บทที่ 68 ผลิตเหล็กกล้าออกมาให้ได้ก่อน

เธอพลิกไปหน้าที่เจ็ดอีกครั้ง

"เครื่องดีดส่งเครื่องบินประจำเรือต้องใช้ท่อไอน้ำแรงดันสูง ค่าความคลาดเคลื่อนของความหนาของผนังท่อต้องไม่เกินร้อยละศูนย์จุดห้า แต่สายการผลิตท่อเหล็กไร้รอยต่อของเราในปัจจุบัน มีค่าความคลาดเคลื่อนอยู่ที่ประมาณร้อยละสามค่ะ"

ทีละรายการ ล้วนแต่เป็นจุดตายทั้งสิ้น

สีหน้าของจ้าวหงจวินเริ่มดำคล้ำลงเรื่อยๆ

นอกลานกว้าง เสียงครางหึ่งๆ ความถี่ต่ำของโรงไฟฟ้าพลังความร้อนดังทะลุกำแพงดินเข้ามา โรงไฟฟ้าที่พวกเขาใช้เวลาสร้างถึงสามเดือนแห่งนั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าแบบแปลนแผ่นนี้แล้ว กลับไม่มีค่าแม้แต่จะเป็นเศษเสี้ยวเลยด้วยซ้ำ

หลี่เฉายืนเงียบๆ อยู่ตรงมุมลานมาตลอด

ในตอนนี้เขาดึงแฟ้มเอกสารฉบับที่สองออกมาจากช่องลับของกระเป๋าผ้าใบ

ปกกระดาษคราฟต์ มุมซ้ายบนประทับตรานูนทรงกลมของโครงการสะพานคู่ มุมขวาล่างใช้ปากกาสีแดงเขียนตัวอักษรสามตัวไว้ว่า: เฉินเสวียหมิง

"ท่านนายพลจ้าวครับ"

จ้าวหงจวินกับเสิ่นรั่วฉิงหันขวับมาพร้อมกัน

หลี่เฉาเดินไปที่โต๊ะ วางแฟ้มกระดาษคราฟต์ลงข้างๆ แบบแปลนเรือบรรทุกเครื่องบิน

"หนทาง พวกเราก็เอามาให้แล้วครับ"

จ้าวหงจวินจ้องแฟ้มเอกสารนั้นอยู่สองวินาที แต่ไม่ได้ลงมือหยิบ

"หมายความว่ายังไง?"

"นี่คือแผนแม่บทที่นักวิชาการเฉินเสวียหมิงร่างขึ้นมาเพื่อการสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินโดยเฉพาะครับ" หลี่เฉาตบลงบนปกแฟ้มเบาๆ "ไม่ได้จะให้พวกคุณเอาเรือลงน้ำพรุ่งนี้เลย แต่จะบอกพวกคุณว่าก้าวแรกควรจะเริ่มก้าวยังไงต่างหากล่ะครับ"

คิ้วของจ้าวหงจวินคลายลงเล็กน้อย

หลี่เฉาแกะแถบปิดผนึกออก พลิกเปิดหน้าแรก

ชื่อเอกสาร: แผนแม่บทเส้นทางการยกระดับอุตสาหกรรมในโลกคู่ขนาน—การถ่ายทอดเทคโนโลยีแบบขั้นบันไดโดยมีเรือบรรทุกเครื่องบินขนาดกลางเป็นเป้าหมายหลัก

"คำพูดเดิมของนักวิชาการเฉินพูดไว้แบบนี้ครับ" หลี่เฉาชี้ไปที่ย่อหน้าสรุปบนหน้าแรกของแผนงาน "การสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินไม่ใช่โจทย์แค่ข้อเดียว แต่มันคือข้อสอบทั้งฉบับ มีโจทย์ห้าร้อยสามสิบสองข้อ ขาดไปข้อเดียวก็ส่งกระดาษคำตอบไม่ได้ แต่การสอบมันมีลำดับขั้นตอน ต้องทำโจทย์พื้นฐานก่อน แล้วค่อยทำโจทย์เก็บคะแนน สุดท้ายค่อยทำโจทย์หินข้อสุดท้ายครับ"

