บทที่ 79 เริ่มปฏิบัติการม่านหมอก

เมืองชิงหยวน

เมืองเล็กๆ บนที่ราบสูงเหนือระดับน้ำทะเลสามพันสองร้อยเมตร มีประชากรอาศัยอยู่ไม่ถึงสี่พันคน ถนนสายหลักสายเดียวพาดผ่านจากเหนือจรดใต้ สองฝั่งถนนเป็นห้องแถวชั้นเดียวที่เป็นร้านค้า สุดถนนเป็นปั๊มน้ำมัน

ทอม วิลสัน นั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของร้านบะหมี่ฮาลาลริมถนน ตรงหน้ามีบะหมี่เนื้อแกะเส้นดึงร้อนกรุ่นหนึ่งชาม กับน้ำแร่ผลิตในท้องถิ่นหนึ่งขวด

เขาสวมเสื้อแจ็กเกตกันลมสีซีดจางจากการซักหลายครั้ง สะพายเป้เดินป่าขนาดหกสิบลิตร สวมรองเท้าเดินป่าที่สึกหรออย่างหนัก ขากางเกงมีคราบโคลนแห้งกรัง บนใบหน้ามีรอยไหม้และลอกจากการโดนแดดเผา

ดูยังไงก็เป็นแค่แบ็กแพ็กเกอร์ชาวต่างชาติที่มาเดินป่าบนที่ราบสูงชิงไห่-ทิเบตเท่านั้น

ลูกค้าอีกสามโต๊ะในร้านบะหมี่ไม่มีใครหันมามองเขาสักนิด

เส้นทางบนที่ราบสูงแบบนี้ ในแต่ละปีมีแบ็กแพ็กเกอร์ชาวต่างชาติผ่านไปมาเป็นร้อยๆ คน ชาวบ้านในเมืองเห็นจนชินตาแล้ว

ทอมใช้ตะเกียบคีบบะหมี่ขึ้นมา กินอย่างช้าๆ

สายตาของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่ที่ชามบะหมี่เลย

ฝั่งตรงข้ามร้านบะหมี่คือร้านขายอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ ข้างๆ กันคือโกดัง ในโกดังมีท่อเหล็กและเหล็กฉากใหม่เอี่ยมกองอยู่เป็นจำนวนมาก ทอมกะประมาณด้วยสายตาคร่าวๆ ว่าน่าจะมีสต็อกไว้อย่างน้อยสิบตัน

เมืองเล็กๆ บนที่ราบสูงที่มีคนแค่สี่พันคน แต่ร้านฮาร์ดแวร์กลับตุนท่อเหล็กไว้ถึงสิบตันเนี่ยนะ

เขาปรายตามองร้านที่สองฝั่งตรงข้าม

ร้านขายอุปกรณ์คุ้มครองความปลอดภัยส่วนบุคคลในตู้โชว์มีหมวกนิรภัย หน้ากากกันฝุ่น และถุงมืออุตสาหกรรมแขวนเรียงรายอยู่ แบรนด์สินค้าล้วนเป็นของโรงงานรับจ้างผลิตชั้นนำในประเทศ

ถัดไปทางขวา คือซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆ ที่เพิ่งเปิดใหม่ ป้ายร้านยังสีสดไม่ซีดจาง มองทะลุกระจกเข้าไปเห็นชั้นวางของ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ไส้กรอก น้ำแร่ วางซ้อนกันเป็นลังๆ ปริมาณสต็อกสินค้ามีมากกว่าความต้องการขายปลีกในชีวิตประจำวันไปมากโข

ทอมก้มหน้าก้มตากินบะหมี่ไปหนึ่งคำ

เถ้าแก่เนี้ยร้านบะหมี่ชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัว "อิ่มไหม? เอาเนื้อเพิ่มอีกหน่อยไหม?"

