บทที่ 65 บนกระดาษแผ่นนั้นเขียนว่าเรือบรรทุกเครื่องบิน

หลี่เฉาก้มหน้าลงมอง

หน้าแรกของเอกสารคือสารบัญ

• หลักการจัดผังรวมและการแบ่งส่วนห้อง

• โครงร่างพื้นฐานของระบบขับเคลื่อน

• ตรรกะการออกแบบดาดฟ้าบินและโรงเก็บเครื่องบิน

• ภาพรวมโครงสร้างระบบอาวุธประจำเรือ

• กรอบพื้นฐานระบบไฟฟ้าและระบบควบคุมความเสียหาย

ห้าบท แต่ละบทระบุจำนวนหน้าไว้ด้านหลัง บทที่ยาวที่สุดมีไม่เกินสี่สิบหน้า

"นี่ไม่ใช่พิมพ์เขียวสำหรับการก่อสร้างหรอกนะ" เฉินเสวียหมิงพลิกไปหน้าแรกของบทที่หนึ่ง บนนั้นคือภาพวาดลายเส้นด้านข้างของเรือบรรทุกเครื่องบิน มีการระบุข้อมูลไว้อย่างคร่าวๆ มีเพียงขนาดหลักและเส้นแบ่งส่วนห้องสำคัญๆ เท่านั้น "ไม่มีแบบคลี่แผ่นโลหะ ไม่มีใบสั่งงานเชื่อม ไม่มีแผนผังการเดินท่อ ไม่มีเกณฑ์มาตรฐานสำหรับการติดตั้งอุปกรณ์"

"เปรียบเทียบง่ายๆ" เฉินเสวียหมิงปิดเอกสาร "นี่คือคู่มือคอนเซปต์ที่บอกคุณว่า 'บ้านควรมีหน้าตาเป็นยังไง' ไม่ใช่พิมพ์เขียวที่บอกว่า 'ต้องก่ออิฐยังไง'"

"แล้วให้ของแบบนี้ไปจะมีประโยชน์อะไรล่ะครับ?" หลี่เฉาย้อนถาม

"ประโยชน์มหาศาลเลยล่ะ" ฟางเจ๋อหย่วนนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ แล้วเปิดสมุดบันทึก "หลี่เฉา คุณรู้ไหมว่าการสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินสักลำ ต้องใช้สาขาอุตสาหกรรมกี่สาขา?"

"ไม่รู้ครับ"

"ห้าร้อยสามสิบสองสาขา"

ฟางเจ๋อหย่วนดันแว่นตา ใช้นิ้วเคาะลงบนหน้าจอ

"ตั้งแต่โลหะวิทยาไปจนถึงอิเล็กทรอนิกส์ ตั้งแต่เคมีไปจนถึงทัศนศาสตร์ ตั้งแต่ซีลยางไปจนถึงสารเคลือบทนความร้อนสูง ในแต่ละสาขายังแยกย่อยออกเป็นหัวข้อย่อยอีกเป็นสิบหรือเป็นร้อยหัวข้อ เรือบรรทุกเครื่องบินไม่ใช่แค่เรือลำหนึ่ง แต่มันคือข้อสอบปลายภาคที่วัดขีดความสามารถทางอุตสาหกรรมทั้งหมดของประเทศ"

"ต้องสอบให้ได้คะแนนเต็มถึงจะเรียนจบ ขาดไปแค่วิชาเดียว เรือก็ลงน้ำไม่ได้แล้ว"

หลี่เฉาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ จ้องมองเอกสารฉบับนั้น

"พวกคุณหมายความว่า การมอบสิ่งนี้ให้กับฝั่งนู้น ไม่ใช่เพื่อให้พวกเขาสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินขึ้นมางั้นสิ"

"เพื่อให้พวกเขารู้ต่างหาก ว่าถ้าอยากจะสร้างเรือลำนี้ขึ้นมา พวกเขายังขาดอะไรอยู่อีกบ้าง" โจวเจิ้งกั๋วเป็นฝ่ายตอบ

"ขาดอะไรก็เติมเต็มสิ่งนั้น กระบวนการเติมเต็มนั่นแหละ คือกระบวนการที่ระบบอุตสาหกรรมทั้งหมดถูกสร้างขึ้นจากศูนย์"

"เรือบรรทุกเครื่องบินคือพิกัดของเส้นชัย เมื่อมีเส้นชัยแล้ว ก็สามารถคำนวณย้อนกลับเพื่อหาเส้นทางได้ เริ่มตั้งแต่การถลุงเหล็ก ไปจนถึงการเชื่อม ไปจนถึงการสร้างชิ้นส่วนตัวเรือ ไปจนถึงการประกอบระบบขับเคลื่อน แต่ละขั้นตอนควรจะไปถึงระดับไหน ความแม่นยำแค่ไหน กำลังการผลิตเท่าไหร่ ทุกอย่างสามารถวัดผลเป็นตัวเลขได้ทั้งหมด"

หลี่เฉานิ่งเงียบไปเป็นสิบวินาที

เขาเข้าใจแล้ว

แต่เขายังมีคำถาม

"ฝั่งนู้นรู้ไหมครับว่าเรือบรรทุกเครื่องบินคืออะไร?"

