บทที่ 83 ประสบความสำเร็จในการชักนำอเมริกาให้หลงทาง

หลี่เฉาดึงบุหรี่ในปากออก คีบไว้ระหว่างนิ้วแล้วหมุนเล่นหนึ่งรอบ

"ไม่จำเป็นหรอกครับ" หลี่เฉามองไปที่ประตูเหล็กที่ปิดสนิท "อีกเดี๋ยวพวกเขาก็จะหอบเครื่องมือกลิ้งออกไปเองแหละครับ"

ห่างออกไปสองกิโลเมตร บนสันเขาฝั่งรับลม

ทอมหมอบอยู่ใต้ตาข่ายพรางตัว เส้นเล็งเป้ากากบาทของกล้องส่องทางไกลกำลังขยายสูงล็อกเป้าหมายไปที่หน้าต่างห้องควบคุมหลักของสถานีฐานอย่างไม่ลดละ

เมื่อรัตติกาลมาเยือน ไฟสปอตไลต์รอบนอกสถานีฐานก็เปิดสว่างเต็มกำลัง รถจี๊ปทหารตงเฟิงเมิ่งซื่อสี่คันจอดเรียงรายอยู่ในแนวรั้วลวดหนามในรูปแบบขบวนพร้อมรบ

ทอมเหลือบมองเทอร์มินัลยุทธวิธีบนข้อมือ

ผ่านไปสามชั่วโมงแล้วตั้งแต่พวกคนรัสเซียเข้าไปข้างใน ระดับการรักษาความปลอดภัยของจีนในสามชั่วโมงนี้ถูกยกระดับขึ้นถึงสองขั้น เวรยามเปิดเผยเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ส่วนแหล่งความร้อนของเวรยามซุ่มซ่อนบนเครื่องสแกนก็ปรากฏขึ้นหนาแน่นยุ่บยั่บไปหมด

และเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ในสายตาของเขาก็ปรากฏภาพรถเก๋งหงฉีป้ายทะเบียนเขตทหารปักกิ่งคันหนึ่ง แล่นเข้าไปในสถานีฐานโดยมีรถคุ้มกันสี่คันขนาบข้าง

เขาจำได้อย่างแม่นยำว่า ตอนนั้นมีผู้ชายสวมชุดจงซานคนหนึ่งลงมาจากรถ แล้วเดินเข้าไปในอาคารโดยมีหน่วยรักษาความปลอดภัยห้อมล้อมแน่นหนา

แม้จะมองเห็นหน้าตาไม่ชัด แต่จากจังหวะการเดินที่หนักแน่นมั่นคง ต้องเป็นคนที่มีอำนาจมาเป็นเวลานานอย่างแน่นอน

สมองของเขาเริ่มประมวลผลเศษเสี้ยวข้อมูลทั้งหมดที่รวบรวมมาได้ในรอบเจ็ดสิบสองชั่วโมงที่ผ่านมาด้วยความเร็วสูง

เป้าหมายลวงสามแห่ง

เมืองที่ถูกจงใจเคลียร์พื้นที่

สายลับภาคสนามที่ปลอมตัวเป็นพ่อค้าริมทาง

อุปกรณ์ต่อต้านทางอิเล็กทรอนิกส์ของกองทัพรัสเซีย

เจ้าหน้าที่ระดับสูงจากปักกิ่งที่มาเยือน

ทอมล้วงสมุดบันทึกกระดาษคราฟต์เก่าๆ ออกมาจากกระเป๋าด้านในของแจ็กเกต เขาเปิดไปหน้าที่เขียนว่า "Controlled Zone" ใช้ดินสอกากบาททับรอยใหญ่ลงไป

เขาเปิดหน้าใหม่

บรรทัดแรกเขียนลงไปว่า: ความร่วมมือทางทหารลับจีน-รัสเซีย

ที่แท้คนจีนก็ทุ่มเทสร้างเป้าหมายลวงสามแห่งนั้นขึ้นมาเพื่อวางม่านหมอกพรางตา พวกเขาไม่ได้กำลังปกปิดเหมืองแร่ แต่กำลังปกปิดสถานีฐานร่วมแห่งนี้นี่เอง

มุมปากของทอมยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

เกือบโดนพวกสายลับจีนต้มเปื่อยซะแล้วสิ

แผงขายเจียนปิ่งกั่วจื่อ แคมป์ที่เรียกว่าโครงการชลประทาน ทั้งหมดนั่นก็เพื่อดึงความสนใจของเขาออกไปจากสถานีฐานแห่งนี้ทั้งสิ้น

ปลายดินสอของทอมชะงักอยู่บนหน้ากระดาษสองวินาที

ยังจะมีชั้นที่สามซ้อนอยู่อีกไหม?

เขาทบทวนห่วงโซ่พยานหลักฐานทั้งหมดอีกครั้ง

อุปกรณ์ของรัสเซีย การมาเยือนของระดับสูง การยกระดับการรักษาความปลอดภัย ทิศทางการขนส่งวัสดุแร่แรร์เอิร์ธ

แหล่งข้อมูลอิสระสี่แหล่งยืนยันตรงกัน ถ้าทั้งหมดนี่คือของปลอมล่ะก็ แสดงว่าขีดความสามารถด้านการต่อต้านการจารกรรมของคนจีนนั้นทะลุเพดานความสามารถในสายอาชีพของเขาไปไกลลิบแล้ว

มุมปากของทอมกระตุกเล็กน้อย

เป็นไปไม่ได้หรอก

ไม่มีประเทศไหนยอมเอาพันธมิตรตัวจริงของตัวเองมาเป็นเหยื่อล่อให้ศัตรูดูเล่นหรอกนะ

ทอมเก็บสมุดบันทึก ล้วงโทรศัพท์ดาวเทียมเข้ารหัสออกมาจากก้นกระเป๋าเป้

ดึงเสาอากาศออก

ค้นหาดาวเทียมวงโคจรค้างฟ้า

เชื่อมต่อสำเร็จ

เขาพิมพ์ข้อความรายงานสรุปที่เข้ารหัสแล้วลงไปด้วยความเร็วสูงปรี๊ด

"ยืนยันโครงการผิดปกติที่ชิงไห่ ไม่ใช่โครงการฝ่ายเดียว แต่เป็นฐานต่อต้านการสื่อสารทางทหารร่วมจีน-รัสเซีย จีนเป็นผู้จัดหาวัสดุแร่แรร์เอิร์ธ ส่วนรัสเซียเป็นผู้สนับสนุนด้านเทคโนโลยี ตัดเป้าหมายลวงรอบนอกทิ้งแล้ว เสนอแนะให้ปรับเปลี่ยนทิศทางการสอดแนม ล็อกเป้าหมายไปที่เส้นทางขนส่งลอจิสติกส์ที่มีมูลค่าสูงบริเวณชายแดนจีน-รัสเซียแทน"

ส่ง

แถบสถานะการส่งโหลดจนเต็ม หน้าจอแสดงผลว่าการส่งข้อมูลเสร็จสมบูรณ์

ทอมถอดแบตเตอรี่ออก ถอดแยกชิ้นส่วนโทรศัพท์ดาวเทียม โยนทิ้งลงไปในหลุมที่ขุดเตรียมไว้ข้างๆ พร้อมกับเมมโมรีการ์ด แล้วกลบดินฝัง

ภารกิจเสร็จสิ้น เขาต้องรีบเผ่นออกจากพื้นที่ที่อาจจะถูกปิดล้อมได้ทุกเมื่อนี้ให้เร็วที่สุด

อาคารสถานีฐาน โถงทางเดินชั้นใต้ดิน

หลินเวยเดินจ้ำอ้าวไปที่รถเก๋งหงฉี ยื่นแท็บเล็ตกันกระแทกในมือให้โจวเจิ้งกั๋วที่เพิ่งลงมาจากรถ

"ผอ.โจวคะ ดักจับสัญญาณพัลส์ดาวเทียมแบบกำหนดทิศทางได้ค่ะ คลื่นความถี่นี้เป็นของแลงลีย์"

โจวเจิ้งกั๋วรับแท็บเล็ตมา กวาดสายตาดูรูปคลื่นบนหน้าจอแวบหนึ่ง

"แล้วคนล่ะ?"

