บทที่ 64 เริ่มต้นระยะที่สอง

สามชั่วโมงต่อมา ณ ศูนย์บัญชาการ

จอโปรเจกเตอร์เปิดสว่างอยู่ ครึ่งซ้ายเป็นแผนที่เปรียบเทียบของทั้งสองโลก ครึ่งขวาเป็นตารางความคืบหน้าแต่ละระยะที่เขียนไว้จนแน่นขนัด

มุมขวาบนของตารางความคืบหน้า จุดดำเนินการทั้งสิบเจ็ดจุดในระยะแรกถูกทำเครื่องหมายสีเขียวว่า "เสร็จสิ้น" หมดแล้ว

ส่วนช่องของระยะที่สองยังคงว่างเปล่า

หลี่เฉานั่งอยู่ตำแหน่งที่สองฝั่งซ้าย ตรงหน้าเขามีถ้วยชาที่เย็นชืดไปแล้ววางอยู่ พร้อมกับรายงานการทดสอบจริงที่ซุนหมิงหย่วนเพิ่งส่งมาให้เมื่อสิบห้านาทีก่อน

รายงานสั้นมาก มีข้อสรุปหลักๆ แค่สามบรรทัด:

หนึ่ง ขนาดของกำแพงแสงคงที่อยู่ที่ 4.1 เมตร คูณ 4.3 เมตร ไม่มีวี่แววว่าจะหดตัวลง สอง ขีดจำกัดในการผ่านประตูต่อครั้งจากการทดสอบจริงคือ 2.3 ตัน ทดสอบแบบไล่ระดับจนถึง 2.3 ตัน ช่องทางปกติดี แต่พอถึง 2.5 ตัน เริ่มมีปฏิกิริยาต่อต้านเล็กน้อย สาม ความสว่างของกำแพงแสงเพิ่มขึ้นจากก่อนเกิดระลอกคลื่นร้อยละสี่สิบเอ็ด ความหนาแน่นของพลังงานมีความเสถียรอย่างต่อเนื่อง

2.3 ตัน มากกว่าเดิม 11.5 เท่า

โจวเจิ้งกั๋วนั่งอยู่ตำแหน่งประธาน ตรงหน้ามีกองเอกสารวางอยู่ เขากวาดสายตามองรายงานการทดสอบจริงจนถึงหน้าสุดท้าย วางลง แล้วมองไปรอบๆ โต๊ะตัวยาว

ฟางเจ๋อหย่วน หลินเวย ซุนหมิงหย่วน ถังเข่อซิน หัวหน้าทีมหลักทั้งสี่คนมากันครบแล้ว

"ทุกคนคงเห็นรายงานการทดสอบจริงแล้วนะ" โจวเจิ้งกั๋วเอ่ยปาก "ประตูมิติอัปเกรดแล้ว ไม่ทราบสาเหตุ แต่ผลลัพธ์ก็เห็นๆ กันอยู่ ขีดจำกัดการขนส่งต่อครั้งเพิ่มจากสองร้อยกิโลกรัมเป็นสองตันสาม พื้นที่หน้าตัดของช่องทางขยายใหญ่ขึ้นเป็นสี่เท่า หลี่เฉา คุณพูดก่อนเลย"

หลี่เฉาลุกขึ้นยืน

"การอัปเกรดครั้งนี้หมายความว่ายังไง ทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ย่อมรู้ดีกว่าผมครับ ตอนที่ได้แค่สองร้อยกิโลกรัม ชิ้นส่วนหลักของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าหนึ่งเครื่องต้องแยกชิ้นส่วนขนส่งไปกลับตั้งสี่สิบกว่ารอบ แต่ตอนนี้สองตันสาม ชุดชิ้นส่วนหลักทั้งชุดสามารถขนผ่านไปได้ในครั้งเดียวเลย"

เขาหยุดเว้นจังหวะ

"แต่นั่นยังไม่ใช่เรื่องที่สำคัญที่สุดครับ"

"สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ พอประตูใหญ่ขึ้นแล้ว พื้นที่หน้าตัดสี่คูณสี่เมตร หมายความว่าเราสามารถปูระบบรางขนส่งรถไฟฟ้ารางเบาขนาดมาตรฐานได้ ทีนี้ก็ไม่ต้องพึ่งแรงคนแบกหามอีกต่อไปแล้วครับ"

ฟางเจ๋อหย่วนเงยหน้าขึ้นขวับ

"คุณหมายความว่า?"

