บทที่ 58 ประเทศจีนซ่อนเหมืองผีสิงที่ไม่มีอยู่จริงเอาไว้

อีกฟากฝั่งของโลก ณ ศูนย์บัญชาการใหญ่แลงลีย์ โคมไฟบนโต๊ะกำลังส่องสว่างลงบนรายงานที่เต็มไปด้วยตัวเลข

แจ็ก แฮร์ริสัน ถอดแว่นตาออก แล้วนวดคลึงหัวตาที่ปวดเมื่อยอย่างแรง

เส้นสีแดงและสีเขียวบนหน้าจอพันกันยุ่งเหยิงราวกับด้ายที่คลายไม่ออก

"ยังดูเรื่องแร่แรร์เอิร์ธอยู่อีกเหรอ?"

ทอมเดินถือถ้วยกาแฟร้อนกรุ่นเข้ามาวางไว้ที่มุมโต๊ะของแจ็ก

"คุณควรไปนอนได้แล้วนะ ข้อมูลพวกนี้มันนอนนิ่งอยู่ตรงนั้นมาสิบปีแล้ว ต่อให้คุณจ้องมองมันนานแค่ไหน มันก็ไม่มีดอกไม้งอกออกมาหรอก"

แจ็กไม่ได้แตะกาแฟเลย

เขาสวมแว่นตากลับเข้าไปใหม่ แล้วชี้ไปที่จุดหักเหจุดหนึ่งบนหน้าจอ

"ทอม คุณมาดูนี่สิ นี่คือสถิติการส่งออกแร่แรร์เอิร์ธของจีนในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา"

ทอมชะโงกหน้าเข้ามาดูแวบหนึ่ง แล้วยักไหล่

"ราคานิ่งมากเลยนี่ อัตราความผันผวนไม่ถึงร้อยละศูนย์จุดสามด้วยซ้ำ นี่แสดงว่าอุปทานของพวกเขามีเพียงพอมาก ตลาดเลยมีความเชื่อมั่นสูง"

"นี่แหละคือจุดที่น่ากลัวที่สุด"

แจ็กหันกลับมา แววตาแฝงไปด้วยความดื้อรั้นแบบคนทำงานสายนี้

"ตามข่าวกรองที่เรามี จีนเพิ่งสั่งปิดเหมืองเถื่อนสามแห่งทางตอนใต้ และกำลังซ่อมบำรุงเครื่องจักรในเหมืองทางตอนเหนือไปพร้อมๆ กัน"

"ปริมาณการผลิตของพวกเขาน่าจะลดลงสิ"

ทอมพยักหน้า

"ใช่ เพราะงั้นตลาดโลกถึงคาดการณ์ว่าไตรมาสหน้าราคาจะปรับตัวสูงขึ้นร้อยละสิบห้าไง"

"แต่ราคากลับไม่ขึ้นเลย"

แจ็กเคาะแป้นพิมพ์ ดึงกราฟเปรียบเทียบออกมา

"ไม่ใช่แค่ไม่ขึ้นนะ แต่ปริมาณการบริโภคแร่แรร์เอิร์ธภายในประเทศจีนยังเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวอีกด้วย"

"ทั้งห้องทดลองเซมิคอนดักเตอร์ โรงงานเหล็กกล้าพิเศษ แล้วก็พวกโรงงานลับที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่นั่น กำลังกลืนกินวัตถุดิบพวกนี้ราวกับหลุมดำเลยล่ะ"

ทอมขมวดคิ้ว

"คุณหมายความว่า พวกเขามีสต๊อกลับซ่อนไว้งั้นเหรอ?"

"สต๊อกมันมีจำกัดนะ"

แจ็กลุกขึ้นเดินไปที่แผนที่โลกตรงริมผนัง

"ผมลองเปรียบเทียบปริมาณงานในเหมืองแร่ที่ดาวเทียมถ่ายติดดูแล้ว ไม่มีสัญญาณของการเพิ่มกำลังการผลิต ไม่มีเหมืองใหม่เปิดทำการ แม้แต่ปริมาณรถบรรทุกหนักที่ขนแร่ก็ยังลดลงเลย"

"ปริมาณการผลิตลดลง การบริโภคเพิ่มขึ้น แต่การส่งออกกลับคงที่ ส่วนราคาก็นิ่งสนิทไม่ไหวติง"

ทอมหยุดดื่มกาแฟ

"นี่มันขัดกับหลักเศรษฐศาสตร์พื้นฐานชัดๆ"

"เว้นเสียแต่ว่า..."

