บทที่ 71 ทีมผู้เชี่ยวชาญเดินทางถึงโรงงานเหล็ก

ตอนที่หลี่เฉากลับจากโรงงานเหล็กมาถึงฐานทัพโลกปัจจุบัน ก็เป็นเวลาตีหนึ่งยี่สิบนาทีแล้ว

โจวเจิ้งกั๋วยังไม่นอน

บนโต๊ะทำงานมีรายชื่อแผ่นหนึ่งกางอยู่ บนนั้นเขียนชื่อ หน่วยงาน และสาขาความเชี่ยวชาญไว้จนแน่นขนัด มีชื่อสองสามชื่อที่ถูกวงด้วยปากกาสีแดงสองรอบ

"อ่านจบแล้วเหรอ?" โจวเจิ้งกั๋วไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา

"อ่านจบแล้วครับ" หลี่เฉาโยนกระเป๋าผ้าใบลงบนเก้าอี้ "แย่กว่าที่ผมคิดไว้ซะอีก"

"แย่ตรงไหน?"

"เตาถลุงเหล็กสี่เตา หยุดทำงานไปสามเตา เตาเดียวที่ยังเดินเครื่องอยู่ กำลังการผลิตไม่พอรองรับงานโครงสร้างพื้นฐานของทั้งอำเภอด้วยซ้ำ สัญญาของทางฝั่งซากุระบีบคอพวกเขาไว้แน่นเลย พิมพ์เขียวก็ถูกเผาทิ้ง อะไหล่ก็ห้ามแตะต้อง ซ่อมทีนึงตั้งสามล้านดอลลาร์สหรัฐแถมยังขึ้นราคาอีก ที่น่ารังเกียจที่สุดคือ ตอนนี้พวกมันยังบังคับให้เซ็นข้อตกลงเพิ่มเติมอีก บังคับให้ซื้ออะไหล่จากพวกมันเจ้าเดียวไปอีกสิบปี จำกัดกำลังการผลิตไว้แค่หมื่นตัน แถมยังขีดเส้นแดงห้ามส่งออกอีกต่างหาก"

ปลายปากกาของโจวเจิ้งกั๋วหยุดชะงัก

"แล้วจ้าวหงจวินว่ายังไง?"

"เขายัดเอกสารโทรสารนั้นใส่กระเป๋าเสื้อเอากลับมาด้วยเลยครับ คำพูดเดิมของเขาคือ... ไม่ต้องเซ็น"

โจวเจิ้งกั๋วพยักหน้า ไม่ได้บอกว่าดีหรือไม่ดี เขาวางปากกาในมือลง หยิบรายชื่อบนโต๊ะส่งให้

"คุณดูนี่สิ"

หลี่เฉารับมาดู

หัวข้อของรายชื่อคือ: ทีมผู้เชี่ยวชาญเฉพาะกิจสนับสนุนเทคโนโลยีโลหะวิทยา (ชั่วคราว)

สิบห้าคน

หลังชื่อของแต่ละคนระบุหน่วยงานและประวัติการทำงานไว้ กลุ่มเหล็กกล้าเป่ากัง, อันกัง, อู่กัง, พานกัง แล้วก็ยังมีสถาบันวิจัยโลหะแห่งสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีน และสถาบันวิจัยเหล็กกล้าแห่งกรุงปักกิ่ง

ชื่อแรกสุดถูกวงด้วยปากกาสีแดงถึงสามวง: หานจ้าวซวิน รองหัวหน้าวิศวกรสถาบันวิจัยเหล็กกล้าแห่งกรุงปักกิ่ง ดุษฎีบัณฑิตวิศวกรรมโลหะการ ความเชี่ยวชาญหลักคือการถลุงเหล็กกล้าผสมชนิดพิเศษและกระบวนการรีดเหล็ก

"หม่าจื้อกังเป็นคนแนะนำมา" โจวเจิ้งกั๋วบอก "ช่วงปลายยุคแปดสิบ หานจ้าวซวินเคยเข้าร่วมโครงการก่อสร้างเตาคอนเวอร์เตอร์ระยะที่สองของเป่ากัง หลังจากนั้นเขาก็เป็นแกนนำในโครงการวิจัยล่วงหน้าเรื่องเหล็กกล้าสำหรับเรือบรรทุกเครื่องบินที่ผลิตในประเทศ สำหรับเรื่องการปรับปรุงเตาถลุงเหล็กทรงสูงและการถลุงเหล็กกล้าพิเศษ ในประเทศนี้ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าเขาอีกแล้วล่ะ"

"ช่วงปลายยุคแปดสิบเหรอครับ?" หลี่เฉาเงยหน้าขึ้น "งั้นความรู้เกี่ยวกับเครื่องจักรแบบโซเวียตในยุคของพวกคุณ..."

