บทที่ 73 เปลี่ยนแปลงโรงงานเหล็กกล้าแห่งหนึ่ง

หานจ้าวซวินดันแว่นตา สายตากวาดมองผ่านใบหน้าของเว่ยกั๋วจู้ กวาดผ่านหวังเถียจู้ และกวาดผ่านบุคลากรหลักทุกคนที่ยืนเบิกตาโพลงอยู่ด้านหลัง

"ขอเวลาผมสี่สิบแปดชั่วโมง"

"ผมจะทำวิศวกรรมย้อนกลับพารามิเตอร์ทั้งหมดในเตาถลุงเหล็กสองเตานี้ ที่พวกฝั่งซากุระมันซ่อนเอาไว้ ออกมาให้หมดเปลือกเลยครับ"

ภายในห้องซ่อมบำรุง เงียบสงัดราวกับป่าช้า

ลมหายใจของเว่ยกั๋วจู้สะดุดค้าง

สี่สิบแปดชั่วโมงงั้นเหรอ?

ทำวิศวกรรมย้อนกลับเจาะทะลวงเทคโนโลยีหลักที่ทางฝั่งซากุระปิดผนึกมาเกือบสิบปีเนี่ยนะ?

เขามองดูหานจ้าวซวิน ใบหน้าที่เรียบเฉยนั้นไม่เหมือนคนที่กำลังพูดเล่นเลยสักนิด แต่มันเหมือนกับการบอกเล่าถึงความจริงที่ถูกกำหนดไว้แล้วมากกว่า

"หัวหน้าวิศวกรหานครับ..."

น้ำเสียงของเว่ยกั๋วจู้แหบแห้งราวกับถูกกระดาษทรายขัด "คุณ... คุณต้องการอะไรบ้างครับ?"

"ไฟส่องสว่างครับ"

หานจ้าวซวินเอ่ยออกมาคำหนึ่ง

"ลากอุปกรณ์ให้แสงสว่างทั้งหมดของโรงงาน มารวมไว้รอบๆ เตาถลุงเหล็กสองเตานี้ ผมต้องการให้ที่นี่สว่างไสวเหมือนตอนกลางวันเลยครับ"

"แล้วก็ไฟฟ้าด้วย ให้ทางโรงไฟฟ้าจ่ายไฟมาที่โซนนี้โดยเฉพาะ ภายในสี่สิบแปดชั่วโมง ห้ามไฟดับเด็ดขาดแม้แต่วินาทีเดียว"

"เรื่องสุดท้ายก็คือคนครับ รวบรวมช่างฟิต ช่างเชื่อม และช่างยกของที่เก่งที่สุดในโรงงานของคุณมา แบ่งเป็นสามกะ สแตนด์บายรอรับคำสั่งตลอดเวลา"

เว่ยกั๋วจู้หันขวับไป ตะโกนใส่หัวหน้าโรงปฏิบัติงานวัยสามสิบกว่าที่อยู่ด้านหลัง "ได้ยินหรือยัง! ไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย! ถ้าทำออกมาไม่ดี ฉันจะถลกหนังแกซะ!"

หัวหน้าโรงปฏิบัติงานสะดุ้งโหยง หันหลังวิ่งพุ่งออกไปทันที

หานจ้าวซวินหันไปมองทีมงานของตัวเอง

"เหล่าหลิว คุณคุมทีมที่หนึ่ง รับผิดชอบเรื่องจุดรับแรงเค้นและการกระจายตัวของวัสดุบนเปลือกนอกของเตานะ"

"เสี่ยวจาง คุณคุมทีมที่สอง เจาะจงไปที่เตาลมร้อนกับระบบส่งลม"

"คนที่เหลือตามผมไปที่ห้องควบคุมหลัก เราจะไปดึงบันทึกการทำงานและบันทึกข้อผิดพลาดที่ยังพอเหลืออยู่ของพวกเขากลับมาดูให้หมดก่อน"

"นับถอยหลังสี่สิบแปดชั่วโมง เริ่มได้เลย!"