"ผมหมายความว่า ให้สร้างรางรถไฟไว้ทั้งสองฝั่งของประตูมิติ ใช้รถรางเหมืองบรรทุกสินค้า แล้วก็เข็นผ่านไปตรงๆ เลยครับ" หลี่เฉาเดินไปหน้าจอโปรเจกเตอร์ ใช้นิ้วลากเส้นตรงภาพวาดหน้าตัดของประตูมิติ "ประสิทธิภาพในการขนส่งจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยยี่สิบเท่าเลยครับ"

หลังเลนส์แว่นตาของฟางเจ๋อหย่วนมีประกายสว่างวาบขึ้นมา เขาลุกขึ้น ดึงเอกสารที่เย็บเล่มเรียบร้อยแล้วออกมาจากกระเป๋าเอกสาร

"ผอ.โจวครับ แผนการขยายการแลกเปลี่ยนสิ่งของในระยะที่สอง ผมเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ เดิมทีเขียนไว้ตามขีดจำกัดสองร้อยกิโลกรัม แต่เมื่อกี้ตอนอยู่บนรถ ผมคำนวณใหม่ตามขีดจำกัดสองตันสามเรียบร้อยแล้วครับ"

เขาเปิดหน้าแรก

"ระยะแรกสี่เดือน ฝ่ายเราลงทุนไปสี่ล้านหกแสนหยวน แลกกับสิ่งของทางยุทธศาสตร์มูลค่าพันสี่ร้อยสามสิบล้านหยวน ระยะที่สองมีรอบเวลาหกเดือน ขนาดการแลกเปลี่ยนสิ่งของจะเพิ่มขึ้นเป็นห้าเท่าครับ"

โจวเจิ้งกั๋วพยักหน้า หันไปหาซุนหมิงหย่วน

"เหล่าซุน แผนโครงสร้างพื้นฐานของช่องทาง คุณเตรียมพร้อมหรือยัง?"

"เตรียมพร้อมแล้วครับ" ซุนหมิงหย่วนลุกขึ้น ล้วงม้วนพิมพ์เขียวออกมาจากกระเป๋าผ้าใบที่พกติดตัว แล้วกางออกบนโต๊ะ

"สร้างช่องทางขนส่งแบบถาวรยาวฝั่งละยี่สิบเมตรไว้ทั้งสองด้านของประตูมิติ ฝั่งโลกปัจจุบันเทด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก ปูรางรถไฟสำหรับเหมืองแร่ขนาดมาตรฐานหกร้อยมิลลิเมตร ส่วนฝั่งนู้นมีเงื่อนไขจำกัด ให้ใช้อิฐก่อกำแพงและใช้หมอนรองรางไม้ปูรางครับ"

เขาชี้ไปที่ภาพหน้าตัดบนพิมพ์เขียว

"ภายในประตูจะติดตั้งแท่นยกไฮดรอลิก เพื่อแก้ปัญหาระดับความสูงของพื้นดินที่อาจจะแตกต่างกันของทั้งสองฝั่ง ปลายช่องทางทั้งสองด้านจะตั้งแท่นโหลดสินค้า พร้อมกับติดตั้งกว้านมือหมุนและรถสามล้อไฟฟ้าครับ"

"ระยะเวลาก่อสร้างล่ะ?"