แจ็กหยุดเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง

"เว้นเสียแต่ว่า ในมือของพวกเขาจะกำเหมืองแร่ที่เราไม่เคยล่วงรู้มาก่อน มีปริมาณสำรองมหาศาล และมีต้นทุนการขุดเจาะต่ำเตี้ยเรี่ยดินเอาไว้"

ทอมหัวเราะออกมา

"แจ็ก เป็นไปไม่ได้หรอก ดาวเทียมสมัยนี้ตรวจจับได้แม้กระทั่งท่อโลหะใต้ดิน ถ้าในจีนมีเหมืองแร่ที่สามารถปั่นป่วนตลาดโลกได้ขนาดนี้ พวกเราต้องเจอมันตั้งนานแล้ว"

"เพราะงั้นเมื่อกี้ผมถึงลองทำตารางเปรียบเทียบไอโซโทปดูไงล่ะ"

แจ็กดึงเอกสารฉบับก๊อบปี้ออกมาจากลิ้นชัก แล้วตบลงบนโต๊ะเสียงดังปัง

"นี่คือตัวอย่างกากแร่ที่คนของเราแอบไปเอามาจากรอบนอกโรงถลุงแร่แห่งหนึ่งในซีหนิง"

ทอมหยิบรายงานขึ้นมา

"ผลเป็นยังไงบ้าง?"

"นั่นมันแร่แรร์เอิร์ธเกรดพรีเมียมเลยนะ"

น้ำเสียงของแจ็กกดต่ำลง

"ความบริสุทธิ์สูงลิ่วจนน่าตกใจ แถมลักษณะเฉพาะของไอโซโทปก็ไม่ตรงกับเหมืองแร่ใดๆ ในโลกที่เรารู้จักเลยด้วย"

"ไม่ตรงนี่หมายความว่าไง?"

"หมายความว่า แร่ชนิดนี้ไม่ควรมีอยู่บนโลกใบนี้ หรือพูดให้ถูกคือ ไม่ควรมีอยู่ในชั้นธรณีวิทยาที่เรารู้จักครับ"

บรรยากาศในห้องทำงานหนักอึ้งลงทันที

ทอมวางรายงานลง มองหน้าแจ็ก

"ตกลงคุณกำลังจะบอกอะไรกันแน่?"

"ผมสงสัยว่าจีนกำลังลักลอบค้าทรัพยากรขนานใหญ่ หรือไม่ก็ พวกเขาค้นพบจุดบอดทางธรณีวิทยาเข้าให้แล้ว"

แจ็กเดินไปที่หน้าต่าง ทอดสายตามองดูยามค่ำคืนของแลงลีย์

"ทอม คุณยังจำพื้นที่ผิดปกติที่ผมทำรายงานเมื่อสองสัปดาห์ก่อนได้ไหม?"

"หุบเขาในชิงไห่นั่นน่ะเหรอ?"

"ใช่"

แจ็กหันกลับมา

"ผมตรวจสอบเส้นทางการขนส่งเสบียงของถนนตัดใหม่เส้นนั้นแล้ว"

"มีเครื่องจักรกลหนักทางวิศวกรรมจำนวนมากเข้าไปในนั้น แต่รถที่วิ่งออกมา กลับคลุมผ้าใบปิดมิดชิด"

"รอยล้อของรถพวกนั้นกดทับลงไปลึกมาก รอยประทับของยางบ่งบอกว่าพวกเขากำลังบรรทุกแร่ที่มีความหนาแน่นสูงอยู่"

ทอมลูบคาง

"คุณกำลังจะบอกว่า ในหุบเขารกร้างนั่น มีเหมืองลับซ่อนอยู่งั้นเหรอ?"

