บทที่ 72 ค้นหาพารามิเตอร์ที่พวกมันซ่อนไว้ให้เจอภายใน 48 ชั่วโมง

หานจ้าวซวินมองหน้าเขา

"คุณใช่ไหม ที่วาดแบบร่างออกมาเป็นร้อยๆ แผ่นน่ะ?"

ร่างของหวังเถียจู้สั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด

เขาหันไปมองหลี่เฉา แล้วก็หันไปมองเสิ่นรั่วฉิง สุดท้ายสายตาก็กลับมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหานจ้าวซวิน

"พวกคุณ... รู้ได้ยังไงครับ?"

"ก็แล้วกัน" หานจ้าวซวินไม่ได้อธิบายอะไรให้มากความ "แบบร่างยังอยู่ไหม?"

ริมฝีปากของหวังเถียจู้สั่นระริก

"ฉีกทิ้งไปแล้วครับ"

"จำได้หรือเปล่า?"

"สลักไว้ในสมองเลยครับ"

"งั้นก็พอแล้ว ไป ขึ้นไปดูบนเตากันก่อน"

คนกลุ่มใหญ่เดินฝ่าบริเวณโรงงาน มุ่งหน้าไปยังเตาถลุงเหล็กแบบซากุระสองเตาที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือ

พอดูใกล้ๆ ยิ่งรู้สึกสะเทือนใจกว่าตอนมองจากไกลๆ เสียอีก

ช่องซ่อมบำรุงของเตาหมายเลขสามเปิดอ้าซ่า อิฐทนไฟที่บุด้านในเตาหลุดร่อนและแตกร้าวเป็นวงกว้าง มีกากเหล็กสีแดงคล้ำจับตัวแข็งอยู่รอบๆ ปากช่องปล่อยเหล็ก

นั่งร้านถูกสร้างขึ้นตั้งแต่ฐานไปจนถึงช่วงกลางของเตา แต่บนนั่งร้านกลับว่างเปล่า ไม่มีเครื่องมือ ไม่มีคน

หานจ้าวซวินยืนนิ่งอยู่ที่ฐานเตา แหงนหน้ามองขึ้นไปสามสิบวินาที

จากนั้นเขาก็นั่งยองๆ ลง แล้วเปิดกล่องเครื่องมือสีดำนั้นออก

ภายในกล่องมีอุปกรณ์โลหะสองเครื่องฝังอยู่ ขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือผู้ใหญ่เล็กน้อย ตัวเครื่องสีเทาเงิน ปลายด้านหนึ่งเป็นหัวตรวจวัด ส่วนอีกด้านเป็นหน้าจอแอลซีดีขนาดเล็ก

โลโก้แบรนด์ทั้งหมดบนตัวเครื่องถูกขัดออกจนเกลี้ยง เหลือเพียงพื้นผิวโลหะมันวาว

เว่ยกั๋วจู้ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว

สายตาของเขาถูกดึงดูดด้วยอุปกรณ์สองเครื่องนั้นอย่างไม่อาจละสายตาได้

"นี่คือ..."

"เครื่องวิเคราะห์สเปกโตรมิเตอร์ครับ" หานจ้าวซวินหยิบเครื่องหนึ่งออกมา กดสวิตช์ด้านข้าง หน้าจอสว่างขึ้น ปรากฏหน้าจอสำหรับปรับเทียบ (Calibration)

"แบบพกพาถือด้วยมือเหรอครับ?" น้ำเสียงของเว่ยกั๋วจู้เปลี่ยนไปเลย

"ใช่ครับ"

"แสดงผลลัพธ์แบบเรียลไทม์เลยเหรอครับ?"

"สแกนสองนาที ได้รายงานส่วนประกอบของธาตุทั้งหมด ความแม่นยำระดับหนึ่งในพันครับ"

มือของเว่ยกั๋วจู้ยื่นออกไปอย่างควบคุมไม่ได้ แล้วก็หยุดชะงักกลางอากาศ

นิ้วมือของเขาสั่นเทา

"ผม... ขอผมดูหน่อยได้ไหมครับ?"

