็นคมดาบที่ถูกเผาจนร้อนแดงแล้วต่างหาก