"ไม่ใช่แค่เหมืองลับหรอกนะ"

แจ็กเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน เปิดเอกสารอีกฉบับขึ้นมา

"ผมตรวจสอบรายการสินค้านำเข้าและส่งออกของจีนในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา คุณทายสิว่าผมเจออะไร?"

"เจออะไรล่ะ?"

"พวกเขากำลังกว้านซื้อชิ้นส่วนอุตสาหกรรมที่ตกรุ่นไปเมื่อสามสิบปีก่อนจำนวนมหาศาลเลย"

แจ็กยิ้มเยาะตัวเอง

"เครื่องแพ็กเกจจิ้งหลอดสุญญากาศยุคหกศูนย์ หัวกัดเครื่องกลึงรุ่นเก่ายุคแปดสิบ หรือแม้แต่พิมพ์เขียวสายการผลิตปุ๋ยเคมีรุ่นโบราณ"

ทอมอึ้งไปเลย

"พวกเขาจะเอาเศษเหล็กพวกนี้ไปทำอะไรกัน? ระดับอุตสาหกรรมของพวกเขาตอนนี้กำลังพุ่งทะยานสู่ระดับนาโนไม่ใช่เหรอ?"

"นี่แหละคือจุดที่ย้อนแย้งที่สุด"

สายตาของแจ็กคมกริบ

"ในด้านเทคโนโลยีล้ำสมัย พวกเขาวิ่งเร็วกว่าใครเพื่อน แต่กับอุปกรณ์พื้นฐาน พวกเขากลับบ้าคลั่งทำตัว 'โหยหาอดีต' ซะงั้น"

"ก็เหมือนกับคนที่ขับรถสปอร์ต แต่ดันท้ายรถกลับเต็มไปด้วยคันไถไม้นั่นแหละ"

ทอมเงียบไปพักใหญ่

"บางทีพวกเขาอาจจะกำลังช่วยเหลือประเทศด้อยพัฒนาบางประเทศอยู่ก็ได้มั้ง?"

"ประเทศด้อยพัฒนาแบบไหนกันล่ะ ที่จำเป็นต้องผลาญแร่แรร์เอิร์ธเกรดพรีเมียมความบริสุทธิ์สูงขนาดนี้?"

แจ็กถามกลับ

"ประเทศด้อยพัฒนาแบบไหนกันล่ะ ที่ทำให้ประเทศระดับมหาอำนาจอย่างจีน ยอมเสี่ยงกับการถูกดาวเทียมจับตาดู แล้วส่งกองกำลังระดับกองพันทหารราบยานเกราะ ไปประจำการอยู่ในหุบเขารกร้างนั่น?"

ทอมวางถ้วยกาแฟลง

"เรื่องนี้ โรเบิร์ตรู้หรือยัง?"

"เขาดูแค่บทสรุปเท่านั้นแหละ"

แจ็กปิดสมุดบันทึก

"เขาต้องการรายงานการวิเคราะห์ฉบับสมบูรณ์ของผมตอนบ่ายสามโมงพรุ่งนี้"

"แล้วคุณตั้งใจจะเขียนว่ายังไงล่ะ?"

แจ็กมองดูเส้นกราฟราคาที่ราบเรียบจนน่าขนลุกบนหน้าจอ

"ผมจะบอกเขาว่า ในภูเขาลูกนั้น มีผีสางที่เรามองไม่เห็นกำลังสูบเลือดสูบเนื้อไปหล่อเลี้ยงประเทศจีนอยู่"

"ผีตนนี้ไม่ได้มอบแค่ทรัพยากรแร่ธาตุที่ขุดเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมดให้พวกเขาเท่านั้น แต่มันยังกลืนกินเทคโนโลยีตกรุ่นของพวกเขาเข้าไปด้วย"

ทอมส่ายหน้า

"ฟังดูเหมือนนิยายวิทยาศาสตร์เลยนะ โรเบิร์ตเตะคุณโด่งออกจากห้องทำงานแน่"

"ตัวเลขไม่เคยโกหกหรอก"

แจ็กหยิบเสื้อโค้ตขึ้นมา

"ไปเถอะ ไปศูนย์ข้อมูลเป็นเพื่อนผมหน่อย ผมจะขอเรียกดูบันทึกคลื่นความถี่แม่เหล็กไฟฟ้าทั้งหมดของหุบเขานั่นในช่วงสี่สิบแปดชั่วโมงที่ผ่านมา"