หานจ้าวซวินยื่นอุปกรณ์ให้เขา

เว่ยกั๋วจู้รับมาด้วยสองมือ ราวกับกำลังประคองเด็กทารกแรกเกิด

เขาพลิกอุปกรณ์ไปมา ดูด้านหลัง ดูด้านข้าง ดูหัวตรวจวัด ดูหน้าจอ

"เครื่องนี้..." ลำคอของเขาตีบตัน "ผมเคยเห็นของคล้ายๆ กันนี้ในวารสารเทคโนโลยีฉบับหนึ่งของฝั่งซากุระครับ บทความนั้นบอกว่า อุปกรณ์แบบนี้ทั่วโลกมีแค่สามประเทศเท่านั้นที่ผลิตได้ เครื่องที่ถูกที่สุดราคาตั้งสี่แสนดอลลาร์สหรัฐแน่ะครับ"

"นั่นมันราคารุ่นเก่าแล้วครับ" หานจ้าวซวินดึงอุปกรณ์กลับมา "เครื่องนี้ดีกว่ารุ่นนั้นเป็นสิบเท่าครับ"

มือของเว่ยกั๋วจู้ว่างเปล่า แต่เขาก็ยังคงค้างท่าประคองของไว้แบบนั้นอยู่นานกว่าจะยอมวางลง

เขาหันไปมองหลี่เฉา ริมฝีปากขยับมุบมิบหลายครั้ง

"ตกลงว่าพวกคุณ... เป็นใครกันแน่ครับ?"

หลี่เฉาหันไปมองเสิ่นรั่วฉิงแวบหนึ่ง

เสิ่นรั่วฉิงก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว

"ผู้อำนวยการเว่ยคะ คำถามนั้นไม่สำคัญหรอกค่ะ สิ่งสำคัญก็คือ พวกเขาสามารถช่วยคุณซ่อมเตาได้ค่ะ"

เว่ยกั๋วจู้อึ้งไปถึงห้าวินาทีเต็ม

จากนั้นเขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ หันขวับไปหาทีมบุคลากรหลักที่อยู่ด้านหลัง

"มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่ล่ะ? ไปเปิดช่องซ่อมบำรุงเดี๋ยวนี้! ไปตรวจเช็กบันไดนิรภัยของเตาหมายเลขสองกับหมายเลขสามด้วย! เปิดไฟให้หมดทุกดวงเลย!"

คนงานหกคนหันหลังวิ่งกรูกันไปทันที

สิบนาทีต่อมา

ช่องซ่อมบำรุงของเตาหมายเลขสองถูกเปิดออกอย่างสมบูรณ์ หานจ้าวซวินพาผู้ช่วยสองคน ปีนบันไดนิรภัยเข้าไปยังช่วงกลางของตัวเตา

หวังเถียจู้เดินตามเข้าไป พลางเดินพลางชี้นิ้วบอกตำแหน่ง

"เตาลมร้อนอยู่ตรงนี้ครับ พื้นที่ที่อิฐตาข่ายเก็บความร้อนแตกละเอียดมีประมาณสองตารางเมตร ตอนนั้นผมเคยวัดดูแล้ว ความหนาของเศษที่แตกออกมามันไม่เท่ากัน ตรงที่บางที่สุดเหลือความหนาแค่หนึ่งในสามของของเดิมเองครับ"

แสงจากไฟฉายคาดหัวของหานจ้าวซวินสาดส่องไปตามผนังเตา

เขายังไม่รีบร้อนใช้เครื่องสเปกโตรมิเตอร์

เขาใช้มือลูบคลำพื้นผิวอิฐบริเวณที่แตกละเอียดก่อน แล้วก็แกะเศษอิฐชิ้นเล็กๆ ออกมาวางดูบนฝ่ามือ

"สหายเสิ่น"

เสิ่นรั่วฉิงยืนอยู่ตรงปากทางเข้าช่องซ่อมบำรุง สมุดบันทึกกางเตรียมพร้อมอยู่ในมือ

"ค่ะ"

"หมายเลขประจำรุ่นของอิฐตาข่ายนี้คืออะไรครับ? ในเอกสารทางเทคนิคของฝั่งซากุระมีบันทึกไว้ไหมครับ?"

"ในเอกสารทางเทคนิคระบุไว้แค่รหัสภายในของฝั่งซากุระว่า MR-7K ค่ะ ไม่ได้ระบุส่วนประกอบของวัสดุที่ชัดเจนและอุณหภูมิในการเผาผนึกไว้ค่ะ"

หานจ้าวซวินส่งเสียงหึในลำคอ

เขาเอาหัวตรวจวัดของเครื่องสเปกโตรมิเตอร์ไปจ่อที่พื้นผิวของเศษอิฐ แล้วกดปุ่มสแกน

วี้ง—

สองวินาที

ตัวเลขบนหน้าจอเริ่มวิ่ง

อะลูมิเนียมออกไซด์ 73.2% ซิลิคอนไดออกไซด์ 12.8% โครเมียมออกไซด์ 6.5% ไอเอิร์นออกไซด์ 2.1% และธาตุปริมาณน้อยอื่นๆ เรียงตามลำดับ

