บทที่ 81 อเมริกาและรัสเซียหมายตาที่เดียวกัน

โจวเจิ้งกั๋วมองหลี่เฉาแวบหนึ่ง ในดวงตาฉายแววชื่นชม

"หลี่เฉาพูดถูก" โจวเจิ้งกั๋วนั่งตัวตรง "ทอมไม่ได้โง่ ตอนที่เขากินเจียนปิ่งกั่วจื่อนั่น เขาอาจจะเริ่มสงสัยแล้วก็ได้ ที่เขายอมเสียเวลาสองวันตระเวนไปทั่วทั้งสามที่นี้ ไม่ใช่เพื่อไปยืนยันว่ามันเป็นของจริงหรอกนะ"

"แล้วเพื่ออะไรล่ะครับ?" กู้หมิงถาม

"เพื่อไปยืนยันว่ามันเป็นของปลอมไงล่ะ"

น้ำเสียงของโจวเจิ้งกั๋วเย็นเยียบลง

"เขาใช้เวลาสองวัน พิสูจน์ได้ว่าพวกเรากำลังทุ่มเทอย่างหนักเพื่อหลอกเขา และการที่ประเทศหนึ่ง ยอมระดมกำลังคนและทรัพยากรมหาศาลขนาดนี้ ถึงขั้นจัดฉากให้เจ้าหน้าที่ติดอาวุธไปแสดงละครเป็นแผงลอยริมทาง..."

โจวเจิ้งกั๋วหยุดเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง

"สิ่งนี้มันก็เป็นเครื่องพิสูจน์ในตัวมันเองอยู่แล้ว ว่าที่นี่จะต้องมีของจริงบางอย่างที่สำคัญขนาดต้องใช้กำลังระดับประเทศมาคอยปกปิดเอาไว้อยู่แน่ๆ"

ภายในห้องประชุมไม่มีใครเอ่ยอะไรขึ้นมา

เฉินไห่วางถ้วยชาในมือลง

นิ้วของหลินเวยที่กำลังรัวแป้นพิมพ์หยุดชะงักกะทันหัน สายตาหันไปมองหน้าจอรองทางด้านซ้าย

"ผอ.โจวคะ" เสียงของหลินเวยทำลายความเงียบ "สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้วค่ะ"

"ว่ามา"

"ทอมไม่ได้กำลังหาคำตอบอยู่คนเดียวหรอกค่ะ" หลินเวยลากรูปถ่ายความละเอียดสูงที่เพิ่งจับภาพได้ไปไว้บนหน้าจอหลัก "รัสเซียก็มาแล้วเหมือนกันค่ะ"

ในรูปถ่าย เป็นชายผิวขาวรูปร่างกำยำสองคน เบ้าตาที่ลึกโหลแฝงไปด้วยความเย็นเยียบของคนที่คุ้นเคยกับการใช้ชีวิตในโลกมืดมานานปี

"ลูกน้องของอีวาน เปตรอฟค่ะ" หลินเวยดึงบันทึกการเข้าเมืองของศุลกากรขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "เมื่อเช้านี้เพิ่งต่อเครื่องจากปักกิ่งมาลงที่ซีหนิง ใช้ชื่อบังหน้าว่า 'คณะดูงานเทคโนโลยีความร่วมมือด้านการสื่อสารในพื้นที่หนาวเย็นจัดข้ามพรมแดนจีน-รัสเซีย' ค่ะ"

"อีวานเหรอ?" เฉินไห่ขมวดคิ้ว "จิ้งจอกเฒ่าที่อยู่สำนักข่าวกรองตะวันออกไกลมาตั้งยี่สิบปีคนนั้นน่ะนะ?"

"ใช่ค่ะ" หลินเวยพยักหน้า "พวกเขายื่นเรื่องต่อกระทรวงการต่างประเทศ ขอลงพื้นที่ตรวจดูสถานีฐานสื่อสารบางแห่งในเขตไห่ซี มณฑลชิงไห่ ซึ่งแผนการเดินทางของพวกเขา ตัดผ่านเขตปิดล้อมรอบนอกที่ทอมกำลังอยู่พอดีเลยค่ะ"

เฉินไห่ตบโต๊ะฉาดใหญ่

"เหลวไหลสิ้นดี! คนของอเมริกายังไม่ทันจัดการไล่ไป รัสเซียยังจะมาแจมอีก ถ้าสองกลุ่มนี้มาเจอกัน แนวปิดล้อมของเราจะยังรักษาไว้ได้ยังไง?"

