บทที่ 77 การติดต่อทางโทรศัพท์ของเขาถูกระบบดักฟังของอเมริกาจับติดแล้ว

รัฐเวอร์จิเนีย แลงลีย์

โซนสำนักงานปีกตะวันออกชั้นสามของศูนย์บัญชาการใหญ่ซีไอเอ ในเวลาตีหนึ่งยังคงมีไฟสว่างอยู่เจ็ดดวง

โคมไฟของแจ็ก แฮร์ริสัน คือดวงที่สว่างที่สุด

ตรงหน้าเขามีหน้าจอสามจอกางอยู่ ด้านซ้ายคือบันทึกการดักฟังการสื่อสารที่ส่งต่อมาจากเอ็นเอสเอ ตรงกลางคือภาพเปรียบเทียบลำดับเวลาจากดาวเทียมของพื้นที่ชิงไห่ ด้านขวาคือหน้าจอฉายภาพกระดานไวท์บอร์ดแบบเรียลไทม์

บนกระดานไวท์บอร์ด คำว่า "ความผิดปกติชิงไห่" ถูกวงด้วยปากกามาร์กเกอร์สีแดงสามวง

จากวงกลมนี้ มีเส้นห้าเส้นลากโยงไปยังจุดเชื่อมต่อห้าจุด

เส้นแรกโยงไปที่ "ความผิดปกติของไอโซโทปแร่แรร์เอิร์ธ"

เส้นที่สองโยงไปที่ "ความเปลี่ยนแปลงของความถี่ในการขนส่งกากแร่ของโรงถลุงแร่ซีหนิง"

เส้นที่สามโยงไปที่ "ขบวนรถผิดปกติที่ดาวเทียมเคเอชสิบเอ็ดถ่ายไว้ได้"

เส้นที่สี่โยงไปที่ "พื้นที่งดการใช้คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า—มีกองกำลังทหารประจำการ"

เส้นที่ห้า เพิ่งถูกเพิ่มเข้าไปเมื่อบ่ายวันนี้เอง

"ดักจับการสื่อสาร—พบคำสำคัญ: ชิงไห่ / โครงการพิเศษ / ขนส่งเข้าภูเขา / ทหารคุ้มกัน"

แจ็กยกถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบ มันเย็นชืดไปหมดแล้ว

เขาจ้องมองเส้นที่ห้าอยู่นานถึงสามนาทีเต็ม จากนั้นก็หยิบปากกาสีแดงขึ้นมา เขียนตัวเลข 67% ไว้ข้างๆ เส้นนั้น

ยังไม่พอ

หากดูแบบแยกส่วน โทรศัพท์สายนี้ที่ดักจับได้จากจุดเชื่อมต่อการสื่อสารทางทหารแห่งหนึ่งในแผ่นดินใหญ่ของจีน มีความหนาแน่นของคำสำคัญไม่น้อยเลยทีเดียว

แต่แหล่งที่มาของมันเป็นเพียงสายโทรศัพท์ติดต่อครอบครัวธรรมดาๆ คนพูดก็เห็นได้ชัดว่าเป็นแค่เจ้าหน้าที่พลาธิการระดับล่าง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความโอ้อวดและได้ใจ

การคุยโวของพนักงานดูแลโกดังคนหนึ่ง ยังไม่ถึงเกณฑ์ที่จะยกระดับความสำคัญของข่าวกรองได้