จ้าวหงจวินชะงักหน้าเข้ามาดู

"ขั้นบันไดแรก" หลี่เฉาพลิกไปที่เนื้อหาส่วนที่หนึ่งของแผนงาน "โลหะวิทยา ระยะเวลาสามถึงหกเดือน เป้าหมาย: ทำให้พวกคุณมีศักยภาพในการผลิตเหล็กกล้าพิเศษได้ด้วยตัวเองครับ"

เสิ่นรั่วฉิงรีบยื่นมือออกไปดึงกระดาษหน้านั้นมาไว้ตรงหน้าตัวเองทันที

สายตาของเธอกวาดอ่านอย่างรวดเร็ว

"การยกระดับกระบวนการถลุงเหล็กด้วยเตาคอนเวอร์เตอร์ การนำเทคโนโลยีการหล่อและการรีดต่อเนื่องเข้ามาใช้ สูตรโลหะผสมสำหรับเหล็กกล้าพิเศษ..." เธออ่านไปพลางใช้นิ้วชี้จิ้มลงบนพารามิเตอร์สำคัญไปพลาง "มาตรฐานเริ่มต้นคือความต้านทานแรงดึงห้าร้อยห้าสิบเมกะปาสคาล เป้าหมายสุดท้ายคือเจ็ดร้อยเมกะปาสคาลขึ้นไปค่ะ"

"สามถึงหกเดือนจะสำเร็จงั้นเหรอ?" สายตาของจ้าวหงจวินจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของหลี่เฉา "หลี่เฉา รากฐานของพวกเรามันอ่อนแอมากนะ เรื่องแบบนี้จะมาพูดจาเลื่อนเปื้อนไม่ได้นะ"

"นักวิชาการเฉินได้แนบแผนผังเส้นทางเทคโนโลยีมาให้ด้วยครับ" หลี่เฉาพลิกไปหน้าถัดไป บนนั้นคือแผนผังแกนต์ แต่ละจุดเชื่อมต่อมีการระบุภารกิจและอุปกรณ์ที่ต้องการไว้อย่างชัดเจน "เดือนแรก ปรับปรุงเตาถลุงเหล็กทรงสูงที่มีอยู่ นำเทคโนโลยีเตาคอนเวอร์เตอร์แบบเป่าออกซิเจนจากด้านบนมาใช้แทนเตาพัดในปัจจุบันของพวกคุณ เดือนที่สอง ติดตั้งอุปกรณ์หล่อต่อเนื่อง ยกเลิกการหล่อด้วยแม่พิมพ์แบบดั้งเดิม เดือนที่สามถึงเดือนที่หก ปรับสูตรโลหะผสม ค่อยๆ ยกระดับประสิทธิภาพของเหล็กกล้าครับ"

"แล้วเครื่องจักรจะเอามาจากไหน?" จ้าวหงจวินซักต่อ

"หลังจากประตูมิติอัปเกรด ขีดจำกัดในการผ่านต่อครั้งคือสองตันสามครับ ชิ้นส่วนหลักของเตาคอนเวอร์เตอร์เมื่อถอดแยกชิ้นส่วนแล้วสามารถทยอยขนส่งมาได้ ส่วนโครงนอกและโครงสร้างรองรับ ก็ให้โรงงานของพวกคุณหล่อขึ้นมาเองครับ"

จ้าวหงจวินหันไปมองเสิ่นรั่วฉิง

"คุณดูสิว่า ขีดจำกัดทางเทคโนโลยีในขั้นบันไดแรกนี้ พวกเราพอจะเอื้อมถึงไหม?"

เสิ่นรั่วฉิงไม่ได้ตอบในทันที เธอหยิบแผนงานทั้งหมดมาจากมือของหลี่เฉา แล้วพลิกดูทีละหน้า

เธอใช้เวลาพลิกดูถึงสามนาทีเต็ม

ระหว่างนั้น เธอหยุดดูพารามิเตอร์การปรับปรุงเตาถลุงเหล็กทรงสูงในหน้าที่สี่อยู่สิบห้าวินาที ริมฝีปากขยับมุบมิบเงียบๆ

หยุดดูแผนผังกระบวนการหล่อต่อเนื่องในหน้าที่เจ็ดอยู่ยี่สิบวินาที ใช้นิ้วชี้ขีดเส้นสองเส้นลงบนแผนผัง