"เจอกันงั้นเหรอ?" ดวงตาของโจวเจิ้งกั๋วเป็นประกายสว่างวาบขึ้นมาทันที

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าแผนที่อิเล็กทรอนิกส์

ใช้นิ้วลากเส้นสีแดงสองเส้นบนเส้นทางการเคลื่อนที่ของทอมและเส้นทางที่รัสเซียยื่นขอ

เส้นทั้งสองเส้นไปตัดกันตรงบริเวณสถานีฐานสื่อสารที่ใช้รหัสว่า "เป้าหมายลวงหมายเลขสอง" พอดี

โจวเจิ้งกั๋วหันกลับมา มองไปที่หลี่เฉา

"หลี่เฉา"

"ครับ"

โจวเจิ้งกั๋วใช้ข้อนิ้วเคาะโต๊ะหนักๆ "ในเมื่อทอมรังเกียจว่าเหยื่อล่อมันดูไม่สมจริง งั้นเราก็จะส่งของจริงที่ดูมีน้ำหนักสมน้ำสมเนื้อไปให้เขาเลย"

หลี่เฉาเลิกคิ้ว

"ผอ.โจวครับ ท่านหมายความว่า..."

"ในเมื่อรัสเซียอยากจะมาดูงาน พวกเราก็จะต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดีไปเลย" โจวเจิ้งกั๋วนั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม "คุณไปรับหน้า พากู้หมิงไปด้วย"

"จะให้จัดต้อนรับระดับไหนครับ?"

"ระดับสูงสุด" โจวเจิ้งกั๋วตอบสั้นๆ สี่คำ

เฉินไห่ขมวดคิ้วแน่น "ผอ.โจวครับ พวกนี้เห็นๆ กันอยู่ว่าตั้งใจมาล้วงความลับ ถ้าเราต้อนรับระดับสูงสุด เกิดข้อมูลแกนหลักถูกพวกนั้นฉกไปได้จริงๆ เราจะควบคุมขอบเขตความเสียหายยังไงครับ?"

"เฉินไห่ หัดใช้สมองบ้างสิ" โจวเจิ้งกั๋วมองเขาแวบหนึ่ง "ตอนนี้ทอมหลบอยู่ในมุมมืด คิดว่าพวกเรากำลังเล่นละครหลอกเขา แต่ถ้าในเวลานี้ เขาเห็นพวกเรารักษาความปลอดภัยคณะดูงานของรัสเซียอย่างแน่นหนา แถมยังมีระดับสูงออกมารับหน้าด้วยตัวเอง..."

หลี่เฉารับช่วงต่อ

"ทอมก็จะคิดว่า สถานีฐานสื่อสารที่รัสเซียเข้าไปตรวจสอบนั้น คือความลับแกนหลักที่แท้จริงไงล่ะครับ"

"ใช่!" โจวเจิ้งกั๋วตบโต๊ะฉาดใหญ่ "ให้รัสเซียไปเป็นเป้าล่อกระสุนแทนเรา ขอแค่ความสนใจของทอมถูกพวกนั้นดึงไป ประตูของจริงของเราก็จะปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์"

"ผมเข้าใจแล้วครับ" หลี่เฉาลุกขึ้นยืน "ต้องต้อนรับอบอุ่นแค่ไหนครับ?"

"อบอุ่นจนพวกนั้นลอยได้เลย" โจวเจิ้งกั๋วยกกระติกน้ำร้อนขึ้นมา "ทำให้พวกนั้นรู้สึกว่า ถ้าขาดเทคโนโลยีของพวกเขาแล้วเราจะอยู่ไม่ได้ ยิ่งลอยสูงเท่าไหร่ ตอนตกลงมาก็จะยิ่งเจ็บหนักเท่านั้น"

"รับทราบครับ"