"วิทยานิพนธ์ระดับปริญญาตรีของเขา ก็เขียนเรื่องการปรับปรุงกระบวนการถลุงของเตาพัดแบบโซเวียตนี่แหละ" โจวเจิ้งกั๋วยกกระติกน้ำร้อนขึ้นมาจิบ "ไอ้กองวัตถุโบราณฝั่งนู้น สำหรับคนอื่นอาจจะเป็นกล่องดำ แต่สำหรับเขามันคือหนังสือเรียนเลยล่ะ"

หลี่เฉาอ่านรายชื่อตั้งแต่ต้นจนจบ สิบห้าคน คนที่อายุน้อยที่สุดคือสามสิบสองปี ส่วนคนที่อายุมากที่สุดคือห้าสิบเจ็ดปี ทุกคนล้วนแต่เป็นผู้คร่ำหวอดในวงการเหล็กกล้ามาไม่ต่ำกว่าสิบปีทั้งสิ้น

"จะออกเดินทางเมื่อไหร่ครับ?"

"หกโมงเช้าพรุ่งนี้" โจวเจิ้งกั๋วดึงรายการอีกแผ่นหนึ่งมาให้ "คุณตรวจสอบรายการอุปกรณ์หน่อยสิ"

หลี่เฉากวาดสายตาดู

เครื่องวิเคราะห์สเปกโตรมิเตอร์แบบพกพาสองเครื่อง คู่มือกระบวนการโลหะวิทยาสมัยใหม่หนึ่งลัง ข้อมูลสูตรเหล็กกล้าผสมชนิดพิเศษสามชุด ตารางพารามิเตอร์วัสดุทนไฟที่สำคัญสำหรับการปรับปรุงเตาถลุงเหล็กทรงสูง และแบบแปลนเทคโนโลยีเตาคอนเวอร์เตอร์แบบเป่าออกซิเจนจากด้านบนฉบับสมบูรณ์หนึ่งชุด

"เครื่องสเปกโตรมิเตอร์นี่รุ่นอะไรครับ?"

"รุ่นล่าสุดของ Oxford Instruments แบบถือด้วยมือ สองนาทีรู้ผล สแกนปุ๊บก็สามารถวิเคราะห์ปริมาณธาตุแต่ละชนิดในเนื้อเหล็กกล้าได้แม่นยำถึงทศนิยมสามตำแหน่งเลยล่ะ"

หลี่เฉานึกถึงคำพูดของเว่ยกั๋วจู้ที่บอกว่า "ลองตัดตัวอย่างชิ้นงานส่งไปตรวจสอบที่สถาบันวิจัยโลหะวิทยามณฑล ข้อมูลส่วนประกอบที่ได้ออกมาทำให้ท่านผู้อำนวยการสถาบันวิจัยถึงกับต้องส่ายหัวไปมาเลยครับ"

เรื่องที่สถาบันวิจัยระดับมณฑลต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะรู้ผล เครื่องนี้ใช้เวลาแค่สองนาทีก็จัดการได้แล้ว

"ทางฝั่งถังเข่อซินตรวจสอบเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ?"