หานจ้าวซวินจ้องมองหน้าจออยู่ห้าวินาทีแล้วก็ยิ้มออกมา

"สหายเสิ่น จดไว้นะครับ"

"ว่ามาเลยค่ะ"

"ส่วนประกอบของอิฐตาข่ายก้อนนี้ เหมือนกับวัสดุทนไฟมาตรฐานที่ยามาโตะ สตีล ส่งออกไปยังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในช่วงกลางยุคเจ็ดสิบเป๊ะเลยครับ ปริมาณอะลูมิเนียมออกไซด์ต่ำเกินไป ทำให้ความต้านทานต่อการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิอย่างฉับพลัน (Thermal shock resistance) บกพร่องมาตั้งแต่เกิด อายุการใช้งานปกติไม่เกินแปดปีหรอกครับ"

เขาโยนเศษอิฐลงบนพื้น

"อิฐที่ติดตั้งตอนปี 79 มาถึงปีนี้ก็ครบหกปีพอดี ถึงไม่แตกวันนี้ วันหน้าก็ต้องแตกอยู่ดีนั่นแหละครับ"

เว่ยกั๋วจู้ยืนอยู่ตรงปากทางเข้า มือที่จับราวเหล็กอยู่มีเส้นเลือดปูดโปน

"คุณกำลังจะบอกว่า อิฐก้อนนี้มันห่วยมาตั้งแต่แรกแล้วงั้นเหรอครับ?"

"ไม่ใช่ว่ามันห่วยหรอกครับ" หานจ้าวซวินลุกขึ้นยืนจากระเบียงซ่อมบำรุง ปัดฝุ่นที่มือ "แต่เป็นเพราะทางฝั่งซากุระรู้ดีอยู่แล้วว่าอายุการใช้งานของมันมีแค่นี้ ห้าถึงแปดปี พออิฐแตก พวกคุณก็ต้องไปหาพวกเขาเพื่อขอเปลี่ยน เปลี่ยนครั้งนึงราคาเท่าไหร่ล่ะครับ?"

ลูกกระเดือกของเว่ยกั๋วจู้ขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง

"อิฐตาข่ายเสนอราคามาก้อนละสี่ร้อยดอลลาร์สหรัฐครับ ห้องเก็บความร้อนของเตาหมายเลขสองต้องเปลี่ยนใหม่ทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยก้อนครับ"

"สี่แสนแปดหมื่นดอลลาร์สหรัฐ" หานจ้าวซวินคำนวณแทนเสร็จสรรพ "บวกค่าแรงกับสิ่งที่เรียกว่าค่าบริการทางเทคนิคเข้าไป ตีเป็นตัวเลขกลมๆ ก็ไม่ต่ำกว่าหกแสนดอลลาร์สหรัฐหรอกครับ"

เว่ยกั๋วจู้ไม่ได้ตอบรับ

หานจ้าวซวินก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังเตาถลุงเหล็กหมายเลขสามแล้ว

"คุณหวังครับ วาล์วควบคุมหลักของเตาหมายเลขสามอยู่ตรงไหนครับ?"

"อยู่ตรงปลายท่อส่งลมหลัก บริเวณส่วนล่างของตัวเตาครับ มันติดขัดมาสองปีกว่าแล้ว เคยถอดเปลือกนอกออกดูครั้งนึง แต่โครงสร้างของแกนวาล์วข้างใน ดูไม่รู้เรื่องเลยครับ"

"ดูไม่รู้เรื่องก็ถูกแล้วล่ะครับ" หานจ้าวซวินมุดเข้าไปในห้องซ่อมบำรุงส่วนล่างของเตาหมายเลขสาม แสงจากไฟฉายคาดหัวสาดส่องไปตามท่อที่เต็มไปด้วยสนิมเรียงราย ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ตัววาล์วทรงสี่เหลี่ยมที่ถูกปิดตายด้วยนอตหน้าแปลนถึงสี่ชั้น

บนพื้นผิวของตัววาล์วมีแผ่นเหล็กสามแผ่นเชื่อมติดอยู่ บดบังโครงสร้างภายในจนมิดชิด

หานจ้าวซวินใช้ประแจเคาะไปที่แผ่นเหล็กชั้นนอกสุด

ป๊อกๆ

กลวง

เขาเคาะชั้นที่สอง

ป๊อกๆ

ก็ยังกลวงอยู่ดี

เว่ยกั๋วจู้กับหวังเถียจู้ต่างก็เบียดเสียดกันอยู่ข้างหลังเพื่อดู

"หัวหน้าวิศวกรหานครับ ช่างเชื่อมของพวกเราบอกว่าแผ่นเหล็กสามชั้นนี้เป็นโครงสร้างปิดผนึกแบบชิ้นเดียว ถอดไม่ได้ครับ ถ้าถอดคือพังเลย ในคู่มือการซ่อมบำรุงของฝั่งซากุระก็มีระบุไว้ว่า ห้ามบุคคลที่ไม่ได้รับอนุญาตทำการถอดประกอบโดยเด็ดขาด..."