แต่แจ็กไม่เคยดูข้อมูลแบบแยกส่วน

สิ่งที่เขามองคือโครงข่าย

เขาดันเก้าอี้ถอยหลังไปครึ่งเมตร แล้วจ้องมองกระดานไวท์บอร์ดต่อไป

ห้าเส้น ห้าจุดเชื่อมต่อ กินระยะเวลาสองเดือนครึ่ง

หากหยิบยกแต่ละเส้นออกมาพิจารณาแยกกัน มันสามารถอธิบายได้เป็นสิบๆ แบบ

แต่เมื่อเส้นทั้งห้ามาบรรจบกันที่จุดเดียว คำอธิบายก็เหลือเพียงแบบเดียวเท่านั้น

ในภูเขาลูกนั้นมีบางสิ่งบางอย่างอยู่

บางสิ่งบางอย่างที่สำคัญมากๆ

สำคัญขนาดที่ต้องใช้ปืนใหญ่อากาศยานต่อสู้อากาศยานคุ้มกัน ต้องงดการใช้คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ต้องให้รถทหารนำขบวนขนส่งอย่างต่อเนื่องนานกว่าสองเดือน และยังสามารถผลิตแร่แรร์เอิร์ธที่ไม่ได้มาจากชั้นธรณีวิทยาใดๆ ที่โลกรู้จักออกมาได้ด้วย

แจ็กปิดปลอกปากกาสีแดง กลับมาที่โต๊ะทำงาน เปิดระบบสื่อสารภายใน แล้วส่งข้อความเข้ารหัสหาโรเบิร์ต

"ต้องการเข้าพบพรุ่งนี้เช้าแปดโมง ระดับ: ด่วน ข้อหารือ: ข้อเสนออัปเกรดชิงไห่โกสต์"

ส่งข้อความเสร็จ เขาก็นั่งลงอีกครั้ง เปิดแบบฟอร์มรายงานหน้าเปล่าขึ้นมา

พิมพ์ข้อความบรรทัดหนึ่งลงในช่องชื่อเรื่อง

"ชิงไห่โกสต์: คำร้องขอจัดกำลังสอดแนมภาคสนาม (ด่วน)"

ช่วงเช้าวันต่อมา

ห้องทำงานของโรเบิร์ต

ผ้าม่านถูกปิดไว้ มีเพียงโคมไฟตั้งโต๊ะเท่านั้นที่ส่องสว่าง บนโต๊ะมีรายงานความยาวแปดหน้าที่แจ็กอดหลับอดนอนพิมพ์ขึ้นมา และภาพเปรียบเทียบจากดาวเทียมอีกสามภาพวางแผ่ไว้

โรเบิร์ตพลิกอ่านจนถึงหน้าสุดท้าย ปิดรายงานลง แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"ระดับความน่าเชื่อถือล่ะ?"

"ประเมินโดยรวม อยู่ที่ 78 เปอร์เซ็นต์ครับ" แจ็กยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ เอามือไพล่หลัง "การดักจับการสื่อสารครั้งนี้คือจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้าย"

"ยืนยันต้นตอของโทรศัพท์สายนี้หรือยัง?"

"ยืนยันแล้วครับ สายนี้พ่วงอยู่ใต้จุดเชื่อมต่อของหน่วยสนับสนุนพลาธิการแห่งหนึ่งในเขตทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน คนโทรระดับต่ำมาก เนื้อหาก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับความลับแกนหลักเลย แต่เขายืนยันองค์ประกอบสำคัญสามอย่างครับ: ตำแหน่งที่ตั้งคือชิงไห่ ลักษณะโครงการเป็นระดับปฏิบัติการทางทหาร และทิศทางการขนส่งเสบียงคือมุ่งหน้าเข้าสู่เขตภูเขา"

โรเบิร์ตใช้นิ้วหัวแม่มือลูบปกรายงานไปมา

"แล้วข้อสรุปของคุณล่ะ?"

"ในหุบเขาที่ชิงไห่แห่งนั้น มีโครงการระดับความลับสูงสุดของรัฐบาลจีนอยู่ครับ" จังหวะการพูดของแจ็กไม่ช้าและไม่เร็วจนเกินไป "ความคืบหน้าของโครงการรวดเร็วกว่ารอบระยะเวลาการก่อสร้างปกติมาก ซึ่งแสดงให้เห็นว่ามันถูกจัดอยู่ในลำดับความสำคัญสูงสุดของจีนไปแล้วครับ"

"คุณตัดความเป็นไปได้เรื่องการทดลองนิวเคลียร์ออกไปแล้วใช่ไหม?"

