บทที่ 70 จะมีทีมผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคกลุ่มพิเศษ เข้ามาประจำการที่โรงงานของนายในเร็วๆ นี้

"แล้วถ้าเกิดต้องซ่อมแซมขึ้นมาล่ะครับ?" น้ำเสียงของจ้าวหงจวินกดต่ำลง

เว่ยกั๋วจู้พลิกไปอีกหน้าหนึ่ง

"ข้อที่ยี่สิบสาม 'การซ่อมแซมอุปกรณ์และการเปลี่ยนชิ้นส่วนอะไหล่ จะต้องดำเนินการโดยวิศวกรที่ทางฝ่ายบีเป็นผู้กำหนดเท่านั้น ฝ่ายจีนมิอาจมอบหมายให้บุคคลภายนอกเข้ามาดำเนินงานซ่อมแซมได้'"

"ข้อที่ยี่สิบสี่" เขาพลิกไปอีกหน้าหนึ่ง " 'การจัดหาชิ้นส่วนอะไหล่จะถูกจัดหาโดยฝ่ายบีเพียงผู้เดียว ฝ่ายจีนมิอาจจัดซื้อชิ้นส่วนอะไหล่รุ่นเดียวกันหรือรุ่นทดแทนจากช่องทางอื่นได้' "

"ข้อที่ยี่สิบห้า" น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ " 'ราคาค่าบริการซ่อมแซมจะถูกปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์ตลาดโดยฝ่ายบี ฝ่ายจีนมิอาจปฏิเสธการรับบริการซ่อมแซมโดยใช้เหตุผลเรื่องการเปลี่ยนแปลงของราคาได้' "

สามข้อนี้เชื่อมโยงกันอย่างเบ็ดเสร็จ

เมื่ออุปกรณ์เสียก็ทำได้แค่แจ้งทางฝั่งซากุระมาซ่อม ชิ้นส่วนอะไหล่ก็ต้องซื้อจากทางฝั่งซากุระเท่านั้น ส่วนเรื่องราคาก็เป็นทางฝั่งซากุระที่ควบคุมอยู่ฝ่ายเดียว

หมัดของจ้าวหงจวินค่อยๆ กำแน่นขึ้น "ซ่อมครั้งนึงต้องใช้เงินเท่าไหร่ครับ?"

"เมื่อสองปีก่อนตอนที่ทางฝั่งซากุระเสนอราคามาครั้งแรก ค่าซ่อมแซมเตาถลุงเหล็กทรงสูงทั้งสองเตารวมเป็นเงินแปดแสนดอลลาร์สหรัฐครับ"

"แล้วตอนนี้ล่ะครับ?"

"ขึ้นราคาครั้งแรกเป็นหนึ่งล้านสองแสน ครั้งที่สองเป็นสองล้าน และเมื่อเดือนที่แล้วพุ่งขึ้นเป็นสามล้านดอลลาร์สหรัฐครับ"

เว่ยกั๋วจู้ฟาดปึกสัญญานั้นกลับลงบนโต๊ะ "แถมเรื่องมันยังไม่จบแค่นี้ด้วยครับ"

เขาล้วงกระดาษอีกแผ่นออกมาจากก้นซองเอกสาร มันคือเอกสารโทรสาร ลงวันที่เมื่อสัปดาห์ก่อน "นี่คือจดหมายฉบับใหม่ที่เพิ่งได้รับเมื่อสามวันก่อนครับ ทางฝั่งซากุระเรียกร้องให้พวกเราเซ็นข้อตกลงเพิ่มเติมว่าด้วยการจัดหาชิ้นส่วนอะไหล่แต่เพียงผู้เดียว ต่ออายุไปอีกสิบปี ก่อนที่พวกเขาจะยอมให้บริการซ่อมแซมครับ"

หลี่เฉารับเอกสารโทรสารนั้นมา กวาดสายตาดูแวบหนึ่ง "เนื้อหาว่ายังไงบ้างครับ?"

"มีสามข้อครับ" เว่ยกั๋วจู้ชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว "ข้อแรก ภายในระยะเวลาสิบปีนับจากนี้ ชิ้นส่วนอะไหล่สำหรับเตาถลุงเหล็กทั้งหมดในโรงงานของเราจำเป็นต้องจัดซื้อจากทางฝั่งซากุระเท่านั้น ข้อที่สอง ราคาจัดซื้อไม่มีการกำหนดเพดานขั้นสูง โดยจะมีการปรับเปลี่ยนตามรอบปี ส่วนข้อที่สาม..."