"อิ่มแล้วครับ ขอบคุณครับ" ภาษาจีนกลางของทอมมีสำเนียงแปร่งๆ เล็กน้อย บางครั้งก็ออกเสียงผิดเพี้ยนไปบ้าง แต่เลือกใช้คำได้เหมือนเจ้าของภาษา "เมืองของพวกคุณดูคึกคักดีนะครับ"

เถ้าแก่เนี้ยยิ้มบางๆ "ก็เรื่อยๆ แหละค่ะ"

"ผมเพิ่งเดินข้ามเขามาจากทางใต้ เดินมาสามวันไม่เจอใครเลย เมืองพวกคุณเพิ่งตัดถนนใหม่เหรอครับ? ถนนลาดยางตอนเข้าเมืองมาดูใหม่เอี่ยมเลย"

รอยยิ้มของเถ้าแก่เนี้ยยังคงเดิม แต่ปรายตามองเขาเพิ่มขึ้นหนึ่งแวบ

"เพิ่งตัดเมื่อปีที่แล้วน่ะ รัฐบาลเขาพัฒนาพื้นที่"

"พัฒนาอะไรเหรอครับ? เหมืองแร่หรือเปล่า?"

"ไม่รู้สิ ก็แค่ตัดถนนนั่นแหละ" เถ้าแก่เนี้ยหันหลังเดินกลับเข้าครัวไป

ทอมก้มหน้ากินบะหมี่ต่อ

"ไม่รู้"

นี่คือคำว่า "ไม่รู้" ครั้งที่สี่แล้วที่เขาได้ยินในวันนี้

คนแรกคือเด็กหนุ่มปั๊มน้ำมัน ทอมถามเขาว่าในภูเขาทางทิศตะวันตกของเมืองมีทีมก่อสร้างอยู่หรือเปล่า เด็กหนุ่มตอบว่าไม่รู้

คนที่สองคือชายวัยกลางคนที่ยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าร้านฮาร์ดแวร์ ทอมถามว่าชิ้นส่วนฮาร์ดแวร์ที่นี่ขายให้ใคร ชายคนนั้นก็ตอบว่าไม่รู้ เถ้าแก่สั่งให้ตุนของไว้ก็ตุนไว้

คนที่สามคือพนักงานเก็บเงินสาวในซูเปอร์มาร์เก็ต ทอมถามว่าช่วงนี้มีทีมก่อสร้างมาซื้อของบ้างไหม หญิงสาวมองไปที่จุดใดจุดหนึ่งตรงประตูร้าน แล้วตอบกลับมาประโยคหนึ่งว่า "ไม่รู้"

สี่คน "ไม่รู้" สี่ครั้ง

ชาวบ้านในเมืองเล็กๆ ทั่วไป คงจะพูดว่า "ไม่แน่ใจ" หรือ "ไม่ได้สังเกต" หรือ "คุณไปถามคนอื่นเถอะ" คำพูดคำจาย่อมแตกต่างกันไป ปฏิกิริยาตอบสนองก็ย่อมแตกต่างกันไป

แต่คำตอบของทั้งสี่คนนี้กลับมีลักษณะร่วมกันอยู่อย่างหนึ่ง: ห้วนสั้นไร้เยื่อใย ไม่มีความลังเล ไม่มีความอยากรู้อยากเห็นเลยแม้แต่น้อย

ราวกับถูกฝึกมาอย่างดี

ทอมซดน้ำซุปบะหมี่คำสุดท้ายจนหมดเกลี้ยง วางชามลง ดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดปาก

เขาล้วงสมุดบันทึกขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็กเกต หน้าปกเป็นกระดาษคราฟต์ที่ดูเก่าคร่ำคร่า ภายในมีแผนที่เส้นทางเดินป่าที่วาดด้วยมือสอดไว้หลายแผ่น นี่คือหนึ่งในอุปกรณ์ตบตาของเขา หากมีคนมาขอเปิดดู ก็จะเห็นเป็นแค่สมุดบันทึกการเดินทางของนักท่องเที่ยวธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น

