บทที่ 63 ประตูมิติกำลังเปลี่ยนไป

โจวเจิ้งกั๋วคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากโต๊ะ

"เหล่าซุน ฟังให้ดีนะ ผมกับหลี่เฉาจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ จะไปให้ถึงเร็วที่สุดภายในหกชั่วโมง ก่อนที่ผมจะไปถึง ห้ามทีมเฝ้าระวังละทิ้งหน้าที่เด็ดขาด ให้บันทึกข้อมูลทุกอย่างแบบเรียลไทม์ ถ้าประตูมีความเคลื่อนไหวอะไรผิดปกติ ให้รีบแจ้งผมทันที"

"รับทราบครับ"

วางสายเสร็จ

โจวเจิ้งกั๋วหยิบเสื้อคลุมบนโต๊ะขึ้นมา สวมไปพลางเดินไปที่ประตูไปพลาง

หลี่เฉารีบเดินตามไปติดๆ

ทั้งสองคนสาวเท้าเดินผ่านโถงทางเดินอย่างรวดเร็ว ผลักประตูข้างของลานกว้างออกมา

รถเก๋งสีดำคันหนึ่งจอดรออยู่ตรงเชิงบันไดแล้ว

รถสตาร์ท แล่นเข้าสู่ถนนฉางอานในยามดึกสงัด

แสงไฟถนนสาดส่องลงบนกระจกรถ เป็นดวงไฟสว่างสลับมืด

โจวเจิ้งกั๋วนั่งอยู่เบาะหลัง หลับตา ไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ

หลี่เฉาก็ไม่ได้เอ่ยปากเช่นกัน

ในหัวของเขาตอนนี้ ปรากฏใบหน้าของคนต่างๆ ขึ้นมา

แววตาฝ้าฟางของลุงจางที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟถนนมองดูเงาของตัวเอง รอยยิ้มที่เพิ่งจุดประกายความทะเยอทะยานของซูฮุ่ยหลานหลังจากเช็ดคราบน้ำมันเครื่องออก กระดาษทดเลขหลายกระสอบที่เสิ่นรั่วฉิงใช้ดินสอกุดๆ คำนวณออกมา

ถ้าแสงสว่างดับลง ประกายแสงรำไรที่เพิ่งสาดส่องเข้าไปยังฝั่งนู้น ก็จะถูกความมืดมิดกลืนกินกลับไปในพริบตา

ความรู้สึกอึดอัดแทบขาดใจแบบนั้น มันยิ่งกว่าตอนที่โดนปืนจ่อหัวอยู่ตรงชายแดนซะอีก

"ผอ.โจวครับ" หลี่เฉาทำลายความเงียบขึ้นมา

"ว่ามา"

"ถ้าประตูจะต้องปิดลงจริงๆ พวกเรายังเหลือเวลาอีกเท่าไหร่ครับ?"

โจวเจิ้งกั๋วไม่ลืมตา

"เหล่าซุนบอกว่าไม่รู้"

"แล้วท่านล่ะครับ?"

โจวเจิ้งกั๋วเงียบไปห้าวินาที

"เตรียมใจรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้ สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดก็คือ คืนนี้คุณไปถึง พรุ่งนี้เช้าประตูก็หายไป"

แผ่นหลังของหลี่เฉาแนบชิดติดเบาะ

"แล้วฝั่งนู้นล่ะครับ จะทำยังไง?"

โจวเจิ้งกั๋วถึงได้ลืมตาขึ้นมา หันไปมองเขาแวบหนึ่ง

"รักษาประตูไว้ให้ได้ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง"

ตีสามสิบเจ็ดนาที รถแล่นเข้าสู่ด่านตรวจด่านแรกในเขตรอบนอกหุบเขา

ทหารยามตรวจสอบบัตรประจำตัวเสร็จก็ปล่อยผ่าน รถแล่นกระเด้งกระดอนไปบนถนนลูกรังอีกยี่สิบนาที ก่อนจะมาจอดสนิทอยู่ที่หน้าประตูกองบัญชาการชั่วคราว

ซุนหมิงหย่วนยืนรออยู่หน้าประตูแล้ว

ชายชราสวมเสื้อโค้ททหารตัวหนา ผมหงอกขาวถูกลมภูเขาพัดจนยุ่งเหยิงไปหมด ในมือถือปึกกระดาษพรินเตอร์ไว้แน่น