"เจ็ดวันครับ"

"ออกคำสั่งได้เลย" โจวเจิ้งกั๋วเคาะโต๊ะ "อนุมัติแผนงานรางรถไฟ ภายในเจ็ดวัน ต้องเสร็จสมบูรณ์"

ซุนหมิงหย่วนพยักหน้า ม้วนพิมพ์เขียวเก็บ

"หลินเวย" โจวเจิ้งกั๋วหันไปหาหัวหน้าทีมข่าวกรอง

หลินเวยลุกขึ้นยืน ที่หน้าอกของเธอห้อยแฟลชไดรฟ์เข้ารหัสไว้ ในมือถือแฟ้มเอกสารที่ประทับตราระดับความลับสีแดง

"ทางฝั่งอเมริกามีความเคลื่อนไหวใหม่ค่ะ"

บรรยากาศในศูนย์บัญชาการตึงเครียดขึ้นมาทันที

"หลังจากตั้งหน่วย โกสต์บัสเตอร์ แจ็ก แฮร์ริสัน ได้ดึงภาพถ่ายดาวเทียมการขนส่งสินค้าทั้งหมดในพื้นที่ตะวันตกเฉียงเหนือของเราในช่วงสามเดือนที่ผ่านมาไปตรวจสอบภายในสี่สิบแปดชั่วโมง เขาล็อกเป้าหมายเส้นทางการขนส่งสามสายที่เชื่อมระหว่างซีหนิงกับหุบเขาได้แล้วค่ะ"

หลี่เฉาขมวดคิ้ว

"เขาสืบเจออะไรบ้างครับ?"

"ตอนนี้ยังไม่มีการค้นพบที่สร้างความเสียหายได้ค่ะ ระบบงดความเคลื่อนไหวสีแดงของเราได้ผลดี ตอนที่ดาวเทียมบินผ่าน ยานพาหนะและอุปกรณ์ทั้งหมดล้วนหลบอยู่ในที่กำบัง แต่ว่า..."

หลินเวยเปิดแฟ้มเอกสาร

"แจ็กได้ส่งรายงานการประเมินช่องทางที่สอง เขาสังเกตเห็นว่าข้อมูลการส่งออกแร่แรร์เอิร์ธของเรากับกำลังการผลิตของเหมืองแร่ที่ขึ้นทะเบียนไว้ มีส่วนต่างอยู่ถึงเดือนละหนึ่งพันเจ็ดร้อยตัน ในขณะเดียวกัน ลักษณะเฉพาะของไอโซโทปจากกากแร่รอบนอกโรงถลุงแร่ซีหนิง ก็ไม่ตรงกับเหมืองแร่ใดๆ ที่โลกรู้จักเลยค่ะ"

"ไอโซโทป" ฟางเจ๋อหย่วนรับคำ น้ำเสียงฝืดเฝื่อนเล็กน้อย "แร่จากโลกฝั่งนู้นกับโครงสร้างทางธรณีวิทยาของฝั่งเราไม่เหมือนกัน สัดส่วนไอโซโทปย่อมแตกต่างกันตามธรรมชาติ เรื่องนี้ปลอมแปลงไม่ได้หรอกครับ"

"ถูกต้องค่ะ เพราะงั้นแจ็กถึงยังคงยืนกรานตามข้อสันนิษฐานเดิม ว่าเรามีเหมืองผีสิงซ่อนอยู่" หลินเวยหันไปมองโจวเจิ้งกั๋ว

"เหมืองแร่ปลอมคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?" โจวเจิ้งกั๋วถาม

ถังเข่อซินรับช่วงต่อ

"ร่องรอยบนพื้นถนนในพื้นที่ปฏิบัติงานรอบนอก การจัดวางอุปกรณ์ และสภาพแวดล้อมที่มีฝุ่นคลุ้งเตรียมพร้อมหมดแล้วค่ะ เมื่อสัปดาห์ก่อนตอนที่ดาวเทียมบินผ่าน กู้หมิงได้สั่งให้รถรางเหมืองที่ปลดระวางแล้วสามคันวิ่งไปตามเส้นทางตามแผน เพื่อสร้างรอยกดทับของรถบรรทุกหนัก ส่วนเรื่องระบบเอกสาร รายงานการสำรวจทางธรณีวิทยาและใบอนุญาตขุดเจาะได้ทำฉบับร่างเสร็จแล้ว กำลังอยู่ในขั้นตอนการทำให้ออกมาดูเก่าค่ะ"

