บทที่ 74 เหล็กกล้าพิเศษลอตแรกออกจากเตาแล้ว

คำพูดของเสิ่นรั่วฉิงดังกึกก้องอยู่ในโรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่งของมณฑลฉินจงยาวนานถึงสามเดือนเต็ม

สามเดือน เก้าสิบสองวัน

ล้มเหลวในการนำเหล็กออกจากเตาเจ็ดครั้ง

อุปกรณ์หลักขัดข้องสองครั้ง

ส่วนผสมมีสิ่งเจือปนเกินมาตรฐานจนต้องทิ้งทั้งเตาไปหนึ่งครั้ง

"ครั้งแรก อุณหภูมิเตาไม่ถึง เหล็กกล้าเหลวแข็งตัวติดอยู่ในเตา" เว่ยกั๋วจู้ยืนอยู่หน้าแผงควบคุม

"ครั้งที่สอง อิฐทนไฟร่วงลงมาหนึ่งก้อน ต้องทิ้งเหล็กทั้งเตา"

"ครั้งที่สาม แรงดันระบบส่งลมไม่พอ ปริมาณคาร์บอนเกินมาตรฐาน"

"เลิกนับได้แล้ว" หานจ้าวซวินขัดจังหวะเขาในตอนนั้น "ความล้มเหลวเป็นเรื่องปกติ ตอนที่พวกซากุระมาทดสอบระบบสองเตานี้ ก็ต้องทิ้งไปเป็นสิบเตาเหมือนกัน รากฐานเราแย่กว่าเขา จะต้องทิ้งหลายเตาหน่อยก็ไม่แปลกหรอก"

"หัวหน้าวิศวกรหาน ผมไม่ได้เสียดายเตาที่พังหรอกครับ" เว่ยกั๋วจู้บอก "แต่ผมกลัวว่า ต่อให้เรายอมทิ้งไปหลายเตา เราก็ยังถลุงเหล็กให้ได้ตามมาตรฐานของพวกมันไม่ได้อยู่ดี"

"ขอแค่สูตรถูกต้อง กระบวนการถูกต้อง ยังไงก็ต้องถลุงออกมาได้แน่นอน" หานจ้าวซวินตบหน้าอกรับประกัน

วันนี้ เป็นการเปิดเตาครั้งที่แปด

"อุณหภูมิหนึ่งพันหกร้อย" หวังเถียจู้จ้องเขม็งไปที่แผงหน้าปัด น้ำเสียงตึงเครียด

"ทำต่อไป" เว่ยกั๋วจู้ยืนอยู่หน้าแผงควบคุม สองมือยันขอบโต๊ะไว้

"หนึ่งพันหกร้อยสิบ"

"หนึ่งพันหกร้อยสามสิบ"

"หนึ่งพันหกร้อยห้าสิบ"

"ผู้อำนวยการ อุณหภูมิถึงแล้วครับ!" หวังเถียจู้หันกลับมา

"เปิดปากเตา!" เว่ยกั๋วจู้ยืดตัวขึ้น ตะโกนลั่น

ภายในโรงปฏิบัติงานเงียบไปหนึ่งวินาที

จากนั้น เสียงคำรามของการทำงานของแขนกลก็ดังกึกก้องจนหูอื้อ

ปากเตาเปิดออก

เหล็กกล้าเหลวสีส้มแดงทะลักทลายออกมา

อุณหภูมิสูงถึงสองพันองศาแผดเผาจนความชื้นในอากาศระเหยหายไปในพริบตา

คลื่นความร้อนปะทะเข้าใส่ใบหน้าของทุกคน

"รับไว้ให้ดี!"

"นิ่งๆ หน่อย! อย่าแกว่ง!"

"รางนำไหลโล่งสะดวกดี!"