แต่เขาเปิดไปที่หน้าตรงกลางหน้าหนึ่ง ใช้ดินสอเขียนข้อความลงไปสามบรรทัด

บรรทัดแรก: R-N. Road New. ถนนใหม่

บรรทัดที่สอง: S-E. Supply Excess. เสบียงล้นเหลือ

บรรทัดที่สาม: U-S. Uniform Silence. เงียบเป็นเสียงเดียวกัน

เขียนตัวย่อสามบรรทัดเสร็จ เขาก็ขีดเส้นใต้หนึ่งเส้น แล้วเขียนคำศัพท์ภาษาอังกฤษลงไปสองคำ

Controlled Zone.

เขตควบคุม

เขาปิดสมุดบันทึก ยัดกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ

วางค่าบะหมี่ไว้บนโต๊ะ สิบห้าหยวน เขาวางเพิ่มไปอีกห้าหยวนเป็นทิป นี่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่พบเห็นได้ทั่วไปของแบ็กแพ็กเกอร์ จะไม่เป็นที่น่าสงสัยแต่อย่างใด

เดินออกจากร้านบะหมี่ ทอมก็มุ่งหน้าไปทางเหนือของถนน

ฝีเท้าไม่เร็วนัก เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุด แล้วล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปธงมนตราทิเบตริมทาง

ตอนที่เดินผ่านหน้าไปรษณีย์ หางตาของเขาก็ตวัดไปเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างหนึ่ง

บนเสาไฟฟ้าข้างๆ ไปรษณีย์ มีกล้องวงจรปิดแบบโดมความละเอียดสูงติดตั้งอยู่

เมืองเล็กๆ บนที่ราบสูงที่มีประชากรแค่สี่พันคน แต่กลับติดกล้องโดมความละเอียดสูงไว้หน้าไปรษณีย์เนี่ยนะ

เขาเดินต่อไป ไม่หยุดชะงัก ไม่เงยหน้าขึ้นมอง

เดินต่อไปอีกห้าสิบเมตร ก็เจออีกตัวหนึ่ง

ติดตั้งอยู่มุมเฉียงด้านบนเหนือประตูซูเปอร์มาร์เก็ต องศากล้องครอบคลุมพื้นที่ฝั่งเหนือของถนนทั้งสาย

ทอมจำลองแผนผังขึ้นในหัว เมื่อกี้ตอนเข้าเมืองมาจากทางทิศใต้ ตรงปั๊มน้ำมันมีหนึ่งตัว สี่แยกมีหนึ่งตัว ไปรษณีย์มีหนึ่งตัว ซูเปอร์มาร์เก็ตมีหนึ่งตัว กล้องวงจรปิดสี่ตัว ครอบคลุมถนนสายหลักทั้งสาย

ความหนาแน่นของกล้องวงจรปิดระดับนี้ ไม่ใช่มาตรฐานของตำบลเลยด้วยซ้ำ

นี่มันมาตรฐานของใจกลางเมืองระดับอำเภอชัดๆ

เขาเดินไปจนสุดถนน แกล้งทำเป็นยกกล้องถ่ายรูปวิวภูเขาไกลๆ สองสามภาพ ผ่านช่องมองภาพของโทรศัพท์มือถือ ถนนดินสายหนึ่งทอดยาวจากตัวเมืองเข้าสู่หุบเขาลึก บนพื้นถนนมีรอยล้อรถบรรทุกหนักกดทับอย่างเห็นได้ชัด เป็นรอยล้อคู่ ระยะห่างระหว่างล้อกว้าง บ่งบอกว่าเป็นรถบรรทุกขนาดใหญ่

ทอมเก็บโทรศัพท์มือถือ หันหลังเดินกลับไปทางที่พัก

ที่พักเพียงแห่งเดียวในเมืองชื่อ "เกสต์เฮาส์เกาหยวน" เป็นตึกสองชั้น มีแปดห้อง พนักงานต้อนรับเป็นชายชราวัยหกสิบกว่า ตอนลงทะเบียนเขาขอดูพาสปอร์ตด้วย

พาสปอร์ตนิวซีแลนด์ อาชีพที่ระบุไว้คือ "ช่างภาพอิสระ"

ชายชราจดเลขพาสปอร์ตลงในสมุดลงทะเบียน แล้วยื่นคืนให้

"พักกี่วันล่ะ?"