"ข้อมูลล่าสุดครับ" เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นกระดาษให้โจวเจิ้งกั๋วทันที "ตอนที่พวกคุณกำลังเดินทางมา ตรวจพบแรงสั่นสะเทือนแบบอ่อนๆ อีกสองครั้ง กินเวลาสามวินาทีกับห้าวินาที แอมพลิจูดต่ำกว่าตอนสี่สิบเจ็ดวินาทีนั้นมาก จัดว่าเป็นคลื่นตามครับ"

"คลื่นตามเหรอ?" โจวเจิ้งกั๋วพลิกดูข้อมูลไปพลางเดินไปพลาง

"ใช่ครับ การสั่นสะเทือนที่ลดทอนลงหลังจากเกิดระลอกคลื่นลูกใหญ่ ความถี่ค่อยๆ ลดลง รูปคลื่นเริ่มคงที่" ซุนหมิงหย่วนเดินตามไปด้านหลัง "เปรียบเทียบแบบไม่ค่อยตรงนักก็เหมือนกับอาฟเตอร์ช็อกหลังแผ่นดินไหวนั่นแหละครับ แผ่นดินไหวหลักผ่านไปแล้ว"

"แล้วความสว่างของกำแพงแสงล่ะ?"

"ลดลงไปอีก 0.3 ครับ ตอนนี้ยอดรวมลดลงไป 7.3 เปอร์เซ็นต์แล้ว"

ทั้งสามคนรีบเดินผ่านกองบัญชาการ มุ่งหน้าไปทางปากถ้ำตามทางเดินใต้ดิน

ตลอดทางเดินมีไฟฉุกเฉินติดไว้ทุกๆ ห้าเมตร ส่องให้เห็นเงาคนเดินวูบวาบไปมา

หลี่เฉาเดินอยู่หน้าสุด ฝีเท้าเร็วขึ้นเรื่อยๆ

"หลี่เฉา" ซุนหมิงหย่วนร้องเรียกเขาจากด้านหลัง

"มีอะไรครับ?"

"คุณข้ามประตูครั้งล่าสุดเมื่อไหร่?"

"สี่วันก่อนครับ เอาชิ้นส่วนแท่นขุดเจาะลอตสุดท้ายไปส่ง"

"แล้วหลังจากนั้น ประตูมีปฏิกิริยาผิดปกติอะไรไหม?"

"ตอนที่ผมอยู่ไม่มีครับ แล้วหลังจากผมไปล่ะครับ?"

"สิบสองชั่วโมงหลังจากที่คุณไป ระลอกคลื่นลูกที่สี่ก็มาเลย"

หลี่เฉาหยุดเดิน แล้วหันกลับมามองซุนหมิงหย่วน

"คุณกำลังจะบอกอะไรผมครับ?"

ซุนหมิงหย่วนดันแว่นตา

"ผมมีข้อสันนิษฐานนึงที่ยังไม่มีหลักฐานหรอกนะ"

"ว่ามาเลยครับ"

"ความสัมพันธ์ระหว่างประตูบานนี้กับคุณ มันอาจจะลึกซึ้งกว่าที่เราคิดไว้ ระลอกคลื่นสามครั้งก่อน ทิ้งช่วงห่างกันยี่สิบเอ็ดวัน สิบสี่วัน แล้วก็เก้าวัน ระยะเวลาห่างมันสั้นลงเรื่อยๆ แต่ทุกครั้งที่เกิดระลอกคลื่น ขอแค่คุณข้ามประตูภายในสี่สิบแปดชั่วโมง ประตูก็จะกลับมาเสถียรอีกครั้ง"

หลี่เฉาขมวดคิ้ว

"แต่ตอนที่เกิดระลอกคลื่นครั้งที่สี่ ผมไม่ได้อยู่ที่นี่"

"ใช่ คุณไปประชุมที่ปักกิ่ง กลับมาไม่ทันไง"

ซุนหมิงหย่วนไม่ได้พูดต่อ แต่ความหมายนั้นชัดเจนอยู่แล้ว

ประตูกำลังตามหาเขา

โจวเจิ้งกั๋วที่เดินตามมาข้างหลังได้ยินบทสนทนาทั้งหมด สีหน้าก็ยิ่งเคร่งเครียดลงไปอีก

