บทที่ 59 โจวเจิ้งกั๋วได้รับข่าวกรองว่าอเมริกาเริ่มสืบสวนความผิดปกติของทรัพยากรจีนแล้ว

"ผอ.โจวคะ"

ตอนที่หลินเวยผลักประตูศูนย์บัญชาการเข้ามา ในมือของเธอมีกระดาษโทรสารที่เพิ่งพิมพ์เสร็จใหม่ๆ แผ่นหนึ่ง

สีหน้าของเธอไม่สู้ดีนัก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง

โจวเจิ้งกั๋วกำลังยืนอยู่หน้ากระบะทรายจำลองภูมิประเทศ ฟังฟางเจ๋อหย่วนรายงานแผนการขนส่งเสบียงลอตที่สอง

พอได้ยินเสียงก็หันกลับมา

"ว่ามา"

หลินเวยยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้

"เมื่อสามชั่วโมงก่อน สายข่าวของเราที่แลงลีย์ส่งคำเตือนมาค่ะ" น้ำเสียงของเธอถูกกดให้ต่ำลง แต่ทุกคนในศูนย์บัญชาการได้ยินชัดเจน "อเมริกาตั้งหน่วยปฏิบัติการพิเศษรหัส 'โกสต์บัสเตอร์' เน้นจับตาดูความเคลื่อนไหวทางฝั่งชิงไห่เป็นพิเศษค่ะ"

โจวเจิ้งกั๋วรับกระดาษแผ่นนั้นมา

บนนั้นมีข้อความสั้นๆ แค่ไม่กี่บรรทัด

เวลา สถานที่ รหัสปฏิบัติการ ผู้รับผิดชอบ

"พวกเขาสงสัยว่าเรามีเหมืองลับค่ะ" หลินเวยพูดต่อ "สาเหตุมีสามประการ หนึ่ง ข้อมูลการส่งออกแร่แรร์เอิร์ธของเราเมื่อเดือนที่แล้วราบเรียบจนผิดปกติ แต่ปริมาณการบริโภคในประเทศกลับเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว สอง ลักษณะเฉพาะของไอโซโทปจากตัวอย่างกากแร่ของโรงถลุงแร่ซีหนิง ไม่ตรงกับเหมืองแร่ใดๆ ในโลก สาม พวกเขาตรวจพบว่าคลื่นความถี่แม่เหล็กไฟฟ้าในหุบเขาของเราสะอาดเกินไปจนผิดปกติค่ะ"

ศูนย์บัญชาการตกอยู่ในความเงียบไปสามวินาที

ฟางเจ๋อหย่วนเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ

"ลักษณะเฉพาะของไอโซโทป" เขาดันแว่นตา "แร่แรร์เอิร์ธระดับพรีเมียมของเรามาจากโลกคู่ขนาน โครงสร้างทางธรณีวิทยาต่างกัน สัดส่วนไอโซโทปก็ต้องต่างกันอยู่แล้ว นี่เป็นความแตกต่างทางฟิสิกส์ ปลอมแปลงไม่ได้หรอกครับ"

โจวเจิ้งกั๋วไม่ได้ตอบ

เขาเดินไปที่ริมผนัง รูดม่านออก เผยให้เห็นแผนที่โลกขนาดมหึมาที่อยู่ด้านหลัง

บนแผนที่ ตำแหน่งหุบเขาในชิงไห่ถูกวงกลมด้วยปากกาสีแดง รอบๆ มีเส้นประระบุเส้นทางแทรกซึมที่อาจเป็นไปได้สามเส้นทาง

"การปิดกั้นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า เราเป็นคนทำเอง" โจวเจิ้งกั๋วเอ่ยขึ้น "รอบหุบเขามีการติดตั้งเครื่องกวนสัญญาณ ครอบคลุมทุกย่านความถี่ การสื่อสารทางพลเรือนและทหารทั้งหมดถูกเปลี่ยนไปใช้สายเคเบิลใยแก้วนำแสงใต้ดิน มันก็ต้องสะอาดอยู่แล้ว"