สิ้นเสียงสั่งการ ผู้เชี่ยวชาญทั้งสิบห้าคนก็แบ่งออกเป็นสามกลุ่ม พุ่งตัวเข้าสู่โหมดการทำงานทันทีโดยไม่มีความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น

กลุ่มโรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่ง สัตว์ประหลาดยักษ์ที่หลับใหลมาเกือบสองปีแห่งนี้ ในวินาทีนี้ได้ถูกบังคับให้สูบฉีดจังหวะการเต้นของหัวใจที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ราตรีมาเยือน

แต่มุมตะวันออกเฉียงเหนือของโรงงาน กลับสว่างไสวเสียยิ่งกว่าตอนกลางวัน

ไฟสปอตไลต์กำลังวัตต์สูงนับสิบดวงสาดส่องเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง อาบไล้เตาถลุงเหล็กที่เต็มไปด้วยสนิมทั้งสองเตาจนสว่างวาบไปทั่วทั้งตัวเตา แม้กระทั่งรอยสนิมบนนอตแต่ละตัวที่ผนังเตาก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ทีมของหานจ้าวซวินทำการสำรวจภายนอกเบื้องต้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ในตอนนี้ เขากำลังพาคนอีกสองคน ห้อยโหนอยู่บนระเบียงซ่อมบำรุงกลางอากาศของเตาหมายเลขสอง ใช้เครื่องสเปกโตรมิเตอร์สแกนอิฐทนไฟที่บุด้านในเตาลมร้อนไปทีละนิ้วๆ

วี้ง—

หัวตรวจวัดของเครื่องสเปกโตรมิเตอร์แบบพกพาสัมผัสกับผิวอิฐ บนหน้าจอก็ปรากฏข้อมูลชุดยาวเหยียดที่แสดงส่วนประกอบของธาตุขึ้นมาทันที

"จดเอาไว้"

หานจ้าวซวินไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

"อะลูมิเนียมออกไซด์ เจ็ดสิบสองจุดเก้าเปอร์เซ็นต์ เซอร์โคเนียมออกไซด์ สามจุดหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ความต้านทานต่อการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิอย่างฉับพลันของอิฐก้อนนี้ต่ำกว่าก้อนเมื่อกี้ตั้งสองจุด ทางฝั่งซากุระใช้อิฐต่างลอตกันในพื้นที่ต่างกัน พวกมันกำลังควบคุมต้นทุน และก็กำลังควบคุมอายุการใช้งานของอิฐแต่ละก้อนด้วย"

เสิ่นรั่วฉิงยืนอยู่ใต้ระเบียงซ่อมบำรุง จดบันทึกลงสมุดอย่างรวดเร็ว ข้างๆ เธอ มีผู้เชี่ยวชาญหนุ่มคนหนึ่งกำลังระบายสีลงบนกระดานวาดเขียนขนาดใหญ่ ค่อยๆ เติมเต็มแผนภาพการกระจายตัวของวัสดุของเตาลมร้อนทั้งเตาด้วยปากกาสีต่างๆ

เว่ยกั๋วจู้กับช่างเทคนิคอาวุโสหวังเถียจู้ยืนอยู่ไม่ไกล ไม่พูดไม่จา ทำเพียงแค่จ้องมองเขม็งเท่านั้น

หวังเถียจู้มองดูแบบแปลนในมือของชายหนุ่มคนนั้น ริมฝีปากสั่นระริก

เขานึกถึงแบบร่างกว่าร้อยแผ่นที่ตัวเองฉีกทิ้งไปในตอนนั้น

เขาวาดมันอยู่ตั้งสามวัน อาศัยแค่ตาดู ใช้เวอร์เนียคาลิปเปอร์วัด และใช้ค้อนเคาะ

แต่ตอนนี้ คนพวกนี้ใช้เวลาแค่สามชั่วโมง ก็ได้ข้อมูลที่แม่นยำกว่าที่เขาวาดเป็นร้อยเท่า

"แผ่นกั้นชั้นแรก ตัดเลย!"