เธอพลิกหน้าสมุดบันทึก

"แต่มีปัญหาอยู่อย่างนึงค่ะ ถ้าแจ็กดึงข้อมูลไอโซโทปไปเปรียบเทียบจริงๆ แล้วเขาพบว่าแร่ที่ขุดได้จากเหมืองของเรา ไม่ตรงกับกากแร่ที่โรงถลุงแร่ซีหนิง การปลอมแปลงทั้งหมดก็จะพังไม่เป็นท่าเลยค่ะ"

"เพราะงั้นเราถึงต้องใช้แร่ของจริงจากเหมืองในประเทศที่ขึ้นทะเบียนไว้ลอตหนึ่งค่ะ" หลินเวยเสริม "เอาไปผสมในกองวัตถุดิบของโรงถลุงแร่ เพื่อเจือจางลักษณะเฉพาะของไอโซโทปจากแร่ของโลกคู่ขนาน สัดส่วนอย่างน้อยต้องเป็นสามต่อเจ็ดค่ะ"

"จะเบิกมาจากไหน?"

"เหมืองแร่ไป๋อวิ๋นเอ้อป๋อ ในมองโกเลียในค่ะ เกรดแร่ใกล้เคียงที่สุด ลักษณะเฉพาะไอโซโทปก็ค่อนข้างเข้ากันได้" หลินเวยบอก "แต่ปริมาณการขนย้ายมันเยอะ แถมเวลาก็กระชั้นชิด ถ้าใช้ช่องทางปกติ อย่างน้อยต้องใช้เวลาเป็นเดือนเลยค่ะ"

"สองสัปดาห์" น้ำเสียงของโจวเจิ้งกั๋วแข็งกร้าวราวกับค้อนตอกตะปูลงบนเนื้อไม้ "เหมืองแร่ปลอมระยะแรกต้องเสร็จสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ภายในสองสัปดาห์ แผนการเจือจางไอโซโทปให้ดำเนินการไปพร้อมๆ กันเลย การขนย้ายแร่ให้ใช้ช่องทางพิเศษของกองทัพ"

"รับทราบค่ะ" หลินเวยและถังเข่อซินตอบรับพร้อมกัน

โจวเจิ้งกั๋วลุกขึ้น เดินไปที่หน้าจอโปรเจกเตอร์

เขาหยิบแฟ้มสีแดงบนโต๊ะขึ้นมา แล้วเปิดออก

"รายการสุดท้าย บัญชีการถ่ายทอดเทคโนโลยีในระยะที่สอง"

เขาดึงกระดาษในแฟ้มออกมา วางเรียงบนโต๊ะทีละแผ่น

"หลังจากทุกทีมกลับไปแล้ว ภายในสามวันให้ส่งลำดับความสำคัญมาให้ฉัน เทคโนโลยีไหนควรถ่ายทอดก่อน เทคโนโลยีไหนควรถ่ายทอดทีหลัง เทคโนโลยีไหนต้องมีเงื่อนไขเพิ่มเติม เขียนมาให้ชัดเจน"

หลี่เฉาเอื้อมมือไปหยิบบัญชีรายการขึ้นมา กวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว

• หน้าแรก: โลหะวิทยาและวัสดุ (การถลุงเหล็กด้วยเตาคอนเวอร์เตอร์, การหล่อและการรีดต่อเนื่อง, สูตรเหล็กกล้าพิเศษ)

• หน้าที่สอง: การผลิตเครื่องจักร (พิมพ์เขียวเครื่องกลึงอเนกประสงค์, กระบวนการกลึงเฟือง, พื้นฐานระบบไฮดรอลิก)