"ตรวจสอบแล้ว โลโก้แบรนด์กับซีเรียลนัมเบอร์ของเครื่องสเปกโตรมิเตอร์ถูกขัดออกหมดแล้ว ตัวเครื่องก็ทำสีให้ดูเก่าลงแล้วด้วย ปกของคู่มือกระบวนการก็เปลี่ยนเป็นกระดาษคราฟต์ ฟอนต์ที่พิมพ์ก็เปลี่ยนเป็นแบบพิมพ์ดีด ดูเผินๆ ก็แยกไม่ออกกับเอกสารภายในยุคแปดสิบหรอก"

หลี่เฉาพยักหน้า พับรายการเก็บใส่กระเป๋า

"ผอ.โจวครับ มีเรื่องนึงผมต้องบอกท่านล่วงหน้าก่อนเลยนะครับ"

"ว่ามา"

"ผู้อำนวยการเว่ยยังไม่รู้ที่มาที่ไปของพวกเราครับ จ้าวหงจวินบอกเขาแค่ว่าเป็น 'ทีมผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคกลุ่มพิเศษ' ไม่ได้พูดเรื่องประตูมิติเลย สิบห้าคนเข้าไปในโรงงาน กินนอนอยู่ที่นั่น ยังไงก็ต้องมีการพูดคุยกับคนงานและวิศวกรแน่ๆ เราจะตกลงเรื่องนี้กันยังไงดีครับ?"

โจวเจิ้งกั๋วคิดเรื่องนี้เอาไว้ก่อนแล้วอย่างเห็นได้ชัด

"ให้ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า เป็นสถาบันวิจัยเทคโนโลยีพิเศษสังกัดกองทัพโดยตรง ห้ามเปิดเผยรหัสหน่วยงาน ห้ามตรวจสอบ ทีมผู้เชี่ยวชาญถือใบอนุญาตพิเศษจากกองทัพ ไม่รับการซักไซ้จากหน่วยงานท้องถิ่น ถ้ามีคนถาม ก็ตอบสั้นๆ ว่า... บอกไม่ได้"

"ผู้อำนวยการเว่ยเขาไม่ได้โง่นะครับ"

"ก็ไม่ได้อยากให้เขาโง่สักหน่อย" โจวเจิ้งกั๋วมองหน้าหลี่เฉา "เขาแค่ต้องรู้สิ่งเดียวก็พอ นั่นคือมีคนมาช่วยเขาซ่อมเตาแล้ว ส่วนคนพวกนี้มาจากไหน ใช้อุปกรณ์อะไร ให้เขาดูไว้จำไว้ในใจก็พอ เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม จ้าวหงจวินจะฝากประโยคนี้ไปให้เอง"

หลี่เฉาไม่ได้ถามอะไรต่อ

ตีห้าสี่สิบห้านาทีเช้าวันต่อมา จุดรวมพลฐานทัพ

สิบห้าคนยืนเรียงแถวเป็นสองหน้ากระดาน

ทุกคนสวมชุดทำงานสีน้ำเงินเข้มเหมือนกันหมด ที่หน้าอกเย็บป้ายผ้าวงกลมสีขาวติดไว้ บนนั้นมีแค่ตัวอักษรเล็กๆ แถวเดียว: สถาบันวิจัยเทคโนโลยีพิเศษ

ไม่มีรหัสหน่วยงาน ไม่มียศทหาร ไม่มีเครื่องหมายสัญลักษณ์ใดๆ ที่เกินจำเป็น

หานจ้าวซวินที่ยืนอยู่หน้าสุดตัวไม่สูงนัก สูงร้อยเจ็ดสิบต้นๆ อายุสี่สิบแปดปี ใบหน้ากลม สวมแว่นตากรอบโลหะ ผมหงอกขาวไปกว่าครึ่งหัวแล้ว

ในมือถือกล่องเครื่องมือสีดำ กล่องไม่ใหญ่นัก แต่เขาสลับมือถือไปมา แสดงว่ามันต้องหนักเอาเรื่องแน่ๆ

นั่นคือเครื่องวิเคราะห์สเปกโตรมิเตอร์สองเครื่อง

เฉินเสวียหมิงยืนอยู่หน้าแถว ในมือถือรายงานสรุป

"ทุกท่านครับ ก่อนออกเดินทาง ผมขอทบทวนสถานการณ์เป็นครั้งสุดท้ายนะครับ"