"เวรยามซุ่มซ่อนรายงานว่า เป้าหมายได้ถอนกำลังออกจากจุดสังเกตการณ์ที่สองแล้ว กำลังมุ่งหน้าไปยังทางหลวงหมายเลขระดับมณฑลทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือค่ะ ไม่มีทีท่าว่าจะล่วงล้ำเข้ามาลึกกว่านี้แล้วค่ะ"

โจวเจิ้งกั๋วส่งแท็บเล็ตคืนให้หลินเวย

"ยกเลิกตาข่ายอินฟราเรดของแนวปิดล้อมชั้นที่สามรอบนอก เปิดช่องให้เขาสักทาง ปล่อยให้เขากลิ้งกลับประเทศไปอย่างราบรื่นเถอะ"

"รับทราบค่ะ" หลินเวยหันหลังกลับไปสั่งการ

โจวเจิ้งกั๋วจัดระเบียบปลายแขนเสื้อชุดจงซาน ก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปยังห้องควบคุมหลัก

หลี่เฉาและกู้หมิงเดินเข้ามาสมทบ

"ผอ.โจวครับ" หลี่เฉาขยี้บุหรี่ในมือทิ้ง "นกพิราบส่งสารของอเมริกาบินไปแล้วใช่ไหมครับ?"

"บินไปแล้ว" โจวเจิ้งกั๋วหยุดยืนอยู่หน้าประตูเหล็ก "ละครจบแล้ว ถึงเวลาที่ตัวเอกบนเวทีต้องลงโรงแล้วล่ะ"

กู้หมิงกลั้นไฟโกรธมาตั้งนานแล้ว เขาผลักประตูเหล็กหนาหนักของห้องควบคุมหลักให้เปิดออกอย่างแรง

ประตูกระแทกเข้ากับกำแพง เสียงดังกึกก้อง

ภายในห้องควบคุมหลัก วิกเตอร์กำลังสบถด่าทอใส่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ส่วนอันเดรย์นั่งสูบซิการ์อยู่บนโซฟา

"ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามใครหน้าไหนเข้ามา!" วิกเตอร์หันขวับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด "กฎการรักษาความลับของพวกคุณมันเป็นแค่เศษกระดาษหรือไง!"

โจวเจิ้งกั๋วเดินเข้าไป ไม่ได้มองวิกเตอร์ และไม่ได้มองอันเดรย์

เขาเดินตรงไปที่หน้าโต๊ะควบคุม ลากเก้าอี้หมุนออกมา แล้วนั่งลงอย่างผ่าเผย

"ทดสอบอุปกรณ์ไปถึงไหนแล้วล่ะ?" โจวเจิ้งกั๋วเอ่ยปากถาม

อันเดรย์ลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองประเมินโจวเจิ้งกั๋ว

"คุณคือผู้รับผิดชอบสูงสุดของที่นี่สินะ? มาได้จังหวะพอดีเลย" อันเดรย์พ่นควันซิการ์ออกมา "รากฐานของพวกคุณมันห่วยแตกเกินไป ทิ้งเครื่องนี้ไว้ที่นี่ก็เสียของเปล่าๆ พวกเราจำเป็นต้องนำข้อมูลแกนหลักบางส่วนกลับไปปรับโครงสร้างใหม่ให้ตรงจุดที่มอสโก"

กู้หมิงก้าวเท้าไปข้างหน้าครึ่งก้าว

โจวเจิ้งกั๋วยกมือขึ้น ปรามกู้หมิงเอาไว้

"นำข้อมูลแกนหลักกลับไปงั้นเหรอ?" โจวเจิ้งกั๋วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "อันเดรย์ เซอร์เกเยวิช อิวานอฟ สายลับระดับสูงสังกัดหน่วยที่ห้าของสำนักข่าวกรองตะวันออกไกล รหัสเรียกขาน 'หมีเทา'"