"ตัดออกไปแล้วครับ ไม่พบความผิดปกติจากการตรวจวัดกัมมันตภาพรังสีใดๆ ข้อมูลคลื่นไหวสะเทือนก็ปกติครับ"

"อาวุธชนิดใหม่ล่ะ?"

"ถ้าเป็นการพัฒนาอาวุธ ก็ไม่จำเป็นต้องขนส่งวัสดุระดับพลเรือนจากภายนอกเข้าไปอย่างต่อเนื่องหรอกครับ ภาพถ่ายดาวเทียมแสดงให้เห็นว่า รถบรรทุกพื้นเรียบในขบวนรถมีสัดส่วนค่อนข้างสูงที่บรรทุกอุปกรณ์ทางอุตสาหกรรม ไม่ใช่ยุทโธปกรณ์ทางทหารครับ"

นิ้วของโรเบิร์ตเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ สามครั้ง

"งั้นคุณบอกผมมาสิ คุณคิดว่าในภูเขาลูกนั้นมันมีอะไรอยู่?"

แจ็กเงียบไปสองวินาที

"ผมไม่ทราบครับ"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมอีกประโยค

"และนี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกกังวลใจที่สุด ถ้าผมพอจะเดาได้ว่ามันคืออะไร ผมคงไม่มานั่งขออนุมัติส่งหน่วยภาคสนามกับคุณตรงนี้หรอกครับ"

โรเบิร์ตมองหน้าเขา

"คุณต้องการคนเท่าไหร่?"

"คนเดียวก็พอครับ"

"เวลาล่ะ?"

"ยิ่งเร็วยิ่งดีครับ ทางจีนกำลังเร่งมืออย่างเห็นได้ชัด ยิ่งปล่อยเวลาให้พวกเขาเพิ่มขึ้นอีกวัน โอกาสของเราก็จะลดน้อยลงไปอีกส่วนหนึ่งครับ"

โรเบิร์ตดันรายงานกลับไปไว้ตรงกลางโต๊ะ

"อนุมัติ"

แจ็กพยักหน้า ยื่นมือไปเก็บรายงาน

"แจ็ก"

"ครับท่าน?"

สายตาของโรเบิร์ตจ้องเขม็งมา

"ถ้าข้างในนั้นมีของสำคัญอย่างที่คุณพูดจริงๆ ล่ะก็ หน่วยปราบปรามจารชนของจีนก็คงไม่ได้มีไว้ตั้งโชว์หรอกนะ คนของคุณเข้าไปแล้ว อาจจะไม่ได้กลับออกมาอีกเลยก็ได้นะ"

"ผมทราบดีครับ" แจ็กสอดรายงานเก็บเข้าแฟ้ม "เพราะงั้นคนที่ผมเลือก ก็จะเป็นพวกที่ต่อให้ไม่ได้กลับออกมา ก็จะไม่มีวันปริปากพูดเด็ดขาดครับ"

โรเบิร์ตไม่ได้พูดอะไรอีก ทำเพียงแค่โบกมือ

แจ็กหันหลังเดินออกจากห้องไป

ตรงโถงทางเดิน เขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรออกเบอร์ภายใน

"ผมแฮร์ริสันนะ คำร้องขอจัดกำลังภาคสนามของโกสต์ชิงไห่ได้รับการอนุมัติแล้ว เริ่มขั้นตอนการคัดกรองบุคลากรได้เลย เกณฑ์คือ: พูดภาษาจีนกลางได้คล่องแคล่ว มีประสบการณ์แทรกซึมในพื้นที่ตะวันตกเฉียงเหนือของจีน ยืนยันตัวบุคคลให้ได้ภายในสี่สิบแปดชั่วโมง และส่งไปประจำการในพื้นที่ให้เรียบร้อยภายในเจ็ดสิบสองชั่วโมง"