บทที่ 67 แต่ตอนนี้พวกเรายังแตะไม่ถึงแม้แต่ขอบประตูเลยด้วยซ้ำ

เขาทำวันทยหัตถ์ให้แบบแปลนเรือบรรทุกเครื่องบินความยาวสี่สิบสองหน้าบนโต๊ะ

เป็นเวลาห้าวินาทีเต็ม

ภายในลานกว้างไร้ซึ่งเสียงลม ไร้ซึ่งเสียงนกร้อง มีเพียงเสียงคำรามต่ำๆ จากโรงไฟฟ้าพลังความร้อนที่อยู่ไกลออกไปดังแว่วมา

ริมฝีปากของลู่หมิงหย่วนขยับเล็กน้อย แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

เขามองแผ่นหลังของจ้าวหงจวิน มองแผ่นหลังที่ตั้งตรงแน่วแน่ราวกับแผ่นเหล็กกล้านั่น

หลี่เฉายืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน

เขานึกถึงภาพเหตุการณ์ที่คาดเดาไว้ตรงโถงทางเดินเมื่อคืนนี้

เขาเดาว่าจ้าวหงจวินจะต้องถามว่า "พวกคุณเชื่อจริงๆ หรือว่าพวกเราจะสร้างมันขึ้นมาได้"

แต่จ้าวหงจวินไม่ได้ถาม

เขาใช้วันทยหัตถ์หนึ่งครั้งเพื่อตอบทุกคำถามที่เป็นไปได้ทั้งหมด

ห้าวินาทีต่อมา จ้าวหงจวินลดมือลง

เขาหันกลับมา สีหน้ากลับมาสงบนิ่งดังเดิม

"นี่คือบทที่หนึ่ง" น้ำเสียงของจ้าวหงจวินกลับมาราบเรียบ แต่ต่ำกว่าปกติครึ่งระดับ "ข้างหลังยังมีอีกเท่าไหร่?"

"ห้าบทครับ" หลี่เฉาตอบ

"จะให้เมื่อไหร่?"

"แบ่งเป็นระยะครับ แต่ละระยะจะมีเกณฑ์ประเมินผล ต้องบรรลุเกณฑ์ของระยะก่อนหน้าให้ได้เสียก่อน ข้อมูลของระยะต่อไปถึงจะปลดล็อกให้ครับ"

จ้าวหงจวินมองหน้าเขา

"เกณฑ์อะไร?"

"คำพูดเดิมของผู้อำนวยการโจวคือ... ปริมาณการผลิตเหล็กกล้าสามสิบล้านตันต่อปี มีศักยภาพในการรีดแผ่นเหล็กกล้าพิเศษความแข็งแรงสูงที่หนากว่าสามสิบมิลลิเมตร มีอู่แห้งขนาดสามแสนตันอย่างน้อยหนึ่งแห่ง และมีเทคโนโลยีกระบวนการผลิตกังหันไอน้ำสำหรับเรือรบแบบครบวงจรครับ"

หลี่เฉาพูดรวดเดียวจบ

จ้าวหงจวินนิ่งเงียบ

ตัวเลขเหล่านี้ แต่ละตัวล้วนถาโถมเข้ามาประดุจภูเขาลูกใหญ่

ปริมาณการผลิตเหล็กกล้าสามสิบล้านตันต่อปี

ตอนนี้ปริมาณการผลิตเหล็กกล้าทั้งอำเภอของพวกเขายังไม่ถึงห้าหมื่นตันเลยด้วยซ้ำ

"พวกคุณ" จ้าวหงจวินเอ่ยปาก ชะงักไปเล็กน้อย แล้วเรียบเรียงคำพูดใหม่ "พวกคุณมอบเส้นชัยให้กับพวกเรา"

"ใช่ครับ" หลี่เฉาพยักหน้า "พวกคุณต้องเดินไปตามเส้นทางนั้นด้วยตัวเอง แต่เราได้วาดจุดหมายปลายทางไว้ให้แล้วครับ"