เมื่อสิ้นเสียงสั่งการของหานจ้าวซวิน ช่างเชื่อมที่สแตนด์บายรออยู่แล้วก็เปิดเครื่องเจียรทันที

เสียงตัดที่แสบแก้วหูดังขึ้น ประกายไฟแตกกระจาย

แผ่นเหล็กที่ทางฝั่งซากุระเรียกว่า "โครงสร้างซับแรงดันระดับที่หนึ่ง" แผ่นนี้ ในสายตาของเว่ยกั๋วจู้ มันคือพื้นที่หวงห้ามที่ศักดิ์สิทธิ์และล่วงละเมิดไม่ได้มาตลอดสองปีกว่า

สิบห้านาทีต่อมา รอยเชื่อมก็ถูกตัดเปิดออก

ช่างยกของสองคนออกแรงงัดแผ่นเหล็กด้วยชะแลงจนเปิดออก แล้วโยนทิ้งลงพื้นเสียงดังโครมคราม

ทุกคนต่างชะโงกหน้าเข้าไปดู

ด้านหลังแผ่นเหล็ก ว่างเปล่า

ช่องว่างที่ลึกเกือบครึ่งเมตร ข้างในนั้นนอกจากโครงค้ำยันและเศษสนิมที่สะสมฝุ่นมาสองปีแล้ว ก็ไม่มีอะไรเลย

หมัดของเว่ยกั๋วจู้กำแน่นขึ้นมาทันที

"หัวหน้าวิศวกรหาน นี่... นี่คือโครงสร้างซับแรงดันของพวกมันงั้นเหรอครับ?"

"ซับแรงดันบ้าบออะไรล่ะ" ผู้เชี่ยวชาญหนุ่มคนหนึ่งชะโงกหน้าไปมอง แล้วสบถออกมาคำหนึ่ง "นี่มันก็แค่กล่องเหล็ก ที่ยัดฉนวนกันเสียงไว้ข้างในแค่นั้นเอง"

"ตัดต่อเลย! ชั้นที่สอง!"

ภาพลวงตาตรงตัววาล์วของเตาหมายเลขสาม ถูกปอกเปลือกออกทีละชั้นๆ

เมื่อสิ่งที่เรียกว่า "ชั้นนำกระแสไฮดรอลิกความแม่นยำสูง" ชั้นสุดท้ายถูกตัดเปิดออก เผยให้เห็นแผ่นปิดวาล์วแบบสปริงที่ดูเรียบง่ายจนเข้าขั้นหยาบกระด้างอยู่ด้านใน คนงานเก่าแก่หลายสิบคนในที่นั้นต่างก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

หวังเถียจู้นั่งยองๆ ลง ยื่นมืออันหยาบกร้านออกไปลูบคลำสปริงตัวนั้น

จากนั้นเขาก็ทุบหมัดลงบนพื้น

"ไอ้พวกลูกหมาเอ๊ย!"

ชายชราร้องไห้ออกมาแล้ว

น้ำตาขุ่นมัวหยดผสมกับฝุ่นถ่านหินร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน

ความอัดอั้นตันใจตลอดสองปี ความอัปยศที่ถูกคนนอกหลอกปั่นหัวเล่นเป็นลิง ในวินาทีนี้ ล้วนแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามที่แหบพร่าจากก้นบึ้งของลำคอ!

เว่ยกั๋วจู้ยืนอยู่ข้างหลังเขา ขอบตาแดงก่ำ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น

เขามองไปที่หานจ้าวซวิน ริมฝีปากขยับอยู่นาน สองนาน แต่กลับพูดไม่ออกเลยสักคำ ทำได้เพียงโค้งคำนับให้อย่างสุดซึ้งเท่านั้น

หานจ้าวซวินรีบประคองเขาไว้

"ผู้อำนวยการเว่ย อย่าเพิ่งรีบตื่นเต้นไปครับ การรื้อออกมามันเป็นแค่ก้าวแรกเท่านั้น ตอนนี้ พวกเราจะต้องประกอบมันกลับเข้าไปใหม่ ด้วยวิธีของพวกเราเองครับ"