"สองสามวันครับ ผมอยากจะถ่ายรูปแถวๆ นี้ มีที่ไหนสวยๆ แนะนำบ้างไหมครับ?"

ชายชราชี้ไปทางทิศตะวันออก "ทางทิศตะวันออกมีทะเลสาบอยู่ วิวสวยดีนะ"

"แล้วทางทิศตะวันตกล่ะครับ? ผมดูในแผนที่เห็นว่าทางทิศตะวันตกมีหุบเขาอยู่"

มือของชายชราหดกลับไป

"ทางทิศตะวันตกไม่มีอะไรให้ดูหรอก ทางก็เดินลำบากด้วย"

"อ้อ" ทอมยิ้มๆ "งั้นไปทางทิศตะวันออกก็ได้ครับ"

เขารับกุญแจแล้วเดินขึ้นบันไดไป เข้าไปในห้องในสุดชั้นสอง

ปิดประตู

เขาไม่ได้เปิดไฟ

ยืนอยู่ด้านข้างหน้าต่าง แอบมองออกไปข้างนอกผ่านรอยแยกของผ้าม่าน

หน้าต่างหันหน้าออกสู่ถนนสายหลักตรงๆ จากมุมนี้ เขาสามารถมองเห็นถนนสองสายที่มุ่งหน้าเข้าออกตัวเมืองได้อย่างชัดเจน

ถนนลาดยางที่มุ่งหน้าไปทางทิศใต้—เพิ่งสร้างใหม่ ถนนสองเลนวิ่งสวนกัน ตีเส้นจราจรครบถ้วน

ถนนดินที่มุ่งหน้าเข้าสู่หุบเขาทางทิศตะวันตก—รอยล้อรถลึก บ่งบอกว่ามีการใช้งานบ่อยครั้ง

สายตาของทอมจับจ้องไปที่ถนนสายทิศตะวันตก

จากประสบการณ์ตอนอยู่ในภูเขาเมื่อสองวันก่อน พื้นที่ที่ถนนสายนั้นทอดยาวไปถึง น่าจะถูกเคลียร์พื้นที่ไว้แล้วอย่างจงใจ

ในรัศมีกว่าสิบกิโลเมตร ไม่มีคนเลี้ยงสัตว์ ไม่มีเต็นท์ ไม่มีปศุสัตว์ เป็นพื้นที่สุญญากาศที่ถูก "กวาดต้อนจนสะอาดเอี่ยมอ่อง"

ยุทธวิธีแบบนี้เขาเคยเห็นมาแล้ว เคยเห็นในอัฟกานิสถาน และเคยเห็นในอิรัก

เขตกันชนรอบนอกของฐานทัพทหาร

เขาถอยกลับมาที่โต๊ะ เปิดสมุดบันทึกอีกครั้ง และเขียนข้อความเพิ่มลงไปใต้คำว่า "Controlled Zone":

รัศมีการควบคุมประมาณสิบห้าถึงยี่สิบกิโลเมตร; จุดศูนย์กลาง: หุบเขาทางทิศตะวันตก; ระดับความปลอดภัย: สูง; รูปแบบการมีส่วนร่วมของบุคลากร: ชาวบ้านในพื้นที่น่าจะถูกเกณฑ์ไปทำงานหรือไม่ก็ถูกอพยพออกไปแล้ว

เขาปิดสมุดบันทึก รูดซิปเปิดช่องลับของกระเป๋าเป้ หยิบอุปกรณ์สีดำขนาดเท่าฝ่ามือออกมาเครื่องหนึ่ง

