บทที่ 78 เครือข่ายรักษาความปลอดภัยตรวจพบทอมขณะเข้าใกล้แนวปิดล้อมชั้นที่สาม (ชนต้นฉบับ)

ตอนที่หลี่เฉาก้าวออกมาจากประตูแสงสีฟ้า กู้หมิงก็มายืนรออยู่ที่ปากถ้ำแล้ว

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ?" หลี่เฉามองใบหน้าที่ตึงเครียดของกู้หมิงแล้วเอ่ยถาม

กู้หมิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำลงมาก "เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ผอ.โจวสั่งให้ทีมหลักทุกคนไปรวมตัวกันที่ห้องประชุมด่วนเลยครับ"

"ระดับไหนครับ?"

"สีแดงครับ"

หลี่เฉาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกสามส่วน

การแจ้งเตือนระดับสีแดง หมายความว่าความปลอดภัยของโครงการกำลังถูกคุกคามโดยตรง ครั้งล่าสุดที่มีการใช้การแจ้งเตือนระดับนี้ ก็คือตอนที่ประตูมิติเกิดระลอกคลื่นพลังงานครั้งที่สี่นั่นแหละ

ทั้งสองคนรีบเดินผ่านทางเดินใต้ดินของฐานทัพ ไปบังเอิญเจอเข้ากับฟางเจ๋อหย่วนที่หน้าประตูห้องประชุมพอดี เขากำลังเดินเข้าไปข้างใน

ในมือของฟางเจ๋อหย่วนกำซองเอกสารกระดาษคราฟต์แน่น สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก

พอเห็นหลี่เฉา เขาก็แค่พยักหน้าให้ แต่ไม่ได้พูดอะไร

ภายในห้องประชุมมีคนนั่งอยู่เต็มแล้ว

หลี่เฉานั่งลงที่เก้าอี้ใกล้ประตู ส่วนกู้หมิงยืนพิงกำแพงอยู่ข้างหลังเขา

"มากันครบแล้วนะ" โจวเจิ้งกั๋วเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองไปรอบๆ "หลินเวย เริ่มได้เลย"

หลินเวยหันหน้าจอแล็ปท็อปกลับมา บนหน้าจอคือภาพแสดงลำดับเวลาจากดาวเทียม ซึ่งมีเส้นทางการเคลื่อนที่สีแดงปรากฏอยู่

"รหัสเรียกขานว่า 'ทอม' เพศชาย ผิวขาว อายุระหว่างสามสิบห้าถึงสี่สิบปี เดินทางเข้าประเทศด้วยพาสปอร์ตนิวซีแลนด์ปลอม ระบุอาชีพเป็นช่างภาพอิสระ เมื่อสิบเอ็ดวันก่อนเดินทางมาถึงหลานโจว เช่ารถขับไปทางทิศตะวันตกตามทางหลวงหมายเลข G109 ค่ะ"

เธอคลิกเมาส์หนึ่งครั้ง เส้นทางการเคลื่อนที่ก็ลากยาวออกไป

"วันที่สามเดินทางถึงซีหนิง พักอยู่สองคืน วันที่ห้าเดินทางต่อไปทางตะวันตก เข้าสู่เขตไห่ซี วันที่เจ็ด รถของเขาปรากฏตัวที่ปั๊มน้ำมันห่างจากแนวปิดล้อมชั้นแรกในเขตรอบนอกของเราสี่สิบเจ็ดกิโลเมตรค่ะ"

ภายในห้องประชุมไม่มีใครส่งเสียงอะไรเลย

หลินเวยอธิบายต่อ "วันที่เก้า เขาทิ้งรถแล้วเดินเท้าเข้าสู่เขตภูเขา กล้องวงจรปิดรอบนอกของเราจับสัญญาณความร้อน (Thermal imaging signal) ของเขาได้เป็นครั้งแรกที่ระยะสามสิบเอ็ดกิโลเมตรค่ะ"

