บทที่ 76 ถังเข่อซินค้นพบความเสี่ยงของการรั่วไหลของข้อมูลที่แฝงอยู่

ปี 2024 เวลาตีสองสิบสี่นาที ห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดินที่สองของฐานทัพ

ถังเข่อซินนั่งอยู่บนเก้าอี้พับโลหะ ตรงหน้ามีเครื่องเล่นเทปบันทึกเสียงรุ่นเก่าและสมุดบันทึกการโทรศัพท์ที่มีการลงวันที่ไว้สามตั้งกางอยู่

นี่คืองานประจำทุกสัปดาห์ของเธอ การสุ่มตรวจบันทึกเสียงการโทรศัพท์ออกนอกฐานทัพของเจ้าหน้าที่ทุกคน

เจ้าหน้าที่ในโครงการทั้งร้อยสามคน แต่ละคนได้รับอนุญาตให้โทรศัพท์หาครอบครัวได้สัปดาห์ละหนึ่งครั้ง ครั้งละไม่เกินสิบห้านาที การโทรศัพท์ทั้งหมดจะถูกต่อสายผ่านช่องทางที่มีการเข้ารหัส และจะมีการบันทึกเสียงตลอดการสนทนาเพื่อเก็บไว้เป็นหลักฐาน

ถังเข่อซินสวมหูฟัง แล้วกดปุ่มเล่น

ช่วงที่หนึ่ง หัวหน้าทีมขนส่งแซ่จาง โทรหาแม่ที่บ้านเกิดในมณฑลหูหนาน คุยเรื่องการเรียนของลูก ไม่มีปัญหาอะไร

ช่วงที่สอง ช่างเทคนิคสื่อสารเสี่ยวจ้าว โทรหาแฟนสาวที่ปักกิ่ง อีกฝ่ายร้องไห้ฟูมฟายอยู่สามนาทีเพราะเขาไม่ยอมโทรกลับ ไม่มีปัญหาอะไร

ช่วงที่สาม หลิวเต๋อเซิง ทีมสนับสนุนพลาธิการ หมายเลข 037 เวลาโทรออก สิบเจ็ดพฤศจิกายน เวลาสี่โมงสองนาที ผู้รับสาย: ภรรยา

เสียงหัวเราะร่าเริงของชายวัยกลางคนดังลอดมาจากหูฟัง

"…กินดีอยู่ดีจะตาย! มื้อนึงมีตั้งสามอย่าง ดีกว่าอยู่บ้านตั้งเยอะ"

"ตกลงว่าคุณย้ายไปอยู่ที่ไหนกันแน่? สองเดือนแล้วยังไม่กลับมาเลย" เสียงผู้หญิงแฝงไปด้วยความน้อยใจ

"บอกแล้วไง ว่าเป็นความลับ"

"ความลับอะไรกันเล่า คุณก็แค่คนเฝ้าโกดัง จะมีความลับอะไรได้?"

"เฮอะ อย่ามาดูถูกผมนะ จะบอกอะไรให้ งานที่ผมทำอยู่ตอนนี้เนี่ย ไม่ใช่โครงการธรรมดาๆ หรอกนะ"

นิ้วของถังเข่อซินชะงักค้างอยู่เหนือปุ่มกรอไปข้างหน้า ไม่ได้กดลงไป

"อยู่ทางชิงไห่นี่แหละ โครงการระดับชาติเลยนะ ของที่ผ่านมือผมเนี่ย ขนเข้าหุบเขาเป็นคันๆ รถเลย ของดีๆ ทั้งนั้น มีรถทหารนำขบวนให้พวกเราด้วยนะ"

ถังเข่อซินเร่งเสียงให้ดังขึ้นอีกสองระดับ

"ของดีอะไรล่ะ?"

"บอกไม่ได้ บอกไม่ได้หรอก เอาเป็นว่าผมบอกคุณไว้เลยนะ ว่าเป็นโครงการใหญ่ระดับชาติเลยล่ะ"

ถังเข่อซินกดปุ่มหยุด

เธอพลิกสมุดลงทะเบียนไปที่หน้าของหมายเลข 037 หลิวเต๋อเซิง อายุสี่สิบสามปี ผู้ดูแลโกดังทีมสนับสนุนพลาธิการ วันที่เข้าร่วมโครงการ สิบสองกันยายน ระดับความปลอดภัย ระดับ C ขอบเขตข้อมูลที่รับรู้: ขั้นตอนการขนส่งสิ่งของ (ไม่รวมรายละเอียดจุดหมายปลายทางและลักษณะของโครงการ)

