บทที่ 80 ทอมตระเวนไปทั่ว

ที่ราบสูงเหนือระดับน้ำทะเลสามพันสองร้อยเมตร น้ำค้างแข็งในยามเช้าตรู่สามารถแช่แข็งกระดูกคนจนเปราะได้ ทอมอาศัยผ้าห่มฉุกเฉินนอนหมอบซุ่มอยู่ในพุ่มไม้บนเนินเขาทางทิศตะวันออกเป็นเวลาหนึ่งคืนเต็ม

เมื่อมองผ่านกล้องส่องทางไกลกลางคืนกำลังขยายสูง หุบเขาทางทิศตะวันตกนั้นมืดสนิทราวกับหลุมที่ไร้ก้นบึ้ง

ไม่มีแสงไฟจากรถ ไม่มีแหล่งความร้อน ไม่มีแม้กระทั่งแสงสะท้อนใดๆ สะอาดเอี่ยมเสียจนผิดหลักฟิสิกส์

แต่เมื่อเวลาตีสามครึ่ง เขาดักจับการแผ่รังสีความร้อนจากเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลที่ไม่ได้ถูกปกปิดไว้ได้ชุดหนึ่ง ไม่ใช่ทางทิศตะวันตก แต่อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ห่างออกไปสามสิบสี่กิโลเมตร

ทอมเก็บกล้องส่องทางไกลกลางคืน เลียริมฝีปากที่แห้งผาก เหยื่อล่อหรือฐานทัพหลักกันแน่? เขาต้องไปดูให้เห็นกับตา

เก้าโมงเช้า ทิศตะวันตกเฉียงใต้ ห่างจากรอบนอกของค่ายสำรวจทางธรณีวิทยารหัส "เป้าหมายลวงหมายเลขหนึ่ง" สามกิโลเมตร

รถตู้หงกวงสภาพเก่าซอมซ่อคันหนึ่งจอดอยู่ริมถนนดิน กระโปรงท้ายรถเปิดอ้าออก ตั้งเป็นแผงขายเจียนปิ่งกั่วจื่อ

บริเวณกลางไหล่เขาที่อยู่ห่างจากแผงลอยออกไปสองร้อยเมตร กล้องวงจรปิดที่ถูกพรางตัวให้ดูเหมือนตอไม้แห้งกำลังส่งภาพแบบเรียลไทม์กลับไปยังรถบัญชาการสื่อสารคันหนึ่ง

กู้หมิงจ้องมองหน้าจอ คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นปมแน่น

"หลินเวย เธอไปหาไอ้งั่งนี่มาจากไหนเนี่ย?" กู้หมิงกดเครื่องมือสื่อสาร เสียงลอดไรฟันออกมา "ในมือเขามันที่ปาดแป้งหรือเกรียงฉาบปูนของช่างก่อสร้างกันแน่? ปาดแป้งซะกลายเป็นจานบินไปแล้วนั่น!"

เสียงที่ราบเรียบไร้อารมณ์ของหลินเวยดังมาจากช่องสัญญาณสื่อสาร "สายลับที่เตรียมไว้แต่แรกเกิดลำไส้อักเสบเฉียบพลันกะทันหัน นี่คือหน้าตาแบบชาวเอเชียธรรมดาๆ คนเดียวที่พอจะหาได้ภายในสามนาที ถ้าคุณไม่พอใจ ฉันจะสั่งปลดเขาเดี๋ยวนี้เลย แล้วคุณก็ไปทำเจียนปิ่งสูตรต้นตำรับเองละกันค่ะ"

หลี่เฉานั่งอยู่ข้างกู้หมิง ในมือถือกระติกน้ำร้อน จ้องหน้าจอแล้วหัวเราะร่วนออกมา

"เหล่ากู้ ใจเย็นๆ น่า คุณดูจังหวะตอกไข่ของเขาสิ ตอกมือเดียว เปลือกไข่ร่วงลงไปในเถ้าเตาหมดแล้ว นั่นแหละรสชาติของแผงลอยริมทางแบบออริจินัลขนานแท้เลยนะ"

"จะไม่ให้ผมรีบได้ไงล่ะครับ!" กู้หมิงชี้ไปที่มุมหน้าจอ "ทอมอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงห้าสิบเมตรแล้วนะ! ถ้าไอ้หมอนี่เคยตระเวนกินเจียนปิ่งของแท้มาล่ะก็ แค่เห็นก็ชักปืนยิงได้เลยนะ!"