ทั้งสามคนมาถึงก้นถ้ำ

อุปกรณ์เฝ้าระวังถูกจัดวางไว้เกลื่อนกลาดเต็มพื้น สายไฟถูกลากออกมาจากเครื่องปั่นไฟแบบพกพา เชื่อมต่อกับเซนเซอร์และเครื่องออสซิลโลสโคปรุ่นต่างๆ นับสิบเครื่อง

เจ้าหน้าที่เฝ้าระวังสองคนนั่งยองๆ อยู่หน้าเครื่อง โดยไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย

หลี่เฉาเดินผ่านโซนอุปกรณ์ไป แล้วก้าวไปข้างหน้าอีกสิบก้าว

แสงสีฟ้าปรากฏขึ้นในสายตา

มันยังอยู่

กำแพงแสงรูปวงรีที่ฝังอยู่ในผนังหินนั้น ยังคงแผ่รัศมีแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมา

แต่หลี่เฉามองแวบเดียวก็เห็นความแตกต่างแล้ว

แสงมันหม่นลงจริงๆ

เมื่อสี่วันก่อนที่เขายืนอยู่ตรงนี้ แสงสีฟ้าสามารถส่องผนังหินรอบๆ ในรัศมีสามเมตรได้อย่างชัดเจน

แต่ตอนนี้ แสงสว่างสาดส่องไปได้ไม่ถึงสองเมตรด้วยซ้ำ

ลวดลายคลื่นที่ไหลเวียนอยู่ตรงขอบก็ช้าลงด้วย

"ผมจะเข้าไปดูใกล้ๆ นะครับ" หลี่เฉาหันกลับมาบอก

"เดี๋ยวก่อน" ซุนหมิงหย่วนห้ามไว้ "ให้ทีมเฝ้าระวังสแกนเส้นฐานก่อน เพื่อบันทึกสถานะของประตูก่อนที่คุณจะเข้าไปใกล้"

"เหล่าซุน ถ้าผมขืนรอต่อไป แล้วมันหายไปล่ะครับ?"

ซุนหมิงหย่วนอ้าปากค้าง พูดไม่ออก

โจวเจิ้งกั๋วเป็นคนเอ่ยปากขึ้นมาเอง

"ไปเถอะ"

คำเดียวสั้นๆ

หลี่เฉาหันหลังกลับ เดินตรงไปยังแสงสีฟ้า

ทุกย่างก้าวที่เขาเดินเข้าไป รูปคลื่นบนอุปกรณ์เฝ้าระวังก็กระตุกขึ้นหนึ่งครั้ง

ห้าเมตร

สามเมตร

สองเมตร

เขาไปหยุดยืนอยู่ห่างจากด้านหน้ากำแพงแสงตรงๆ หนึ่งเมตร

แสงสีฟ้าสาดส่องลงบนใบหน้าของเขา ทำให้เขาทั้งตัวถูกอาบไปด้วยรัศมีแสงสีฟ้าหม่นๆ

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลี่เฉารออยู่สิบวินาที

ก็ยังคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขายกมือขวาขึ้น ยื่นออกไปหากำแพงแสง

ตอนที่ปลายนิ้วห่างจากผิวกำแพงแสงเพียงสิบเซนติเมตร

"ติ๊ดๆๆๆๆ!"

อุปกรณ์เฝ้าระวังทั้งหมดด้านหลังก็ส่งเสียงร้องแหลมปรี๊ดขึ้นมาพร้อมกัน

"เกิดอะไรขึ้น?" โจวเจิ้งกั๋วหันขวับไปมอง

"ผอ.โจวครับ!" เสียงของเจ้าหน้าที่เฝ้าระวังเปลี่ยนโทนไปเลย "เกิดการสั่นสะเทือนในทุกคลื่นความถี่พร้อมกัน! แอมพลิจูดกำลังพุ่งสูงขึ้น!"