"ปัญหาคือตรงนี้แหละค่ะ" หลินเวยเดินไปที่หน้าแผนที่ "มันสะอาดซะจนอเมริการู้สึกว่าไม่ปกติ พวกเขาตรวจจับสัญญาณคลื่นวิทยุจากโทรศัพท์ดาวเทียมไม่ได้เลยสักนิดเดียว พื้นที่ที่มีกองพันทหารราบยานเกราะประจำการอยู่ แถมยังมีรถเข้าออกพลุกพล่าน แต่สภาพแวดล้อมทางคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ากลับว่างเปล่าเหมือนสุญญากาศ นี่มันผิดปกติชัดๆ ค่ะ"

กู้หมิงยืนพิงกรอบประตู กอดอก

"แล้วพวกนั้นจะสืบยังไง?"

"แทรกซึมด้วยคนค่ะ" หลินเวยหันกลับมา "ในรายงานของแจ็กระบุว่า พวกเขาอาจจะส่งสายลับลักลอบเข้ามาในชิงไห่ภายในสามเดือนนี้ ดาวเทียมดูได้แค่โครงร่างภายนอก แต่ทิศทางการไหลของแร่ ความถี่ในการขนส่ง การวางกำลังป้องกันในค่ายทหาร ทั้งหมดนี้ต้องใช้สายตาคนไปยืนยันค่ะ"

โจวเจิ้งกั๋วหันกลับมา กวาดสายตามองทุกคนในห้อง

"หลี่เฉาอยู่ไหม?"

"อยู่ครับ" หลี่เฉาลุกขึ้นจากมุมห้อง "เมื่อกี้ก็ฟังอยู่ตลอดครับ"

"คุณมีความเห็นยังไง?"

หลี่เฉาเดินไปที่หน้าแผนที่ ใช้นิ้วชี้ไปที่วงกลมสีแดง

"ตอนนี้หุบเขาเป็นเขตควบคุมทางทหาร รอบนอกมีกองร้อยปืนใหญ่อากาศยานต่อสู้อากาศยาน ป้องกันอยู่ ภายในก็วางกำลังป้องกันไว้หลายชั้น ต่อให้สายลับอเมริกาลักลอบเข้ามาได้ ก็ทำได้แค่ป้วนเปี้ยนอยู่รอบนอก ไม่มีทางเข้าถึงพื้นที่แกนหลักได้หรอกครับ"

"แต่พวกนั้นจะดูค่ะ" หลินเวยเน้นย้ำ "ดูรถเข้าออก ดูจำนวนเสบียง ดูการสับเปลี่ยนเวรยาม ขอแค่พวกนั้นรวบรวมข้อมูลสังเกตการณ์รอบนอกได้มากพอ ก็สามารถคำนวณย้อนกลับหาขนาดการทำงานภายในหุบเขาได้แล้วค่ะ"

ฟางเจ๋อหย่วนพูดขึ้นมาบ้าง

"แล้วไงต่อครับ? พวกเขาคำนวณได้ว่าเราซ่อนอะไรไว้ในหุบเขา แล้วยังไงต่อล่ะ?"

"จากนั้นพวกเขาก็จะยกระดับการเฝ้าระวังค่ะ" หลินเวยอธิบาย "ส่งดาวเทียมมาบินวนบ่อยขึ้น สแกนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าถี่ขึ้น หรืออาจถึงขั้นใช้เรือดำน้ำแอบดักฟังเคเบิลใยแก้วนำแสงใต้ทะเลตรงชายฝั่งของเราเลย และที่สำคัญที่สุดคือ—"

เธอหยุดเว้นจังหวะ

"พวกเขาจะสงสัยแหล่งที่มาของแร่แรร์เอิร์ธลอตนี้ค่ะ"

