บทที่ 66 จ้าวหงจวินทำวันทยหัตถ์ให้พิมพ์เขียว

เจ็ดโมงสี่สิบห้านาทีเช้าวันต่อมา หลี่เฉาสะพายกระเป๋าผ้าใบกันน้ำสีเขียวทหาร ยืนอยู่หน้าประตูมิติ

ในกระเป๋ามีของเพียงชิ้นเดียว

ปกสีน้ำเงิน ป้ายแถบความลับสีแดง บนตะกั่วปิดผนึกประทับตรานูนของโครงการสะพานคู่

ทีมพลาธิการอดหลับอดนอนเย็บเล่มเมื่อคืนนี้ มีทั้งหมดสี่สิบสองหน้า

หลี่เฉาก้าวผ่านแสงสีฟ้าออกมา มุ่งหน้าเดินตรงดิ่งไปยังลานกว้างของกองบัญชาการ

ประตูของลานกว้างเปิดอยู่

ต้นไหวเก่าแก่สองต้นยังคงเป็นเหมือนเดิม เปลือกไม้แตกแตกลายงา บนกิ่งก้านมีรองเท้าปลดแอกข้างหนึ่งแขวนอยู่ ไม่รู้ว่าใครโยนขึ้นไป

เชือกที่ขึงจอผ้าใบฉายหนังเมื่อตอนงานรอบกองไฟวันปีใหม่ยังไม่ได้ถูกรื้อออกไปไหน ขึงเฉียงๆ อยู่ระหว่างต้นไม้สองต้น พอลมพัดก็แกว่งไปมาเบาๆ

จ้าวหงจวินอยู่ในลานกว้าง

เขาไม่ได้นั่ง

เขายืนอยู่ข้างโต๊ะไม้กลางแจ้ง เอามือไพล่หลัง สายตามองไปทางประตู

ข้างๆ มีลู่หมิงหย่วนยืนอยู่ ในมือคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไฟ

"มาแล้วเหรอ" พอเห็นหลี่เฉาเดินเข้ามา จ้าวหงจวินก็เอ่ยปากทักทายเพียงสองคำสั้นๆ

"มาแล้วครับ"

หลี่เฉาปลดกระเป๋าผ้าใบออกจากบ่า วางลงบนโต๊ะไม้

สายตาของจ้าวหงจวินหยุดอยู่ที่กระเป๋าใบนั้น แล้วตวัดขึ้นมองหน้าหลี่เฉา

"โจวเจิ้งกั๋วให้เอามาเหรอ?"

"ใช่ครับ"

หลี่เฉาปลดกระดุมกระเป๋า หยิบเอกสารปกสีน้ำเงินนั้นออกมา

ตราประทับนูนบนตะกั่วปิดผนึกสะท้อนแสงแดดเป็นประกาย

ตอนที่จ้าวหงจวินเห็นป้ายแถบความลับสีแดง คิ้วของเขาก็กระตุกวูบ

"ลับสุดยอด?"

หลี่เฉาไม่ได้หลบตา สบตากลับไปตรงๆ แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"ลับสุดยอดครับ"

ลู่หมิงหย่วนบี้บุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดทิ้ง แล้วก้าวไปข้างหน้าสองก้าว

"ทูตหลี่ คุยเรื่องนี้ในลานกว้างมันจะเหมาะเหรอครับ?"

"ให้ท่านนายพลจ้าวตัดสินใจเถอะครับ" หลี่เฉาวางเอกสารลงบนโต๊ะ ปล่อยมือสองข้าง แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว

จ้าวหงจวินกวาดสายตามองออกไปนอกประตู มีทหารยามถือปืนยืนเฝ้าอยู่สองคน หันหน้าออกไปข้างนอก

รอบกำแพงลานไม่มีใครคนอื่นอีก

"คุยตรงนี้แหละ" จ้าวหงจวินยื่นมือไปหยิบเอกสาร

ตอนที่ปลายนิ้วสัมผัสกับตะกั่วปิดผนึก เขาก็ชะงักไป

"หลี่เฉา"

"ครับ"

"ของชิ้นนี้ มันหนักหนาแค่ไหน?"

หลี่เฉามองหน้าเขา

"ท่านนายพลจ้าวครับ ของชิ้นนี้มันหนักหนาแค่ไหน เดี๋ยวท่านแกะดูแล้วก็จะรู้เองแหละครับ แต่ผมต้องบอกท่านไว้ก่อนเลยนะครับ"

มือของจ้าวหงจวินค้างอยู่เหนือแถบปิดผนึก นิ่งไม่ขยับ

"พูดมาสิ"

"เอกสารฉบับนี้คือโครงการที่มีลำดับความสำคัญสูงสุดในการถ่ายทอดเทคโนโลยีระยะที่สองครับ ผ่านการพิจารณาตรวจสอบร่วมกันโดยท่านผอ.โจว นักวิชาการเฉิน และคุณฟางเจ๋อหย่วน เมื่อวานตอนที่ผมเห็นของสิ่งนี้ครั้งแรก ปฏิกิริยาของผมก็คงเหมือนกับท่านเดี๋ยวนี้แหละครับ"

จ้าวหงจวินขมวดคิ้ว

"เหมือนฉัน? เหมือนยังไง?"

