บทที่ 62 เพราะพวกเราล้วนเป็นประเทศมังกร

"ท่านครับ พื้นที่เพาะปลูกเฉลี่ยต่อหัวของประเทศมังกร ท่านย่อมรู้ดีกว่าผมครับ"

เสียงของหลี่เฉาดังกังวานในห้องประชุม ด้วยจังหวะที่ไม่ช้าและไม่เร็วจนเกินไป

นิ้วของท่านผู้บริหารหน้าเหลี่ยมฝั่งตรงข้ามหยุดชะงัก สายตาจับจ้องมาที่ใบหน้าของหลี่เฉา

"ปริมาณสำรองแร่แรร์เอิร์ธของประเทศมังกรคิดเป็นร้อยละสามสิบเจ็ดของโลก แต่จำนวนปีที่สามารถขุดขึ้นมาใช้ได้ล่ะครับ? หากอิงตามความเร็วในการบริโภคปัจจุบัน ก็คือสี่สิบปีครับ"

หลี่เฉาไม่ได้มองรายงานบนโต๊ะ ตัวเลขต่างๆ หลุดออกมาจากปากเขาทีละตัว

"อเมริกากำลังบีบคอเรา กีดกันทั้งชิป เครื่องพิมพ์ชิป และวัสดุระดับไฮเอนด์ แร่แรร์เอิร์ธของเราขายให้พวกเขาในราคาถูกแสนถูก พอพวกเขาแปรรูปเสร็จแล้วเอามาขายคืนเรา ราคากลับพุ่งสูงขึ้นเป็นพันเท่า"

"เรื่องพวกนี้ไม่ต้องให้ผมพูดหรอกครับ ทุกท่านที่นั่งอยู่ที่นี่ย่อมรู้ซึ้งดียิ่งกว่าผมเสียอีก"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

"แต่ผมจะขอบอกตัวเลขตัวหนึ่งที่พวกท่านยังไม่รู้ครับ"

"ปริมาณสำรองแร่แรร์เอิร์ธของโลกฝั่งนู้น มีมากกว่าฝั่งเราถึงห้าเท่าครับ แถมยังมีคุณภาพสูงกว่า และต้นทุนการขุดเจาะก็ต่ำกว่าด้วย"

คิ้วของท่านผู้บริหารหน้าเหลี่ยมกระตุกเล็กน้อย

"ห้าเท่าครับ" หลี่เฉาย้ำอีกครั้ง "หากนำมาผสานกับเทคโนโลยีการแปรรูปของเรา มันมากพอที่จะทำให้ประเทศมังกรหลุดพ้นจากการเป็นฝ่ายตั้งรับในวงการแรร์เอิร์ธได้อย่างเด็ดขาด ไม่ใช่แค่ไม่กี่ปี แต่เป็นหลายสิบปีเลยครับ"

"เพราะฉะนั้นที่ท่านถามผมว่า หากฝั่งนู้นแข็งแกร่งขึ้นมาแล้วยังจะต้องการพวกเราอยู่อีกไหม"

"ผมขอถามท่านกลับครับ ว่าพวกเราน่ะ ต้องการฝั่งนู้นหรือเปล่า?"

ท่านผู้บริหารหน้าเหลี่ยมไม่ได้ตอบคำถาม

แต่เขาดึงมือกลับมาจากบนโต๊ะ แล้ววางพักไว้บนที่วางแขน

นี่คือความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ จากท่าทีที่คอยจับผิด เปลี่ยนมาเป็นท่าทีของผู้รับฟัง

"การค้าขายครั้งนี้ตั้งแต่วันแรก มันก็ไม่ใช่การให้ทานซึ่งกันและกันอยู่แล้วครับ" หลี่เฉาพูดต่อ "พวกเราให้ปุ๋ยเคมี พวกเขาให้แร่แรร์เอิร์ธ พวกเราสอนพวกเขาสร้างเครื่องกำเนิดไฟฟ้า แต่เทคโนโลยีการซีลสุญญากาศแบบเย็นที่ช่างกลึงของพวกเขาคิดค้นขึ้นมาได้ กลับสามารถช่วยเพิ่มความแม่นยำให้กับเลนส์เครื่องพิมพ์ชิปของเราได้"

"นักวิชาการเฉินก็อยู่ที่นี่ เรื่องนี้เป็นความจริงใช่ไหมครับ?"