จ้าวหงจวินหันไปมองลู่หมิงหย่วน

ลู่หมิงหย่วนยืนตัวตรงแหน่ว ขอบตาแดงก่ำ แต่ไม่ได้ส่งเสียงใดๆ

จ้าวหงจวินดึงสายตากลับมา ยื่นมือไปหยิบเอกสารบนโต๊ะ แล้วเปิดหน้าแรกขึ้นมาอีกครั้ง

"ไปเรียกเสิ่นรั่วฉิงมา"

ลู่หมิงหย่วนรับคำ หันหลังเดินจ้ำอ้าวออกจากลานกว้างไป

จ้าวหงจวินค่อยๆ พลิกเอกสารไปที่หน้าแผนผังแสดงชิ้นส่วนตัวเรือสำหรับการประกอบขั้นสุดท้ายอย่างระมัดระวัง ใช้สองมือลูบหน้ากระดาษให้เรียบ

เขาไม่พูดอะไรอีก

ยืนอยู่ข้างโต๊ะ พลิกดูใหม่ทีละหน้า

ครั้งนี้ เขาดูอย่างช้าๆ

ทุกคำอธิบาย ทุกเส้นสาย ทุกตัวเลข เขาใช้นิ้วชี้ไล่ตามไป แล้วอ่านในใจเงียบๆ

หลี่เฉาถอยไปอยู่มุมลานกว้าง ปล่อยให้เขามีพื้นที่ส่วนตัว

สิบห้านาทีต่อมา เสิ่นรั่วฉิงก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามาในลาน

มือซ้ายของเธอยังกำเศษกระดาษทดที่วาดแผนภาพแรงรับน้ำหนักค้างไว้ครึ่งหนึ่ง บนนิ้วมือมีคราบน้ำหมึกสีน้ำเงินที่ยังไม่แห้งติดอยู่

"ท่านนายพลจ้าวคะ"

จ้าวหงจวินไม่เงยหน้าขึ้น

"คุณเข้ามานี่สิ"

เสิ่นรั่วฉิงเดินไปที่หน้าโต๊ะ

เธอเห็นป้ายแถบความลับสีแดงบนปกสีน้ำเงิน สายตาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็เห็นหน้าที่เปิดกางอยู่ มันคือแผนผังแสดงชิ้นส่วนตัวเรือสำหรับการประกอบขั้นสุดท้าย

รูม่านตาของเธอหดเกร็งวูบ

"นี่มัน..."

"ดูให้จบก่อนแล้วค่อยพูด" จ้าวหงจวินขยับหลบไปด้านข้างก้าวหนึ่ง

เสิ่นรั่วฉิงก้มตัวลง เริ่มพลิกดูตั้งแต่หน้าแรก

เธอพลิกเร็วกว่าจ้าวหงจวินมาก

ภาพด้านข้าง สามวินาที ภาพด้านหน้า สองวินาที ภาพมุมมองจากด้านบนของดาดฟ้าบิน ห้าวินาที ตรงตารางพารามิเตอร์ขนาดหลัก เธอหยุดชะงักตรงคำว่า "ระวางขับน้ำเต็มที่หกหมื่นสองพันตัน" ไปครู่หนึ่ง

แล้วก็พลิกต่อไป

โครงร่างระบบขับเคลื่อน เธอพลิกเร็วยิ่งกว่าเดิม นิ้วมือจิ้มลงบนพารามิเตอร์สองสามจุด ริมฝีปากขยับมุบมิบ กำลังคำนวณในใจ

แผนการจัดตั้งฝูงบินประจำเรือ เธอมองปราดเดียวก็ข้ามไปเลย

พอถึงแผนผังแสดงชิ้นส่วนตัวเรือสำหรับการประกอบขั้นสุดท้าย เธอก็หยุดชะงัก

สายตาของเธอล็อกติดอยู่ตรงข้อความบรรทัด "เหล็กกล้าความแข็งแรงสูง HY-80 ความต้านทานแรงดึงขั้นต่ำ 550 เมกะปาสคาล"

เสิ่นรั่วฉิงใช้เวลาพลิกดูถึงแปดนาทีเต็มๆ

ภายในลานกว้างมีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษเท่านั้น

เธอพลิกไปจนถึงหน้าสุดท้าย ปิดแฟ้มเอกสารลง

แล้วยืดตัวขึ้นยืนตรง

จ้าวหงจวินมองหน้าเธอ

"ว่ายังไง?"