"หลี่เฉา! ถอยออกมา!" โจวเจิ้งกั๋วที่อยู่ด้านหลังตะโกนสั่งเสียงกร้าว

แต่หลี่เฉาขยับตัวไม่ได้ ราวกับถูกเชื่อมติดอยู่กับที่

แสงสีฟ้าที่เคยมืดหม่นลงไป 7 เปอร์เซ็นต์นั้น ตอนนี้กำลังสว่างวาบขึ้นมาด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็นได้

สองเมตร สามเมตร ห้าเมตร

รัศมีแสงสว่างขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว กลืนกินเงามืดบนผนังหินไปทีละนิ้วๆ

จากนั้นก็เป็นขนาดพื้นที่

ขอบของกำแพงแสงรูปวงรีเริ่มขยายออกไปด้านนอก

ปากทางเข้าที่เดิมเคยกว้างสองเมตร สูงสองเมตร ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นดึงให้กางออกจากทุกทิศทาง

"เส้นผ่านศูนย์กลางกำลังขยายตัว!" ซุนหมิงหย่วนพุ่งไปที่หน้าเครื่องออสซิลโลสโคป "สองเมตรสอง! สองเมตรห้า! ยังเพิ่มขึ้นอีก!"

ลวดลายคลื่นที่ไหลเวียนอยู่บนกำแพงแสงก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

จากเดิมที่เป็นคลื่นน้ำไหลเอื่อยๆ ราบเรียบ ตอนนี้กลายเป็นน้ำวนที่เชี่ยวกรากและหนาแน่น

โทนสีของแสงสีฟ้าก็เปลี่ยนจากสีฟ้าหม่นเป็นสีฟ้าสว่างจ้า

"สามเมตร!"

"สามเมตรห้า!"

ผนังหินเกิดเสียงปริแตกดังเป๊าะแป๊ะ

ขอบของกำแพงแสงที่ขยายออกไปสัมผัสกับผนังหินรอบๆ พื้นผิวหินเริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้น เศษหินร่วงกราวลงมา

ในที่สุดกำแพงแสงก็หยุดขยายตัวที่ขนาดใหม่

"สี่เมตรหนึ่งคูณสี่เมตรสาม" ตอนที่ซุนหมิงหย่วนอ่านตัวเลขออกมา น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ "พื้นที่กว้างขึ้นจากเดิมสี่เท่า"

ภายในถ้ำเงียบไปสามวินาที

จากนั้นซุนหมิงหย่วนก็หยิบก้อนหินขึ้นมาจากพื้นก้อนหนึ่ง

แล้วโยนเข้าไปในกำแพงแสง ก้อนหินก็หายวับไป

เหมือนกับทุกครั้ง ไม่มีเสียง ไม่มีแรงสะท้อนกลับ

"คุณสมบัติของช่องทางไม่เปลี่ยน ฟังก์ชันการขนส่งทำงานเป็นปกติ" ซุนหมิงหย่วนพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันขวับไปมองหน้าจอเฝ้าระวัง

นิ้วของเขารัวแป้นคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว เพื่อดึงข้อมูลชุดหนึ่งออกมา

"ไม่ถูก..."

"อะไรไม่ถูก?" โจวเจิ้งกั๋วถาม

ซุนหมิงหย่วนจ้องหน้าจอเขม็ง พูดรัวเร็ว

"การเปรียบเทียบความหนาแน่นของพลังงานก่อนและหลังกำแพงแสงขยายตัว ก่อนขยายตัว ฟลักซ์พลังงานต่อตารางเซนติเมตรคือค่ามาตรฐาน X หลังขยายตัว พื้นที่เพิ่มขึ้นสี่เท่า แต่ฟลักซ์พลังงานรวมไม่ได้เพิ่มขึ้นในอัตราส่วนเดียวกัน มันเพิ่มขึ้นถึงสิบสองเท่า!"

"หมายความว่าไง? พูดภาษาคนหน่อย" โจวเจิ้งกั๋วเดินไปยืนอยู่ข้างหลังเขา

ซุนหมิงหย่วนหันกลับมา ดวงตาเป็นประกายวาววับจนน่ากลัว

"หมายความว่า ประตูบานนี้ไม่ได้แค่ขยายใหญ่ขึ้นเท่านั้น แต่มันยังแข็งแกร่งขึ้นด้วย ขีดจำกัดในการรองรับของช่องทาง ไม่ใช่แค่สองร้อยกิโลกรัมต่อครั้งเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว"

"ขีดจำกัดอยู่ที่เท่าไหร่?"