เธอเหลือบมองโจวเจิ้งกั๋วแวบหนึ่ง เมื่อได้รับสัญญาณอนุญาต ก็พูดต่อ

"จนถึงเวลาหกโมงเช้าวันนี้ ตำแหน่งของเขาอยู่ห่างจากด้านนอกของแนวปิดล้อมชั้นที่สามประมาณแปดกิโลเมตร ความเร็วในการเคลื่อนที่หกถึงแปดกิโลเมตรต่อวัน พกพาอุปกรณ์ยังชีพในป่าแบบมืออาชีพ และมีความสามารถในการเดินทางตอนกลางคืนได้ค่ะ"

ฟางเจ๋อหย่วนเป็นคนแรกที่เอ่ยถามขึ้นมา "ยืนยันแล้วใช่ไหมว่าเป็นคนของอเมริกา?"

"ยืนยันได้เกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ" หลินเวยตอบ "เวลาเข้าประเทศ เส้นทางที่เลือก จุดแวะพัก ทุกอย่างสอดคล้องกับกรอบเวลาปฏิบัติการเจ็ดสิบสองชั่วโมงของแลงลีย์อย่างแม่นยำเลยค่ะ ส่วนพาสปอร์ตนิวซีแลนด์นั่นก็เป็นของปลอมที่สถานีย่อยซีไอเอประจำแปซิฟิกใต้ชอบใช้เป็นประจำอยู่แล้วด้วยค่ะ"

ปลายปากกาของถังเข่อซินหยุดชะงัก "เขารู้ตำแหน่งที่ตั้งแน่ชัดของเราแล้วเหรอคะ?"

"ไม่แน่ใจค่ะ" หลินเวยส่ายหน้า "ดูจากเส้นทางแล้ว เขาทำเหมือนกำลังค้นหาแบบปูพรมเป็นรูปพัด ทิศทางโดยรวมถือว่าถูกต้อง แต่ไม่มีพิกัดที่แม่นยำ ฉันเดาว่าแลงลีย์น่าจะให้แค่ขอบเขตคร่าวๆ ประมาณห้าสิบถึงแปดสิบกิโลเมตรมา ให้เขามาจำกัดวงค้นหาให้แคบลงเอาเองค่ะ"

เฉินไห่ รองหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยลุกขึ้นยืน สองมือยันโต๊ะไว้

"ผอ.โจวครับ ผมขอเสนอให้ลงมือปฏิบัติการทันทีเลยครับ ดักจับตัวเขาไว้ก่อนจะถึงแนวปิดล้อมชั้นที่สาม สร้างสถานการณ์อุบัติเหตุบังหน้า แล้วพาตัวกลับมาสอบสวนครับ"

หลี่เฉาปรายตามองเฉินไห่แวบหนึ่ง แผนนี้ในแง่ของยุทธวิธีถือว่าไม่มีที่ติ จัดการได้เด็ดขาดและเฉียบขาดมาก

เสนาธิการซูจากทีมสื่อสารเอ่ยสมทบ "ผมเห็นด้วยกับความเห็นของรองเฉินครับ ยิ่งปล่อยให้เขาเข้ามาลึกอีกกิโลเมตรนึง ความเสี่ยงที่เราจะถูกเปิดโปงก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ถ้าเขาพกอุปกรณ์สื่อสารผ่านดาวเทียมมาด้วย เขาเดินไปถึงไหน แลงลีย์ก็มองเห็นถึงนั่นเลยนะครับ"

"เขาไม่ได้พกมาหรอกค่ะ" หลินเวยพูดแทรกขึ้นมา "พวกเราตั้งตาข่ายตรวจจับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าไว้ด้านนอกแนวปิดล้อมชั้นแรกแล้ว บนตัวเขาไม่มีอุปกรณ์ที่ส่งสัญญาณเชิงรุกใดๆ เลยค่ะ มีแค่เครื่องรับสัญญาณเชิงรับกับเมมโมรีการ์ดเท่านั้น"

"งั้นก็ยิ่งต้องรีบจับเลยสิครับ" เฉินไห่ขึ้นเสียงดัง "ลงมือตอนที่เขายังส่งข้อมูลกลับไปไม่ได้นี่แหละ ยังทันนะครับ"

โจวเจิ้งกั๋วไม่ปริปากพูดอะไรมาตลอด

เขาค่อยๆ รวบแฟ้มเอกสารสามฉบับตรงหน้าเข้าด้วยกัน ซ้อนเป็นตั้งเดียว แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"จับตัวมาแล้วยังไงต่อล่ะ?"