ภายในกองบัญชาการชั่วคราวใต้เตาถลุงเหล็ก ไฟสว่างไสว

โต๊ะสิบกว่าตัวถูกนำมาต่อกัน บนนั้นปูเต็มไปด้วยแบบแปลนโครงสร้างทางวิศวกรรมย้อนกลับที่เพิ่งวาดเสร็จหมาดๆ

หานจ้าวซวินกับทีมงานของเขาล้อมวงอยู่หน้าแบบแปลน เสียงถกเถียงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"ความหนาของผนังท่อตรงจุดนี้สามารถเพิ่มได้อีกสามมิลลิเมตร ใช้เหล็กกล้า 16Mn ของเราแทนเหล็กกล้าผสมของพวกมัน ต้นทุนจะลดลงได้สี่สิบเปอร์เซ็นต์ แถมความแข็งแรงยังเพิ่มขึ้นได้อีกสิบห้าเปอร์เซ็นต์ด้วย!"

"ไม่ได้สิ ถ้าเพิ่มความหนา พื้นที่หน้าตัดของการไหลก็จะเปลี่ยนไป ส่งผลต่อประสิทธิภาพการส่งลมนะ ผมเสนอให้ปรับสูตรโลหะผสมแทน เพิ่มสัดส่วนของธาตุโมลิบดีนัมเข้าไปจากสูตรเดิมดีกว่า"

เสิ่นรั่วฉิงยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่ง ตรงหน้าเธอไม่มีแบบแปลน มีเพียงสมุดบันทึกที่กางอยู่กับดินสอหนึ่งแท่ง

เธอก้มหน้าก้มตา ปลายดินสอขีดเขียนลงบนหน้ากระดาษอย่างรวดเร็ว สูตรการคำนวณอุณหพลศาสตร์ที่ซับซ้อนหลั่งไหลออกมาจากปลายดินสอทีละบรรทัดๆ

"สหายเสิ่น!" หานจ้าวซวินตะโกนเรียก "ช่วยผมคำนวณหน่อยสิ ถ้าพวกเราเพิ่มอุณหภูมิในท่อส่งลมหลักขึ้นอีกห้าสิบองศา ประสิทธิภาพเชิงความร้อนในโซนหลอมละลายที่ใจกลางเตาจะเพิ่มขึ้นเท่าไหร่? แล้วมันจะส่งผลต่อการสึกหรอของวัสดุทนไฟที่ผนังเตามากน้อยแค่ไหน?"

เสิ่นรั่วฉิงไม่เงยหน้าขึ้นเลยด้วยซ้ำ

"ขอเวลาสามนาทีค่ะ"

ภายในกองบัญชาการเงียบกริบลงทันที ทุกคนต่างจ้องมองไปที่เธอ

มีเพียงเสียงปลายดินสอขูดกับหน้ากระดาษดังสวบสาบเท่านั้น

สองนาทีสี่สิบเจ็ดวินาทีผ่านไป

เสิ่นรั่วฉิงหยุดเขียน

"ประสิทธิภาพเชิงความร้อนเพิ่มขึ้นสามจุดเจ็ดเปอร์เซ็นต์ค่ะ แต่การสึกหรอของอิฐทนไฟที่มีอยู่จะเพิ่มขึ้นยี่สิบสองเปอร์เซ็นต์ ซึ่งได้ไม่คุ้มเสียค่ะ เว้นเสียแต่ว่า จะเปลี่ยนอิฐตาข่ายเก็บความร้อนในเตาลมร้อนของเตาหมายเลขสองใหม่ โดยใช้วัสดุประเภทคอรันดัมที่มีอะลูมิเนียมสูง (High-alumina corundum) ถึงจะสามารถทนต่ออุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นมาได้ค่ะ"

หานจ้าวซวินตบต้นขาฉาด

"คิดเหมือนผมเป๊ะเลย!"