คิ้วของโจวเจิ้งกั๋วขมวดลึกขึ้นอีก

นี่แหละคือจุดที่อันตรายที่สุด

แร่แรร์เอิร์ธไม่ใช่วัตถุดิบธรรมดาๆ ทั่วไป

ห่วงโซ่อุปทานแหล่งผลิต วิธีการขุดเจาะ ลักษณะเฉพาะของเกรดแร่ ทุกๆ ขั้นตอนล้วนสอดคล้องกับพารามิเตอร์ทางเทคนิคที่เฉพาะเจาะจงทั้งสิ้น

ระบบข่าวกรองของอเมริกาไม่ใช่เล่นๆ พวกเขามีความสามารถมากพอที่จะใช้ส่วนประกอบของแร่ คำนวณย้อนกลับเพื่อหาสภาพทางธรณีวิทยาของแหล่งแร่ได้

และแร่แรร์เอิร์ธระดับพรีเมียมจากโลกคู่ขนาน ลักษณะเฉพาะส่วนประกอบของมันไม่ตรงกับเหมืองแร่ใดๆ บนโลกที่เรารู้จักเลย

ถ้าจุดขัดแย้งนี้ถูกยืนยันได้ ทฤษฎี 'เหมืองผีสิง' ของแจ็ก ก็จะกลายเป็นทฤษฎี 'ช่องทางที่ไม่ปกติ' ไปโดยปริยาย

เมื่อถึงตอนนั้น สิ่งที่อเมริกาสงสัยจะไม่ใช่แค่เหมืองลับอีกต่อไป

แต่พวกเขาจะสงสัยถึงการดำรงอยู่ของบางสิ่งบางอย่างที่ฝืนกฎเกณฑ์ทางฟิสิกส์

"เพราะฉะนั้น" โจวเจิ้งกั๋วเอ่ยปาก น้ำเสียงหนักแน่น "ก่อนที่พวกนั้นจะเข้ามาถึงหุบเขานี้ได้จริงๆ พวกเราต้องทำบัญชีให้ลงตัวเสียก่อน"

สายตาของทุกคนในศูนย์บัญชาการจับจ้องไปที่เขา

"ฟางเจ๋อหย่วน"

"ครับ"

"คุณรับหน้าที่คำนวณ ถ้าแร่แรร์เอิร์ธลอตนี้จะถูกนำไปฟอกผ่านตลาดโลก ต้องใช้ 'เหมืองแร่ปกติ' ขนาดใหญ่แค่ไหนมารองรับ? ตั้งแต่รายงานการสำรวจทางธรณีวิทยาไปจนถึงใบอนุญาตขุดเจาะ ตั้งแต่รายงานการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมไปจนถึงใบรับรองกำลังการผลิต ต้องใช้เวลาปลอมแปลงเอกสารทั้งหมดนี้นานแค่ไหน?"

ลมหายใจของฟางเจ๋อหย่วนสะดุดไปจังหวะหนึ่ง

"ผอ.โจว หมายความว่า..."

"ฉันต้องการเหมืองแร่ที่ไม่มีอยู่จริง" สายตาของโจวเจิ้งกั๋วหยุดอยู่ที่ใบหน้าของฟางเจ๋อหย่วนสามวินาที "แต่เหมืองแร่นี้ต้องตรงกับภาพถ่ายดาวเทียมของอเมริกา ต้องมีประวัติในใบขนสินค้าของศุลกากร และต้องค้นหาข้อมูลเจอในฐานข้อมูลของสมาคมเหมืองแร่ระหว่างประเทศด้วย"

"มันต้องดูเหมือน ฟังดูเหมือน และให้ความรู้สึกเหมือน เป็นเหมืองแร่แรร์เอิร์ธของจริง ถูกกฎหมาย และตั้งอยู่ที่ไหนสักแห่งทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีนจริงๆ"