เฉินไห่อึ้งไปนิดนึง "สอบสวน ยืนยันว่าเขารู้มากแค่ไหน แล้วค่อยใช้ช่องทางทูตเนรเทศออกไป หรือไม่ก็..."

"เฉินไห่ ฉันขอเปลี่ยนคำถามใหม่นะ" โจวเจิ้งกั๋วขัดจังหวะเขา "ถ้าคุณจับเขา แลงลีย์จะมีปฏิกิริยายังไง?"

เฉินไห่ตอบไม่ได้

"เขาเป็นสายลับภาคสนาม ถ้าเขาขาดการติดต่อไปเกินยี่สิบสี่ชั่วโมง แลงลีย์ก็จะเริ่มใช้มาตรการฉุกเฉินทันที" โจวเจิ้งกั๋วใช้นิ้วสองนิ้วเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ "การเริ่มใช้มาตรการฉุกเฉินหมายความว่ายังไง? หมายความว่าพวกเขาสามารถยืนยันได้แล้วสองเรื่องน่ะสิ"

โจวเจิ้งกั๋วชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"เรื่องแรก ที่นี่มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่จริงๆ"

นิ้วที่สองชูขึ้นมา

"เรื่องที่สอง คนจีนรู้แล้วว่าพวกเขากำลังสืบอยู่"

ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงัน

"แล้วยังไงต่อล่ะ? พวกเขาจะตัดหางปล่อยวัดสายนี้ทิ้งทันที เปลี่ยนช่องทาง เปลี่ยนคน เปลี่ยนเป้าหมาย แล้วเราก็จะสูญเสียความสามารถในการคาดเดาความเคลื่อนไหวต่อไปของพวกเขาไปโดยปริยายเลยล่ะ"

มือของเฉินไห่ที่ยันโต๊ะอยู่ค่อยๆ เลื่อนกลับไป

เสนาธิการซูลองคิดตาม "ถ้างั้นเนรเทศล่ะครับ? สร้างสถานการณ์ล่วงล้ำพรมแดนแบบเนียนๆ แล้วก็ไล่คนไป ไม่ทิ้งร่องรอยให้จับได้"

"ก็เหมือนกันแหละ" โจวเจิ้งกั๋วบอก "วินาทีที่เขาถูกไล่ตะเพิดออกไป แลงลีย์ก็รู้แล้วว่าสายลับของตัวเองถูกจับได้แล้ว ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างอะไรกับจับตัวเขามาหรอก"

ฟางเจ๋อหย่วนรับช่วงต่อ "งั้นความหมายของท่านก็คือ..."

"จับตาดูเขาไว้"

แค่ห้าคำสั้นๆ ทำเอาหลายคนในห้องประชุมหันขวับมามองโจวเจิ้งกั๋วเป็นตาเดียว

"ไม่จับ ไม่เนรเทศ ไม่เข้าใกล้ ไม่ทำให้ตื่นตระหนก" จังหวะการพูดของโจวเจิ้งกั๋วเชื่องช้ามาก แต่ละคำหนักแน่นราวกับกระบองเหล็กฟาดลงบนโต๊ะ "ปล่อยให้เขาเดินต่อไป ปล่อยให้เขาดูต่อไป ปล่อยให้เขาเห็น... ในสิ่งที่เราอยากให้เขาเห็น"

หลี่เฉาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"ใช้ม่านหมอกพรางตา! ให้เขาเป็นคนพิสูจน์ให้เราดูเองว่า จุดบอดทางข้อมูลของแลงลีย์อยู่ตรงไหน"