• หน้าที่สาม: การสื่อสารและพลังงานไฟฟ้า (การขยายโครงข่ายโทรศัพท์แบบมีสาย, เทคโนโลยีการส่งไฟฟ้าแรงสูง, การออกแบบโรงไฟฟ้าพลังน้ำขนาดเล็ก)

ท้ายรายการแต่ละรายการจะมีการระบุการประเมินรากฐานในปัจจุบันของโลกฝั่งนู้น ค่าสัมประสิทธิ์ความยากในการถ่ายทอดเทคโนโลยี และระยะเวลาที่คาดว่าจะสามารถทำความเข้าใจได้

หลี่เฉาพลิกดูอย่างรวดเร็ว

พอพลิกถึงหน้าสุดท้าย มือของเขาก็หยุดชะงัก

หน้านั้นถูกพับครึ่ง สอดไว้ที่ก้นแฟ้ม

เขากางรอยพับออก

เมื่อมองเห็นข้อความบรรทัดนั้น รูม่านตาก็หดเกร็งวูบ

เขางยหน้าขึ้น มองไปที่โจวเจิ้งกั๋ว

โจวเจิ้งกั๋วกำลังยืนเอามือไพล่หลังอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ สบตากับเขาด้วยสายตาที่สงบนิ่ง

"ผอ.โจวครับ" หลี่เฉาชูกระดาษแผ่นนั้นขึ้น

"ท่านเอาจริงเหรอครับ?"

โจวเจิ้งกั๋วไม่ได้ตอบ

เขาหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน ดึงลิ้นชักออก หยิบห่อใบชาออกมา ท่าทางไม่รีบไม่ร้อน ราวกับไม่ได้ยินคำถามของหลี่เฉา

"นั่งสิ"

หลี่เฉาไม่นั่ง

ในมือของเขากำกระดาษที่ถูกพับแผ่นนั้นแน่น บนกระดาษมีเพียงข้อความบรรทัดเดียว:

เอกสารอ้างอิงการออกแบบเบื้องต้นสำหรับเรือบรรทุกเครื่องบินพลังงานธรรมดาขนาดกลาง ฉบับย่อ

"ผอ.โจวครับ ฝั่งนู้นยังรีดแผ่นเหล็กกล้าพิเศษที่ได้มาตรฐานไม่ได้เลยด้วยซ้ำนะครับ"

หลี่เฉาตบกระดาษลงบนโต๊ะ

"ค่าความคลาดเคลื่อนของเพลาโรเตอร์ในกังหันไอน้ำ จนถึงตอนนี้โรงงานของซูฮุ่ยหลานก็ยังควบคุมให้ต่ำกว่าศูนย์จุดหนึ่งมิลลิเมตรไม่ได้เลย อู่ต่อเรือของพวกเขาก็รองรับเรือบรรทุกสินค้าแม่น้ำได้สูงสุดแค่ระดับหกพันตันเท่านั้น"

"แต่ท่านจะให้พิมพ์เขียวเรือบรรทุกเครื่องบินกับพวกเขาเนี่ยนะ?"

โจวเจิ้งกั๋วหยิบใบชาใส่แก้ว หมุนเปิดฝากระติกน้ำร้อน แล้วรินน้ำร้อนลงไป

"ฉันขอถามคุณคำถามนึงนะ"

"ตอนที่คุณอยู่ในกองทัพ วันแรกที่ทหารใหม่เข้ารายงานตัว ครูฝึกสอนอะไรพวกคุณ?"

หลี่เฉาอึ้งไป

"สอนกฎระเบียบข้อบังคับครับ"

"แล้วก่อนหน้านั้นล่ะ? ก่อนจะเข้าโรงนอน ตอนที่รวมพลกันอยู่บนลานฝึก ประโยคแรกที่ครูฝึกพูดคืออะไร?"