เมื่อท้องฟ้าทิศตะวันออกเริ่มทอแสงสีขาวรำไร แบบแปลนปรับปรุงเตาถลุงเหล็กฉบับสมบูรณ์และเป็นของใหม่เอี่ยม ก็ถูกกางแผ่ลงบนโต๊ะทำงานของเว่ยกั๋วจู้

มันไม่ใช่การคัดลอกแบบแปลนของทางฝั่งซากุระ

แต่มันคือรายงานการผ่าตัด

บนนั้นมีการใช้ปากกาสีแดงทำเครื่องหมายจุดที่มีข้อบกพร่องในการออกแบบไว้กว่าสามสิบเจ็ดจุด และโครงสร้างที่สามารถปรับให้มีประสิทธิภาพดีขึ้นได้อีกยี่สิบสองจุด ไว้อย่างชัดเจน

เว่ยกั๋วจู้ไม่ได้นอนมาทั้งคืน สองตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด แต่สภาพจิตใจของเขากลับตื่นตัวถึงขีดสุด

มือของเขาสั่นเทา ลูบคลำแบบแปลนที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของเขาแผ่นนี้ ราวกับกำลังลูบคลำสมบัติล้ำค่าที่หาที่เปรียบไม่ได้

เขาเงยหน้าขึ้น มองไปที่หานจ้าวซวินที่อดหลับอดนอนมาสองวันสองคืนเช่นเดียวกัน บนใบหน้ามีร่องรอยของความเหนื่อยล้า แต่แววตากลับเฉียบคม ลำคอของเขาตีบตัน

"หัวหน้าวิศวกรหาน... ผม... ผมขอเป็นตัวแทนของพนักงานทั้งหนึ่งพันสามร้อยคนของโรงงาน..."

"ผู้อำนวยการเว่ย อย่าเพิ่งรีบขอบคุณเลยครับ"

หานจ้าวซวินโบกมือ ขัดจังหวะเขา

เขาชี้ไปที่สูตรโลหะผสมสามจุดบนแบบแปลนที่ถูกทำเครื่องหมายพิเศษไว้

"พวกเราไม่ได้แค่รื้อมันออกมาจนเข้าใจกระจ่างแจ้งเท่านั้นหรอกนะครับ"

"ผมยังถือโอกาสแก้สูตรการผสมวัสดุไปสามจุดด้วย" ปลายนิ้วของหานจ้าวซวินกดหนักๆ ลงตรงกลางแบบแปลน น้ำเสียงหนักแน่นมั่นใจ "ไอ้ไพ่ตายที่พวกคนซากุระมันภาคภูมิใจนักหนา แท้จริงแล้วมันก็แค่ของมีตำหนิเท่านั้นแหละครับ ถ้าหลอมเหล็กตามสูตรใหม่นี่ เหล็กที่ได้ออกมาจะมีประสิทธิภาพก้าวกระโดดไปอีกหนึ่งยุคเป็นอย่างน้อยเลยล่ะครับ!"

สิ้นเสียง ช่างฝีมือระดับสูงที่อยู่เต็มห้องต่างก็พากันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความตกตะลึง เว่ยกั๋วจู้ยิ่งถึงกับเข่าอ่อน สองมือต้องยึดขอบโต๊ะไว้แน่น น้ำตาคนแก่ไหลอาบแก้ม

และตรงรอบนอกของกลุ่มคน หลี่เฉาที่ยืนดูอยู่อย่างเงียบๆ มาตลอด ก็ขยี้บุหรี่ในมือดับลงในที่สุด

เขาเดินแหวกกลุ่มคนที่กำลังตกตะลึงเข้าไป หยุดอยู่ข้างๆ เว่ยกั๋วจู้ แล้วดันแบบแปลนฉบับใหม่เอี่ยมนั้น ไปไว้ใต้ฝ่ามืออันสั่นเทาของผู้อำนวยการโรงงานเฒ่า

หลี่เฉามองดูแสงอาทิตย์ยามเช้าที่เพิ่งสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่กลับหนักแน่นดุจหินผา "ผู้อำนวยการเว่ยครับ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเราสามารถยืดหลังให้ตรงได้แล้วล่ะครับ จะไม่มีใครมาคอยบีบคอพวกเราได้อีกต่อไปแล้วครับ"