บทที่ 61 การซักไซ้จากเบื้องบน

เขาลุกขึ้นยืน เดินอ้อมกองไฟไปหาเสิ่นรั่วฉิง

เสิ่นรั่วฉิงคล้ายกับรับรู้ได้ว่ามีคนเข้ามาใกล้ จึงเงยหน้าขึ้น

พอเห็นว่าเป็นหลี่เฉา ไหล่ที่เกร็งขึ้นตามสัญชาตญาณเมื่อครู่ก็ผ่อนคลายลง

หลี่เฉานั่งลงบนเก้าอี้พับตัวเล็กๆ ที่ว่างอยู่ข้างๆ เธอ

ทั้งสองคนนั่งห่างกันประมาณครึ่งช่วงแขน

"ไม่ไปดูหนังเหรอครับ?" หลี่เฉาเอ่ยปากชวนคุย

"ดูแล้วค่ะ" น้ำเสียงของเสิ่นรั่วฉิงแผ่วเบา "ตอนเด็กๆ อยู่ที่บ้านพักในสถาบันวิทยาศาสตร์ เขาก็ฉายให้ดูทุกปีเลย"

"แล้วทำไมไม่ไปเต้นรำล่ะครับ?" หลี่เฉาพยักพเยิดหน้าไปทางวงหีบเพลงชัก

ตรงนั้นมีหนุ่มสาวหลายคู่กำลังจับคู่เต้นรำหมุนตัวกันอย่างงกๆ เงิ่นๆ ไปตามจังหวะเพลง เลียนแบบภาพในหนังที่เคยดู

เสิ่นรั่วฉิงส่ายหน้า

"เต้นไม่เป็นค่ะ"

กองไฟส่งเสียงปะทุดังเป๊าะแป๊ะ สะเก็ดไฟกระเด็นออกมาสองสามจุด

ความเงียบปกคลุมไปสิบกว่าวินาที

"เมื่อก่อนพ่อผมเคยเล่าให้ฟังครับ" หลี่เฉามองดูกองไฟ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ว่าตอนที่พวกเขายังหนุ่มๆ เวลาโรงงานจัดงานเทศกาลก็เป็นแบบนี้แหละ กางจอผ้าใบฉายหนัง จับกลุ่มก๊งเหล้ากันนิดหน่อย แล้วก็แหกปากร้องเพลงกันทั้งคืน"

เสิ่นรั่วฉิงหันมามองเขา

"เมื่อก่อนผมจินตนาการภาพพวกนั้นไม่ออกเลยครับ" หลี่เฉายิ้มเยาะตัวเอง "แต่ตอนนี้ได้มาสัมผัสด้วยตัวเองแล้ว"

"แล้วรู้สึกยังไงบ้างคะ?"

"ก็ดีนะครับ" หลี่เฉาบอก "ครึกครื้นกว่าเทศกาลปีใหม่ในยุคของผมเยอะเลย"

"ยุคของพวกคุณ... ปีใหม่ไม่ครึกครื้นเหรอคะ?"

"ก็ครึกครื้นแหละครับ แต่ก็แค่รวมญาติกินข้าวอยู่ในบ้าน นั่งดูรายการโทรทัศน์ด้วยกัน มันขาดกลิ่นอายแบบนี้ไปครับ" หลี่เฉาชี้ไปที่กองไฟ ชี้ไปที่คนที่กำลังร้องเพลง "มันขาดความเป็นมนุษย์น่ะครับ"

เสิ่นรั่วฉิงมองตามนิ้วของเขาไป

เธอเห็นลุงจางกำลังถูกวัยรุ่นหลายคนรุมล้อม คะยั้นคะยอให้แกร้องงิ้วฉินเชียงให้ฟังให้ได้

เธอเห็นซูฮุ่ยหลานถอดเสื้อคลุมออก แล้วไปเต้นรำอย่างเงอะงะร่วมกับพวกคนงานหญิง

เธอเห็นนักวิชาการเฉียนลี่ซิงกับศาสตราจารย์จ้าวเต๋อหมิง กำลังนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมหนึ่งกับช่างเทคนิคสองสามคน อาศัยแสงสว่างจากกองไฟถกเถียงอะไรบางอย่างบนพิมพ์เขียวกันอย่างดุเดือด