สมองของฟางเจ๋อหย่วนเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว

"ถ้าแค่ปลอมเอกสาร เราประสานงานกับกรมทรัพยากรธรณี สองสัปดาห์ก็เสร็จครับ แต่ปัญหาคือ อเมริกามีดาวเทียม ถ้าพวกเขาปรับความละเอียดสูงขึ้นแล้วถ่ายภาพร่องรอยการทำเหมืองไม่ได้ ทุกอย่างก็จบเห่เลยนะครับ"

"เพราะงั้นเราถึงต้องสร้างร่องรอยไงครับ" หลี่เฉาเอ่ยขึ้น

ทุกคนหันไปมองเขา

"หาที่ดินรกร้างสักผืนตรงรอบนอกหุบเขา" หลี่เฉาเดินไปที่หน้าแผนที่ ใช้นิ้วลากเป็นกรอบคร่าวๆ "ทำถนน สร้างเพิงพักคนงานชั่วคราว เอาเครื่องจักรทำเหมืองที่ปลดระวางแล้วไปจอดทิ้งไว้สองสามคัน กะเวลาให้แน่นอนทุกวัน เอารถบรรทุกขนกล่องเปล่าเข้าไป แล้วก็ขับออกไปอีกทาง"

"สร้างภาพลวงตาว่ากำลังมีการทำเหมืองอยู่"

ดวงตาของหลินเวยเป็นประกาย

"ใช่เลย ดาวเทียมถ่ายภาพเป็นรอบๆ เราก็ปรับจังหวะการทำงานให้ตรงกับเวลาที่ดาวเทียมบินผ่าน พวกเขาก็จะถ่ายติดภาพเหมืองแร่ที่คึกคัก เห็นการขนส่งเสบียงเข้าออกตามปกติ ข้อมูลสอดคล้องกัน ความสงสัยก็จะลดลงไปครึ่งนึงแล้วค่ะ"

"นอกจากแกล้งทำเป็นทำเหมืองแล้ว ทุกวันต้องเอารถบรรทุกหนักวิ่งทับไปมาบนถนนเพื่อสร้างรอยล้อให้ชัดๆ ด้วย แล้วก็ห้ามรถรดน้ำถนนทำงานด้วยนะ จะได้สร้างสภาพแวดล้อมที่มีฝุ่นคลุ้งๆ แบบเหมืองแร่ไงล่ะ"

"แล้วอีกครึ่งนึงล่ะครับ?" กู้หมิงถาม

"อีกครึ่งนึงต้องพึ่งคน" โจวเจิ้งกั๋วหันหลังกลับ สายตาตกอยู่ที่ถังเข่อซิน

ถังเข่อซินยืนอยู่มุมห้องตลอดเวลา ในมือถือสมุดบันทึก ปลายปากกาลอยอยู่เหนือหน้ากระดาษ แต่ก็ยังไม่จรดลงไปสักที

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของทุกคน เธอก็เงยหน้าขึ้น

"นักข่าวถัง" โจวเจิ้งกั๋วพูดขึ้น "หน้าที่ของคุณ ฉันต้องการแฟ้มข้อมูลเหมืองแร่แบบครบวงจร ที่สามารถทนต่อการตรวจสอบจากหน่วยงานไหนก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นรายงานสำรวจทางธรณีวิทยา ใบอนุญาตขุดเจาะ บันทึกความปลอดภัยในการทำงาน เอกสารรับรองมาตรฐานสิ่งแวดล้อม หรือแม้แต่บัญชีรายชื่อคนงานเหมือง"

เขาหยุดเว้นจังหวะ

"เอกสารทั้งหมดนี้ ต้องดูเหมือนว่ามันมีอยู่จริง มีลายเซ็น มีตราประทับ มีร่องรอยการใช้งานที่เก่าไปตามกาลเวลา ไม่ใช่เอกสารใหม่เอี่ยมที่เพิ่งพิมพ์ออกมา แต่ต้องเป็นเอกสารเก่าๆ ที่ผ่านการเปิดอ่าน ผ่านการพับ หรือมีแม้กระทั่งรอยคราบกาแฟหกใส่"