หลี่เฉาเงียบไปสองวินาที

"มองดูธงผืนนั้น จำไว้ว่าคุณแบกปืนเพื่อใครครับ"

"ใช่" โจวเจิ้งกั๋วหมุนปิดฝากระติก "ทหารใหม่ยังพับผ้าห่มไม่เป็น ถอดประกอบปืนไม่เป็น วิ่งห้ากิโลเมตรไม่เป็น แต่ครูฝึกไม่ได้เริ่มสอนเรื่องพวกนี้ก่อน เขาให้คุณดูธงก่อน"

"ทำไมล่ะ?"

"เพราะทิศทางสำคัญกว่าวิธีการไงล่ะ"

หลี่เฉาขมวดคิ้ว

"เรือบรรทุกเครื่องบินกับการพับผ้าห่มมันไม่เหมือนกันนะครับ"

"แก่นแท้มันเหมือนกันนั่นแหละ" โจวเจิ้งกั๋วนั่งลง สองมือประสานกันวางบนโต๊ะ "ระบบอุตสาหกรรมของประเทศหนึ่งจะเดินไปทางไหน ต้องมองให้เห็นก่อนว่าจุดหมายปลายทางอยู่ตรงไหน คนที่มองไม่เห็นจุดหมายปลายทาง ก็ทำได้แค่ก้าวไปทีละก้าวตามมีตามเกิด ผ่านไปสิบปีก็ยังออกจากอำเภอไม่ได้หรอก"

"ส่วนคนที่มองเห็นจุดหมายปลายทาง ต่อให้วันนี้ยังทำถนนไม่เสร็จ เขาก็รู้ว่าควรจะปูอิฐก้อนแรกไปในทิศทางไหน"

ในที่สุดหลี่เฉาก็ลากเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลง

แต่มือของเขาก็ยังคงกดอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น

"ผอ.โจวครับ ผมอยู่ที่ฝั่งนู้นมาสี่เดือนกว่า ระดับของพวกเขาเป็นยังไง ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าผมแล้วล่ะครับ"

"ช่างตอกหมุดของพวกเขาต้องใช้ค้อนเคาะดัดหน้าแปลนให้ตรง ช่างเชื่อมของพวกเขายังไม่เคยเห็นแม้กระทั่งการเชื่อมแบบใช้แก๊สคลุม ยังต้องนั่งหลอมลวดเชื่อมแบบกรดอยู่เลย ผลงานที่น่าภาคภูมิใจที่สุดของซูฮุ่ยหลานเมื่อเดือนก่อน คือการหล่อฐานรองเครื่องกำเนิดไฟฟ้าลอตหนึ่ง ที่มีอัตราของดีไต่ขึ้นมาแตะระดับเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แบบหืดจับ"

เขาเงยหน้าขึ้นสบตาโจวเจิ้งกั๋ว

"เรือบรรทุกเครื่องบิน สัตว์ประหลาดเหล็กกล้าขนาดหกหมื่นตันขึ้นไป มีห้องตั้งหลายพันห้อง ท่อหลายหมื่นเส้น จุดเชื่อมอีกเป็นล้านจุด ท่านคิดว่าพวกเขาจะสร้างมันได้จริงๆ เหรอครับ?"

"ตอนนี้แน่นอนว่าสร้างไม่ได้หรอก"

คำตอบของโจวเจิ้งกั๋วสวนกลับมาอย่างรวดเร็วโดยไม่หยุดชะงักเลยแม้แต่นิดเดียว

"แล้วอีกสิบปีหลังจากนี้ล่ะ?"

หลี่เฉาอ้าปากค้าง เถียงไม่ออก

โจวเจิ้งกั๋วพยักพเยิดหน้าไปทางเฉินเสวียหมิง "เหล่าเฉิน คุณอธิบายให้เขาฟังหน่อยสิ"

เฉินเสวียหมิงหยุดสิ่งที่ทำอยู่ในมือ เปิดแฟ้มปกสีน้ำเงินออก แล้วกางแผ่ไว้ตรงหน้าหลี่เฉา

"ข้อความบรรทัดที่คุณเห็น คำว่า ฉบับย่อ นั่นแหละคือประเด็นสำคัญครับ"