"จ้าวหงจวินเป็นทหาร เขาคุ้นเคยกับเรื่องของกองทัพเรือดี" โจวเจิ้งกั๋วบอก

"ผมไม่ได้หมายถึงจ้าวหงจวินครับ" หลี่เฉาส่ายหน้า "ผมหมายถึงระบบอุตสาหกรรมทั้งหมดของฝั่งนู้น วิศวกรของพวกเขา โรงงานของพวกเขา นักวิจัยของพวกเขา พวกเขาเคยเห็นเรือบรรทุกเครื่องบินไหม? พวกเขาเข้าใจไหมว่าหกหมื่นตันมันหมายความว่ายังไง?"

"คุณเอาพิมพ์เขียวไปตบลงตรงหน้าพวกเขา ประเทศที่แม้แต่โรงงานรีดเหล็กยังต้องถูกจำกัดการใช้ไฟ พอได้เห็นแบบร่างเรือบรรทุกเครื่องบินขนาดหกหมื่นตัน..."

หลี่เฉามองหน้าโจวเจิ้งกั๋ว

"ผอ.โจวครับ ท่านกำลังชี้ทางให้ หรือตั้งใจจะบีบให้พวกเขากระอักเลือดตายกันแน่ครับ?"

"มันต่างกันด้วยเหรอ?" โจวเจิ้งกั๋วย้อนถาม

เฉินเสวียหมิงพูดแทรกขึ้นมา

"หลี่เฉา คุณยังจำปฏิกิริยาของเสิ่นรั่วฉิงตอนที่เห็นเครื่องพิมพ์ชิปครั้งแรกได้ไหม?"

หลี่เฉาจำได้

เธอยืนอยู่หน้ากระจกใสของห้องคลีนรูม หนึ่งชั่วโมงสิบห้านาทีไม่พูดอะไรเลยสักคำ พอออกมาแล้วก็นั่งยองๆ อยู่ข้างม้านั่ง ดินสอหักแล้วยังไม่รู้ตัวเลย

"เธอมองเห็นความห่างชั้น" เฉินเสวียหมิงบอก "แต่เธอไม่ได้ถูกความห่างชั้นนั้นบดขยี้ เธอจดจำทุกกระบวนการที่เห็นไว้ในหัว พอออกมาสิ่งแรกที่เธอทำก็คือการวาดแผนที่เส้นทาง"

"เครื่องพิมพ์ชิปเครื่องนั้น สำหรับเธอแล้ว มันก็คือพิกัดของเส้นชัย"

"เรือบรรทุกเครื่องบิน สำหรับจ้าวหงจวินและคนอื่นๆ ก็เหมือนกัน"

ฟางเจ๋อหย่วนเสริมอีกประโยค

"และในมุมมองทางเศรษฐศาสตร์ เรือบรรทุกเครื่องบินคือแส้ที่ดีที่สุด"

หลี่เฉาหันไปมองเขา

"หมายความว่าไงครับ?"

"ปัจจุบันแรงขับเคลื่อนในการพัฒนาอุตสาหกรรมของฝั่งนู้นมาจากไหน? มาจากการถ่ายทอดเทคโนโลยีของพวกเรา แต่แรงขับเคลื่อนจากภายนอกมันมีขีดจำกัดนะ" ฟางเจ๋อหย่วนเคาะหน้าปกสมุดบันทึก "พวกเราช่วยพวกเขาสร้างโรงไฟฟ้าได้ ให้สูตรปุ๋ยเคมีได้ สอนพวกเขาสร้างเครื่องกำเนิดไฟฟ้าได้ แต่ทั้งหมดนี้มันคือการ 'ป้อนข้าว'"

"ป้อนข้าวทำให้รอดตายได้ แต่ทำให้แข็งแรงไม่ได้หรอก"

"พวกเขาต้องการเหตุผลที่จะทำให้ตัวเองอยากกินข้าวอย่างเอาเป็นเอาตาย"