"ถ้าที่นั่นมีเหมืองอยู่จริงๆ พวกเขาก็ต้องมีการสื่อสารกันบ้างแหละ"

แจ็กกับทอมเดินจ้ำอ้าวไปตามโถงทางเดินสีขาวซีด มุ่งหน้าสู่ศูนย์ข้อมูลชั้นใต้ดินที่สองของแลงลีย์

อุณหภูมิที่นี่ต่ำมาก เครื่องเซิร์ฟเวอร์ส่งเสียงครางหึ่งๆ

"ดึงบันทึกคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าของหุบเขานั่นในช่วงสี่สิบแปดชั่วโมงที่ผ่านมาขึ้นมาสิ" แจ็กยืนอยู่หลังพนักงานควบคุมเครื่อง สองมือยันพนักเก้าอี้ไว้

นิ้วมือของพนักงานควบคุมเครื่องพิมพ์ลงบนแป้นคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่วินาทีต่อมา บนหน้าจอหลักก็ปรากฏเส้นตรงราบเรียบสองสามเส้นขึ้นมา

"มีแต่สัญญาณรบกวนพื้นหลัง" ทอมชะโงกหน้าเข้าไปดู แล้วชี้ไปที่หน้าจอ "นี่มันหมายความว่าไง? พวกเขาไม่ใช้แม้กระทั่งวิทยุสื่อสารเลยเหรอ?"

"ไม่สมเหตุสมผลเลย" แจ็กจ้องมองเส้นตรงบนหน้าจอ "นั่นมันพื้นที่ที่มีกองพันทหารราบยานเกราะประจำการอยู่นะ แถมยังมีขบวนรถบรรทุกวิ่งเข้าวิ่งออกพลุกพล่านอีก ต่อให้พวกเขาใช้โทรศัพท์แบบมีสาย มันก็ควรจะมีคลื่นสัญญาณจากเสาส่งสัญญาณเล็ดลอดออกมาบ้างสิ แต่นี่มันไม่มีอะไรเลย"

"บางทีพวกเขาอาจจะใช้เทคโนโลยีตัดสัญญาณรบกวนก็ได้มั้ง?"

"เทคโนโลยีตัดสัญญาณไม่สามารถบล็อกคลื่นความถี่ได้ทุกคลื่นหรอกนะ แถมพวกเขาก็ไม่มีร่องรอยการติดตั้งตาข่ายกั้นคลื่นสัญญาณทางกายภาพด้วย" แจ็กบอก "ไปเช็กบันทึกการใช้โทรศัพท์ดาวเทียมของพวกเขาดูซิ ว่ามีคลื่นความถี่เข้ารหัสผิดปกติบ้างไหม"

"เช็กแล้ว เป็นศูนย์เลย" ทอมแบมือ "หุบเขานั่นมันเป็นดินแดนแห่งความตายในแง่ของคลื่นความถี่แม่เหล็กไฟฟ้าชัดๆ"

"ยิ่งสะอาดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงว่ามีปัญหามากเท่านั้น" แจ็กยืดตัวขึ้น "พวกเขาไม่ต้องส่งสารอะไรออกสู่โลกภายนอกเลย นั่นหมายความว่าการตัดสินใจและคำสั่งทั้งหมด ล้วนเกิดขึ้นและจบลงภายในหุบเขานั้น หรือไม่ก็..."

"หรือไม่ก็อะไร?"

"หรือไม่ก็พวกเขามีวิธีสื่อสารแบบอื่น" แจ็กล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ต "ไปเถอะ กลับไปเขียนรายงานกัน โรเบิร์ตรอบทสรุปจากเราอยู่"

กลับมาที่ห้องทำงาน แจ็กพิมพ์ชื่อหัวข้อรายงานลงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ว่า: การประเมิน 'ช่องทางที่สอง' ของพื้นที่ผิดปกติทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาถือรายงานที่พิมพ์เสร็จเรียบร้อย ไปเคาะประตูห้องทำงานของโรเบิร์ต รองผู้อำนวยการหน่วยงาน

โรเบิร์ตรับรายงานไป อ่านไปได้แค่หน้าเดียวก็ขมวดคิ้ว

"ช่องทางที่สองงั้นเหรอ?" โรเบิร์ตโยนรายงานลงบนโต๊ะ "แจ็ก นี่คุณกำลังแต่งนิยายวิทยาศาสตร์อยู่หรือไง?"