เธอกรอเทปกลับ แล้วฟังซ้ำอีกรอบ

"ทางชิงไห่นี่แหละ"

"โครงการระดับชาติ"

"ขนเข้าหุบเขาเป็นคันๆ รถเลย"

"มีรถทหารนำขบวน"

คำสำคัญสี่คำ

ถังเข่อซินถอดหูฟังออก ดีดม้วนเทปออกจากเครื่อง แล้วแปะป้ายสีแดงปิดผนึก ก่อนจะวงกลมไว้ในสมุดลงทะเบียน

เธอเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง

ตีสองยี่สิบเจ็ดนาที

เธอลุกขึ้น คว้าม้วนเทปและสมุดลงทะเบียน แล้วเดินขึ้นบันไดไปทันที

ไฟในห้องทำงานของโจวเจิ้งกั๋วยังคงสว่างอยู่

ถังเข่อซินเคาะประตูสองครั้ง ไม่รอให้มีเสียงตอบรับก็ผลักประตูเข้าไปเลย

"ผอ.โจวคะ มีเรื่องแล้วค่ะ"

โจวเจิ้งกั๋วกำลังเซ็นเอกสารอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง

"ระดับไหน?"

"การแจ้งเตือนสีเหลืองค่ะ ยังไม่เข้าถึงข้อมูลแกนหลัก แต่การรวมกลุ่มของคำสำคัญประกอบกันเป็นความเสี่ยงต่อการถูกระบุตำแหน่งได้ค่ะ"

ถังเข่อซินวางม้วนเทปลงบนโต๊ะ พร้อมกับเปิดสมุดลงทะเบียน ชี้ไปที่ย่อหน้าที่ถูกวงกลมไว้

"หมายเลข 037 ฝ่ายพลาธิการ หลิวเต๋อเซิง การโทรหาครอบครัวเมื่อวันที่สิบเจ็ดพฤศจิกายน มีการพูดถึงคำอ่อนไหวสี่คำ: ชิงไห่ โครงการระดับชาติ ขนเข้าหุบเขา รถทหารนำขบวน"

โจวเจิ้งกั๋ววางปากกาลง

"เขารู้ข้อมูลมากแค่ไหน?"

"สิทธิ์การเข้าถึงระดับ C ค่ะ รับผิดชอบแค่การขนถ่ายและตรวจนับจำนวนสินค้าในโกดัง ไม่ได้สัมผัสกับสิ่งของข้างใน ไม่รู้ว่าส่งไปที่ไหน ไม่รู้ว่าโครงการมีลักษณะอย่างไร ตามระดับของเขา ข้อมูลที่เขาสามารถเข้าถึงได้ก็คือ มีของที่ต้องย้าย ขนขึ้นรถ และมีรถทหารนำทางไปค่ะ"

"แล้วเรื่องที่หลุดออกจากปากเขาพวกล่ะ?"

"เอามาปะติดปะต่อแล้วมโนเอาเองค่ะ" น้ำเสียงของถังเข่อซินถูกกดต่ำลง แต่แฝงไปด้วยความโกรธ "เขารู้ว่าตัวเองอยู่ชิงไห่ เขาเห็นรถทหารนำขบวนด้วยตาตัวเอง ส่วน 'โครงการระดับชาติ' เขาเดาเอาเองค่ะ ถ้าดูทีละข้อ มันก็ไม่ถือว่าเป็นการเปิดเผยความลับอะไร แต่ถ้าเอาทั้งสี่คำมารวมกัน..."

"เอามารวมกัน มันก็คือเข็มทิศระบุพิกัด" โจวเจิ้งกั๋วพูดต่อ

"ใช่ค่ะ ถ้ามีคนดักฟังสายนี้อยู่ สี่คำนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้นักวิเคราะห์มืออาชีพจำกัดขอบเขตการค้นหาให้แคบลงเหลือแค่หนึ่งร้อยกิโลเมตรได้แล้วค่ะ"

โจวเจิ้งกั๋วเงียบไปห้าวินาที

"ผู้รับสายคือใคร?"

