บทที่ 84 ผีร้ายหลบเข้าตู้ เร่งความเร็วเต็มพิกัด

รัฐเวอร์จิเนีย แลงลีย์

โรเบิร์ตโยนรายงานที่มีป้ายความลับสูงสุดฉบับนั้นลงบนโต๊ะอย่างแรง

"ความร่วมมือทางทหารลับงั้นเหรอ?" โรเบิร์ตเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ประสานมือรองไว้ใต้คาง จ้องเขม็งไปที่แจ็กซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ "คุณใช้ชื่อบังหน้าของสถานีแปซิฟิกใต้ ให้สายลับภาคสนามมือเก๋าเสี่ยงถูกหน่วยต่อต้านจารกรรมของจีนจับเป็น เพื่อไปสืบเรื่องแค่นี้กลับมาให้ผมน่ะเหรอ?"

แจ็กยืดตัวตรง สองมือยันขอบโต๊ะไว้แน่น

"ท่านครับ ข้อสรุปนี้มีตรรกะที่ปิดสนิทสมบูรณ์มากครับ" แจ็กชี้ไปที่ปกรายงาน "วิกเตอร์ โรมานอฟ พันตรีสังกัดหน่วยต่อต้านทางอิเล็กทรอนิกส์ของสำนักข่าวกรองทหารรัสเซีย เขาหิ้วกระเป๋าสำรวจระดับกองทัพเข้าไปในสถานีฐานสื่อสารนั้น แล้วเจ้าหน้าที่ระดับสูงของกองทัพจีนก็มาคุมการปฏิบัติงานด้วยตัวเอง แถมระดับการรักษาความปลอดภัยรอบนอกยังถูกยกระดับขึ้นถึงสองเท่าภายในสามชั่วโมง นี่มันต้องเป็นโครงการร่วมระดับยุทธศาสตร์อย่างแน่นอนครับ"

"ผมไม่ได้ตาบอด ผมอ่านหนังสือออก" โรเบิร์ตขัดจังหวะ "ผมถามว่า หลักฐานเชิงประจักษ์ล่ะ? ภาพดาวเทียมถ่ายเจออาวุธหลักอะไร? อุปกรณ์ดักจับของทอมได้คลื่นความถี่สำคัญอะไรมา?"

"อุปกรณ์ของทอมถูกระบบต่อต้านของพวกรัสเซียกดทับไว้จนสนิท นี่ก็เป็นหลักฐานอย่างหนึ่งแล้วครับ!"

โรเบิร์ตแค่นเสียงหัวเราะ

"แจ็ก เราเป็นหน่วยข่าวกรองนะ ไม่ใช่สถาบันคลังสมอง นักการเมืองในรัฐสภาเขาอยากเห็นรูปถ่าย อยากเห็นข้อมูล อยากเห็นดัชนีภัยคุกคามที่ชัดเจน ไม่ใช่เห็นนิยายยาวเหยียดที่คุณแต่งขึ้นมาเองเพียงเพราะเห็นผู้เชี่ยวชาญรัสเซียโผล่ไปที่นั่น"

แจ็กขบกรามแน่น

"ท่านครับ เสบียงระดับพลเรือนที่มีมูลค่าสูงจำนวนมหาศาล ขบวนรถขนส่งที่จัดตั้งเป็นหมวดหมู่ แร่แรร์เอิร์ธที่หายไป บวกกับการคุ้มกันทางอิเล็กทรอนิกส์ระดับสูงสุดของพวกหมีขาว ถ้านำข้อมูลพวกนี้มาปะติดปะต่อกัน สิ่งที่ซ่อนอยู่ในภูเขาลูกนั้นต้องสั่นคลอนสมดุลยุทธศาสตร์ของเอเชียแปซิฟิกได้อย่างแน่นอนครับ!"

"สมดุลยุทธศาสตร์ของเอเชียแปซิฟิกจะเปลี่ยนหรือไม่ ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณ" โรเบิร์ตเปิดลิ้นชัก หยิบแฟ้มเอกสารที่มีขอบสีแดงออกมา แล้วโยนไปตรงหน้าแจ็ก "ดูนี่ซะ"

แจ็กเปิดแฟ้มดู แค่เห็นหัวข้อคิ้วเขาก็ขมวดเข้าหากันทันที

"สถานการณ์ในพื้นที่ขัดแย้งทะเลทรายทวีความรุนแรงขึ้นงั้นเหรอ?"