น้ำเสียงของเขาแหบแห้งไปชั่วขณะ "ข้อที่สาม กำลังการผลิตต่อปีของสายการผลิตเหล็กซิลิคอนในโรงงานของเราจะต้องไม่เกินหนึ่งหมื่นตัน และห้ามส่งออกผลิตภัณฑ์เหล็กซิลิคอนไปยังแปดประเทศและภูมิภาคที่ทางฝั่งซากุระกำหนดไว้ครับ"

"จำกัดกำลังการผลิตของพวกคุณงั้นเหรอครับ?" คิ้วของหลี่เฉาขมวดปมแน่น

"พวกนั้นกลัวว่าเหล็กซิลิคอนของพวกเราจะไปแย่งส่วนแบ่งตลาดของพวกมันค่ะ" น้ำเสียงของเสิ่นรั่วฉิงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "ถึงแม้คุณภาพเหล็กซิลิคอนของพวกเราจะต่ำกว่าทางฝั่งซากุระอยู่สองระดับ แต่ราคาของพวกเรากลับถูกกว่าของพวกมันจนเหลือเพียงแค่หนึ่งในสามค่ะ"

"แล้วถ้าไม่เซ็นจะได้ไหมครับ?" หลี่เฉาถาม

เว่ยกั๋วจู้ส่ายหน้าอย่างขมขื่น "ถ้าไม่เซ็น ทางฝั่งซากุระก็จะปฏิเสธการให้การบริการซ่อมแซม เตาถลุงเหล็กทั้งสองเตาก็จะไม่มีวันเปิดใช้งานได้อีกเลยครับ"

"โรงงานเรามีเตาถลุงเหล็กสี่เตา แต่กลับต้องหยุดทำงานไปถึงสามเตา เหลือใช้งานอยู่แค่เตาเดียว กำลังการผลิตของเตาเดียวมันไม่พอกับความต้องการเหล็กกล้าของทั้งมณฑลหรอกครับ ตอนนี้โครงการโครงสร้างพื้นฐานของอีกเจ็ดอำเภอด้านล่างพากันต่อคิวยาวเหยียดไปถึงปีหน้าแล้ว เมื่อเดือนก่อนทางมณฑลส่งคนมาเร่งตั้งสามรอบ เร่งซะจนผมอยากจะมุดหัวเข้าไปในเตาถลุงเหล็กให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยครับ"

ภายในห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบสงัดไปหลายวินาที

หลี่เฉาวางเอกสารโทรสารกลับลงบนโต๊ะ สายตากวาดมองใบสั่งงานและใบอนุมัติที่แปะอยู่เรียงรายจนแน่นขนัดบนผนัง บนผนังฝั่งที่อยู่ใกล้หน้าต่าง มีสำเนาเอกสารทางการแขวนอยู่สิบกว่าแผ่น โดยบนกระดาษทุกแผ่นต่างถูกประทับตราสี่เหลี่ยมสีแดงคำว่า "ปฏิเสธ" เอาไว้

"พวกนั้นคืออะไรเหรอครับ?"

เว่ยกั๋วจู้มองตามสายตาของเขาไป มุมปากยกขึ้นยิ้มเยาะ "ใบคำขออนุมัติจัดสรรเงินตราต่างประเทศครับ ส่งรายงานไปทั้งหมดสิบสี่ฉบับ ไล่ตั้งแต่ระดับมณฑลไปจนถึงระดับกระทรวง จากระดับกระทรวงส่งต่อไปถึงคณะกรรมการวางแผน ทั้งสิบสี่ฉบับ ไม่มีฉบับไหนได้รับการอนุมัติลงมาเลยครับ"

"ทำไมถึงไม่ได้รับการอนุมัติล่ะครับ?"

"เงินทุนสำรองระหว่างประเทศมันตึงตัวครับ ทั่วทั้งประเทศต่างก็กำลังแย่งชิงโควตาเงินตราต่างประเทศเพื่อเอาไปใช้ในโครงการนำเข้าเครื่องจักรกันทั้งนั้น ค่าซ่อมแซมของโรงงานเหล็กกล้าของผมเลยไม่มีความสำคัญพอจะติดอันดับต้นๆ ครับ"

เว่ยกั๋วจู้ลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง นอกหน้าต่างคือเตาถลุงเหล็กแบบซากุระสองเตาที่หยุดทำงานไป แสงแดดสะท้อนรอยสนิมบนตัวเตาจนกลายเป็นสีแดงก่ำ เชือกที่ว่างเปล่าบนนั่งร้านแกว่งไกวไปมาตามแรงลมเป็นจังหวะ

"สหายหลี่ครับ คุณถามผมว่าทำไมพวกเราถึงซ่อมแซมกันเองไม่ได้" แผ่นหลังของชายชราดูค่อมลงไปอีกนิ้วหนึ่ง