ทุกคนยืนตัวตรง

"ระดับอุตสาหกรรมของหน่วยงานเป้าหมาย คาดว่าน่าจะอยู่ในช่วงปลายยุคห้าสิบถึงต้นยุคหกศูนย์ของประเทศเราครับ เครื่องจักรส่วนใหญ่เป็นแบบโซเวียต มีเตาถลุงเหล็กแบบซากุระที่นำเข้ามาช่วงปลายยุคเจ็ดสิบสองเตา ซึ่งตอนนี้หยุดทำงานอยู่ ลำดับความสำคัญแรกหลังจากที่พวกคุณไปถึง คือการตรวจสอบเตาถลุงเหล็กที่หยุดทำงานสองเตานั้นอย่างละเอียด เพื่อหาสาเหตุของปัญหา ลำดับความสำคัญที่สอง คือการประเมินความเป็นไปได้ในการปรับปรุงเตาถลุงเหล็กทั้งสี่เตาที่มีอยู่ครับ"

"กฎเกณฑ์พื้นฐานคือ ห้ามเปิดเผยที่มาที่ไปของตัวเองก่อนเด็ดขาด ห้ามใช้สิ่งของใดๆ ที่มีสัญลักษณ์ของยุคปัจจุบัน ข้อมูลการทดสอบและสมุดบันทึกทั้งหมดจะต้องส่งคืนส่วนกลางเมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ ห้ามเก็บสำเนาไว้ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด หรือเวลาใด หากมีคนถามว่าพวกคุณเป็นใคร มาจากไหน ให้ตอบเพียงคำตอบเดียวเท่านั้น"

"เป็นความลับ" หานจ้าวซวินต่อประโยคจนจบแทนเขา

เฉินเสวียหมิงมองหน้าเขา แล้วพยักหน้ารับ

"คุณหานจ้าวซวิน ไปถึงแล้วให้ติดต่อกับสหายเสิ่นรั่วฉิงโดยตรงเลยนะ เธอเป็นผู้ประสานงานด้านเทคนิคของฝั่งนู้น ปัญหาทางเทคนิคทั้งหมดให้ประสานงานผ่านเธอ ผมขอรับประกันความสามารถของเธอเลย คุณต้องการอะไรก็บอกเธอได้เลย"

หานจ้าวซวินดันแว่นตา

"นักวิชาการเฉินครับ มีเรื่องหนึ่งผมต้องขอยืนยันให้แน่ชัดก่อนครับ"

"ว่ามาเลย"

"เครื่องจักรของพวกเขามาจากทางฝั่งซากุระใช่ไหมครับ?"

"ใช่"

หานจ้าวซวินครางรับในลำคอ ตบเบาๆ ลงบนกล่องเครื่องมือในมือ

"งั้นก็พอแล้วล่ะครับ"

หลี่เฉาฟังไม่เข้าใจ

"อะไรพอแล้วเหรอครับ?"

หานจ้าวซวินหันกลับมามองเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

"ทูตหลี่ครับ เครื่องจักรเตาถลุงเหล็กที่ทางฝั่งซากุระส่งออกให้ประเทศมังกรในช่วงยุคแปดสิบ เทคโนโลยีหลักๆ มาจากยามาโตะ สตีลกับฟุโซ ไอรอน แอนด์ สตีลครับ เส้นทางกระบวนการทางโลหะวิทยาของพวกมันในยุคนั้น ผมศึกษามันมาตั้งยี่สิบปีแล้วล่ะ ผมรู้ทะลุปรุโปร่งยันประเภทของนอตที่พวกมันชอบใช้เลยครับ"

เขาหิ้วกล่องเครื่องมือ เดินไปที่ทางเข้าช่องทางข้างจุดรวมพล

"ในเมื่อไม่มีพิมพ์เขียว งั้นก็ให้ของจริงมันเป็นตัวบอกเล่าเรื่องราวก็แล้วกันครับ"

หกโมงตรง

หลี่เฉาเดินนำหน้า ผู้เชี่ยวชาญทั้งสิบห้าคนเดินตามเข้าประตูมิติไปอย่างเป็นระเบียบ

แสงสีฟ้ากลืนกินทัศนวิสัยของทุกคน

ประสาทสัมผัสขาดหายไปหนึ่งวินาที

พอลืมตาขึ้น แสงแดดยุคแปดสิบก็สาดส่องเข้ามา

ตอนที่คนทั้งสิบห้าคนทยอยเดินออกจากปากถ้ำ เสิ่นรั่วฉิงที่ทนรอท่ามกลางลมหนาวมากว่าครึ่งชั่วโมงแล้วก็รีบเดินเข้ามาหา เธอตวัดสายตามองกวาดไปที่แถวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะล็อกเป้าหมายไปที่หานจ้าวซวินซึ่งยืนอยู่หัวแถวทันที