"ภรรยาของเขาค่ะ ชนบทที่โจวโข่ว มณฑลเหอหนาน"

โจวเจิ้งกั๋วลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง

"เรียกตัวมา"

ยี่สิบนาทีต่อมา

หลิวเต๋อเซิงในชุดลองจอห์นยืนอยู่ภายในห้องทำงานของโจวเจิ้งกั๋ว ผมเผ้ายุ่งเหยิง เห็นได้ชัดว่าถูกลากตัวลงมาจากเตียง

เขามองดูโจวเจิ้งกั๋วและถังเข่อซินที่อยู่ตรงหน้า บนใบหน้ายังมีร่องรอยของความงัวเงียหลงเหลืออยู่

"หลิวเต๋อเซิง" โจวเจิ้งกั๋วนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ไม่ได้บอกให้เขานั่งลง "บ่ายวันที่สิบเจ็ดพฤศจิกายน คุณโทรหาภรรยา คุยอะไรกันไปบ้าง?"

ลูกกระเดือกของหลิวเต๋อเซิงขยับขึ้นลง

"ผอ.โจวครับ ผมก็แค่คุยเรื่องสัพเพเหระกับเมีย ไม่ได้พูดอะไรเลยนะครับ"

ถังเข่อซินกดปุ่มเล่นเครื่องบันทึกเสียง

"...อยู่ทางชิงไห่นี่แหละ โครงการระดับชาติเลยนะ ของที่ผ่านมือผมเนี่ย ขนเข้าหุบเขาเป็นคันๆ รถเลย..."

หลิวเต๋อเซิงเริ่มพูดตะกุกตะกัก

"ผอ... ผอ.โจวครับ ผ... ผมแค่พูดกับเมียไปส่งเดช ขี้โม้ไปหน่อย ผมไม่ได้บอกเลยนะครับว่าทำอะไร ผมไม่รู้จริงๆ ว่าพวกเรากำลังทำอะไรกันอยู่..."

"ตอนที่คุณเข้าร่วมโครงการ คุณเซ็นเอกสารอะไรไป?" ถังเข่อซินปิดเครื่องบันทึกเสียง

หลิวเต๋อเซิงอ้าปากค้าง

"ข... ข้อตกลงรักษาความลับครับ"

"ข้อสามของข้อตกลงรักษาความลับเขียนไว้ว่ายังไง? ท่องให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้"

"มะ... ห้ามเปิดเผยข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับสถานที่ทำงาน เนื้อหางาน และลักษณะของงาน... แก่บุคคลที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด หรือด้วยรูปแบบใดก็ตาม..." เสียงของหลิวเต๋อเซิงเบาลงเรื่อยๆ

"คุณบอกสถานที่กับภรรยาคุณไปหรือเปล่า?"

"บ... บอกครับ"

"บอกเนื้อหางานไปหรือเปล่า?"

"ผมไม่ได้บอกเนื้อหางานจริงๆ นะครับ! ผมไม่รู้เนื้อหางานจริงๆ ด้วยซ้ำ!"

"คุณบอกว่า 'ขนเข้าหุบเขา' นี่ถือเป็นเนื้อหางานไหม?"

หลิวเต๋อเซิงหุบปากสนิท

โจวเจิ้งกั๋วเอ่ยปากขึ้น

"หลิวเต๋อเซิง ผมขอถามคุณคำถามนึงนะ"

"เชิญครับ ผอ.โจว"

"คุณคิดว่าภรรยาคุณจะเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้คนอื่นฟังไหม?"

หลิวเต๋อเซิงชะงักไปนิดนึง แล้วก็ส่ายหน้าทันที

"ไม่หรอกครับ เธอเป็นแค่ชาวนาธรรมดาๆ คนนึง เธอจะไปเล่าให้ใครฟังได้ล่ะครับ..."

"แล้วครอบครัวฝั่งเธอจะเล่าให้ใครฟังหรือเปล่า? เพื่อนบ้านล่ะ? หัวหน้ากลุ่มสตรีในหมู่บ้านล่ะ?" ถังเข่อซินจี้ถาม

หลิวเต๋อเซิงหุบปากสนิทอีกครั้ง

โจวเจิ้งกั๋วไม่ได้ซักไซ้ต่อ เขาหยิบเอกสารแบบฟอร์มแผ่นหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก เซ็นชื่อลงไป แล้วเลื่อนไปไว้ตรงขอบโต๊ะ

"ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป สิทธิ์ในการเข้าถึงข้อมูลโครงการทั้งหมดของคุณถูกยกเลิก พรุ่งนี้เช้า จะมีคนส่งคุณกลับหน่วยงานเดิม ข้ออ้างในการกลับไปคือ: เข้าร่วมการฝึกซ้อมแจกจ่ายเสบียงทางทหารที่ชิงไห่เป็นเวลาสามเดือน สิ้นสุดภารกิจแล้ว ห้ามพูดถึงเรื่องนี้อีก"

หลิวเต๋อเซิงอ้าปากค้าง ก้าวเท้าไปข้างหน้าครึ่งก้าวแล้วก็ถอยกลับมา "ผอ.โจวครับ... ผมทำผิดพลาดครั้งใหญ่ใช่ไหมครับ?"

