บทที่ 82 ตั๊กแตนจับจักจั่น นกขมิ้นซุ่มอยู่ด้านหลัง

"พี่ใหญ่?" อันเดรย์เอนหลังพิงโซฟา ยกถ้วยชาขึ้นมาดูแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ดื่ม "พวกคุณยังยอมรับคำนี้อยู่อีกเหรอ? ผมนึกว่าพอพวกคุณมีเงินขึ้นมาหน่อย ก็คงจะลืมผู้เชี่ยวชาญโซเวียตในอดีตไปจนหมดสิ้นแล้วซะอีก"

คำพูดนี้บาดหูอย่างรุนแรง

แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่เฉากลับลึกล้ำขึ้นไปอีกสามส่วน

"จะลืมได้ยังไงล่ะครับ ไม่มีรากฐานจากผู้เชี่ยวชาญโซเวียตในตอนนั้น จะมีรากฐานทางอุตสาหกรรมของพวกเราในวันนี้ได้ยังไง โครงการโทรคมนาคมครั้งนี้ ยังไงก็ต้องพึ่งพาอุปกรณ์ของทั้งสองท่านแล้วล่ะครับ"

"อุปกรณ์น่ะพวกเราเอามาแล้ว" วิกเตอร์ตบลงบนกระเป๋าสีเงินใบนั้น "แต่ขอพูดดักไว้ก่อนเลยนะ ถ้าโครงสร้างพื้นฐานสถานีฐานของพวกคุณมันห่วยแตกเกินไป อุปกรณ์ของพวกเราก็ช่วยอะไรพวกคุณไม่ได้หรอก ได้ยินมาว่าพวกคุณกำลังทำโครงการใหญ่อยู่ในหุบเขาทางทิศตะวันตกงั้นเหรอ?"

มือที่ถือถ้วยชาของหลี่เฉาชะงักไปครึ่งวินาที

"ก็แค่สถานีฐานสำหรับสนับสนุนการสำรวจทางธรณีวิทยาธรรมดาๆ เท่านั้นเองครับ" เขาวางถ้วยชากลับลงบนโต๊ะ น้ำเสียงช้าลงกว่าเมื่อครู่หนึ่งจังหวะ "เดี๋ยวทั้งสองท่านไปถึงหน้างาน ได้เห็นก็รู้เองแหละครับ"

"ธรรมดา?" อันเดรย์ลุกขึ้นยืน "ถ้าเป็นแค่สถานีฐานธรรมดา คงไม่จำเป็นต้องให้พวกเราถ่อมาถึงนี่หรอก ไปเถอะ พาพวกเราไปดูหน่อยสิว่าพวกคุณทำอะไรพังไปบ้าง"

รถออฟโรดสองคันแล่นออกจากซีหนิง มุ่งหน้าตรงไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

บนรถ

อันเดรย์มองถนนลาดยางที่เพิ่งสร้างใหม่นอกหน้าต่าง พลางส่ายหน้าไม่หยุด

"สร้างถนนได้ไม่เลวเลยนะ แต่การควบคุมการทรุดตัวของชั้นฐานรากถนนทำได้ห่วยแตกมาก สัดส่วนผสมยางมะตอยก็ผิดเพี้ยนไปหมด ทีมวิศวกรของพวกคุณก็ยังคงหวังแต่ผลลัพธ์ฉาบฉวยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน"

หลี่เฉานั่งอยู่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า พยักหน้ารับรัวๆ

"ท่านวิจารณ์ได้ถูกต้องเลยครับ เรื่องการก่อสร้างบนชั้นดินเยือกแข็งคงตัวบนที่ราบสูง พวกเรายังขาดประสบการณ์จริงๆ ครับ"

"เดี๋ยวพอไปถึงสถานีฐาน เอาแบบแปลนทั้งหมดของพวกคุณมามอบให้เราด้วย" วิกเตอร์ออกคำสั่งจากเบาะหลัง "รวมถึงคลื่นความถี่ที่เข้ารหัสและอัลกอริทึมต้านสัญญาณรบกวนของพวกคุณด้วย พวกเราจะเข้าควบคุมการทดสอบทั้งหมด"