"ผมต้องทำการทดสอบจริง แต่ถ้าคำนวณจากความหนาแน่นของพลังงานล่ะก็..." ซุนหมิงหย่วนเขียนตัวเลขชุดหนึ่งลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ขีดฆ่า แล้วก็เขียนใหม่ ในที่สุดเขาก็วาดวงกลมล้อมรอบตัวเลขตัวหนึ่งไว้

"ขีดจำกัดต่อการผ่านประตูหนึ่งครั้ง ประเมินขั้นต่ำสุดเลยนะ ไม่ต่ำกว่าสองตันครับ"

สองตัน

มากกว่าเดิมสิบเท่า

ลมหายใจของโจวเจิ้งกั๋วสะดุดค้างอยู่ที่คอหอย

หลี่เฉามองดูกำแพงแสงสีฟ้าที่ทั้งสว่างกว่าเดิมและใหญ่กว่าเดิมหลายเท่าตัวนั้น แล้วยิ้มออกมา

"นักวิชาการซุนครับ"

"หือ?"

"เมื่อกี้คุณบอกว่า ประตูบานนี้เหมือนแบตเตอรี่ แล้วคืนนี้จู่ๆ มันก็ปล่อยพลังงานออกมาครั้งใหญ่"

"ผมพูด"

"คุณดูสภาพมันตอนนี้สิครับ" หลี่เฉาชี้ไปที่แสงสีฟ้าอันเจิดจ้าบาดตา "เหมือนของที่แบตเตอรี่หมดหรือเปล่าล่ะครับ?"

ซุนหมิงหย่วนอึ้งไปสองวินาที

"ไม่เหมือน" เขาดันแว่นตา น้ำเสียงแฝงไปด้วยความปีติยินดีอย่างระมัดระวังแบบที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ค่อยได้ใช้บ่อยนัก "เหมือนกับ... ชาร์จแบตเตอรี่เต็มแล้วมากกว่า"

"ไม่ใช่ครับ" หลี่เฉาดึงมือกลับมา ขยับข้อนิ้วเล็กน้อย อาการสั่นสะเทือนลึกเข้าไปถึงกระดูกตอนที่ยื่นมือเข้าใกล้กำแพงแสงเมื่อครู่ได้หายไปแล้ว แต่ยังคงมีความรู้สึกชาหลงเหลืออยู่

"เหมือนกับวิวัฒนาการมากกว่าครับ"

โจวเจิ้งกั๋วไม่ได้เข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย เขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วกดโทรออก

"ฟางเจ๋อหย่วน อีกสามชั่วโมง ประชุมที่ศูนย์บัญชาการ แจ้งหัวหน้าทีมหลักทุกคน ห้ามขาดแม้แต่คนเดียว"

เขาวางสาย แล้วกดโทรออกอีกเบอร์

"หลินเวย อีกสามชั่วโมงประชุม รวบรวมความเคลื่อนไหวล่าสุดของฝั่งอเมริกามาให้พร้อม แล้วเอาเข้ามาด้วย"

สายที่สาม

"ถังเข่อซิน รายงานความคืบหน้าเรื่องเหมืองแร่ปลอม อีกสามชั่วโมงฉันต้องได้เห็น"

โทรสั่งการทั้งสามสายเสร็จ โจวเจิ้งกั๋วก็เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วหันไปมองหลี่เฉา

"ไป กลับศูนย์บัญชาการเตรียมเอกสารกัน"

"เดี๋ยวก่อนครับ" ซุนหมิงหย่วนร้องเรียก "ผมต้องทดสอบจริงก่อน เพื่อยืนยันตัวเลขขีดจำกัดสองตันให้แน่ชัดครับ"

"ใช้เวลาเท่าไหร่?"

"สองชั่วโมงครับ ผมจะให้คนแบกแท่งตะกั่วน้ำหนักต่างๆ กันมาทดสอบแบบไล่ระดับครับ"

"สองชั่วโมง ห้ามเกินกว่านี้"

โจวเจิ้งกั๋วหันหลังเดินไปที่ปากถ้ำ เดินไปได้สองก้าว ก็หันกลับมา

"เหล่าซุน"

"หือ?"

"เป็นข่าวดีนะ"

ซุนหมิงหย่วนชะงักไปนิดนึง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกจมูกอย่างขบขัน

"ข่าวดีบ้าอะไรล่ะ ทำไมมันถึงเปลี่ยน เปลี่ยนยังไง แล้วครั้งหน้าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมไหม ผมไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง ดีตรงไหนเนี่ย"

ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่ตาเฒ่าคนนี้ก็รีบหันหลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยกแท่งตะกั่วมาทดสอบอย่างรวดเร็ว