เฉินเสวียหมิงพยักหน้า น้ำเสียงแหบแห้ง "เป็นความจริงครับ พารามิเตอร์การซีลสุญญากาศแบบเย็นที่เสิ่นรั่วฉิงมอบให้ พวกเราได้ทำการตรวจสอบแล้ว มันช่วยยกระดับได้สูงกว่าที่เราคาดการณ์ไว้ถึงหนึ่งระดับเลยครับ"

หลี่เฉารอจนเฉินเสวียหมิงพูดจบ จึงเอ่ยปากต่อ

"ท่านครับ หากเดินไปจนสุดทางสายนี้ ไม่ช้าก็เร็วระบบอุตสาหกรรมของฝั่งนู้นก็ต้องยืนหยัดขึ้นมาได้ด้วยตัวเองอยู่ดี ถึงเวลานั้นพวกเขาคงไม่จำเป็นต้องให้เราจับมือสอนอีกแล้วจริงๆ"

"แต่ทว่า"

เขาเน้นเสียงหนักที่คำสองคำนี้

"การเติมเต็มทรัพยากรซึ่งกันและกันของทั้งสองโลก เมื่อถึงเวลานั้นมันไม่ใช่จุดสิ้นสุดหรอกนะครับ แต่มันคือจุดเริ่มต้นอย่างแท้จริงต่างหาก"

"แร่แรร์เอิร์ธของพวกเขา แร่ทังสเตนของพวกเขา ยางพาราของพวกเขา น้ำมันที่ยังไม่ได้ขุดเจาะของฝั่งนู้น ส่วนฝั่งเราก็มีชิป เทคโนโลยีการสื่อสาร และอุตสาหกรรมการบินและอวกาศ เมื่อเส้นด้ายสองเส้นนี้ถูกบิดเกลียวเข้าด้วยกัน ก็ไม่มีใครขาดใครได้อีกต่อไปแล้วล่ะครับ"

"แบบนี้ไม่ได้เรียกว่าผมจะมีประโยชน์อยู่อีกไหมหรอกครับ แบบนี้เขาเรียกว่าครอบครัวสองครอบครัวใช้ชีวิตร่วมกัน ยิ่งใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันก็ยิ่งผูกพันกันแน่นแฟ้นต่างหาก"

นิ้วของท่านผู้บริหารหน้าเหลี่ยมเคาะลงบนที่วางแขนเบาๆ สองครั้ง

"สิ่งที่คุณพูดมาคือผลประโยชน์" เขาเอ่ยปาก "ผลประโยชน์ทำให้คนร่วมมือกันได้ แต่ผลประโยชน์ก็ทำให้คนแตกหักกันได้เช่นกัน ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ตัวอย่างของการแตกหักกันเพราะผลประโยชน์มันมีน้อยซะที่ไหนล่ะ?"

หลี่เฉาไม่ได้ถอย

"เพราะงั้นผมถึงต้องพูดเหตุผลข้อที่สองยังไงล่ะครับ"

เขาสบตากับอีกฝ่าย แล้วก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว

"ท่านครับ ผมอยู่ที่ฝั่งนู้นมาสี่เดือนกว่า ในช่วงสี่เดือนกว่านี้ ผมได้เห็นอะไรมาเยอะเลยครับ"

เขาไม่ได้มองเอกสารในมือ

"ผมเคยเห็นชายชราวัยหกสิบคนหนึ่ง คืนที่หมู่บ้านมีไฟฟ้าใช้เป็นครั้งแรก เขายืนอยู่ใต้เสาไฟถนน มองดูเงาของตัวเอง พูดไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว ทำได้เพียงใช้มือจับแขนผมไว้แน่นเท่านั้น"

"เขาชื่อจางโหย่วเต๋อ ทำนามาทั้งชีวิต ไม่เคยออกไปนอกอำเภอเลย เขาไม่รู้หรอกครับว่าแร่แรร์เอิร์ธคืออะไร หรือชิปคืออะไร เขารู้แค่ว่า พอฟ้ามืดแล้ว ถนนก็ยังสว่างอยู่"

ภายในห้องประชุมไม่มีใครพูดแทรกขึ้นมา

"ผมเคยเห็นผู้อำนวยการโรงงานหญิงคนหนึ่ง คืนที่เธอได้รับชิ้นส่วนเครื่องกำเนิดไฟฟ้าที่พวกเราส่งไปให้ เธอนั่งอยู่ในโรงงาน แล้วพูดกับคู่หูประโยคหนึ่ง เธอพูดว่า ความห่างชั้นมันมากเกินไป มากซะจนทำให้คนไม่กล้าแม้แต่จะคิดวิ่งตามเลย"