"ไม่ใช่ว่าไม่อยากซ่อมนะครับ ในโรงงานของผมมีช่างฟิตระดับแปดอยู่ถึงสามคน มีหัวหน้าช่างอาวุโสคนหนึ่งที่ทำงานร่วมกับผมมาสามสิบปีเต็ม เขาเรียนรู้วิชามาจากผู้เชี่ยวชาญของโซเวียต เตาหลอมแบบไหนเขาก็เคยสัมผัสมาหมดแล้วครับ"

"เมื่อสองปีก่อนตอนที่เตาถลุงเหล็กหยุดทำงาน ความคิดแรกของผมก็คือให้พวกเขาลงมือถอดแยกชิ้นส่วน หัวหน้าช่างอาวุโสพาลูกทีมเข้าไปในห้องเผาไหม้ ทำการวัดขนาดอยู่สามวันเต็ม วาดแบบร่างออกมาได้ตั้งร้อยกว่าแผ่นครับ"

เขาหันหลังกลับมา หยิบแบบแปลนที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองม้วนหนึ่งออกมาจากกล่องเหล็กตรงมุมโต๊ะ คลี่มันแผ่ออกบนโต๊ะ

"ขนาดน่ะวัดออกมาได้แล้วครับ แต่มีชิ้นส่วนสำคัญอยู่สามชิ้นที่พวกเราไม่สามารถวิเคราะห์วัสดุของมันออกมาได้เลย ลองตัดตัวอย่างชิ้นงานส่งไปตรวจสอบที่สถาบันวิจัยโลหะวิทยามณฑล ข้อมูลส่วนประกอบที่ได้ออกมาทำให้ท่านผู้อำนวยการสถาบันวิจัยถึงกับต้องส่ายหัวไปมาเลยครับ"

"ทำไมเหรอคะ?" เสิ่นรั่วฉิงเดินเข้ามาที่หน้าโต๊ะ

"ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยบอกว่า เหล็กกล้าผสมที่ใช้ทำชิ้นส่วนเหล่านั้น ในสูตรผสมมีสัดส่วนของธาตุปริมาณน้อยสองชนิดที่เป็นเทคโนโลยีเฉพาะของทางฝั่งซากุระ ภายในประเทศไม่มีข้อมูลใดๆ ที่จะใช้อ้างอิงได้เลยครับ ต่อให้รู้ส่วนประกอบ อุปกรณ์การถลุงของพวกเราก็ยังไม่มีเทคโนโลยีที่บริสุทธิ์พอจะทำได้ตามมาตรฐานของฝั่งซากุระอยู่ดีครับ"

เว่ยกั๋วจู้ม้วนแบบแปลนเก็บ แล้วเสียบกลับเข้าไปในกล่องเหล็กดังเดิม

"แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นต่อครับ?" จ้าวหงจวินเอ่ยปากถาม น้ำเสียงหนักทุ้ม

"หลังจากนั้นไม่รู้ว่าทางฝั่งซากุระไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน พวกเขาเลยส่งตัวแทนคนหนึ่งมา ถือสัญญาข้อที่สิบเจ็ดมาขู่ต่อหน้าพนักงานทั้งโรงงาน เรียกร้องให้พวกเราหยุดการถอดแยกชิ้นส่วนและวัดขนาดทั้งหมดในทันที ไม่งั้นจะยกเลิกการรับประกันตลอดไปและจะเริ่มดำเนินกระบวนการเรียกร้องค่าเสียหายทางกฎหมายครับ"

สองมือของเว่ยกั๋วจู้ยันไว้ที่ขอบโต๊ะ ปลายนิ้วซีดขาว

"หัวหน้าช่างอาวุโสที่ทำงานกับผมมาสามสิบปีคนนั้น เขาฉีกแบบร่างทั้งหมดทิ้งต่อหน้าต่อตาเลยครับ"

"เขาไม่ได้กลัวเรื่องโดนปรับเงินหรอกนะครับ" น้ำเสียงของชายชราแหบแห้ง

"แต่เขาแค่รู้สึกอัปยศอดสูต่างหาก โรงงานเหล็กกล้าของประเทศขนาดใหญ่แท้ๆ แต่กลับไม่ได้รับอนุญาตให้ดู ให้จับ หรือให้เรียนรู้ชิ้นส่วนในเตาหลอมของตัวเองด้วยซ้ำ ต้องยอมโดนคนนอกบีบปากป้อนข้าวให้กินแบบนี้ ชาตินี้ทั้งชาติก็คงไม่มีวันหย่านมได้หรอกครับ!"