ตอนที่กู้หมิงเข้าเกียร์ เขาเหยียบคลัตช์หนักไปครึ่งนิ้ว ตัวรถกระตุกพุ่งไปข้างหน้าเล็กน้อย

ให้ส่งมอบคลื่นความถี่ที่เข้ารหัส

ข้อเรียกร้องนี้มันไม่ต่างอะไรกับการถอดกางเกงในของประเทศมังกรไปดูโต้งๆ เลย

หลี่เฉาส่งสายตาผ่านกระจกมองหลังให้กู้หมิง เพื่อกดความโกรธของเขาเอาไว้

"ไม่มีปัญหาครับ" หลี่เฉาหันไปพูดกับวิกเตอร์ "ข้อมูลทั้งหมดเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว ขอแค่แก้ปัญหาสัญญาณรบกวนได้ พวกเรายินดีให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ครับ"

อันเดรย์พ่นลมหายใจออกจมูกอย่างพอใจ

"นับว่าพวกคุณยังพอรู้ตัว"

ห้าโมงเย็น

รถออฟโรดมาจอดที่ด้านนอกสถานีฐานสื่อสารรหัส "เป้าหมายลวงหมายเลขสอง"

เสาสัญญาณสูงตระหง่านสองต้นตั้งตระหง่านท้าสายลม

บริเวณโดยรอบมีการขึงลวดหนามไว้สองชั้น ที่ประตูมีทหารยามติดอาวุธปืนพร้อมกระสุนจริงยืนเฝ้าอยู่สี่นาย

อันเดรย์และวิกเตอร์ลงจากรถ แล้วเดินกร่างเข้าไปข้างใน

บนสันเขาลูกหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปสองกิโลเมตร

ทอมหมอบซุ่มอยู่หลังก้อนหิน เส้นเล็งของกล้องส่องทางไกลกำลังขยายสูงล็อกเป้าหมายไปที่คนไม่กี่คนที่เพิ่งลงมาจากรถ

เขาขมวดคิ้ว "พวกคนรัสเซีย?"

ทอมดึงโฟกัสให้ใกล้เข้ามาอีก จนเห็นสัญลักษณ์พิเศษบนกระเป๋าสีเงินในมือของวิกเตอร์ได้อย่างชัดเจน

นั่นคือกระเป๋าอุปกรณ์ต่อต้านทางอิเล็กทรอนิกส์สำหรับกองทัพรัสเซียโดยเฉพาะ

ลมหายใจของทอมเริ่มหนักหน่วงขึ้น

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง" ทอมพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว "พวกนั้นไม่ได้กำลังเล่นละคร นี่คือศูนย์กลางการสื่อสารของจริง พวกนั้นกำลังป้องกันการสอดแนมทางอิเล็กทรอนิกส์ ถึงขั้นเชิญคนรัสเซียมาอัปเกรดระบบต่อต้านสัญญาณรบกวนให้เลย"

ความคลางแคลงใจก่อนหน้านี้มลายหายไปในพริบตา

เป้าหมายทั้งสามแห่งนี้ไม่ใช่ของปลอม แต่มันคือจุดป้องกันรอบนอกของจริง

ภายในห้องควบคุมหลักของสถานีฐาน

วิกเตอร์กระแทกกระเป๋าลงบนโต๊ะควบคุมอย่างแรง ดึงสายเคเบิลเดิมสองสามเส้นออกอย่างหยาบคาย แล้วเสียบอุปกรณ์ของตัวเองเข้าไปแทน

เขามองดูข้อมูลบนหน้าจอแวบหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

"ขยะชัดๆ"

วิกเตอร์ชี้ไปที่หน้าจอ ใช้นิ้วจิ้มลงบนกระจกอย่างแรง

"โมดูลชดเชยสัญญาณของพวกคุณมันเป็นการเอามาปะติดปะต่อกันชัดๆ ของพรรค์นี้คิดจะเอามาใช้บดบังการสอดแนมจากดาวเทียมในชิงไห่งั้นเหรอ? เรื่องตลกชัดๆ"