บนใบหน้าของทุกคนล้วนประดับไปด้วยความผ่อนคลายและปิติยินดีจากก้นบึ้งของหัวใจแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

หลี่เฉาหันกลับมามองเธอ

"วิศวกรเสิ่น สวัสดีปีใหม่ครับ"

เสิ่นรั่วฉิงหันกลับมาเช่นกัน แสงไฟสะท้อนอยู่ในดวงตาอันกระจ่างใสของเธอ ราวกับมีประกายไฟสองดวงร่วงหล่นเข้าไปในนั้น

"สวัสดีปีใหม่ค่ะ ทูตหลี่"

หนังฉายจบแล้ว

มือหีบเพลงชักเริ่มบรรเลงเพลง 'สามัคคีคือพลัง'

ทุกคนไม่ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่หรือชาวบ้าน ทหารหรือช่างเทคนิค ต่างก็ร่วมร้องเพลงนี้เสียงดังลั่น

เสียงเพลงดังก้องไปทั่วทั้งหุบเขา สั่นสะเทือนจนดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืนกะพริบไหว

หลี่เฉาลุกขึ้นยืน มองดูภาพตรงหน้า ในอกรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

......

วันต่อมา ณ กรุงปักกิ่ง ห้องประชุม

ผ้าม่านถูกรูดปิดมิดชิด สองฝั่งของโต๊ะไม้เนื้อแข็งทรงยาวมีคนนั่งอยู่สิบสี่คน

บนผนังแขวนแผนที่ไว้สองแผ่น แผ่นหนึ่งแสดงเขตการปกครองของประเทศจีนในยุคปัจจุบัน อีกแผ่นหนึ่งเป็นแผนที่เปรียบเทียบของโลกคู่ขนาน

ระหว่างแผนที่ทั้งสองแผ่น มีเส้นสีแดงลากเชื่อมโยงกับภาพวาดแผนผังหน้าตัดของประตูมิติที่วาดด้วยมือเอาไว้

หลี่เฉานั่งอยู่ตำแหน่งที่สามฝั่งซ้ายมือ ตรงหน้าเขามีเอกสารลับระดับสูงประทับตราสีแดงฉบับหนึ่งวางอยู่—'รายงานประเมินผลโครงการสะพานคู่ระยะที่หนึ่งสำหรับใช้ภายใน' ความยาวสามสิบสองหน้าเต็ม

โจวเจิ้งกั๋วนั่งอยู่ทางขวามือของตำแหน่งประธาน สีหน้าเรียบเฉยเป็นปกติ

ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ มีคนเจ็ดคนที่หลี่เฉาไม่รู้จักชื่อนั่งอยู่

ป้ายชื่อบนหน้าอกของทุกคนว่างเปล่า แต่ดูจากท่านั่ง อายุ และท่าทีของคนรอบข้างแล้ว ไม่มีใครเป็นแค่คนระดับธรรมดาๆ เลยสักคน

ท่านผู้บริหารระดับสูงที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธาน ไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลยตั้งแต่เดินเข้ามาในห้อง เอาแต่ก้มหน้าพลิกดูแฟ้มเอกสารในมือเท่านั้น

"เริ่มได้เลย" โจวเจิ้งกั๋วมองหลี่เฉาแวบหนึ่ง

หลี่เฉาลุกขึ้นยืน เปิดรายงานหน้าแรก

"เรียนท่านผู้บริหารทุกท่าน 'โครงการสะพานคู่' ตั้งแต่เริ่มดำเนินการมา ใช้เวลาไปแล้วสี่เดือนสิบเจ็ดวัน ต่อไปนี้จะเป็นการรายงานผลงานในระยะแรกครับ"

เขาไม่ได้อ่านตามโพย

สายตาละจากรายงาน กวาดมองใบหน้าของคนฝั่งตรงข้าม

"รายการแรก โครงสร้างพื้นฐานด้านพลังงาน โรงไฟฟ้าพลังความร้อนที่หนึ่งแห่งอำเภอหนิงชวนได้เชื่อมต่อเข้ากับโครงข่ายไฟฟ้าอย่างเป็นทางการเมื่อสามวันก่อนวันปีใหม่สากลครับ กำลังการผลิตติดตั้งเจ็ดพันห้าร้อยกิโลวัตต์ ปัจจุบันเดินเครื่องอย่างมีเสถียรภาพมาเป็นเวลากว่าสี่สิบวันแล้ว ส่วนโรงไฟฟ้าแห่งที่สองและสามได้ทำการบดอัดฐานรากเสร็จเรียบร้อยแล้ว คาดว่าจะสามารถเปิดใช้งานได้ก่อนสิ้นเดือนมีนาคมครับ"