หานจ้าวซวินไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับไป

"คุณหวังครับ รบกวนช่วยผมหน่อย เอาหัวตัดแก๊สมาตัดรอยเชื่อมของแผ่นเหล็กสามแผ่นนี้ออกให้ทีครับ"

น้ำเสียงของเว่ยกั๋วจู้เริ่มเครียด "หัวหน้าวิศวกรหานครับ ในสัญญาระบุไว้ว่า ถ้าถอดประกอบโดยพลการจะโดนปรับเงินนะครับ"

"สัญญา?" หานจ้าวซวินหันกลับมา สายตาที่มองผ่านเลนส์แว่นสายตายาวจ้องทะลุกลับมาอย่างดุดัน "ผู้อำนวยการเว่ย สัญญาฉบับนั้นยังมีความหมายอยู่อีกเหรอครับ?"

เว่ยกั๋วจู้อ้าปากค้าง

เขานึกถึงคำพูดที่จ้าวหงจวินทิ้งไว้ตอนที่หยิบเอกสารโทรสารใส่กระเป๋าไป

"ไม่ต้องเซ็น"

เว่ยกั๋วจู้ขบกรามแน่น

"เหล่าหวัง ไปเอาเครื่องเจียรมา"

การตัดใช้เวลาไปสิบห้านาที

แผ่นเหล็กทั้งสามชั้นถูกตัดเปิดออกทีละชั้นๆ แผ่นเหล็กร่วงลงพื้น เสียงดังกังวานกึกก้องไปทั่วบริเวณก้นเตาอันกว้างใหญ่

เมื่อแผ่นเหล็กชั้นสุดท้ายถูกเปิดออก ทุกคนก็ได้เห็นโครงสร้างที่แท้จริงของแกนวาล์ว

หานจ้าวซวินนั่งยองๆ อยู่ตรงนั้น แสงจากไฟฉายคาดหัวส่องสว่างเข้าไปถึงภายในตัววาล์ว

เขาเงียบไปสามวินาที

จากนั้นเขาก็ยื่นมือเข้าไป ใช้หัวตรวจวัดของเครื่องสเปกโตรมิเตอร์สแกนพื้นผิวของแกนวาล์วหนึ่งรอบ

วี้ง—

ข้อมูลปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

เขาอ่านข้อมูลจบ ก็ลุกขึ้นยืน ถอดถุงมือออก ปัดมือ

หันกลับมา เผชิญหน้ากับเว่ยกั๋วจู้และทุกคนที่อยู่ด้านหลัง

"ผู้อำนวยการเว่ยครับ โรงงานของพวกคุณโดนทางฝั่งซากุระหลอกเข้าให้แล้วล่ะครับ"

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเว่ยกั๋วจู้กระตุกวูบ

"โครงสร้างที่แท้จริงของแกนวาล์วตัวนี้เรียบง่ายมากเลยครับ หัวใจสำคัญของมันก็แค่วาล์วประตูน้ำแบบใช้สปริงดันกลับ วัสดุที่ใช้ก็แค่สเตนเลส 304 ธรรมดาๆ ของที่หาซื้อได้ทั่วไปในตลาดกิโลกรัมละไม่กี่สิบหยวนเท่านั้นเองครับ"

หานจ้าวซวินชี้ไปที่แผ่นเหล็กสามชั้นที่เพิ่งถูกตัดออก

"ไอ้สิ่งที่พวกมันเรียกว่าโครงสร้างปิดผนึกที่เชื่อมติดอยู่ข้างนอกสามชั้นเนี่ย ไม่มีชั้นไหนเลยที่มีฟังก์ชันการทำงานจริงๆ ชั้นแรกกลวง ชั้นที่สองก็กลวง ชั้นที่สามเชื่อมโครงค้ำยันประดับไว้เฉยๆ ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับแกนวาล์วเลยด้วยซ้ำ"