"เพนตากอนเพิ่งออกบันทึกช่วยจำมา เมื่อสองชั่วโมงก่อน พันธมิตรของเราถูกระเบิดบ่อน้ำมันไปสามบ่อ" โรเบิร์ตลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง แล้วกระชากม่านเปิด "ผู้อำนวยการกำลังโดนสวดอยู่ที่รัฐสภา ก่อนหกโมงเช้าพรุ่งนี้ ทรัพยากรดาวเทียม 70 เปอร์เซ็นต์และกำลังเจ้าหน้าที่ภาคสนามครึ่งหนึ่งของฝ่ายเรา ต้องถูกส่งไปที่นั่น"

แจ็กเงยหน้าขึ้นขวับ

"คุณจะสั่งระงับโครงการชิงไห่งั้นเหรอ?"

"ไม่ใช่ระงับ แต่ให้ลดระดับลงเป็นสถานะหยุดพัก" โรเบิร์ตหันกลับมา น้ำเสียงไม่เปิดช่องให้ต่อรอง "แร่แรร์เอิร์ธที่ชิงไห่กับสถานีฐานกระจอกๆ นั่นน่ะ เอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เราไม่มีตามากพอจะไปจ้องมองผีร้ายที่เรายังไม่รู้แม้กระทั่งว่าหน้าตามันเป็นยังไงหรอก"

"ท่านครับ นี่คือความผิดพลาดครั้งร้ายแรงเลยนะครับ!" แจ็กคว้ารายงานบนโต๊ะ "คนจีนกำลังใช้การพรางตัวซื้อเวลาอยู่! ถ้าเราปล่อยมือตอนนี้ พอพวกเขาสร้างของเสร็จ ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว!"

"จะสายหรือไม่สาย รัฐสภาเป็นคนตัดสิน ไม่ใช่คุณ" โรเบิร์ตเดินกลับมาที่โต๊ะ นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ "โอนย้ายทรัพยากรทั้งหมดของโครงการนี้ไปซะ สั่งให้ทอมถอนตัว พรุ่งนี้คุณไปคุมเส้นทางขนส่งทางทหารที่เฟิงซวีแทน นี่เป็นคำสั่ง"

แจ็กจ้องมองโรเบิร์ตอย่างไม่ลดละ

โรเบิร์ตก็จ้องตอบอย่างไม่ยอมแพ้

สิบวินาทีผ่านไป

แจ็กคว้ารายงานบนโต๊ะแล้วหันหลังเดินออกจากห้องไป

"คุณจะต้องเสียใจ โรเบิร์ต"

"ฉันรับผิดชอบแค่ต่องบประมาณของผู้อำนวยการ ออกไป แล้วปิดประตูด้วย"

ในโถงทางเดิน เสียงรองเท้าหนังของแจ็กดังกึกก้องหนักแน่น

เมื่อกลับมาถึงโต๊ะทำงานส่วนตัวที่ปีกตะวันออกชั้นสาม พื้นที่สำนักงานส่วนใหญ่ว่างเปล่าไปแล้ว คนที่เหลืออยู่ต่างกำลังยุ่งกับการโทรศัพท์อย่างบ้าคลั่ง เพื่อจัดการข้อมูลข่าวกรองฉุกเฉินจากพื้นที่ขัดแย้งทะเลทราย

แจ็กยืนอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดของตัวเอง

บนนั้นมีเส้นทางสืบสวนที่วาดด้วยปากกามาร์กเกอร์สีแดงเต็มไปหมด เส้นทั้งห้าพุ่งตรงไปยังวงกลมว่างเปล่าวงหนึ่ง

เขาหยิบแปรงลบกระดาน ออกแรงถูรอยหมึกสีแดงบนกระดาน รอยหมึกเลอะเลือนกลายเป็นรอยด่างสีแดง ก่อนจะเลือนหายไปในที่สุด