"เมื่อโรงไฟฟ้าทั้งสามแห่งสร้างเสร็จ อำเภอหนิงชวนจะมีกำลังการผลิตไฟฟ้าสูงถึงหนึ่งร้อยหกสิบล้านกิโลวัตต์ชั่วโมงต่อปี ซึ่งเพียงพอที่จะรองรับความต้องการใช้ไฟฟ้าพื้นฐานของเขตอุตสาหกรรมขนาดกลางได้เลยครับ"

ชายวัยกลางคนสวมแว่นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพลิกดูเอกสารในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถาม "แล้วประสิทธิภาพเชิงความร้อนล่ะ?"

"ประสิทธิภาพเชิงความร้อนอยู่ที่ร้อยละยี่สิบเอ็ดครับ" หลี่เฉาตอบอย่างรวดเร็ว "ภายใต้เงื่อนไขทางเทคโนโลยีของฝั่งนู้น ตัวเลขนี้ถือว่าถึงขีดจำกัดแล้วครับ แต่มันก็สูงกว่าเครื่องจักรที่โซเวียตเคยสร้างให้เกือบเท่าตัวเลยทีเดียวนะครับ"

ชายคนนั้นพยักหน้า ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

หลี่เฉารายงานต่อ

"รายการที่สอง ความก้าวหน้าทางการเกษตร แปลงทดลองปลูกข้าวลูกผสมแบบคลุมพลาสติกสองหมู่แรก ต้นกล้างอกออกมาในวันที่สิบหลังการหว่านเมล็ด การเจริญเติบโตทิ้งห่างพันธุ์ข้าวทั่วไปในท้องถิ่นอย่างเห็นได้ชัดครับ ตามการประเมินของคุณลุงหวังเสวียปิน หากมีการจัดการดูแลอย่างดีตลอดรอดฝั่ง ผลผลิตต่อไร่น่าจะทะลุแปดร้อยชั่งได้ครับ"

"แปดร้อยชั่งนี่มันระดับไหนเหรอ?" เสียงของคนนั่งตำแหน่งประธานดังขึ้นไม่มากนัก แต่สายตาของทุกคนก็หันไปมองเป็นตาเดียว

"ผลผลิตข้าวเฉลี่ยต่อไร่ในปัจจุบันของพวกเขาอยู่ที่สามร้อยยี่สิบชั่งครับ"

"รายการที่สาม รากฐานอุตสาหกรรม" หลี่เฉาพลิกไปหน้าถัดไป "โรงงานเครื่องจักรกลหนักที่หนึ่งแห่งอำเภอหนิงชวนได้ทำภารกิจหล่อชิ้นส่วนประเภทซีสำหรับชุดเครื่องกำเนิดไฟฟ้าสำเร็จลุล่วงแล้ว อัตราส่วนของเสียลดลงจากร้อยละสามสิบเจ็ดเหลือเพียงร้อยละสิบเอ็ดครับ กลุ่มวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีที่ผู้อำนวยการซูฮุ่ยหลานก่อตั้งขึ้น ปัจจุบันมีสมาชิกห้าสิบหกคน พวกเขาจะศึกษาตำรากระบวนการผลิตที่เสิ่นรั่วฉิงจัดเตรียมไว้ให้ทุกคืนเลยครับ"

"พิมพ์เขียวสายการผลิตปุ๋ยเคมีสูตรผสมได้ถูกส่งมอบไปแล้ว ทางฝั่งนู้นกำลังจัดเตรียมอาคารโรงงานอยู่ คาดว่าหลังจากโรงไฟฟ้าเดินเครื่องเต็มกำลังแล้ว ภายในสองเดือนจะสามารถผลิตปุ๋ยปลดปล่อยธาตุอาหารช้า ที่ผลิตเองในประเทศลอตแรกออกมาได้ครับ"