โจวเจิ้งกั๋วหันไปมองเขา แล้วพยักหน้าให้

"หลินเวย"

"ค่ะ"

"เริ่มแผนปฏิบัติการม่านหมอกได้เลย เป้าหมายลวงสามแห่งที่เราสร้างเตรียมไว้ระหว่างด้านนอกของแนวปิดล้อมชั้นที่สอง ได้เวลาเอาออกมาใช้งานแล้ว"

หลินเวยเปิดสมุดบันทึก เห็นได้ชัดว่าเตรียมตัวมาพร้อมแล้ว "จัดเตรียมแผนงานเรียบร้อยแล้วค่ะ เป้าหมายลวงแห่งแรกตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ห่างออกไปสามสิบสี่กิโลเมตร อำพรางเป็นสถานีทดลองสกัดแร่แรร์เอิร์ธขนาดเล็ก พร้อมติดตั้งแหล่งกำเนิดความร้อนและเครื่องจำลองคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า เป้าหมายแห่งที่สองตั้งอยู่ทางทิศเหนือตรงเป๊ะห่างออกไปยี่สิบแปดกิโลเมตร อำพรางเป็นสถานีทวนสัญญาณสื่อสารทางทหาร เป้าหมายแห่งที่สามตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกห่างออกไปสี่สิบเอ็ดกิโลเมตร อำพรางเป็นค่ายขุดเจาะสำรวจทางธรณีวิทยาค่ะ"

"ความสัมพันธ์เชิงตรรกะระหว่างเป้าหมายลวงทั้งสามแห่งล่ะ?" โจวเจิ้งกั๋วถาม

"เป็นอิสระต่อกันค่ะ แต่มองจากมุมมองภายนอก จุดทั้งสามจุดบวกกับตำแหน่งของฐานทัพจริง จะก่อตัวเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าครอบคลุมพื้นที่สี่สิบกิโลเมตรพอดีค่ะ คนนอกมองเข้ามาก็จะเห็นเป็นโครงการสำรวจทางธรณีวิทยาขนาดใหญ่ ที่แต่ละจุดรับหน้าที่แตกต่างกันไปค่ะ"

"เขาจะเดินไปถึงเป้าหมายลวงแห่งไหนก่อนล่ะ?"

"คำนวณจากความเร็วและทิศทางในตอนนี้ของเขา ภายในเจ็ดสิบสองชั่วโมงเขาจะเข้าใกล้เป้าหมายแห่งแรกทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ค่ะ" หลินเวยปิดสมุดบันทึก "ฉันจะจัดคนไปสร้างร่องรอยการใช้ชีวิตและรอยล้อรถไว้รอบๆ เป้าหมายลวงนั้น เพื่อให้มันดูสมจริงที่สุดค่ะ"

เฉินไห่นั่งลงที่เดิม แต่สีหน้ายังฉายแววไม่ยอมแพ้ "ผอ.โจวครับ แล้วถ้าเขาหลบเลี่ยงเป้าหมายลวงพวกนั้นไปได้ล่ะครับ? แล้วถ้าเขามุ่งตรงดิ่งมาที่พื้นที่แกนหลักของเราเลยล่ะครับ?"

"แนวปิดล้อมชั้นที่สามคือเส้นตาย" น้ำเสียงของโจวเจิ้งกั๋วเด็ดขาดไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง "ถ้าเขาแตะต้องแนวปิดล้อมชั้นที่สามเมื่อไหร่ มันก็ไม่ใช่ปัญหาเรื่อง 'จับตาดู' อีกต่อไปแล้วล่ะ กู้หมิง"

กู้หมิงยืดตัวตรงจากกำแพง "ครับผม"

"เพิ่มความหนาแน่นของการลาดตระเวนในพื้นที่ที่อยู่ลึกกว่าแนวปิดล้อมชั้นที่สามเป็นสองเท่า ตอนกลางคืนให้เปิดใช้อินฟราเรดด้วย ถ้าเท้าของเขาเหยียบลงบนเส้นแนวปิดล้อมชั้นที่สามเมื่อไหร่ ฉันต้องรู้เรื่องภายในสามสิบวินาที"