"ข้อมูลทุกอย่างเป็นเรื่องจริงและเชื่อถือได้ครับ ท่าน" แจ็กนั่งลงหน้าโต๊ะ "ปริมาณการส่งออกแร่แรร์เอิร์ธของจีนเมื่อเดือนที่แล้วคือสามพันสองร้อยตัน ส่วนปริมาณการบริโภคภายในประเทศประเมินไว้ที่สี่พันห้าร้อยตัน แต่เหมืองแร่ที่จดทะเบียนอย่างเป็นทางการทั้งหมดของพวกเขา มีกำลังการผลิตรวมกันแค่หกพันตันเท่านั้น"

"ส่วนต่างคือหนึ่งพันเจ็ดร้อยตันสินะ" โรเบิร์ตมองหน้าเขา "คุณสงสัยว่าพวกเขามีเหมืองแร่ที่ไม่เปิดเผยงั้นเหรอ?"

"ถ้าเป็นแค่เหมืองแร่ที่ไม่เปิดเผย ดาวเทียมก็ต้องถ่ายติดตั้งนานแล้วล่ะครับ" แจ็กบอก "แต่พวกเราเปรียบเทียบปริมาณงานของเหมืองทุกแห่งของพวกเขาแล้ว ไม่มีวี่แววของการเพิ่มกำลังการผลิตเลย ลักษณะเฉพาะไอโซโทปของกากแร่จากโรงถลุงแร่ในซีหนิงนั่น ก็ไม่ตรงกับเหมืองแร่ใดๆ บนโลกใบนี้เลยด้วย"

โรเบิร์ตเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "คุณอยากจะบอกอะไรกันแน่?"

"มีช่องทางที่เรามองไม่เห็นช่องทางหนึ่ง กำลังลำเลียงแร่แรร์เอิร์ธระดับท็อปเข้าสู่ประเทศจีนอย่างต่อเนื่องไม่มีหยุดพักครับ" แจ็กโน้มตัวเข้าหาโต๊ะทำงาน "จุดเริ่มต้นของช่องทางนี้ ก็คือหุบเขาที่ไร้ซึ่งคลื่นสัญญาณแม่เหล็กไฟฟ้าแห่งนั้น พวกเขาขนแร่เข้าไปในหุบเขา แล้วก็ส่งมันออกมาด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง"

"แต่นั่นก็อธิบายปริมาณการขนส่งถึงหนึ่งพันเจ็ดร้อยตันไม่ได้หรอกนะ" โรเบิร์ตเคาะโต๊ะ "รถบรรทุกไม่มีทางขนได้เยอะขนาดนั้นหรอก เว้นเสียแต่ว่าพวกเขาจะสร้างทางรถไฟใต้ดินไว้"

"งั้นพวกเราก็ไปตรวจสอบเครือข่ายทางรถไฟและทางหลวงของพวกเขาสิครับ" แจ็กบอก "ผมต้องการอำนาจอนุมัติ เพื่อเรียกดูข้อมูลจากกล้องวงจรปิดจราจรของทั่วทั้งภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือครับ"

โรเบิร์ตนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

"งานนี้ต้องใช้ทรัพยากรเยอะมากเลยนะ" โรเบิร์ตบอก "สภาความมั่นคงแห่งชาติต้องการหลักฐานที่แน่ชัดกว่านี้"

"นี่ไงล่ะครับหลักฐาน" แจ็กชี้ไปที่ข้อมูลในรายงาน "ห้องทดลองเซมิคอนดักเตอร์และโรงงานเหล็กกล้าพิเศษในจีนกำลังผลาญแร่แรร์เอิร์ธลอตนี้อย่างบ้าคลั่ง ความเร็วในการพัฒนาเทคโนโลยีของพวกเขามันเหนือความคาดหมายของเราไปมาก ถ้าขืนปล่อยไว้แบบนี้ อีกสามเดือนข้างหน้า กำแพงเทคโนโลยีของเราก็จะถูกทำลายลงราบคาบครับ"