หลี่เฉาหยุดเว้นจังหวะ

"ทั้งหมดนี้คือความคืบหน้าของโลกคู่ขนานครับ ต่อไปขอเชิญสหายฟางเจ๋อหย่วนรายงานข้อมูลการแลกเปลี่ยนทางเศรษฐกิจครับ"

ฟางเจ๋อหย่วนลุกขึ้นยืน ดันแว่นตาให้เข้าที่

"จนถึงขณะนี้ ฝ่ายเราได้ส่งมอบสิ่งของไปยังโลกคู่ขนานน้ำหนักรวมทั้งสิ้นหนึ่งหมื่นเจ็ดพันสี่ร้อยกิโลกรัมครับ ส่วนใหญ่ประกอบด้วย: เวชภัณฑ์ ปุ๋ยเคมีและเมล็ดพันธุ์การเกษตร ชิ้นส่วนอุตสาหกรรมพื้นฐาน เอกสารการสอน และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์จำนวนเล็กน้อย หากประเมินจากต้นทุนการจัดซื้อของฝ่ายเรา จะใช้เงินลงทุนไปประมาณสี่ล้านหกแสนหยวนครับ"

เขาพลิกกระดาษหน้าถัดไป

"ส่วนสิ่งของที่ฝ่ายนู้นขนส่งกลับมาให้ฝ่ายเราประกอบด้วย: แร่แรร์เอิร์ธระดับพรีเมียมสามร้อยแปดสิบตัน แร่ทังสเตนความบริสุทธิ์สูงหนึ่งร้อยยี่สิบตัน ยางพาราธรรมชาติเก้าสิบห้าตัน ตัวอย่างเมล็ดพันธุ์การเกษตรประเภทต่างๆ หกสิบเจ็ดกิโลกรัมครับ"

ฟางเจ๋อหย่วนเงยหน้าขึ้น มองไปที่แถวคนฝั่งตรงข้าม

"หากคำนวณตามราคาตลาดโลกในปัจจุบัน เฉพาะแร่แรร์เอิร์ธเพียงอย่างเดียว ก็มีมูลค่าสูงกว่าหนึ่งพันหนึ่งร้อยล้านหยวนแล้วครับ"

ผู้บริหารระดับสูงหลายคนที่ก้มหน้าอ่านแฟ้มเอกสารอยู่ ต่างก็เงยหน้าขึ้นมามองฟางเจ๋อหย่วนพร้อมกัน

"ถ้าบวกแร่ทังสเตนกับยางพาราเข้าไปด้วย มูลค่ารวมจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งพันสี่ร้อยสามสิบล้านหยวนครับ" ฟางเจ๋อหย่วนปิดแฟ้มเอกสาร "อัตราผลตอบแทนจากการลงทุน อยู่ที่ประมาณหนึ่งต่อสามร้อยสิบครับ"

หนึ่งต่อสามร้อยสิบ

ตัวเลขนี้ถูกวางแหมะลงบนโต๊ะ ทรงพลังยิ่งกว่าคำพูดสวยหรูใดๆ เสียอีก

บางคนฝั่งตรงข้ามเริ่มพลิกดูเอกสาร บางคนก็เริ่มจดยิกๆ ลงในสมุดบันทึก

ฟางเจ๋อหย่วนนั่งลง

เฉินเสวียหมิงลุกขึ้นยืนทันที

"ผมขอรายงานเพิ่มเติมเกี่ยวกับความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีครับ" น้ำเสียงของเฉินเสวียหมิงราบเรียบ "แม้โลกฝั่งนู้นจะแทบไม่มีความรู้ด้านเซมิคอนดักเตอร์ที่ใช้ซิลิคอนเป็นส่วนประกอบเลย แต่เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์สุญญากาศของพวกเขากลับพัฒนาไปในทิศทางที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง พารามิเตอร์ของเทคโนโลยีการซีลสุญญากาศแบบเย็นในระดับไมโครที่เสิ่นรั่วฉิงมอบให้ หลังจากผ่านการตรวจสอบจากห้องทดลองของเราแล้ว พบว่าสามารถเพิ่มความแม่นยำในการซีลเลนส์ของเครื่องพิมพ์ชิปขึ้นได้อีกหนึ่งระดับความรุนแรงจริงๆ ครับ"

เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง

"พูดง่ายๆ ก็คือ ในขณะที่เรากำลังช่วยพวกเขาสร้างรากฐานทางอุตสาหกรรมอยู่ พวกเขาก็ช่วยอุดช่องโหว่ให้พวกเราเช่นกันครับ นี่ไม่ใช่การถ่ายเทเลือดเพียงฝ่ายเดียว แต่เป็นวัฏจักรเกื้อกูลซึ่งกันและกันครับ"

ผู้บริหารระดับสูงที่นั่งตำแหน่งประธานวางปากกาหมึกซึมลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"มีอะไรอีกไหม?"

"ในด้านข่าวกรองและความมั่นคงครับ" โจวเจิ้งกั๋วรับช่วงต่อ "แผนต่อต้านการแทรกซึมที่หลินเวยรับผิดชอบกำลังดำเนินการไปตามปกติ เหมืองแร่ปลอมผ่านการตรวจสอบภาพถ่ายดาวเทียมแล้ว หน่วยปฏิบัติการ 'โกสต์บัสเตอร์' ของอเมริกายังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เพิ่มเติมครับ"

ในที่สุดบุคคลที่นั่งตำแหน่งประธานก็หยุดการพลิกแฟ้มเอกสาร

เขาเงยหน้าขึ้น เอ่ยออกมาเพียงสองคำสั้นๆ ว่า "ไม่เลว"

แค่สองคำสั้นๆ นี้ ก็ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดในห้องประชุมผ่อนคลายลงได้

"สี่เดือนกว่า เริ่มต้นจากศูนย์ ทำได้ขนาดนี้ ไม่ใช่ง่ายๆ เลย"

หลี่เฉาลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก กำลังจะนั่งลง

"ผมมีคำถามข้อหนึ่ง"

เสียงหนึ่งดังมาจากฝั่งขวาของโต๊ะ

หลี่เฉาหันไปมอง

คนพูดคือผู้ชายที่นั่งอยู่ตำแหน่งที่สองฝั่งซ้ายของประธาน

ชายคนนั้นอายุประมาณห้าสิบต้นๆ ใบหน้าเหลี่ยม คิ้วดกหนา สวมชุดจงซานสีเข้ม ตั้งแต่เดินเข้ามา คนคนนี้ก็เอาแต่พลิกอ่านเอกสาร ไม่ได้เข้าร่วมการสนทนาใดๆ เลย

จนกระทั่งตอนนี้

"สหายหลี่เฉา" ชายคนนั้นปิดเอกสาร วางมือทับไว้ สายตาจ้องเขม็งมาที่เขา

"ครับ"

"คุณเพิ่งบอกว่า อัตราของเสียของโรงงานเครื่องจักรกลหนักฝั่งนู้น ลดลงจากร้อยละสามสิบเจ็ดเหลือเพียงร้อยละสิบเอ็ด"

"ใช่ครับ"

"แปลงทดลองปลูกข้าวลูกผสม อาจจะได้ผลผลิตเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวครึ่ง"

"ใช่ครับ"

"เสิ่นรั่วฉิงเรียนรู้ทฤษฎีเซมิคอนดักเตอร์สมัยใหม่ไปได้สองในสามแล้วด้วยตัวเอง"

"ใช่ครับ"

ชายคนนั้นใช้นิ้วเคาะโต๊ะสองครั้ง

"งั้นผมขอถามคำถามข้อหนึ่ง"

ห้องประชุมเงียบกริบ

"ถ้าพัฒนาไปด้วยความเร็วระดับนี้ อีกห้าปีข้างหน้า ระบบอุตสาหกรรมของฝั่งนู้นจะสามารถพึ่งพาตัวเองในเบื้องต้นได้ไหม?"

หลี่เฉาคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ถ้าทุกอย่างราบรื่น ภายในห้าถึงแปดปี อุตสาหกรรมพื้นฐานของพวกเขาจะพัฒนาเทียบเท่าระดับช่วงกลางยุค 90 ของเราครับ"

"ดี" ชายคนนั้นพยักหน้า "แล้วอีกสิบปีล่ะ? สิบห้าปีล่ะ? ยี่สิบปีล่ะ?"