ภายในห้องทำงานไม่มีใครปริปากพูดอะไร แสงแดดจากดวงอาทิตย์ยามเย็นนอกหน้าต่างหม่นลงอีกระดับ เงามืดค่อยๆ คืบคลานขึ้นมาจากขอบหน้าต่าง และกลืนกินปึกสัญญานั้นบนโต๊ะไปอย่างช้าๆ

จ้าวหงจวินยืนนิ่งมาโดยตลอด ตั้งแต่เดินเข้ามาจนถึงตอนนี้ เขาไม่ได้พูดคำที่ไม่จำเป็นออกมาเลยแม้แต่คำเดียว แต่หลี่เฉากรณีนี้กลับมองเห็นมือของเขา ที่เริ่มจากกำหมัดแน่น คลายออก แล้วก็กลับมากำแน่นขึ้นมาอีกครั้ง จนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

"เหล่าเว่ย" ในที่สุดจ้าวหงจวินก็เอ่ยปากขึ้นมา

เว่ยกั๋วจู้เงยหน้าขึ้น "ข้อตกลงเพิ่มเติมฉบับนั้น เซ็นไปหรือยัง?"

"ยังครับ ทางฝั่งซากุระกำหนดเวลาไว้หนึ่งเดือน ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกสิบแปดวันครับ"

"ไม่ต้องเซ็น"

เว่ยกั๋วจู้ชะงักไป "ท่านรองผู้บัญชาการจ้าวครับ ถ้าไม่เซ็น เตาถลุงเหล็กสองเตานั้น..."

"ฉันบอกว่า ไม่ต้องเซ็น"

จ้าวหงจวินเดินไปที่หน้าโต๊ะ หยิบเอกสารโทรสารแผ่นนั้นขึ้นมา พับสองทบ แล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อด้านบนของตัวเอง "ไอ้สิ่งนี้ฉันขอเอาไปละกัน"

"ท่านรองผู้บัญชาการจ้าวครับ!" เว่ยกั๋วจู้ร้อนรน รีบเดินอ้อมโต๊ะหมายจะเข้ามาขวาง "ทางฝั่งซากุระเร่งรัดมาหนักมาก ท่านเอาเอกสารไปแบบนี้ แล้วผมจะเอาอะไรไปตอบกลับพวกนั้นล่ะครับ?"

"ไม่ต้องตอบกลับ"

"แต่ว่า..."

"เหล่าเว่ย" จ้าวหงจวินหันกลับมาประจันหน้ากับเขาตรงๆ ชายที่แบกปืนนำทัพมาทั้งชีวิตคนนี้ ไม่ได้พูดคำขู่ที่รุนแรง ไม่ได้ตบโต๊ะโวยวาย ทำเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองผู้อำนวยการโรงงานเฒ่าที่กำลังถูกต้อนให้จนมุมอยู่ตรงหน้า

"นายทำงานในโรงงานแห่งนี้มาทั้งหมดกี่ปีแล้ว?"

เว่ยกั๋วจู้ชะงักไปครู่หนึ่ง "สามสิบสองปีครับ เริ่มต้นไต่เต้ามาจากคนงานฝึกหัด"

"สามสิบสองปี" จ้าวหงจวินทวนคำซ้ำ "สามสิบสองปี ที่ต้องยอมโดนคนอื่นเขาบีบคอใช้ชีวิตมาโดยตลอด"

ริมฝีปากของเว่ยกั๋วจู้ขยับเล็กน้อย แต่ไม่มีเสียงลอดออกมา

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไม่จำเป็นต้องยอมอีกแล้ว"

รูม่านตาของเว่ยกั๋วจู้หดเกร็งวูบในทันที

จ้าวหงจวินไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม เขาเปิดประตูห้องทำงาน แล้วหันกลับมามองเว่ยกั๋วจู้แวบหนึ่ง "นายไปรวบรวมบุคลากรหลักทางเทคนิคของโรงงานมาซะ"

"รวบรวมมาทำไมเหรอครับ?"

"จะมีทีมผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคกลุ่มพิเศษกลุ่มหนึ่ง เข้ามาประจำการที่โรงงานของนายในเร็วๆ นี้"

มือของเว่ยกั๋วจู้ที่จับขอบประตูอยู่ชะงักกึก "ทีมผู้เชี่ยวชาญอะไรกันครับ? มาจากไหนกัน?"

จ้าวหงจวินก้าวเท้าเดินออกไปตามโถงทางเดินเรียบร้อยแล้ว เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น

ทว่าตอนที่เสิ่นรั่วฉิงเดินผ่านข้างกายเว่ยกั๋วจู้ เธอกลับหยุดชะงักฝีเท้าลงก้าวหนึ่ง เธอเอียงหน้า น้ำเสียงแผ่วเบามาก แต่ทุกๆ ถ้อยคำกลับดังกึกก้องเข้าไปในรูหูของผู้อำนวยการโรงงานเฒ่าอย่างหนักแน่น "ผู้อำนวยการเว่ยคะ พิมพ์เขียวของเตาถลุงเหล็กทรงสูงสองเตานั้น ไม่จำเป็นต้องไปร้องขอจากทางฝั่งซากุระอีกต่อไปแล้วล่ะค่ะ"