ฟางเจ๋อหย่วนเปิดข้อมูลหน้าหนึ่งในสมุดบันทึกออกมา

"ผมลองคำนวณดูแล้ว การจะสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินพลังงานธรรมดาขนาดห้าหมื่นตันขึ้นไป ฝั่งนู้นต้องบรรลุเป้าหมายอุตสาหกรรมขั้นต่ำดังนี้: ปริมาณการผลิตเหล็กกล้าสามสิบล้านตันต่อปี, มีศักยภาพในการรีดแผ่นเหล็กกล้าพิเศษความแข็งแรงสูงที่หนากว่าสามสิบมิลลิเมตร, มีอู่แห้ง (Dry dock) ขนาดสามแสนตันอย่างน้อยหนึ่งแห่ง, และมีเทคโนโลยีกระบวนการผลิตกังหันไอน้ำสำหรับเรือรบแบบครบวงจร"

"เป้าหมายแต่ละข้อ ล้วนสอดคล้องกับห่วงโซ่อุตสาหกรรมทั้งระบบ การจะบรรลุเป้าหมายเหล่านี้ อุตสาหกรรมหลักทั้งห้าสาขาของฝั่งนู้น ได้แก่ โลหะวิทยา เครื่องจักร เคมี พลังงานไฟฟ้า และการต่อเรือ จะต้องพัฒนาไปพร้อมๆ กัน ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไปไม่ได้เลย"

เขาปิดสมุดบันทึก

"เรือบรรทุกเครื่องบินไม่ใช่เป้าหมาย เรือบรรทุกเครื่องบินคือกระจกเงา ที่จะสะท้อนให้พวกเขามองเห็นอย่างชัดเจนว่าตั้งแต่หัวจรดเท้า พวกเขายังขาดอะไรอยู่อีกบ้าง"

"ยิ่งขาดเยอะ แรงผลักดันในการเติมเต็มก็ยิ่งมาก"

ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบ

หลี่เฉาก้มมองเอกสารปกสีน้ำเงินบนโต๊ะ

เขานึกถึงคำพูดของซูฮุ่ยหลานที่พูดกับเสิ่นรั่วฉิงในคืนนั้น ความห่างชั้นมันมากเกินไป มากซะจนทำให้คนไม่กล้าแม้แต่จะคิดวิ่งตามเลย

เช้าวันต่อมา ซูฮุ่ยหลานแปะประกาศรับสมัครทีมวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีในโรงงาน

ห้าสิบหกคนมาสมัคร

ไม่ขาดไปเลยแม้แต่คนเดียว

"แบ่งให้เป็นระยะครับ"

หลี่เฉาเอ่ยปาก

สายตาของโจวเจิ้งกั๋วละจากถ้วยชามาหยุดที่ใบหน้าของเขา

"ให้รวดเดียวทั้งหมดไม่ได้หรอกครับ" หลี่เฉาดันเอกสารกลับไป "รากฐานอุตสาหกรรมของฝั่งนู้นเป็นยังไงก็รู้ๆ กันอยู่ ถ้าเอาไปประเคนให้ทั้งห้าบทในรวดเดียว พวกเขาย่อยไม่ทันหรอกครับ ของที่ย่อยไม่ทันพอไปอยู่ในมือ มันไม่ใช่ข้อมูลแล้ว แต่มันคือเศษกระดาษ"

โจวเจิ้งกั๋วไม่พูดอะไร รอให้เขาพูดต่อ

"ระยะแรก ให้แค่บทที่หนึ่ง โครงร่างพื้นฐาน ให้พวกเขารู้ว่าเรือลำนี้หน้าตาเป็นยังไง ใหญ่แค่ไหน แบ่งเป็นกี่ชั้น แต่ละชั้นเอาไว้ทำอะไร"

"รอให้ปริมาณการผลิตเหล็กกล้าของพวกเขาเพิ่มขึ้น สามารถรีดแผ่นเหล็กกล้าพิเศษได้แล้ว ค่อยให้บทที่สองกับสาม ระบบขับเคลื่อนกับดาดฟ้าบิน"

"ระบบอาวุธกับระบบไฟฟ้าและควบคุมความเสียหายเก็บไว้ท้ายสุด รอให้อุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์และการผลิตชิ้นส่วนความแม่นยำสูงของพวกเขาได้มาตรฐานก่อน ค่อยปล่อยออกมา"

"กำหนดเกณฑ์การประเมินในแต่ละระยะ ถ้ายังทำไม่ได้ตามเกณฑ์ของระยะก่อนหน้า ก็จะไม่ส่งมอบข้อมูลของระยะต่อไปให้"

หลี่เฉาเงยหน้าขึ้น

"ทำแบบนี้มีข้อดีสองอย่างครับ หนึ่ง บีบให้พวกเขาก้าวไปทีละก้าวอย่างมั่นคง ไม่ข้ามขั้น สอง ทุกครั้งที่บรรลุเป้าหมายในแต่ละระยะ คนฝั่งนู้นก็จะได้เห็นว่าตัวเองขยับเข้าใกล้เส้นชัยไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว"