"แล้วไอ้พวกอุปกรณ์ล้าหลังพวกนั้นล่ะ?" โรเบิร์ตชี้ไปที่รายงานท่อนหลัง "ทำไมพวกเขาถึงต้องกว้านซื้อเครื่องแพ็กเกจจิ้งหลอดสุญญากาศยุคหกศูนย์ กับสายการผลิตปุ๋ยเคมีรุ่นโบราณด้วย? มันเกี่ยวอะไรกับแร่แรร์เอิร์ธ?"

"นี่แหละครับคือจุดที่แปลกประหลาดที่สุด" แจ็กส่ายหน้า "มันไม่สมเหตุสมผลในทางเศรษฐศาสตร์เอาซะเลย ด้านหนึ่งพวกเขากำลังพัฒนาชิประดับนาโน แต่อีกด้านหนึ่งกลับกำลังรวบรวมอุปกรณ์โบราณวัตถุ ผมสงสัยว่า คนที่จัดหาแร่ผ่านช่องทางนี้ให้พวกเขา มีความต้องการเทคโนโลยีในระดับที่ดั้งเดิมมากๆ ครับ"

โรเบิร์ตมองหน้าแจ็ก ในที่สุดก็พยักหน้า

"ฉันจะส่งรายงานฉบับนี้ขึ้นไปให้เบื้องบนพิจารณา" โรเบิร์ตบอก "แต่คุณต้องจับตาดูเรื่องนี้ให้ดีนะ ถ้าสืบหาที่มาที่ไปไม่ได้ล่ะก็ ทั้งคุณและฉันเตรียมเขียนจดหมายลาออกได้เลย"

"รับทราบครับ" แจ็กลุกขึ้นยืน

กระแสคลื่นใต้น้ำกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันภายในศูนย์บัญชาการใหญ่แลงลีย์

บ่ายวันนั้น สภาความมั่นคงแห่งชาติได้อนุมัติคำร้องของโรเบิร์ต

หน่วยปฏิบัติการพิเศษภายใต้รหัส 'โกสต์บัสเตอร์' ถูกตั้งขึ้นที่ชั้นสามของอาคารแลงลีย์

แจ็กรับหน้าที่เป็นหัวหน้าฝ่ายเทคนิค มีนักวิเคราะห์ข้อมูลหกคนคอยรับคำสั่ง

"พวกเราไม่ได้แค่ต้องจับตาดูหุบเขานั่นนะ" แจ็กกล่าวในที่ประชุมทีม "แต่เราต้องจับตาดูสัญญาซื้อขายแร่แรร์เอิร์ธทุกตันบนโลกใบนี้ด้วย ตราบใดที่คนจีนคิดจะเปลี่ยนแร่ลอตนี้ให้กลายเป็นเงินทุน พวกเขาก็ต้องทำการฟอกแร่ผ่านตลาดโลกแน่นอน"

"รับทราบครับ/ค่ะ" เหล่านักวิเคราะห์ตอบรับพร้อมเพรียงกัน

"พอล" แจ็กหันไปหาหัวหน้าแผนกข่าวกรองบุคคล "คนของคุณลักลอบเข้าไปในโรงถลุงแร่ที่ซีหนิงนั่นได้ไหม?"

"ยากมาก" พอลส่ายหน้า "ระบบรักษาความปลอดภัยที่นั่นถูกยกระดับขึ้นถึงสามขั้น แม้แต่พนักงานทำความสะอาดยังต้องผ่านการตรวจสอบประวัติอย่างเข้มงวด คนของเราทำได้แค่ป้วนเปี้ยนอยู่รอบนอกเท่านั้นแหละ"

"งั้นก็คอยจับตาดูรถบรรทุกกากแร่ของพวกเขาให้ดี" แจ็กบอก "ผมอยากรู้ว่าพวกเขาขนกากแร่พวกนั้นไปทิ้งที่ไหน"