หลี่เฉายืนอยู่ด้านข้าง โค้งตัวลงเล็กน้อย

"เพราะแบบนี้ไงครับถึงต้องพึ่งพาคุณวิกเตอร์ให้ลงมือ สถานีฐานแห่งนี้มีความสำคัญต่อโครงการใหญ่ในลำดับถัดไปของพวกเรามาก จะปล่อยให้มีข้อผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาดเลยครับ"

"โครงการใหญ่?" อันเดรย์จับคำพูดคำนี้ได้ หันขวับมาจ้องหลี่เฉาเขม็ง "โครงการใหญ่อะไร?"

หลี่เฉารีบหุบปากทันที แกล้งทำท่าทีลุกลี้ลุกลนเหมือนคนเผลอหลุดปาก

"มะ... ไม่มีอะไรครับ ก็แค่การสำรวจตามปกติเท่านั้นเอง"

อันเดรย์แค่นเสียงหัวเราะเยาะออกมา

"ผู้อำนวยการหลี่ ปิดบังพวกเราไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมาหรอกนะ ของที่พวกคุณจัดการไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องมาขอร้องพวกเราอยู่ดี ตอนนั้นที่พวกคุณยังสร้างรถแทรกเตอร์ไม่เป็นด้วยซ้ำ ใครกันล่ะที่เป็นคนจับมือสอนพวกคุณทำ?"

อันเดรย์เดินมาตรงหน้าหลี่เฉา มองลงมาที่เขาด้วยสายตาที่วางมาดเหนือกว่า

"ยอมรับความจริงซะเถอะ พวกคุณมันก็เป็นแค่นักเรียนไปตลอดกาลนั่นแหละ"

หลี่เฉาก้มหน้าลง

ไม่มีใครเห็นประกายแสงเย็นเยียบที่ถูกสะกดกลั้นไว้ในส่วนลึกของดวงตาเขา

"คุณอันเดรย์สั่งสอนได้ถูกต้องแล้วครับ" น้ำเสียงของหลี่เฉายังคงดูจริงใจ "ถ้าอย่างนั้น การทดสอบอุปกรณ์ที่นี่ คงต้องรบกวนทั้งสองท่านแล้วล่ะครับ"

"ออกไปซะ" วิกเตอร์โบกมือไล่ ราวกับกำลังปัดแมลงวัน "อย่ามาเกะกะแถวนี้ ภายในสี่สิบแปดชั่วโมง พวกเราจะควบคุมสิทธิ์ทั้งหมดของสถานีฐานแห่งนี้ ห้ามใครหน้าไหนเข้ามาเด็ดขาด"

หลี่เฉาพยักหน้ารับรัวๆ ก่อนจะถอยหลังออกจากห้องควบคุมหลักไป

กู้หมิงเดินตามหลังเขาออกไป

ประตูเหล็กหนาทึบปิดลงตามหลังคนทั้งสองอย่างแรง

ในโถงทางเดินไม่มีใครคนอื่นอีก

หลี่เฉายืดตัวขึ้นตรง ท่าทีต่ำต้อยและประจบสอพลอบนใบหน้ามลายหายไปจนหมดสิ้นในพริบตา

เขาล้วงซองบุหรี่ออกจากกระเป๋าเสื้อ ดึงออกมาหนึ่งมวนคาบไว้ในปาก แต่ไม่ได้จุดไฟ

กู้หมิงยืนอยู่ข้างๆ เขา ดวงตาสองข้างจ้องเขม็งไปที่ประตูเหล็กบานนั้น

"พี่หลี่" กู้หมิงกดเสียงต่ำลอดไรฟันออกมา แฝงไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นที่แทบจะระงับไม่อยู่

"ว่ามา" หลี่เฉากัดก้นบุหรี่ไว้

กู้หมิงหันหน้ามามองหลี่เฉา

"รอหลังจากใช้ประโยชน์จากไอ้พวกเวรนี่เสร็จ ผมขอเข้าไปทุบไอ้เครื่องมือสับปะรังเคนั่นทิ้งได้ไหมครับ?"