หลี่เฉาเดินเข้าไปหาเธอ "นี่คือหานจ้าวซวิน รองหัวหน้าวิศวกรสถาบันวิจัยเหล็กกล้าแห่งกรุงปักกิ่ง ดุษฎีบัณฑิตวิศวกรรมโลหะการ เชี่ยวชาญเตาถลุงเหล็กทั้งแบบโซเวียตและแบบซากุระ นักวิชาการเฉินระบุตัวมาเองเลย"

สายตาของเสิ่นรั่วฉิงจับจ้องอยู่ที่กล่องเครื่องมือสีดำในมือของหานจ้าวซวิน

"ของในกล่องนั้นคืออะไรคะ?"

"เครื่องวิเคราะห์สเปกโตรมิเตอร์ สองเครื่องครับ"

คิ้วของเสิ่นรั่วฉิงกระตุก

"แบบพกพาเหรอคะ?"

"แบบถือด้วยมือครับ สองนาทีสแกนวิเคราะห์ส่วนประกอบธาตุได้ครบทุกชนิด แม่นยำระดับ 0.001 เปอร์เซ็นต์เลยครับ"

เสิ่นรั่วฉิงไม่ได้พูดอะไรตอบ แต่ปลายนิ้วที่กำสมุดบันทึกแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เธอหันหลังขึ้นรถจี๊ป เสียงลอยมาจากหน้าต่างรถ

"ไปกันเถอะ ผู้อำนวยการเว่ยไม่ได้นอนมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะค่ะ"

ขบวนรถแล่นไปตามถนนสายมณฑลที่เป็นหลุมเป็นบ่อ นานถึงสามชั่วโมงครึ่ง

หลี่เฉานั่งอยู่เบาะหลังรถจี๊ป หานจ้าวซวินนั่งอยู่ข้างๆ เขา

ชายชราแทบจะไม่พูดอะไรเลยตลอดทาง สองมือโอบกล่องเครื่องมือไว้แน่น นานๆ ทีก็จะมองออกไปนอกหน้าต่างรถเพื่อดูทิวทัศน์บ้าง

ตอนที่รถขับผ่านพื้นที่เพาะปลูก จู่ๆ หานจ้าวซวินก็พูดขึ้นมา

"ทูตหลี่ครับ"

"ครับ?"

"เมื่อกี้ที่นักวิชาการเฉินบอกว่า เตาถลุงเหล็กแบบซากุระของโรงงานนั้น นำเข้ามาตอนปี 79 ใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับ"

"ปี 79" หานจ้าวซวินดันแว่นตา "เตาถลุงเหล็กที่ทางฝั่งซากุระส่งออกในยุคนั้น มักจะมีการตุกติกกับชิ้นส่วนหลักน่ะครับ"

หลี่เฉาหันไปมองเขา

"ตุกติกยังไงครับ?"

"ไม่ใช่การลดสเปกหรือลักไก่วัสดุหรอกนะครับ ในทางกลับกัน พวกมันมักจะจงใจเพิ่มความซับซ้อนให้กับโครงสร้างในส่วนที่ไม่ใช่จุดสำคัญต่างหากครับ เพิ่มแผ่นกั้นหลายชั้น เชื่อมรอยต่อปิดผนึกเพิ่มหลายแนว ทำให้โครงสร้างทั้งหมดดูละเอียดอ่อนและซับซ้อนจนน่าทึ่งเลยล่ะครับ"

"เพื่ออะไรล่ะครับ?"