"เดี๋ยวท่านแกะดูแล้วก็จะรู้เองครับ"

จ้าวหงจวินจ้องหน้าหลี่เฉาอยู่สามวินาที

จากนั้นเขาก็ก้มหน้าลง ใช้นิ้วหัวแม่มือสะกิดตะกั่วปิดผนึกออก

เสียงแถบปิดผนึกขาดดัง "แกร๊ก" กังวานใส

ปกสีน้ำเงินถูกเปิดออก

บนหน้าแรกสุดมีตัวหนังสือตัวหนาพิมพ์อยู่หนึ่งบรรทัด

วินาทีที่จ้าวหงจวินเห็นข้อความบรรทัดนั้น นิ้วที่กำลังพลิกหน้ากระดาษก็หยุดชะงัก

เอกสารอ้างอิงการออกแบบเบื้องต้นสำหรับเรือบรรทุกเครื่องบินพลังงานธรรมดาขนาดกลาง (ฉบับย่อ)

ตัวหนังสือทุกตัวเขารู้จักมันดี

พอเอามาเรียงต่อกัน เขาถึงกับต้องอ่านทวนซ้ำถึงสองรอบ

ลานกว้างตกอยู่ในความเงียบไปห้าวินาที

ลู่หมิงหย่วนชะโงกหน้าเข้ามาดู พอเห็นข้อความก็อ้าปากค้าง หุบไม่ลงเลย

จ้าวหงจวินไม่ได้พูดอะไร

เขาพลิกหน้าแรกผ่านไป

บทที่หนึ่ง: หลักการจัดผังรวมและการแบ่งส่วนห้อง

หน้าแรกคือรูปวาดด้านข้าง

แผนผังแสดงเส้นแนวกราบเรือบรรทุกเครื่องบินทั้งลำ

ความยาวเรือสองร้อยเจ็ดสิบเมตร ความกว้างแนวน้ำสามสิบสามเมตร ดาดฟ้าบินทอดยาวตั้งแต่หัวเรือไปจนถึงท้ายเรือ ด้านหน้ากราบขวามีหอบังคับการเรือนูนสูงขึ้นมา พื้นที่ใต้ดาดฟ้ามีการใช้เส้นบางๆ ระบุส่วนแบ่งย่อยของดาดฟ้าหลักสิบสองชั้น

เส้นทุกเส้นล้วนมีระบุหน้าที่ไว้: ดาดฟ้าบิน ดาดฟ้าโรงเก็บเครื่องบิน ศูนย์ควบคุมการรบ คลังกระสุน ห้องเครื่องยนต์ ห้องพักลูกเรือ โซนควบคุมความเสียหาย

นิ้วของจ้าวหงจวินกดทับอยู่ตรงขอบกระดาษ

เขาพลิกไปหน้าที่สอง

เป็นรูปวาดด้านหน้า ภาพตัดขวางของตัวเรือ

โครงสร้างเปลือกเรือแบบสองชั้น (Double bottom) การกระจายตัวของห้องกั้นน้ำใช้แถบสีต่างๆ กันเพื่อแสดงจุด ตำแหน่งของห้องเครื่องยนต์หลักและห้องเครื่องยนต์เสริมถูกวงกลมด้วยสีแดง ด้านข้างมีตัวอักษรเล็กจิ๋วระบุไว้: เครื่องกังหันไอน้ำ × 4

เขาพลิกหน้าที่สาม

เป็นภาพมุมมองจากด้านบนของดาดฟ้าบิน ตำแหน่งของเครื่องดีดส่งพื้นที่ลวดสลิงหยุดเครื่องบิน ตำแหน่งจอดเครื่องบินประจำเรือ ช่องเปิดของลิฟต์ ทุกอย่างล้วนระบุไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

จากหน้าแรกไปจนถึงหน้าที่สาม เขาใช้เวลาพลิกดูถึงสี่สิบวินาทีเต็มๆ

มือของจ้าวหงจวินเริ่มสั่น

ตอนที่พลิกหน้าที่สี่ มุมกระดาษถูกปลายนิ้วของเขาบีบจนเกิดรอยยับ

ตัวเขาเองไม่ได้สังเกตเห็น

แต่ลู่หมิงหย่วนสังเกตเห็น

เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว ไม่ได้ส่งเสียงอะไร

ลูกกระเดือกของจ้าวหงจวินขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง

เขาพลิกหน้าที่สี่ผ่านไป มันคือตารางพารามิเตอร์ขนาดหลักของตัวเรือ

ระวางขับน้ำเต็มที่: หกหมื่นสองพันตัน

หกหมื่นสองพันตัน

ในที่สุดมือของจ้าวหงจวินก็หยุดค้างอยู่ที่หน้านี้

เขาเงยหน้าขึ้น มองไปที่หลี่เฉา

ดวงตาคู่ที่เคยผ่านการนองเลือดในสนามรบมาแล้ว คู่นั้น ตอนนี้กลับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายใน

"หลี่เฉา"