เสิ่นรั่วฉิงปิดแฟ้มลงอย่างแรง ฝ่ามือกดทับลงบนปกสีน้ำเงินแน่นจนข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงมากเกินไป

เธอเงยหน้าขึ้นมองจ้าวหงจวิน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรงสองครั้ง คล้ายกับกำลังพยายามกลืนก้อนความรู้สึกร้อนผ่าวในลำคอกลับลงไป

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เม้มริมฝีปากแน่นแล้วคลายออก "ท่านนายพลจ้าวคะ มูลค่าของข้อมูลชุดนี้ ฉันไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้เลยค่ะ"

ไหล่ของจ้าวหงจวินผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"แต่ฉันต้องบอกความจริงข้อหนึ่งค่ะ"

"ด้วยระดับอุตสาหกรรมของพวกเราในตอนนี้ แม้แต่เหล็กทำกระดูกงูของเรือลำนี้ เรายังหลอมออกมาไม่ได้เลยด้วยซ้ำค่ะ"

ภายในลานกว้างเงียบงันไปสามวินาที

ริมฝีปากของลู่หมิงหย่วนขยับเล็กน้อย แต่ไม่ได้ส่งเสียงอะไร

จ้าวหงจวินยืนอยู่ข้างโต๊ะ มือขวาที่เพิ่งลดลงยังไม่ทันกลับไปแนบชิดตะเข็บกางเกงดีเลย

เขาก้มหน้ามองข้อความ "เหล็กกล้าความแข็งแรงสูง HY-80 ความต้านทานแรงดึงขั้นต่ำ 550 เมกะปาสคาล" บนแบบแปลน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง

"ห่างกันเท่าไหร่?"

"ท่านนายพลจ้าวคะ เหล็กชั้นดีที่สุดที่โรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่งในตัวมณฑลของเราสามารถผลิตออกมาได้ตอนนี้ มีความต้านทานแรงดึงไม่เกินสามร้อยเมกะปาสคาลค่ะ" น้ำเสียงของเสิ่นรั่วฉิงราบเรียบ แต่ทุกถ้อยคำหนักแน่นดั่งขุนเขา "เหล็กทำกระดูกงูต้องการความต้านทานตั้งแต่ห้าร้อยห้าสิบเมกะปาสคาลขึ้นไป ห่างกันเกือบเท่าตัวเลยล่ะค่ะ"

"แล้วเหล็กทำดาดฟ้าเรือล่ะ?"

"ดาดฟ้าบินต้องรองรับแรงกระแทกจากการลงจอดของเครื่องบินประจำเรือ ข้อกำหนดจึงสูงกว่ามากค่ะ ฉันพลิกดูหมายเหตุในบทที่สามแล้ว มาตรฐานขั้นต่ำคือความต้านทานแรงดึงต้องตั้งแต่หกร้อยเก้าสิบเมกะปาสคาลขึ้นไปค่ะ"

จ้าวหงจวินกำหมัดแน่น แล้วก็คลายออก

"ก็หมายความว่า พวกเรายังแตะไม่ถึงแม้แต่ขอบประตูเลยด้วยซ้ำสินะ"

"ไม่ใช่แค่เหล็กหรอกนะคะ" เสิ่นรั่วฉิงพลิกแบบแปลนกลับไปหน้าที่ห้า ชี้ไปที่แผนผังโครงร่างระบบขับเคลื่อน "กังหันไอน้ำสี่เครื่อง ต้องการรอบหมุนตั้งแต่สามพันรอบขึ้นไป ความแม่นยำของตลับลูกปืนต้องอยู่ในระดับไมโครเมตร แต่ความแม่นยำในการกลึงของเครื่องกลึงเราตอนนี้คือศูนย์จุดหนึ่งมิลลิเมตร ห่างชั้นกันถึงสองระดับเลยค่ะ"