ถังเข่อซินขมวดคิ้ว "ผอ.โจวคะ ฉันเป็นนักข่าวนะคะ จรรยาบรรณวิชาชีพของฉันคือความจริงค่ะ"

โจวเจิ้งกั๋วมองหน้าเธอ "ต่อหน้าผลประโยชน์สูงสุดของชาติ ความจริงก็คือสิ่งที่พวกเรากำหนดขึ้นมานี่แหละ"

ในที่สุดปลายปากกาของถังเข่อซินก็จรดลงบนกระดาษ

"เข้าใจแล้วค่ะ ฉันต้องการเวลาสามเดือน แล้วก็ทางกรมทรัพยากรธรณีต้องให้ความร่วมมือด้วยการมอบข้อมูลตัวอย่างแร่ของจริงมาเป็นฐานข้อมูลด้วย ไม่งั้นรายละเอียดทางเทคนิคในเอกสารจะจับโป๊ะได้ค่ะ"

"เดี๋ยวจัดให้" โจวเจิ้งกั๋วพยักหน้า "หลินเวย เธอรับหน้าที่ประสานงานนะ ใช้สิทธิ์การรักษาความลับระดับ A เบิกตัวคนจากกรมทรัพยากรธรณีมาเลย"

"รับทราบค่ะ"

"กู้หมิง"

"ครับผม"

"การสร้างภาพลวงตารอบนอกหุบเขา คุณรับผิดชอบทั้งหมด ไปคัดคนมาจากหน่วยทหารช่าง เลือกคนที่ปิดปากเงียบและทำงานคล่องแคล่ว บอกคนนอกว่ามาช่วยงานสำรวจทางธรณีวิทยา"

"รับทราบครับ"

"ฟางเจ๋อหย่วน ก่อนคืนนี้ เอาบัญชีรายการสิ่งของโดยละเอียดมาให้ฉัน ต้องใช้เครื่องจักรปลอมกี่คัน ใช้เศษเหล็กกี่ตัน ใช้ดินกี่ลูกบาศก์เมตร คำนวณมาให้ชัดเจน"

"ครับผม"

สุดท้ายโจวเจิ้งกั๋วก็มองไปที่หลี่เฉา

"คุณ พรุ่งนี้ข้ามประตูมิติไปส่งอะไหล่ลอตต่อไปให้โลกคู่ขนานตามปกติ มีอะไรต้องทำก็ทำไป อย่าแสดงท่าทีผิดปกติออกมาเด็ดขาด จังหวะการทำงานภายในหุบเขาห้ามเปลี่ยนเด็ดขาด"

หลี่เฉาพยักหน้า

"เข้าใจแล้วครับ"

การประชุมจบลง

ภายในศูนย์บัญชาการเหลือเพียงโจวเจิ้งกั๋วและหลินเวยสองคนเท่านั้น

หลินเวยเดินไปที่หน้ากระบะทรายจำลองภูมิประเทศ นิ้วลูบไล้เบาๆ ไปบนวงกลมสีแดงวงนั้น

"ผอ.โจวคะ ท่านคิดว่าการปลอมเหมืองแร่ขึ้นมา จะหลอกแจ็กได้จริงๆ เหรอคะ?"

โจวเจิ้งกั๋วเดินไปที่หน้าต่าง มองดูควันไฟหุงต้มที่ลอยขึ้นมาจากหุบเขาด้านนอก

"หลอกไม่ได้หรอก" เขาบอก "แต่ก็ไม่จำเป็นต้องหลอกให้สำเร็จทั้งหมด ขอแค่ลดระดับความสงสัยของมันลงจากสิบส่วนเหลือแค่เจ็ดส่วนก็พอแล้ว"

"ตราบใดที่มันยังมีความสงสัยอยู่แค่สามส่วน ระบบข่าวกรองของอเมริกาก็จะไม่ใช้มาตรการที่รุนแรงที่สุด พวกเขาจะเฝ้าสังเกตการณ์ต่อไป รวบรวมข้อมูลต่อไป แล้วก็นำไปวิเคราะห์ต่อไป และสิ่งที่เราต้องการ ก็คือช่องว่างของเวลาตรงนี้แหละ"

หลินเวยเงียบไปครู่หนึ่ง

"ช่องว่างของเวลานี้ เอาไว้ทำอะไรคะ?"