"ประโยชน์เพียงอย่างเดียวของพวกมัน ก็คือการทำให้พวกคุณงงตอนที่เปิดฝาครอบออกมา แล้วเจอแต่อะไรก็ไม่รู้ที่ดูไม่รู้เรื่อง จะได้คิดว่านี่คือเทคโนโลยีการปิดผนึกขั้นสูงยังไงล่ะครับ"

"แล้วก็ยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินจ้างพวกมันมาซ่อมแต่โดยดี"

ภายในห้องซ่อมบำรุงตกอยู่ในความเงียบสงัด

มีเพียงเสียงกระแสไฟฟ้าครางหึ่งๆ จากไฟฉายคาดหัวเท่านั้น

เว่ยกั๋วจู้จ้องเขม็งไปยังแผ่นเหล็กสามชั้นที่ถูกตัดออก ช่องว่างที่กลวงเปล่า โครงค้ำยันที่ไร้ประโยชน์

หวังเถียจู้ ช่างเทคนิคอาวุโสของเขา ค่อยๆ เดินเข้าไป นั่งยองๆ ลง ยื่นมือเข้าไปภายในตัววาล์ว แล้วลูบคลำสิ่งที่เรียกว่า "แกนวาล์วชิ้นส่วนหลัก" นั้น

สปริงหนึ่งตัว แผ่นปิดวาล์วหนึ่งแผ่น นอตไม่กี่ตัว

เขากำหมัดแน่น จนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ

ช่างฟิตผู้มีประสบการณ์ถึงสามสิบปี กลับถูกแผ่นเหล็กกลวงๆ สามแผ่นหลอกต้มมาถึงสองปีเต็มๆ

"สาเหตุที่แกนวาล์วติดขัดก็เรียบง่ายมากครับ" หานจ้าวซวินนั่งยองๆ ลง ใช้หัวตรวจวัดชี้ไปที่มุมหนึ่งของแผ่นปิดวาล์ว "ตรงนี้มีสิ่งแปลกปลอมสะสมอยู่ ดูจากส่วนประกอบแล้ว เป็นสนิมเหล็กกับกากแร่ผสมกันมากกว่าเก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์ครับ สเปกของแผ่นกรองในท่อส่งลมไม่ได้มาตรฐาน การใช้งานเป็นระยะเวลานานทำให้เศษฝุ่นผงหลุดรอดเข้าไปในตัววาล์ว แล้วก็ไปขัดแผ่นปิดวาล์วเอาไว้ครับ"

"แค่เปลี่ยนแผ่นกรองใหม่ ทำความสะอาดแกนวาล์วให้เรียบร้อย วาล์วตัวนี้ใช้เวลาแค่หนึ่งชั่วโมงก็สามารถกลับมาใช้งานได้ตามปกติแล้วครับ"

"หนึ่งชั่วโมง?" เสียงของเว่ยกั๋วจู้แตกพร่า

"หนึ่งชั่วโมงครับ" หานจ้าวซวินเก็บเครื่องสเปกโตรมิเตอร์ลงในกล่องเครื่องมือ ล็อกกล่อง ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเว่ยกั๋วจู้

"ผู้อำนวยการเว่ยครับ เตาถลุงเหล็กหมายเลขสามของพวกคุณที่หยุดทำงานมาสองปี สาเหตุของปัญหาที่แท้จริงก็แค่วาล์วประตูน้ำที่อุดตันกับแผ่นกรองที่ไม่ได้มาตรฐานเท่านั้นเองครับ ทางฝั่งซากุระเสนอราคาตั้งสามล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อแก้ปัญหาแค่นี้นี่แหละครับ"

เขาหิ้วกล่องเครื่องมือขึ้นมา

"ปัญหาอิฐตาข่ายของเตาหมายเลขสองอาจจะซับซ้อนกว่านี้สักหน่อย แต่หลักการก็เหมือนกันแหละครับ ทางฝั่งซากุระจงใจสร้างภาพลวงตาในการออกแบบ พารามิเตอร์ที่เป็นหัวใจสำคัญจริงๆ มีอยู่แค่สามตัวเท่านั้น"

หานจ้าวซวินดันแว่นตา สายตากวาดมองผ่านใบหน้าของเว่ยกั๋วจู้ กวาดผ่านหวังเถียจู้ และกวาดผ่านบุคลากรหลักทุกคนที่ยืนเบิกตาโพลงอยู่ด้านหลัง

"ขอเวลาผมสี่สิบแปดชั่วโมง ผมจะทำวิศวกรรมย้อนกลับ พารามิเตอร์ทั้งหมดในเตาถลุงเหล็กสองเตานี้ ที่พวกฝั่งซากุระมันซ่อนเอาไว้ ออกมาให้หมดเปลือกเลยครับ"