มุมปากของหานจ้าวซวินยกขึ้น แต่มันไม่ใช่รอยยิ้ม

"เพื่อให้ผู้ซื้อเข้าใจผิดคิดว่า โครงสร้างเหล่านั้นคือส่วนหนึ่งของเทคโนโลยีหลักไงล่ะครับ พอเครื่องจักรมีปัญหา พอผู้ซื้อแกะออกมาดูก็จะเจอแต่ชั้นแล้วชั้นเล่า ซับซ้อนจนแยกไม่ออกเลยว่าส่วนไหนคือฟังก์ชันการใช้งานจริงๆ และส่วนไหนคือภาพลวงตาที่ถูกจงใจสร้างขึ้นเพื่อหลอกล่อครับ"

"พอแยกไม่ออก ก็ไม่กล้าแตะ พอไม่กล้าแตะ ก็ต้องเสียเงินจ้างช่างจากโรงงานต้นทางมาซ่อมไงครับ"

"ซ่อมทีก็สามล้านดอลลาร์สหรัฐ" หลี่เฉาต่อประโยคให้จบ

หานจ้าวซวินไม่ได้ตอบกลับ สายตาของเขาทะลุผ่านหน้าต่างรถ จับจ้องไปที่ปล่องไฟที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ไกลๆ เหล่านั้น

"เดี๋ยวถึงแล้วก็รู้เองแหละครับ"

ไม่นานนัก ขบวนรถก็มาจอดหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ของโรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่ง

เว่ยกั๋วจู้มายืนรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว

เขาเปลี่ยนชุดทำงานผ้าฝ้ายสีน้ำเงินชุดใหม่ หวีผมเรียบแปล้

แต่รอยคล้ำใต้ตาที่เห็นได้ชัดเจน ก็ฟ้องว่าเขาไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาทั้งคืน

ด้านหลังเขามีคนยืนอยู่หกคน ทุกคนสวมชุดทำงาน อายุมีตั้งแต่สามสิบต้นๆ ไปจนถึงห้าสิบกว่า หลี่เฉาเดาว่าคนพวกนี้คงเป็นบุคลากรหลักทางเทคนิคของโรงงาน

สิบห้าคนกระโดดลงมาจากรถบรรทุก จัดแถวเรียงเป็นสองหน้ากระดาน

สายตาของเว่ยกั๋วจู้กวาดมองพวกเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็กวาดมองซ้ำอีกรอบ

"นี่คือ... ทีมผู้เชี่ยวชาญพิเศษที่คุณจ้าวพูดถึงเหรอครับ?"

"ใช่ครับ" หลี่เฉาเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา "หัวหน้าวิศวกรหานจ้าวซวิน หัวหน้าทีมครับ ส่วนอีกสิบสี่ท่านก็เป็นบุคลากรทางเทคนิคระดับท็อปในแวดวงโลหะวิทยา ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเขาจะประจำการอยู่ที่โรงงานของคุณครับ"

เว่ยกั๋วจู้ยื่นมือไปหาหานจ้าวซวิน

"เว่ยกั๋วจู้ ผู้อำนวยการโรงงานครับ"

หานจ้าวซวินเปลี่ยนมือถือกล่องเครื่องมือเป็นมือซ้าย แล้วจับมือกับเขา

"หานจ้าวซวินครับ เตาถลุงเหล็กอยู่ที่ไหนครับ?"

เว่ยกั๋วจู้อึ้งไป ไม่มีการทักทายปราศรัยใดๆ ทั้งสิ้น เจอกันปุ๊บก็ถามหาเตาถลุงเหล็กเลย

"เตาถลุงเหล็กหมายเลขสองกับหมายเลขสามอยู่มุมตะวันออกเฉียงเหนือของโรงงานครับ เดี๋ยวผมพาพวกคุณไปดู"

หานจ้าวซวินปล่อยมือ "ไปดูสองเตาที่หยุดทำงานก่อน ส่วนที่ว่าปัญหาอยู่ตรงไหน คนของคุณพอจะชี้จุดให้ผมดูจากข้างนอกได้ไหมครับ?"

เว่ยกั๋วจู้หันกลับไปมองบุคลากรหลักที่อยู่ด้านหลัง

ชายชราผิวคล้ำผอมเกร็งวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่งก้าวออกมายืนข้างหน้า น้ำเสียงแหบห้าว

"ผมคือหวังเถียจู้ ช่างเทคนิคอาวุโสครับ เตาหมายเลขสองผมเคยปีนขึ้นไปตรวจดูสามครั้ง ส่วนเตาหมายเลขสามก็เคยถอดแยกชิ้นส่วนดูครั้งนึงครับ ผมรู้ดีว่าตรงไหนเสีย"