หยุดดูสูตรโลหะผสมในหน้าที่เก้านานที่สุด เกือบครึ่งนาทีเลยทีเดียว

จากนั้นเธอก็ปิดแฟ้มแผนงานลง

"ขั้นบันไดแรก ขีดจำกัดทางเทคโนโลยีอยู่ในระดับที่ควบคุมได้ค่ะ"

ไหล่ของจ้าวหงจวินผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"แต่มีเงื่อนไขเบื้องต้นสามข้อค่ะ" เสิ่นรั่วฉิงชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว "ข้อแรก การปรับปรุงเตาถลุงเหล็กทรงสูงต้องใช้อิฐทนไฟบุด้านใน กำลังการผลิตของโรงงานวัสดุทนไฟของเราในปัจจุบันไม่เพียงพอค่ะ ถ้าไม่เพิ่มกำลังการผลิต ก็ต้องให้ทางฝั่งพวกคุณขนส่งแบบสำเร็จรูปมาให้"

"ขนมาได้ครับ" หลี่เฉาพยักหน้า "อิฐทนไฟน้ำหนักไม่เยอะ ขนมาครั้งนึงได้ตั้งหลายร้อยก้อนเลยครับ"

"ข้อที่สอง แม่พิมพ์ทองแดงของอุปกรณ์หล่อต่อเนื่องต้องการความบริสุทธิ์ของแผ่นทองแดงที่ร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้าขึ้นไป แต่ทองแดงอิเล็กโทรไลต์ของเราตอนนี้มีความบริสุทธิ์แค่ร้อยละเก้าสิบเก้าจุดห้าเท่านั้น ขาดไปศูนย์จุดสี่เปอร์เซ็นต์ค่ะ"

"เรื่องนี้นักวิชาการเฉินพิจารณาไว้แล้วครับ" หลี่เฉาพลิกไปที่ภาคผนวกของแผนงาน ชี้ไปที่ตัวอักษรเล็กๆ บรรทัดหนึ่ง "แผ่นทองแดงของแม่พิมพ์ถือเป็นชิ้นส่วนหลักประเภทเอ ทางโลกปัจจุบันจะจัดหาผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปมาให้โดยตรงครับ ชิ้นส่วนที่มีความแม่นยำสูงและมีน้ำหนักเกินขีดความสามารถในการผลิตของพวกคุณ จะใช้วิธีนี้ทั้งหมดครับ"

เสิ่นรั่วฉิงเหลือบมองรายการชิ้นส่วนประเภทเอในภาคผนวก แล้วพยักหน้ารับ

"แล้วข้อที่สามล่ะ?" จ้าวหงจวินถาม

"คนค่ะ" เสิ่นรั่วฉิงวางแฟ้มเอกสารลง แล้วมองจ้าวหงจวิน "วิศวกรโลหะวิทยาของเรารับการศึกษามาจากระบบของโซเวียต การถลุงเหล็กด้วยเตาคอนเวอร์เตอร์ การหล่อและการรีดต่อเนื่อง กระบวนการพวกนี้พวกเขาไม่เคยเห็น ไม่เคยเรียน และไม่เคยปฏิบัติงานจริงมาก่อนเลยค่ะ ถ้าให้แค่พิมพ์เขียวกับเครื่องจักร แต่ไม่มีคนมาคอยจับมือสอนล่ะก็ จากสามเดือนจะกลายเป็นหกเดือน จากหกเดือนจะกลายเป็นหนึ่งปีเลยนะคะ"

จ้าวหงจวินฟังจบ ก็หันไปหาหลี่เฉา

"แล้วขั้นบันไดที่สองล่ะ?"

"พื้นฐานการต่อเรือครับ" หลี่เฉาพลิกไปที่เนื้อหาส่วนที่สองของแผนงาน "ระยะเวลาหกถึงสิบสองเดือน เป้าหมาย: สร้างขีดความสามารถในการต่อเรือแบบแยกส่วน เชี่ยวชาญเทคโนโลยีการเชื่อมขนาดใหญ่ และมีความพร้อมในการประกอบกระดูกงูเรือครับ"

"เงื่อนไขเบื้องต้นล่ะ?"