บนหน้าจอ ทอมในชุดแจ็กเกตกันลม สะพายเป้เดินป่าใบเขื่อง กำลังเดินโขยกเขยกมาตามถนนดิน

หน่วยจู่โจมที่ปลอมตัวเป็นพ่อค้าเหงื่อแตกพลั่ก เห็นได้ชัดว่าเขาได้ยินรายงานการเข้าใกล้ของทอมจากหูฟังที่ซ่อนอยู่ มือของเขาสั่นเทา แป้งเครปที่เพิ่งพลิกด้านส่งเสียงฉ่าแล้วฉีกขาดเป็นสองท่อนตรงกลาง

หน่วยจู่โจมอึ้งไปสองวินาที เลยตามเลยคว้าต้นหอมซอยกับผักดองกำใหญ่โปะทับลงบนรอยแยกอย่างแรง หวังจะปกปิดสถานที่เกิดเหตุ

ทอมเดินมาถึงหน้าแผงลอย

เขาหยุดเดิน สายตากวาดมองป้ายทะเบียนรถตู้หงกวงอย่างแนบเนียน ก่อนจะเหลือบมองมือที่เต็มไปด้วยรอยด้านของพ่อค้า มือคู่นี้มีรอยด้านหนาตรงง่ามนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ ถ้าไม่จับพลั่วมาทั้งปี ก็ต้องจับปืนมาตลอด

"เถ้าแก่" ทอมพูดภาษาจีนกลางด้วยสำเนียงที่แปร่งหู "เอาที่นึงครับ ขอเผ็ดๆ"

"ได้เลยครับ!" หน่วยจู่โจมดัดเสียงให้แหบห้าว คว้าแปรงมาทาซอสพริกน้ำมันสีแดงลงบนแผ่นแป้งที่ขาดรุ่งริ่งนั่นอย่างเอาเป็นเอาตาย

ในรถวงจรปิด กู้หมิงยกมือขึ้นกุมขมับ

"จบกัน นั่นมันซอสพริกสูตรพิเศษที่ฝ่ายพลาธิการสกัดมาจากพริกปีศาจ เดิมทีตั้งใจจะเอาไว้ให้หน่วยลาดตระเวนกลางคืนกินแก้หนาวกับแก้ง่วง แค่ช้อนเดียวก็ทำเอาหัวเปิดได้แล้ว แต่นี่เขาฟาดไปซะครึ่งแผ่น!"

หลี่เฉาชะโงกหน้าเข้าใกล้หน้าจอ "เขาม้วนแล้วล่ะ ปาท่องโก๋มีตั้งเยอะตั้งแยะ เขาดันตาดีไปหยิบเอาปาท่องโก๋ครึ่งท่อนที่ยังทอดไม่สุกมาหักยัดใส่เข้าไปอีก"

บนหน้าจอ หน่วยจู่โจมเอาวัตถุที่มองไม่ออกว่าหน้าตาเดิมเป็นยังไงนั่นใส่ถุงพลาสติก แล้วยื่นให้ทอม "สองหยวนห้าเหมาครับ"

ทอมล้วงเศษเงินสามหยวนออกมาวางลงในกล่องเหล็ก เขาไม่ได้รีบเดินจากไป แต่ยืนอยู่ข้างแผงลอย กัดเข้าไปคำโต

รสชาติเฝื่อนๆ ของแป้งดิบ ความเผ็ดร้อนระดับระเบิดภูเขาเผากระท่อมของพริกปีศาจ ผสมผสานกับเปลือกไข่ที่คลุกเคล้าเถ้าเตา ระเบิดกระจายในช่องปากของทอมทันที

ใบหน้าของทอมแดงก่ำขึ้นมาทันตาเห็น

แต่เขาไม่กะพริบตาเลยแม้แต่นิดเดียว พยายามเคี้ยวอย่างยากลำบากอยู่สองครั้ง แล้วกลืนมันลงไปอย่างฝืนทน

"เป็นไงบ้างครับ?" หน่วยจู่โจมจ้องมองเขาเขม็ง

ทอมสูดปากสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วยกนิ้วโป้งให้

"Very good! อร่อยมาก! อาหารประเทศมังกรของคุณ รสชาติถึงใจจริงๆ!"

ในรถวงจรปิด กู้หมิงพ่นน้ำชาในปากใส่หน้าจอ

"ไอ้ฝรั่งนี่ต่อมรับรสพังไปแล้วรึไง?"

"ถ้าต่อมรับรสพัง หน้าก็คงไม่แดงเพราะความเผ็ดหรอกครับ" หลี่เฉาไม่หัวเราะ สายตาจับจ้องไปยังทิศทางที่ทอมเดินจากไปบนหน้าจอ

ทอมหิ้วเจียนปิ่งครึ่งชิ้นนั้น เดินไปพลางสูดปากซี้ดซ้าดเพราะความเผ็ดไปพลาง

สายตาของเขามองเลยแผงลอยไป จับจ้องยังโครงแท่นขุดเจาะและบ้านพักหลังคาเหล็กสีสันสดใสที่มองเห็นลางๆ ในหุบเขาไกลออกไป

นั่นคือจุดศูนย์กลางของแหล่งกำเนิดความร้อน

เขาไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ ทำเพียงล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา แกล้งทำเป็นถ่ายรูปวิวทิวทัศน์ กดถ่ายรูปความละเอียดสูงไปสิบกว่าภาพรวด แล้วก็หันหลังเดินจากไป

ในอีกสี่สิบแปดชั่วโมงต่อมา ทอมทำตัวราวกับเป็นวิญญาณที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