โจวเจิ้งกั๋วหันกลับมา

"เอาไว้สร้างรากฐานอุตสาหกรรมให้กับฝั่งนู้น อย่างน้อยก็ต้องมีไฟฟ้า เคมีภัณฑ์ และการทำเหมือง ก่อนที่พวกนั้นจะสืบรู้ความจริงทั้งหมด" น้ำเสียงของเขาเบาหวิว แต่กลับหนักแน่นดั่งเหล็กกล้า "รอจนถึงวันที่พวกเขาสามารถผลิตแม้กระทั่งหัวเจาะได้เอง ถึงตอนนั้นต่อให้อเมริการู้ความจริง ก็สายไปเสียแล้วล่ะ"

หลินเวยมองดูใบหน้าด้านข้างของโจวเจิ้งกั๋ว

ชายวัยห้าสิบกว่า ที่จอนผมเริ่มมีผมหงอกแซม

แต่สิ่งที่มีอยู่ในดวงตาคู่นั้น กลับแข็งแกร่งยิ่งกว่าหินผาในหุบเขาเสียอีก

"แล้วภารกิจของถังเข่อซินล่ะคะ..."

"นั่นแหละคือส่วนที่ยากที่สุด" โจวเจิ้งกั๋วขัดขึ้น "ปลอมเอกสารน่ะไม่ยากหรอก ที่ยากคือการปลอม 'ประวัติศาสตร์' ต่างหาก เหมืองแร่ไม่ได้โผล่มาเฉยๆ หรอกนะ มันต้องมีช่วงสำรวจ ช่วงเตรียมการ ช่วงทดลองผลิต แล้วก็ช่วงเปิดทำการเต็มรูปแบบ แต่ละช่วงก็ต้องมีเอกสารอ้างอิง มีระบุเวลา มีลายเซ็นของผู้ที่เกี่ยวข้องให้ครบถ้วน"

"ถังเข่อซินเป็นนักข่าว สิ่งที่เธอถนัดที่สุดก็คือการสร้างเรื่องเล่า" โจวเจิ้งกั๋วเดินกลับมาที่กระบะทรายจำลอง "ให้เธอใช้วิธีการสร้างข่าว ไปสร้างเรื่องราวความเป็นมาของเหมืองแร่แห่งนี้ซะ"

"บอกเธอไปว่า นี่ไม่ใช่รายงานข่าวที่จะใส่ชื่อคนเขียนลงไปได้นะ" น้ำเสียงของโจวเจิ้งกั๋วทุ้มต่ำลง "นี่คืองานเขียนเพียงชิ้นเดียวในชีวิตของเธอ ที่จะไม่มีวันถูกตีพิมพ์ให้ใครได้อ่าน แต่ทว่า... มันอาจเป็นตัวตัดสินชะตากรรมของประเทศชาติเลยทีเดียว"

หลินเวยพยักหน้า

"เดี๋ยวฉันไปจัดการให้ค่ะ"

เธอหันหลังเดินจากไป

ศูนย์บัญชาการกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

โจวเจิ้งกั๋วยืนอยู่หน้ากระบะทรายจำลองภูมิประเทศเพียงลำพัง จ้องมองวงกลมสีแดงวงนั้น

แสงไฟในหุบเขาสว่างขึ้นทีละดวงๆ

เสียงหมาร้องเห่าดังแว่วมาแต่ไกล

เป็นค่ำคืนที่แสนจะธรรมดาคืนหนึ่ง

แต่เขารู้ดีว่า ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป บนโต๊ะพนันที่ต้องเชือดเฉือนกับอเมริกา มีไพ่ที่มองไม่เห็นเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งสำรับแล้ว