"คนที่มีความหวังเท่านั้นแหละครับ ถึงจะมีแรงวิ่งต่อไปได้"

เฉินเสวียหมิงหันไปมองฟางเจ๋อหย่วน

ฟางเจ๋อหย่วนพยักหน้า

โจวเจิ้งกั๋วยกกระติกน้ำร้อนขึ้นมาจิบชา

"สิ่งที่คุณพูดมาเมื่อกี้" เขาวางกระติกลง "ตรงกับที่ฉันเขียนไว้ในบันทึกเพิ่มเติม ไม่ผิดเพี้ยนไปเลยสักคำ"

หลี่เฉาอึ้งไป

โจวเจิ้งกั๋วหยิบกระดาษอีกแผ่นออกมาจากลิ้นชัก แล้วยื่นให้

หลี่เฉารับมาดู ลายมือเล็กๆ ที่เป็นระเบียบเรียบร้อยของโจวเจิ้งกั๋ว เขียนระบุเกณฑ์การประเมินสามระยะ และจุดปล่อยเทคโนโลยีไว้ ซึ่งตรรกะเหมือนกับที่เขาเพิ่งพูดไปเป๊ะเลย

วันที่ลงไว้คือเมื่อวานนี้

"ท่านเขียนเสร็จแล้วค่อยมาถามความเห็นผมเหรอครับ?" หลี่เฉาเงยหน้าขึ้นมอง

"ฉันต้องยืนยันอะไรบางอย่าง" สายตาของโจวเจิ้งกั๋วเข้มขึ้น "คนที่ต้องเอาเอกสารชุดนี้ข้ามประตูไปคือคุณ ถ้าตัวคุณเองยังรู้สึกว่าเรื่องนี้มันเป็นไปไม่ได้ ทัศนคติของคุณก็จะถูกถ่ายทอดไปสู่จ้าวหงจวินตอนที่คุณข้ามไป"

"จ้าวหงจวินเป็นทหารเก่า จมูกไวเป็นหมาล่าเนื้อ ถ้าในตาคุณมีความลังเลแม้เพียงส่วนเดียว เขาก็สามารถดมกลิ่นออกได้ถึงสามส่วน"

หลี่เฉาวางกระดาษแผ่นนั้นกลับลงบนโต๊ะ

"ตอนนี้ผมไม่ลังเลแล้วครับ"

"งั้นก็เตรียมตัวซะ" โจวเจิ้งกั๋วลุกขึ้นยืน "ข้อมูลบทที่หนึ่ง ทีมพลาธิการเย็บเล่มเสร็จเรียบร้อยแล้ว แปดโมงเช้าพรุ่งนี้ คุณเอาข้ามไปได้เลย"

หลี่เฉาลุกขึ้น เดินไปที่ประตู

เขาดึงประตูเปิด แล้วก็ชะงัก

"ผอ.โจวครับ"

"ว่ามา"

"ตอนที่จ้าวหงจวินเห็นของสิ่งนี้ ท่านทายสิครับว่าประโยคแรกที่เขาจะพูดคืออะไร?"

โจวเจิ้งกั๋วถือถ้วยชาไว้ในมือ นึกอยู่ครู่หนึ่ง

"เขาคงจะบอกว่า พวกคุณบ้าไปแล้ว"

หลี่เฉายิ้มออกมา

"เหมือนกับผมเมื่อกี้เลยครับ"

เขาเปิดประตูแล้วเดินออกไป

ไฟฉุกเฉินในโถงทางเดินส่องแสงสีเหลืองสลัวๆ ตีสี่กว่าๆ ตึกทั้งหลังเงียบสงัดจนได้ยินแต่เสียงครางหึ่งๆ ของคอมเพรสเซอร์แอร์

หลี่เฉาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ในหัวก็มีภาพหนึ่งผุดขึ้นมา

จ้าวหงจวินยืนอยู่ในลานของกองบัญชาการ ในมือถือภาพวาดด้านข้างของเรือบรรทุกเครื่องบินแผ่นนั้น

ทหารผ่านศึกวัยห้าสิบสองปีจ้องมองสัตว์ประหลาดขนาดหกหมื่นตันบนกระดาษ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงสองครั้ง

จากนั้นเขาจะหันขวับมามองหลี่เฉา แล้วถามคำถามที่เขาจะต้องถามออกมาแน่ๆ

พวกคุณเชื่อจริงๆ เหรอว่าพวกเราจะสร้างมันขึ้นมาได้?

หลี่เฉาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

เพราะเขาคิดคำตอบเอาไว้เรียบร้อยแล้ว