เสียงตะโกนของคนงานปะปนไปกับเสียงคำรามของเครื่องจักร

หลี่เฉายืนอยู่นอกเส้นปลอดภัย มองดูกระแสเหล็กกล้าเหลวสีส้มแดงไหลไปตามรางนำไหลพุ่งเข้าสู่แม่พิมพ์

เขาหันไปมองเสิ่นรั่วฉิงที่อยู่ข้างๆ

เสิ่นรั่วฉิงกำเครื่องทดสอบแรงดึงวัสดุแบบพกพาที่นำมาจากโลกปัจจุบันไว้แน่น

ข้อนิ้วของเธอขาวซีด

"เก็บตัวอย่าง" เสิ่นรั่วฉิงสั่งผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ

"ครับ"

ผู้ช่วยนำตัวอย่างขนาดเล็กที่ทำให้เย็นตัวลงอย่างรวดเร็วหนีบเข้ากับเครื่องวิเคราะห์สเปกโตรมิเตอร์แบบพกพา จากนั้นก็เชื่อมต่อเข้ากับเครื่องทดสอบเอนกประสงค์ขนาดเล็ก

"ยืนยันส่วนประกอบจากสเปกตรัม เริ่มการอนุมานคุณสมบัติทางกลอย่างรวดเร็ว"

"เริ่มได้" เสิ่นรั่วฉิงกดปุ่ม

เครื่องส่งเสียงครางหึ่งๆ

ตัวเลขบนหน้าจอเริ่มวิ่ง

เสียงเครื่องจักรในโรงปฏิบัติงานยังคงดังกึกก้อง แต่คนที่อยู่รอบๆ แผงควบคุมต่างก็เงียบกริบไร้เสียงพูดคุยใดๆ

เว่ยกั๋วจู้ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้

จ้าวหงจวินก็เดินมาจากด้านหลัง มายืนอยู่เยื้องไปทางด้านหลังของเสิ่นรั่วฉิง

"ต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนครับ?" เว่ยกั๋วจู้ถาม

"สองนาทีค่ะ" สายตาของเสิ่นรั่วฉิงไม่ละไปจากหน้าจอเลย

"สองนาทีนี้ มันยาวนานยิ่งกว่าสองปีที่ผ่านมาของผมเสียอีก" เว่ยกั๋วจู้ถูมือไปมา

"ผู้อำนวยการเว่ย คุณเชื่อใจหัวหน้าวิศวกรหานไหม?" จ้าวหงจวินถาม

"เชื่อครับ" เว่ยกั๋วจู้พยักหน้า "หัวหน้าวิศวกรหานคือเสาหลักของวงการโลหะวิทยาประเทศมังกรของเราเลยนะ สูตรที่เขาให้มา ผมเชื่อครับ"

"แล้วคุณเชื่อใจคนงานในโรงงานของคุณไหม?" จ้าวหงจวินถามต่อ

"ยิ่งกว่าเชื่ออีกครับ" เว่ยกั๋วจู้ตอบ "ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา พวกเขาเฝ้าอยู่หน้าเตากันทั้งวันทั้งคืน หวังเถียจู้อาการปอดกำเริบ ไอเป็นเลือดยังไม่ยอมลงจากแนวหน้าเลย ภรรยาของหัวหน้าแผนกหม่าคลอดลูก เขายังไม่ได้ไปดูหน้าลูกที่โรงพยาบาลเลยสักครั้ง พวกเขาเอาชีวิตเข้าแลกกับเหล็กเตานี้เลยนะครับ"

"งั้นก็พอแล้ว" จ้าวหงจวินบอก "คนยังไม่แตกฉาน ใจยังไม่ยอมแพ้ เหล็กเตานี้ต้องสำเร็จแน่นอน"

"ติ๊ด"

เครื่องส่งเสียงดังขึ้นหนึ่งครั้ง

การทดสอบเสร็จสิ้น

เสิ่นรั่วฉิงยื่นมือไปจับหน้าจอหันกลับมา ให้เผชิญหน้ากับเว่ยกั๋วจู้และจ้าวหงจวิน

"ดูสิคะ" เธอพูด

บนหน้าจอปรากฏตัวเลขสีดำหนึ่งบรรทัด

ความต้านทานแรงดึง: 698 MPa

ความทนทานต่อแรงดึงสูงสุด: 812 MPa

อัตราการยืดตัว: 18%

เว่ยกั๋วจู้จ้องมองตัวเลข "698" นั้นอยู่ห้าวินาที

"สหายเสิ่นครับ" น้ำเสียงของเขาดูเลื่อนลอยเล็กน้อย "ตัวเลขนี้ มันหมายความว่ายังไงครับ?"