"รับทราบครับ"

"แต่ก่อนหน้านั้น" สายตาของโจวเจิ้งกั๋วกวาดมองทุกคนอีกครั้ง "ห้ามใครหน้าไหนเข้าไปหาเขาเด็ดขาด ฉันอยากดูว่าเขาจะเดินยังไง ดูว่าเขาสนใจอะไร ดูว่าเขาหยุดอยู่ที่ไหนนานที่สุด ข้อมูลพวกนี้มีค่ามากกว่าจับคนมาเป็นร้อยเท่าซะอีก"

"เพราะสายตาของเขา ก็คือสายตาของแลงลีย์ยังไงล่ะคะ" หลินเวยเสริม "สิ่งที่เขามอง ก็คือสิ่งที่แลงลีย์อยากรู้ค่ะ"

"ถูกต้อง" โจวเจิ้งกั๋วบอก "สู้ให้คนของพวกเขาเอาใบสั่งของมาส่งให้เราถึงที่ ดีกว่าเราไปขโมยเอกสารที่แลงลีย์ตั้งเยอะ"

หลี่เฉาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ครุ่นคิดถึงการตัดสินใจนี้ ในเชิงตรรกะ ถือว่าถูกต้องที่สุดแล้ว แต่สิ่งที่เขาสนใจไม่ได้อยู่แค่รอบนอก

"ผอ.โจวครับ" เขาเอ่ยปากขึ้น

"ว่ามา"

"แล้วเรื่องประตูล่ะครับ จะทำยังไง?"

โจวเจิ้งกั๋วมองหน้าเขา

"ถ้าเขาหลบเลี่ยงเป้าหมายลวงทั้งหมด เล็ดลอดผ่านแนวปิดล้อมทั้งสามชั้นมาได้ แล้วมาถึงปากถ้ำจริงๆ" น้ำเสียงของหลี่เฉาไม่ดังนัก แต่หนักแน่นทุกถ้อยคำ "สิ่งที่เขาจะได้เห็น มันจะไม่ใช่แค่เหมืองแร่แรร์เอิร์ธแล้วนะครับ"

ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบอีกสองวินาที

โจวเจิ้งกั๋วลุกขึ้น เดินมาหยุดตรงหน้าหลี่เฉา แล้วตบไหล่เขาเบาๆ หนึ่งที

"หลี่เฉา คุณรับผิดชอบเรื่องประตู ฉันรับผิดชอบเรื่องนอกประตูเอง"

ประโยคสั้นๆ แต่เฉียบขาดชัดเจน

หลี่เฉามองสบตาโจวเจิ้งกั๋ว

ในดวงตาคู่นี้ไม่มีความลังเล ไม่มีการหวังพึ่งโชคชะตา มีเพียงความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมในการตัดสินใจของตัวเอง สมกับเป็นมือเก๋าที่ทำงานด้านข่าวกรองมาถึงสามสิบปี

"เข้าใจแล้วครับ" หลี่เฉาพยักหน้า

"เลิกประชุม" โจวเจิ้งกั๋วเก็บแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ "ทุกหน่วยจัดการให้เรียบร้อยภายในสองชั่วโมง หลินเวย ทำโปรไฟล์วิเคราะห์จิตวิทยาของทอมมาให้ฉันแบบละเอียดด้วย ฉันอยากรู้ว่าหมอนี่มีรูปแบบความคิดยังไง ชอบเจาะเข้ามาจากทางไหน และจะฮุบเหยื่อแบบไหน"

เสียงเก้าอี้เลื่อนดังขึ้น ทุกคนลุกขึ้นยืน

และในเวลานี้ ชายผู้ทำให้ทั้งฐานทัพต้องตกอยู่ในสถานะแจ้งเตือนระดับสีแดง กำลังนั่งกินบะหมี่เนื้อแกะอยู่ร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งห่างออกไปสี่สิบกิโลเมตร