สามชั่วโมงต่อมา

โรงแรมรับรองแขกต่างประเทศระดับสูงสุดในเมืองซีหนิง

เพื่อให้การแสดงสมจริงทุกกระเบียดนิ้ว ทีมรักษาความปลอดภัยได้ส่งคนของตัวเองเข้ามาสับเปลี่ยนพนักงานทั้งชั้นไว้ล่วงหน้าแล้ว พนักงานทำความสะอาดในทางเดินและพนักงานต้อนรับตรงเคาน์เตอร์ทุกคน ล้วนมีเครื่องมือสื่อสารขนาดจิ๋วซ่อนอยู่ในหู

หลี่เฉาเปลี่ยนมาสวมชุดสูทสีดำสุดเนี้ยบ ที่หน้าอกติดบัตรประจำตัวระดับผู้อำนวยการของศูนย์บัญชาการวิศวกรรมการสื่อสาร

กู้หมิงในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ยืนกางขาเอามือไพล่หลังอยู่ตรงประตู

ประตูเปิดออก

ชายผิวขาวร่างกำยำสองคนเดินเข้ามา

คนที่เดินนำหน้าชื่ออันเดรย์ ไว้หนวดเคราดกครึ้ม เชิดคางขึ้นสูง

คนข้างหลังชื่อวิกเตอร์ ในมือถือกระเป๋าตรวจสอบโลหะสีเงินที่มีรหัสล็อก

"คุณอันเดรย์ คุณวิกเตอร์ ยินดีต้อนรับสู่ชิงไห่ครับ" หลี่เฉาปั้นหน้าระรื่นเดินเข้าไปหา พร้อมกับยื่นมือทั้งสองข้างออกไป

อันเดรย์ยื่นมือออกมาข้างเดียว สัมผัสอย่างขอไปทีก่อนจะดึงกลับอย่างรวดเร็ว

"ผู้อำนวยการหลี่" ภาษาจีนของอันเดรย์แข็งกระด้าง แฝงไปด้วยน้ำเสียงที่วางมาดเหนือกว่า "ผมไม่ชอบเสียเวลา คำสั่งของท่านผู้บัญชาการอีวานคือ ต้องได้ข้อมูลการทดสอบการต้านทานสัญญาณรบกวนของสถานีฐานสื่อสารในพื้นที่หนาวเย็นจัดทั้งหมดของพวกคุณภายในสี่สิบแปดชั่วโมง หวังว่าพวกคุณคงจะไม่ถ่วงเวลาด้วยขั้นตอนจุกจิกนะ"

"แน่นอนครับ รถเตรียมพร้อมไว้แล้วครับ" หลี่เฉายิ้มประจบ "การมาเยือนของผู้เชี่ยวชาญทั้งสองท่าน เปรียบเสมือนการส่งถ่านไฟมาให้กลางพายุหิมะเลยล่ะครับ"

วิกเตอร์วางกระเป๋าตรวจสอบโลหะสีเงินลงบนโต๊ะรับแขกอย่างแผ่วเบา มองประเมินหลี่เฉาผ่านเลนส์แว่นตา

"ใช้คำว่าส่งถ่านไฟกลางพายุหิมะยังไม่ค่อยถูกนะ ผู้อำนวยการหลี่" วิกเตอร์ใช้นิ้วที่สวมถุงมืออยู่เคาะลงบนโต๊ะ "ปัญหาคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ารบกวนอย่างรุนแรงที่ชิงไห่ของพวกคุณ มันเกินขีดความสามารถทางอุตสาหกรรมในปัจจุบันของพวกคุณไปแล้ว นี่ไม่ใช่การส่งถ่าน แต่มันคือการดึงพวกคุณขึ้นมาจากหลุมโคลนต่างหาก นอกจากพวกเราแล้ว พวกคุณคงตั้งแม้กระทั่งฐานของสถานีไม่ได้ด้วยซ้ำมั้ง"

กู้หมิงที่อยู่ริมประตูถึงกับขบกรามกรอด

หลี่เฉาสีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย รินชาให้ทั้งสองคนด้วยตัวเอง

"คุณวิกเตอร์พูดถูกครับ พวกเรากำลังเจอทางตันเรื่องความรู้ทางเทคนิคจริงๆ ก็ตั้งตารอให้พี่ใหญ่มาช่วยชี้แนะอยู่ตลอดนี่แหละครับ"