หลี่เฉาไม่ได้ตอบ เพราะเขาพอจะเดาทิศทางของคำถามนี้ออกแล้ว

และก็เป็นไปตามคาด

"ถ้ามีวันหนึ่ง" ชายคนนั้นโน้มตัวมาข้างหน้า น้ำเสียงไม่ดังไม่เบา แต่เน้นย้ำทุกถ้อยคำอย่างชัดเจน

"ฝั่งนู้นแข็งแกร่งจนไม่จำเป็นต้องพึ่งพาพวกเราอีกต่อไปแล้วล่ะ"

"แร่แรร์เอิร์ธของพวกเขา พวกเขาก็เอาไปใช้เองได้ อุตสาหกรรมของพวกเขาก็ยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง นักวิทยาศาสตร์ของพวกเขาก็ไล่ตามพวกเราทันแล้ว"

"แล้วประตูมิติล่ะจะทำยังไง?"

สายตาของเขาจับจ้องมาที่ใบหน้าของหลี่เฉาอย่างไม่ลดละ

"สหายหลี่เฉา ถึงตอนนั้นคุณยังจะมีประโยชน์อยู่อีกไหม?"

ภายในห้องประชุมที่ปิดมิดชิดเงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก

ปลายปากกาของฟางเจ๋อหย่วนลอยค้างอยู่กลางอากาศ

มือของเฉินเสวียหมิงหยุดนิ่งอยู่ที่ขอบเอกสาร

โจวเจิ้งกั๋วขมวดคิ้วแน่น ขยับตัวเตรียมจะเอ่ยปากแทรก

แต่หลี่เฉากลับยืดตัวขึ้นยืนตรงตัดหน้าเสียก่อน

เขาไม่ได้หลบตา ไม่ได้ลังเลใดๆ สบตาอันเต็มไปด้วยการจับผิดของท่านผู้บริหารระดับสูงคนนั้นกลับไปตรงๆ

เขาเงียบไปสามวินาที

ทุกคนต่างก็รอคอย คนที่ตั้งคำถามก็ไม่ได้เร่งรัดอะไร

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สองมือประสานกันวางไว้บนโต๊ะ สีหน้าเรียบเฉย

นี่ไม่ใช่การกลั่นแกล้ง

หลี่เฉาแยกแยะออก ในแววตาของผู้ชายคนนี้ไม่มีความมุ่งร้าย ไม่มีการดูถูกดูแคลน หรือแม้แต่การหยั่งเชิงใดๆ ทั้งสิ้น

มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น

ความรับผิดชอบ

คนที่กุมอำนาจในการจัดสรรทรัพยากรของประเทศ จำเป็นต้องซักถามให้กระจ่างถึงจุดสิ้นสุดของการลงทุนทุกบาททุกสตางค์

หลี่เฉาปิดรายงานการปฏิบัติงานความยาวสามสิบสองหน้าที่อยู่ตรงหน้า แล้วเลื่อนมันไปไว้ด้านข้าง

"คำถามนี้"

เสียงของหลี่เฉาดังก้องไปทั่วห้องประชุม

"ผมคิดเรื่องนี้มาตั้งแต่วันแรกที่ข้ามผ่านประตูบานนั้นไปแล้วล่ะครับ"

คนนั่งตำแหน่งประธานวางปากกาหมึกซึมลง

ในที่สุดปลายปากกาของฟางเจ๋อหย่วนก็จรดลงบนกระดาษ แต่ไม่ได้เขียนอะไรลงไป

เฉินเสวียหมิงถอดแว่นตาออก เช็ดเลนส์หนึ่งครั้ง แล้วสวมกลับเข้าไปใหม่

ลมหายใจของทุกคนแผ่วเบาลงครึ่งจังหวะ

หลี่เฉาสบตาคนตั้งคำถาม แล้วเอ่ยปาก

"ท่านครับ ที่ท่านถามผมว่า ถึงตอนนั้นผมยังมีประโยชน์อยู่อีกไหม"

เขาหยุดไปหนึ่งจังหวะ

"ผมขออนุญาตถามท่านกลับสักคำถามหนึ่งก่อนนะครับ"