"แต่เช้าวันต่อมา เธอกลับแปะประกาศในโรงงาน ก่อตั้งกลุ่มวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยี เพิ่มคลาสเรียนตอนกลางคืนวันละสองชั่วโมง มีคนมาสมัครห้าสิบหกคน ไม่ขาดไปเลยแม้แต่คนเดียวครับ"

ท่านผู้บริหารหน้าเหลี่ยมนิ่งไม่ไหวติง

"ผมยังเคยเห็นอีกคนหนึ่งครับ"

เสียงของหลี่เฉาช้าลงครึ่งจังหวะ

"นักวิจัยฟิสิกส์อายุยี่สิบหกปีคนหนึ่ง ห้องทดลองของเธออยู่ในบ้านชั้นเดียว ไม่มีแม้แต่โต๊ะดีๆ สักตัว แต่เธอสามารถใช้ดินสอกับกระดาษทด คำนวณข้อมูลอุณหพลศาสตร์โครงร่างผลึก ที่ฝั่งเราต้องใช้ซอฟต์แวร์จำลองรันตั้งสามวันออกมาได้ด้วยมือเปล่าครับ"

"ผมพาเธอมาเยี่ยมชมโรงงานผลิตเวเฟอร์ที่ฝั่งนี้ ตลอดเวลาหนึ่งชั่วโมงกว่า เธอไม่ถามอะไรเลยสักคำ"

"พอออกมาแล้วผมถึงได้รู้ ว่าไม่ใช่เธอไม่มีคำถาม แต่เพราะคำถามมันมีมากเกินไป มากจนเธอไม่กล้าถามต่างหาก เพราะเธอกลัวว่าถ้าอ้าปากพูดออกไป มันจะเป็นการประจานความล้าหลังของตัวเองครับ"

ลำคอของหลี่เฉาตีบตันไปชั่วขณะ แต่เขาก็กดมันไว้ได้

"เธอพูดกับผมประโยคหนึ่ง เธอพูดว่า ขอบคุณพวกเรา ที่ไม่ดูถูกพวกเธอเพียงเพราะว่าพวกเธอล้าหลังกว่า"

บุคคลที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานเงยหน้าขึ้น

ตลอดการประชุม นี่เป็นครั้งที่สองที่เขายอมเงยหน้าขึ้นมองหลี่เฉา

"ท่านครับ" หลี่เฉาสบตากับท่านผู้บริหารหน้าเหลี่ยมตรงๆ

"ท่านถามผมว่า หากฝั่งนู้นแข็งแกร่งขึ้นมาแล้ว จะแตกหักกับพวกเราไหม"

"ผมคงตอบไม่ได้หรอกครับ"

"ผมรู้แค่ว่า พวกเขาพูดภาษาเดียวกับพวกเรา ร้องเพลงชาติเดียวกับพวกเรา และประดับธงชาติแบบเดียวกับพวกเราครับ"

"พวกเขาไม่ใช่คนอื่นคนไกลหรอกครับ พวกเขาก็คือพวกเรา ในเวอร์ชันที่เดินไปในเส้นทางที่ต่างออกไปเท่านั้นเอง"

"ครอบครัวเดียวกัน ไม่มีทางที่ครอบครัวหนึ่งมีชีวิตสุขสบายขึ้นมาแล้ว จะลืมอีกครอบครัวหนึ่งไปได้หรอกครับ"

หลี่เฉาพูดจบแล้ว

ไม่มีการสรุป ไม่มีการยกระดับคำพูด ไม่มีการใช้คำคุณศัพท์ที่เยิ่นเย้อใดๆ

ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันเป็นเวลานาน

ท่านผู้บริหารหน้าเหลี่ยมก้มหน้าลง เปิดรายงานที่อยู่ตรงหน้า

พลิกจากหน้าแรกไปจนหน้าสุดท้าย แล้วก็พลิกจากหน้าสุดท้ายกลับมาหน้าแรกอีกครั้ง

จากนั้นเขาก็ปิดรายงาน แล้วหันไปมองตำแหน่งประธาน

"ผมไม่มีคำถามอื่นแล้วครับ"

บุคคลที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมา

เขาเขียนตัวหนังสือลงไปสองสามตัวบนพื้นที่ว่างของหน้าสุดท้ายในแฟ้มเอกสาร จากนั้นก็ปิดปลอกปากกา แล้วเลื่อนมันไปไว้ด้านข้าง

"'โครงการสะพานคู่' ดำเนินการต่อไป"

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ

"งบประมาณในระยะต่อไป ปรับเพิ่มขึ้นอีกร้อยละสี่สิบ"

ปลายปากกาของฟางเจ๋อหย่วนขีดลากเป็นรอยยาวบนหน้ากระดาษทันที