เครื่องสแกนคลื่นวิทยุแบบแพสซีฟ ไม่ปล่อยสัญญาณใดๆ ทั้งสิ้น ทำหน้าที่รับสัญญาณอย่างเดียว

เขาเปิดเครื่อง ปรับคลื่นความถี่ไปยังย่านความถี่ที่ใช้ในการสื่อสารทางทหารทั่วไป

หน้าจอสว่างขึ้น

สแกนไปสามสิบวินาที

ว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย

ไม่มีสัญญาณการสื่อสารทางวิทยุของทหารเลย

ในพื้นที่ที่มีรถบรรทุกหนักวิ่งเข้าออกบ่อยครั้งขนาดนี้ แต่กองทัพกลับไม่ใช้การสื่อสารทางวิทยุตามปกติเนี่ยนะ

มีความเป็นไปได้แค่สองอย่างเท่านั้น

หนึ่ง พวกเขาใช้การสื่อสารแบบใช้สาย

สอง พวกเขาไม่แม้แต่จะใช้การสื่อสารแบบใช้สายในรัศมีนี้เลยด้วยซ้ำ

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน มันก็ชี้ไปที่บทสรุปเดียวกัน: สิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างในนี้ ระดับความลับของมันทะลุเพดานโครงการทางทหารทั่วไปไปไกลลิบแล้ว

ทอมปิดเครื่องสแกน ซ่อนกลับเข้าไปในช่องลับตามเดิม

เขาล้มตัวลงนอนบนเตียง สองมือประสานรองท้ายทอย จ้องมองเพดานห้อง

สิบเจ็ดปีกับชีวิตสายลับภาคสนาม ตะวันออกกลาง เอเชียกลาง เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เขาตระเวนไปมาหมดแล้ว

เขาเห็นฐานทัพลับมาเยอะแล้ว ศูนย์วิจัยนิวเคลียร์ ห้องทดลองอาวุธชีวภาพ คลังแสงใต้ดิน

แต่วิธีการเก็บความลับของสถานที่เหล่านั้นล้วนมีร่องรอยให้สืบเสาะได้ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นการกั้นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า (Electromagnetic shielding) การลาดตระเวนของทหารยาม หรือการตั้งด่านสกัดกั้นของจุดตรวจ

แต่ที่นี่ไม่เหมือนกัน

วิธีการรักษาความลับของมันคือ—การทำให้หายไป

ไม่ใช่การสร้างกำแพงล้อมรอบความลับเอาไว้ แต่เป็นการทำให้ทุกสิ่งรอบข้างกลายเป็นเสียงพื้นหลังรบกวน (Background noise) แทน

เสบียงในเมืองคือ "พฤติกรรมทางการค้าตามปกติ" ถนนใหม่คือ "โครงการพัฒนาของรัฐบาล" ความเงียบของชาวบ้านคือ "การไม่สนใจเรื่องราวภายนอก"

ถ้าหยิบยกแต่ละเรื่องออกมาพิจารณาแยกกัน มันช่างไร้ที่ติจริงๆ

แต่พอเอามาซ้อนทับกัน ภาพจิ๊กซอว์ที่ต่อออกมาได้ก็มีเพียงภาพเดียวเท่านั้น

ที่นี่มีของชิ้นใหญ่อยู่ ของชิ้นใหญ่มากๆ

ทอมหลับตาลง

คืนนี้เขาตั้งใจจะไปทะเลสาบทางทิศตะวันออกนั่น

ไม่ใช่ว่าจะไปถ่ายรูปจริงๆ หรอก

แต่เป็นเพราะทะเลสาบทางทิศตะวันออกตั้งอยู่บนที่สูง จากจุดนั้น เขาสามารถใช้กล้องส่องทางไกลส่องไปที่ปากทางเข้าหุบเขาทางทิศตะวันตกได้ไงล่ะ