ซิการ์ในมือของอันเดรย์ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

"วิกเตอร์ โรมานอฟ พันตรีสังกัดแผนกต่อต้านทางอิเล็กทรอนิกส์ กรมข่าวกรองทหารแห่งกองทัพสหพันธรัฐรัสเซีย เมื่อสัปดาห์ก่อน อีวาน ผู้บังคับบัญชาของคุณเพิ่งจะเปิดการประชุมที่วลาดิวอสตอค เพื่อหารือว่าจะมาสูบเลือดสูบเนื้ออะไรจากพวกเราไปได้บ้าง"

ภายในห้องควบคุมหลัก แม้แต่เสียงครางหึ่งๆ ของเครื่องจักรก็ยังฟังดูเสียดแทงแก้วหู

สีหน้าของวิกเตอร์เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำในทันที

"นี่... นี่คุณกำลังพูดจาเหลวไหลอะไรเนี่ย" วิกเตอร์พยายามดึงสติกลับมา "พวกเราเป็นคณะดูงานทางเทคนิคที่ถูกต้องตามกฎหมายนะ! นี่มันเป็นเหตุการณ์ระดับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศเชียวนะ!"

"เหตุการณ์ระดับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศงั้นเหรอ?" โจวเจิ้งกั๋วยิ้ม

เขาล้วงกระดาษที่พับครึ่งไว้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วโยนลงบนโต๊ะควบคุมอย่างไม่แยแส

"นี่คือหมายเลขพาสปอร์ตปลอมที่พวกคุณใช้เดินทางเข้าประเทศ นี่คือบันทึกคลื่นความถี่ที่พวกคุณใช้รับคำสั่งจากมอสโกตอนอยู่ที่โรงแรมในซีหนิง และนี่คือรุ่นของโมดูลดักฟังที่ซ่อนอยู่ในสิ่งที่พวกคุณเรียกว่า 'อุปกรณ์สุดล้ำ' เครื่องนี้"

นิ้วของโจวเจิ้งกั๋วเคาะลงบนโต๊ะสองครั้ง

"พวกเราอุตส่าห์เล่นละครเป็นเพื่อนพวกคุณมาตั้งสามชั่วโมง คิดจริงๆ หรือว่าพวกเราไม่รู้อะไรเลย!"

อันเดรย์ค่อยๆ บี้ซิการ์ดับลงในที่เขี่ยบุหรี่ ลุกขึ้นยืนจัดชายเสื้อสูทให้เข้าที่

"เป็นพวกเราเองที่ประเมินระบบรักษาความปลอดภัยของประเทศมังกรต่ำเกินไป ท่านผู้บัญชาการโจว อันที่จริงพวกเราสามารถร่วมมือกันได้นะ แลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวกรองบางส่วนให้แก่กันไง"

โจวเจิ้งกั๋วไม่ได้สนใจเขา ลุกขึ้นยืนหยิบกระดาษแผ่นนั้นจากบนโต๊ะกลับมาพับเก็บใส่กระเป๋าเสื้อตามเดิม

"กลับไปบอกอีวานนะ ว่าคราวหน้าถ้าอยากจะมา ให้ทักทายกันล่วงหน้าก่อน อย่าทำให้เพื่อนของฉันในกระทรวงการต่างประเทศต้องลำบากใจ"

"แก!" อันเดรย์มองกระดาษที่ถูกเก็บเข้ากระเป๋า แล้วหันกลับมามองโจวเจิ้งกั๋ว

"คุณโจว เกมนี้คุณชนะ แต่การที่คุณยอมให้คนของคุณมาเล่นละครตบตาผมอยู่ตั้งสามชั่วโมงเมื่อกี้ มันแสดงให้เห็นว่า สิ่งที่พวกคุณกำลังระแวดระวังอยู่นั้น ไม่ใช่พวกเรา"