"ข้อกำหนดของเหล็กทำกระดูกงูเรือบรรทุกเครื่องบินคือ ความต้านทานแรงดึงต้องมากกว่าห้าร้อยห้าสิบเมกะปาสคาลค่ะ" เสิ่นรั่วฉิงอธิบาย

เว่ยกั๋วจู้พยักหน้า

"ส่วนข้อกำหนดของเหล็กทำดาดฟ้าบินคือ ต้องมากกว่าหกร้อยเก้าสิบเมกะปาสคาลค่ะ" เสิ่นรั่วฉิงพูดต่อ

ลมหายใจของเว่ยกั๋วจู้สะดุดค้าง

"เหล็กก้อนนี้ของเรา มีความต้านทานแรงดึงหกร้อยเก้าสิบแปดเมกะปาสคาลค่ะ" เสิ่นรั่วฉิงเงยหน้าขึ้น "เกินมาตรฐานของเหล็กทำดาดฟ้าเรือไปแล้วค่ะ"

เว่ยกั๋วจู้ไม่ได้พูดอะไร

เขายื่นสองมือออกไป ประคองก้อนเหล็กตัวอย่างที่เพิ่งดันออกมาจากช่องเสียบไว้ในอุ้งมือ

ก้อนเหล็กยังคงร้อนลวกมืออยู่บ้าง

เขาประคองก้อนเหล็กขนาดเท่าฝ่ามือก้อนนั้น ยืนอยู่หน้าเตาถลุงเหล็กอุณหภูมิสองพันองศา ไหล่เริ่มสั่นเทา

"ผู้อำนวยการครับ" หวังเถียจู้เรียกจากด้านข้าง

เว่ยกั๋วจู้ไม่สนใจ

เขาเอาก้อนเหล็กแนบไว้ที่หน้าอก ก้มหน้าลง หยาดน้ำตาร่วงหล่นกระทบก้อนเหล็ก และระเหยกลายเป็นไอสีขาวไปในพริบตา

"สำเร็จแล้ว" สองคำถูกเค้นออกมาจากลำคอของเว่ยกั๋วจู้

"สำเร็จแล้ว!" หวังเถียจู้ตะโกนตามเสียงดังลั่น

"จุดประทัด!"

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนดังมาจากข้างนอกโรงปฏิบัติงาน

เสียงประทัดดังเปรี้ยงปร้างรัวๆ ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วลานโรงงาน

นี่คือสิ่งที่เว่ยกั๋วจู้สั่งให้คนไปซื้อเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว

ตอนที่ซื้อเขากัดฟันพูดไว้ว่า ถ้าสำเร็จ ก็จะจุดประทัดหนึ่งหมื่นนัดให้ดังสนั่นไปทั้งโรงงาน แต่ถ้าล้มเหลว ประทัดพวกนี้เขาก็จะรับผิดชอบรับไว้บนหัวผู้อำนวยการโรงงานคนนี้เอง

ตอนนี้ ประทัดหนึ่งหมื่นนัดกำลังระเบิดเสียงดังกึกก้องอยู่ในโรงงาน

เสียงโห่ร้องยินดีของคนงานดังแว่วมาจากข้างนอก

"เหล็กออกแล้ว!"

"พวกเราถลุงมันออกมาได้เองแล้ว!"

จ้าวหงจวินยืนอยู่ด้านหลังกลุ่มคน

เขาไม่ได้ปรบมือ และไม่ได้โห่ร้องยินดี

เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น สองมือไพล่หลัง กำหมัดแน่นจนแทบจะฝังเล็บลงไปในเนื้อ

หลี่เฉายืนอยู่ข้างๆ หางตามองเห็นใบหน้าด้านข้างของจ้าวหงจวิน

นายพลวัยห้าสิบสองปีท่านนี้ ขอบตาแดงก่ำ

"ท่านนายพลจ้าวครับ" หลี่เฉาเอ่ยขึ้น

จ้าวหงจวินหันกลับมามองเขา

"หกร้อยเก้าสิบแปดเมกะปาสคาล" จ้าวหงจวินพูด "ตัวเลขนี้ ฉันจะจำไปจนวันตายเลย"