"ถ้าสิ่งที่คุณพูดไม่ได้มีคนอื่นได้ยิน มันก็เป็นแค่บทเรียน" น้ำเสียงของโจวเจิ้งกั๋วราบเรียบไร้อารมณ์ "แต่ถ้ามีคนได้ยิน ผลที่ตามมา มันไม่ใช่สิ่งที่คุณคนเดียวจะรับผิดชอบไหวหรอกนะ"

"กลับไปนอนซะ พรุ่งนี้เช้าหกโมงรวมพล"

หลังจากหลิวเต๋อเซิงถูกพาตัวออกไป ถังเข่อซินก็ปิดประตูลง

"เขาไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ" เธอบอก

"ฉันรู้" โจวเจิ้งกั๋วนั่งลงอีกครั้ง "พนักงานดูแลโกดังคนนึง เพิ่งเข้าโครงการมาสองเดือน คิดว่าตัวเองกำลังทำงานที่ยิ่งใหญ่ ก็เลยกลับไปคุยโวโอ้อวดกับภรรยา มันเป็นเรื่องปกติของคนเราแหละ"

"แต่ความปกติของคนเรา ไม่ใช่ข้ออ้างค่ะ"

"เพราะงั้นเขาถึงต้องไปไง" โจวเจิ้งกั๋วหยิบปากกาขึ้นมา เซ็นเอกสารตรงหน้าต่อ "พรุ่งนี้จัดประชุมด่วน จัดระเบียบการรักษาความลับใหม่ เธอเป็นคนบรรยายนะ"

ถังเข่อซินพยักหน้า แต่ยังไม่เดินออกไป

"ผอ.โจวคะ ฉันมีข้อเสนอแนะสองข้อค่ะ"

"ว่ามา"

"ข้อแรก การโทรศัพท์ออกนอกฐานทัพ ต้องเพิ่มระบบกรองคำสำคัญ ถ้าพูดคำเหล่านั้น ให้ตัดสายทันที ข้อสอง จำกัดความถี่การโทรศัพท์สำหรับระดับ C ลงครึ่งหนึ่ง และตรวจสอบเนื้อหาทั้งหมดอย่างละเอียดค่ะ"

ปากกาของโจวเจิ้งกั๋วชะงักไป

"ตรวจสอบเนื้อหาทั้งหมดอย่างละเอียด บันทึกเสียงร้อยกว่ารายการ เธอจะฟังคนเดียวหมดเลยเหรอ?"

"ฟังไม่จบก็ไม่ต้องนอนค่ะ"

โจวเจิ้งกั๋วเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง

"ฉันจะดึงคนมาช่วยเธอสองคน ระบบคัดกรองให้เริ่มใช้ตั้งแต่วันนี้เลย เรื่องความถี่ในการโทรเดี๋ยวฉันเซ็นอนุมัติให้ เธอไปคุยกับทีมสื่อสารเอาเองนะ"

"ได้ค่ะ"

ถังเข่อซินเดินไปถึงประตู แล้วจู่ๆ ก็ชะงัก

"ผอ.โจวคะ โทรศัพท์สายนั้นของหลิวเต๋อเซิงโทรออกเมื่อวันที่สิบเจ็ดพฤศจิกายนค่ะ"

"อืม"

"วันนี้วันที่ยี่สิบสามพฤศจิกายนแล้ว หกวันแล้วนะคะ"

ปากกาของโจวเจิ้งกั๋วหยุดชะงัก

หกวัน

ถ้าสายนั้นถูกดักฟังจริงๆ เวลาหกวัน มากพอที่อีกฝ่ายจะทำอะไรได้บ้าง?

ถังเข่อซินไม่ได้พูดออกมา แต่ทั้งคู่ต่างก็กำลังคำนวณบัญชีเดียวกันอยู่ในใจ