"ขั้นบันไดแรกต้องเสร็จสมบูรณ์ครับ" หลี่เฉาบอก "ต้องผลิตเหล็กกล้าพิเศษออกมาให้ได้ก่อน ถึงจะมีวัสดุไปฝึกเชื่อม ฝึกต่อบล็อก ถ้าไม่มีเหล็ก เรื่องหลังจากนั้นก็เป็นแค่ลมปากทั้งนั้นแหละครับ"

"ขั้นบันไดที่สามล่ะ?"

"การออกแบบภาพรวมและการต่อเรือบรรทุกเครื่องบินแบบแยกส่วน ระยะเวลาสองถึงสามปีครับ" หลี่เฉาปิดแฟ้มแผนงาน "มาถึงขั้นตอนนี้ ถึงจะเริ่มสร้างเรือตามแบบแปลนอย่างแท้จริงครับ"

จ้าวหงจวินเงียบไปสิบกว่าวินาที

เขาหยิบแผนงานมาจากมือของเสิ่นรั่วฉิง พลิกกลับไปที่หน้าแรกใหม่ แล้วดูแผนผังแกนต์ใบนั้นอีกรอบ

"สามถึงหกเดือน" เขาใช้นิ้วเคาะลงบนจุดเชื่อมต่อแรกของแผนผังแกนต์ "ถ้าทุกอย่างราบรื่นนะ"

"ถ้าทุกอย่างราบรื่นครับ" หลี่เฉาทวนคำ

จ้าวหงจวินปิดแฟ้มแผนงานลง ตบมันลงบนโต๊ะ

"หลี่เฉา เมื่อกี้คุณบอกว่า หัวใจสำคัญของขั้นบันไดแรกคือคน วิศวกรของเราไม่เป็นกระบวนการผลิตแบบใหม่ จำเป็นต้องมีคนสอน"

"ใช่ครับ"

"งั้นทางฝั่งพวกคุณ พอจะส่งผู้เชี่ยวชาญด้านโลหะวิทยาสักกลุ่มมาที่นี่ได้ไหม?"

หลี่เฉารอคำพูดประโยคนี้อยู่แล้ว

"ผอ.โจวบอกแล้วครับ ว่าจะกำหนดจำนวนคนตามความต้องการ พวกคุณมีเตาหลอมที่ต้องปรับปรุงกี่ลูก ก็จะส่งคนมาให้ตามนั้นเลยครับ"

จ้าวหงจวินหันไปมองเสิ่นรั่วฉิง

"โรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่งในตัวมณฑล ตอนนี้มีเตาถลุงเหล็กทรงสูงอยู่กี่ลูก?"

"สี่ลูกค่ะ สองลูกกำลังใช้งานอยู่ อีกสองลูกหยุดทำงานรอการซ่อมแซม" เสิ่นรั่วฉิงตอบอย่างรวดเร็ว "ถ้าจะปรับปรุงทั้งสี่ลูก อย่างน้อยก็ต้องใช้วิศวกรโลหะวิทยาที่ชำนาญงานสิบห้าถึงยี่สิบคนมาคอยให้คำแนะนำหน้างานค่ะ"

"สิบห้าคนได้ไหม?" จ้าวหงจวินหันไปมองหลี่เฉา

"เดี๋ยวผมกลับไปรายงานผอ.โจวให้ครับ" หลี่เฉาบอก "แต่ผู้เชี่ยวชาญด้านโลหะวิทยาไม่ใช่ผักกาดขาวตามตลาดนะครับ ระดับท็อปสิบห้าคนต้องเกณฑ์มาจากสถาบันวิจัยเหล็กกล้าทั่วประเทศเลย อย่างน้อยต้องใช้เวลาเป็นสัปดาห์ครับ"

"หนึ่งสัปดาห์ฉันรอได้" จ้าวหงจวินยืดตัวตรง สายตามองไปที่หลี่เฉา

"ฝากเอาคำพูดประโยคนึงไปบอกผอ.โจวของพวกคุณหน่อย"

"ท่านว่ามาเลยครับ"

จ้าวหงจวินยื่นมือไปกดทับบนแบบแปลนเรือบรรทุกเครื่องบินนั้น

"บอกเขาว่า ฉันได้รับเส้นชัยแล้ว"