"นี่เป็นเพียงแค่ก้าวแรกครับ" หลี่เฉาบอก "เหล็กกล้าพิเศษสำเร็จแล้ว ขั้นตอนต่อไปอย่างการประกอบชิ้นส่วนตัวเรือ และกระบวนการเชื่อม ก็ยังต้องค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าวครับ"

"ฉันรู้" จ้าวหงจวินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "แต่วันนี้ ถือว่าพวกเราได้แทะกระดูกชิ้นที่แข็งที่สุดสำเร็จแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะสั่งให้คนเอาสัญญาซ่อมแซมมูลค่าสามล้านดอลลาร์สหรัฐของฝั่งซากุระไปเผาทิ้งซะเลย"

"ไม่ต้องเผาหรอกครับ" หลี่เฉายิ้ม "เก็บไว้เถอะครับ รอจนถึงวันที่เรือบรรทุกเครื่องบินของเราลงน้ำ ค่อยเอาสัญญานั้นไปใส่กรอบ แล้วแขวนประดับไว้ในหอประวัติศาสตร์ของโรงงานครับ"

จ้าวหงจวินชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่วนออกมา

"เยี่ยม! เอาตามที่คุณพูดเลย!"

เสิ่นรั่วฉิงปิดเครื่องตรวจวัด แล้วเก็บลงในกระเป๋าผ้าใบ

เธอเดินเข้าไปหาหลี่เฉา

"ฉันรวบรวมข้อมูลเสร็จแล้วค่ะ" เธอยื่นซองเอกสารกระดาษคราฟต์ให้หลี่เฉา "รวมถึงบันทึกความล้มเหลวทั้งเจ็ดครั้งในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา กราฟควบคุมอุณหภูมิ และพารามิเตอร์การปรับจูนอัตราส่วนโลหะผสม ทุกอย่างอยู่ในนี้หมดแล้วค่ะ"

"ลำบากหน่อยนะครับ" หลี่เฉารับซองเอกสารมา

"ฉันไม่ลำบากหรอกค่ะ" เสิ่นรั่วฉิงมองไปที่เว่ยกั๋วจู้ที่ยังคงปาดน้ำตาอยู่ "คนที่ลำบากคือพวกเขานั่นแหละ สามเดือนไม่ได้กลับบ้านเลย กินนอนอยู่ในโรงปฏิบัติงาน อดทนบีบค่าความคลาดเคลื่อนของการควบคุมอุณหภูมิเตาจากบวกลบสิบองศาลงมาเหลือแค่บวกลบสององศาจนได้"

"ผมจะนำของพวกนี้กลับไปโลกปัจจุบันครับ" หลี่เฉายัดซองเอกสารลงในกระเป๋าคาดอก "พอนักวิชาการซุนกับนักวิชาการเฉินเห็นข้อมูลเหล่านี้ พวกเขาจะได้รู้ถึงความมุ่งมั่นของพวกคุณครับ"

"ฝากขอบคุณพวกเขาแทนฉันด้วยนะคะ... พวกเรา ไม่ได้ทำให้พิมพ์เขียวที่พวกเขาส่งมาให้ต้องสูญเปล่าเลยค่ะ" เสิ่นรั่วฉิงกล่าว

"ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ" หลี่เฉารูดซิปกระเป๋าคาดอก "คำพูดเดิมของนักวิชาการเฉินคือ วิทยาศาสตร์ไม่มีพรมแดน แต่นักวิทยาศาสตร์มีปิตุภูมิครับ"

ในขณะที่ทุกคนกำลังดื่มด่ำกับความปีติยินดีอยู่นั้น ลุงยามเฝ้าประตูก็วิ่งกระหืดกระหอบหน้าตาตื่นเข้ามาหาเว่ยกั๋วจู้ "ผู้อำนวยการครับ! มีรถต่างชาติสองคันมาจอดที่หน้าประตูใหญ่ มีคนลงมาจากรถสี่คน หนึ่งในนั้นคือตัวแทนทานากะที่เคยมาเมื่อปีที่แล้วครับ!"