เขาหิ้วกระเป๋าเอกสาร เดินไปถึงหน้าประตูแล้วหยุดชะงัก

"ไอ้สิ่งที่ทำให้พวกคุณหวาดกลัวอย่างแท้จริงนั่นน่ะ ไม่ช้าก็เร็ว ต้องมีคนหาเจอเข้าจนได้นั่นแหละ"

"เรื่องนั้นไม่ต้องให้เพื่อนชาวต่างชาติมาเป็นห่วงหรอกครับ" หลี่เฉาก้าวออกมาข้างหน้า สบตากับอันเดรย์อย่างไม่ยอมลดละ "บนแผ่นดินผืนนี้ สิ่งที่เราไม่อยากให้ใครเห็น ต่อให้พวกคุณเบิกตาหาจนตาบอด ก็ไม่มีทางหาเจอหรอกครับ เชิญ ไม่ส่งนะครับ"

ทว่าตอนที่ทั้งสองคนเก็บอุปกรณ์เสร็จและเพิ่งเดินไปถึงประตู ก็ถูกกู้หมิงขวางเอาไว้อีกครั้ง

"ทิ้งอุปกรณ์ไว้" กู้หมิงชี้ไปที่กระเป๋าสีเงิน

"ผมจะติดต่อสถานทูตของพวกเรา พวกคุณไม่มีสิทธิ์มายึดอุปกรณ์ส่วนตัวของเรานะ!" วิกเตอร์ขบกรามพูด

กู้หมิงไม่ได้ตอบโต้ ทำเพียงแค่ยืนนิ่งขวางทางไว้แบบนั้น

อันเดรย์หันไปมองโจวเจิ้งกั๋ว แต่โจวเจิ้งกั๋วกำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับไม่ได้สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นตรงนี้เลย

กล้ามเนื้อหางตาของอันเดรย์กระตุกเล็กน้อย หลังจากชั่งน้ำหนักผลดีผลเสียแล้ว เขาก็พูดกับวิกเตอร์ด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ให้เขาไปเถอะ เอาเศษเหล็กสับปะรังเคเครื่องเดียวมาแลกกับชีวิตของพวกเราสองคน ก็ถือว่าคุ้มแล้ว"

วิกเตอร์กัดฟันกรอด ขว้างกระเป๋าใส่กู้หมิงอย่างแรง

กู้หมิงรับกระเป๋าไว้ มองดูแผ่นหลังของคนทั้งสองหายลับไปตรงสุดทางเดิน ก่อนจะถ่มน้ำลายลงพื้น "สะใจชะมัด"

ในโถงทางเดิน

หลี่เฉาเดินตามหลังโจวเจิ้งกั๋ว มุ่งหน้าออกไปข้างนอก

"ผอ.โจวครับ เกมนี้สวยงามมากครับ พวกนักวิเคราะห์ที่แลงลีย์พอได้รับข้อมูลชิ้นนี้ไป อย่างน้อยก็ต้องหลงทางไปมุ่งเป้าที่ความร่วมมือจีน-รัสเซียไปอีกครึ่งปีเป็นอย่างต่ำแน่ๆ ครับ"

โจวเจิ้งกั๋วไม่ยิ้มเลย

เขาก้าวยาวๆ คิ้วยังคงขมวดมุ่น

"ครึ่งปีเหรอ? คุณมองโลกในแง่ดีเกินไปแล้ว" โจวเจิ้งกั๋วส่ายหน้า

"หมายความว่ายังไงครับ?"

"ทอมเป็นคนฉลาด แต่ทีมวิเคราะห์ที่อยู่เบื้องหลังเขาไม่ใช่พวกงี่เง่านะ การปลอมแปลงข้อมูลอาจจะหลอกได้ชั่วคราว แต่การใช้วัสดุสิ่งของจำนวนมหาศาลมันหลอกกันไม่ได้หรอก" โจวเจิ้งกั๋วหยุดเดิน แล้วหันมามองหลี่เฉา "พวกเราก็แค่ซื้อเวลามาได้เท่านั้นแหละ เรื่องที่ความลับจะแตก มันก็แค่เรื่องของเวลา ไม่ช้าก็เร็ว"