"ครับ"

"หกหมื่นสองพันตัน" น้ำเสียงของจ้าวหงจวินแหบพร่าลงไปครึ่งระดับ "ผลผลิตเหล็กกล้าทั้งอำเภอของเราต่อปีเอามารวมกัน ยังไม่พอจะเชื่อมกระดูกงูของเรือลำนี้เลยด้วยซ้ำ"

หลี่เฉาไม่ได้ตอบรับ

จ้าวหงจวินก้มหน้าลง พลิกดูต่อไป

หน้าที่ห้า โครงร่างพื้นฐานของระบบขับเคลื่อน เครื่องกังหันไอน้ำสี่เครื่อง หม้อไอน้ำแปดลูก ขับเคลื่อนด้วยเพลาสี่เพลา

หน้าที่หก ขีดความสามารถด้านความเร็ว ความเร็วสูงสุดยี่สิบแปดนอต ระยะปฏิบัติการหนึ่งหมื่นห้าพันไมล์ทะเล

หน้าที่เจ็ด ข้อเสนอแนะการจัดตั้งฝูงบินประจำเรือ เครื่องบินรบปีกตรึง เครื่องบินเตือนภัยล่วงหน้า เฮลิคอปเตอร์ต่อต้านเรือดำน้ำ

ตอนที่จ้าวหงจวินพลิกไปถึงหน้าที่เจ็ด รอยยับตรงมุมกระดาษก็เพิ่มจากหนึ่งเป็นสามรอยแล้ว

เขาไม่ได้ค่อยๆ พลิกดูรายละเอียดทีละหน้าอีกต่อไป

เขากำลังพลิกอย่างรวดเร็ว

ราวกับกลัวว่าหน้ากระดาษเหล่านี้พอเปิดไปถึงหน้าใดหน้าหนึ่งแล้วมันจะหายวับไป กลายเป็นเพียงแค่ความฝัน

เมื่อพลิกไปถึงหน้าที่สิบสอง เขาก็หยุด

หน้านั้นคือแผนผังแสดงชิ้นส่วนตัวเรือสำหรับการประกอบขั้นสุดท้าย เรือบรรทุกเครื่องบินทั้งลำถูกแยกชิ้นส่วนออกเป็นหนึ่งร้อยสี่สิบเจ็ดบล็อก แต่ละบล็อกมีหมายเลขกำกับไว้ ด้านข้างระบุน้ำหนักและข้อกำหนดด้านวัสดุ

เหล็กกล้าความแข็งแรงสูง HY-80

ความต้านทานแรงดึง ไม่ต่ำกว่าห้าร้อยห้าสิบเมกะปาสคาล

ความหนาของแผ่นเหล็กมีตั้งแต่สิบห้ามิลลิเมตรไปจนถึงหกสิบมิลลิเมตร

จ้าวหงจวินจ้องมองตัวอักษร "HY-80" สามตัวกับตัวเลขหนึ่งตัวนั้น จ้องอยู่นานมาก

จากนั้นเขาก็ปิดแฟ้มเอกสาร

ทั้งหมดสี่สิบสองหน้า เขาเปิดดูไม่จบ แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องเปิดดูให้จบหรอก

คนที่คลุกคลีตีโมงอยู่ในแวดวงทหารมาถึงสามสิบปี จากระดับผู้บังคับกองร้อยไต่เต้ามาจนถึงระดับรองผู้บัญชาการกองทัพ คนที่เคยแบกปืน เคยหลั่งเลือด เคยแทะเสบียงกรังที่แข็งโป๊กเหมือนก้อนหินท่ามกลางอุณหภูมิติดลบสามสิบองศาอยู่ตรงชายแดนมาแล้ว

เขาย่อมรู้ซึ้งเป็นอย่างดี ว่าพิมพ์เขียวแผ่นนี้หมายถึงอะไร

นี่ไม่ใช่แค่เรือลำหนึ่ง

แต่นี่คือจุดเปลี่ยนของกองทัพเรือของประเทศ จากการเป็นเพียงกองทัพเรือน้ำตาล ก้าวไปสู่การเป็นกองทัพเรือน้ำเงิน

เมื่อมีสิ่งนี้แล้ว แนวชายฝั่งของประเทศมังกรก็จะไม่ใช่กรงขังที่กักขังตัวเองไว้อีกต่อไป แต่มันคือเส้นสตาร์ตที่จะมุ่งหน้าออกสู่มหาสมุทรอันกว้างใหญ่

จ้าวหงจวินวางเอกสารที่ปิดลงแล้วไว้ตรงกลางโต๊ะอย่างเรียบร้อย

เขาปล่อยมือออกจากเอกสาร

จากนั้นก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ปัง

สองเท้าชิดเข้าหากัน ส้นเท้ารวบกระแทกกันเสียงดังก้อง

เขายืนตรงแหน่ว

มือขวายกขึ้น นิ้วทั้งห้าเรียงชิดติดกัน ปลายนิ้วแตะที่ขอบหมวกด้านขวาอย่างพร้อมเพรียง

นี่คือวันทยหัตถ์ตามมาตรฐานเป๊ะเลย