เขาตามเบาะแสที่หลินเวยจงใจทิ้งไว้อย่างแยบยล จาก "ค่ายธรณีวิทยา" ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ คลำทางไปจนถึง "สถานีฐานสื่อสาร" ทางทิศเหนือ และสุดท้ายก็อ้อมไปถึง "โครงการชลประทาน" ทางทิศตะวันออก

ในทุกๆ สถานที่ เขาใช้ทั้งการบันทึกภาพความร้อน และแม้กระทั่งเก็บตัวอย่างขยะสิ่งของเครื่องใช้จากรอบนอกค่ายพักกลับไปด้วย

พลบค่ำวันที่สาม ณ ฐานทัพโลกปัจจุบัน ห้องประชุมชั้นใต้ดินที่สอง

ตอนที่หลี่เฉาผลักประตูเข้าไป บรรยากาศภายในห้องประชุมค่อนข้างผ่อนคลาย

หลินเวยกำลังรายงานผลงานให้โจวเจิ้งกั๋วฟัง

"เป้าหมายได้ทำการสอดแนมเป้าหมายลวงทั้งสามแห่งอย่างละเอียดในรอบสี่สิบแปดชั่วโมงที่ผ่านมาค่ะ เขาใช้เวลาอยู่รอบนอกของโครงการชลประทานนานที่สุด และเก็บตัวอย่างดินไปห้าตัวอย่างค่ะ"

หลินเวยดึงเส้นทางการเคลื่อนที่ของทอมขึ้นมาบนหน้าจอ เส้นสีแดงสามเส้นวาดเป็นรูปสามเหลี่ยมขนาดใหญ่บนแผนที่

"เขาสำรวจทั้งสามจุดนี้จนทะลุปรุโปร่งแล้ว เหยื่อล่อคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าของเราประสบความสำเร็จในการรบกวนการตัดสินใจของเขา ตอนนี้จุดศูนย์กลางการค้นหาของเขาเบนเข็มออกจากหุบเขาจริงไปอย่างสิ้นเชิงแล้วค่ะ"

เฉินไห่นั่งอยู่ข้างๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบ "สมกับเป็นสายลับภาคสนามจริงๆ โดนสถานีฐานปลอมไม่กี่แห่งหลอกซะหัวปั่นเลย ผอ.โจวครับ แผนม่านหมอกนี่ได้ผลชะงัดนัก ตอนนี้ในหัวเขาคงมีแต่สถานีปลอมสามแห่งนั้นเต็มไปหมดแน่ๆ ครับ"

โจวเจิ้งกั๋วไม่ได้พูดอะไร สายตาของเขาจับจ้องไปยังรูปสามเหลี่ยมขนาดใหญ่บนแผนที่ตลอดเวลา

"เขาส่งข้อมูลข่าวกรองไปหรือยัง?" โจวเจิ้งกั๋วถาม

"ส่งแล้วค่ะ" หลินเวยรัวแป้นพิมพ์ "เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เขาส่งรายงานสรุปแบบเข้ารหัสกลับไปที่แลงลีย์ผ่านสถานีทวนสัญญาณดาวเทียม พวกเราดักจับสัญญาณไว้ได้ แต่เนื่องจากเป็นการเข้ารหัสแบบครั้งเดียว จึงต้องใช้เวลาในการถอดรหัสค่ะ"

"ไม่ต้องถอดรหัสแล้วล่ะ" โจวเจิ้งกั๋วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ "ถ้าฉันเป็นเขา ฉันจะเขียนอะไรลงไปในรายงานล่ะ?"

ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบ

หลี่เฉาลากเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลง "ถ้าผมเป็นเขา ผมจะเขียนว่า... ทั้งสามที่นี่ ของปลอมล้วนๆ ครับ"

เฉินไห่อึ้งไป "ทูตหลี่ เขาจะดูออกได้ยังไงครับ? ขนาดขยะสิ่งของเครื่องใช้ พวกเรายังทิ้งให้ตรงเวลาทุกวันตามมาตรฐานคนสามร้อยคนเป๊ะๆ เลยนะครับ!"

"ก็เพราะมันสะอาดเกินไปยังไงล่ะครับ" หลี่เฉาจ้องมองรูปสามเหลี่ยมบนหน้าจอ "สิ่งปลูกสร้างสามแห่งต่างคนต่างทำหน้าที่ ตรรกะลงตัว ไม่ก้าวก่ายซึ่งกันและกัน แต่สำหรับสายลับภาคสนามของซีไอเอ พอเห็นการจัดวางแบบนี้ ปฏิกิริยาแรกจะไม่ใช่ 'ฉันหาเจอแล้ว' หรอกครับ แต่เป็น 'ใครกำลังป้อนเหยื่อให้ฉันกิน' ต่างหากล่ะ" เขาชี้ไปที่พื้นที่ว่างเปล่าตรงกลางสามเหลี่ยม "สิ่งที่ทำให้เขาระวังตัวจริงๆ ก็คือตรงนี้ครับ พื้นที่ที่ถูกล้อมกรอบด้วยจุดสามจุดนั้น... กลับไม่มีอะไรอยู่เลย"