เมื่อลบกระดานเสร็จ เขาก็นั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน

บนโต๊ะมีข้อมูลที่รวบรวมมาตลอดสามเดือนวางกระจัดกระจาย ใบรายงานผลทดสอบกากแร่จากโรงถลุงซีหนิง ภาพถ่ายดาวเทียมที่ขาดหาย และสำเนารายงานสรุปที่ทอมเขียนด้วยลายมือ

แจ็กดึงสายแลนหลักออกจากเครื่องคอมพิวเตอร์

เขาล้วงเอาหน่วยความจำขนาดจิ๋วระดับกองทัพที่ซ่อนอยู่ในเข็มขัดออกมา แล้วเสียบเข้ากับพอร์ตวิศวกรรมที่สำรองไว้บนเมนบอร์ด

ตามกฎแล้ว ข้อมูลของโครงการที่ถูกสั่งระงับจะต้องถูกอัปโหลดไปยังคลังเก็บข้อมูลเย็น (Cold storage) และทำลายทิ้งให้หมดสิ้น แต่เขายอมไม่ได้

นิ้วมือทั้งสิบข้างรัวบนแป้นพิมพ์ ข้ามโปรแกรมเฝ้าระวังของเครือข่ายภายใน พร้อมกับเคาะคีย์รหัสแบบไดนามิก 24 หลัก

ข้อมูลลับสุดยอดขนาด 32 กิกะไบต์เริ่มถูกถ่ายโอน แถบสถานะค่อยๆ คืบคลานไปข้างหน้า ในขณะที่โถงทางเดินเริ่มมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่มาสับเปลี่ยนเวรยาม

99 เปอร์เซ็นต์... 100 เปอร์เซ็นต์ เขาถอดหน่วยความจำออก ยัดลงในซองกระดาษคราฟต์กันชื้น แล้วล็อกไว้ในลิ้นชักส่วนตัวที่ลึกที่สุดที่ไม่ได้เชื่อมต่อกับเครือข่าย

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สะอาดสะอ้าน

"จิ้งจอกจะซ่อนมิดแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องออกมาหาอาหารกินอยู่ดี" แจ็กพึมพำเบาๆ

เขาหลับตาลง นวดขมับที่ตุบๆ ของตัวเอง เขาต้องรอโอกาสครั้งต่อไป

ในเวลาเดียวกัน ที่อีกฟากหนึ่งของโลก

ฐานทัพโลกปัจจุบัน ชั้นใต้ดินที่สอง

ประตูห้องทำงานของโจวเจิ้งกั๋วถูกผลักเปิดออกอย่างแรง หลินเวยเดินก้าวใหญ่เข้ามาในมือถือรายงานสรุปที่เพิ่งพิมพ์ออกมาสดๆ ร้อนๆ

"ผอ.โจวคะ หน้าต่างเวลาแห่งความปลอดภัยเปิดออกแล้วค่ะ" หลินเวยวางรายงานลงบนโต๊ะ

โจวเจิ้งกั๋ววางปากกาในมือลง

"ทางแลงลีย์ขยับยังไงบ้าง?"

"ทอมข้ามพรมแดนไปแล้วค่ะ ขึ้นเที่ยวบินไปนิวซีแลนด์เรียบร้อยแล้ว สายลับของเรายืนยันว่าภายในสำนักข่าวกรองได้ลดระดับโครงการนี้เป็นสถานะหยุดพักแล้ว ส่วนดาวเทียมสองดวงที่เคยจับจ้องเราอยู่ ก็เริ่มเปลี่ยนวงโคจรเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เป้าหมายมุ่งตรงไปที่เขตขัดแย้งทะเลทรายค่ะ"

โจวเจิ้งกั๋วมองดูแผนผังการเปลี่ยนวงโคจรของดาวเทียมในรายงาน

"ที่เขตขัดแย้งทะเลทรายเกิดเรื่องงั้นเหรอ?"

"บ่อน้ำมันถูกระเบิด การปะทะด้วยอาวุธรุนแรงขึ้น แลงลีย์กำลังระดมทรัพยากรทั้งหมดไปทางนั้นค่ะ" หลินเวยพูดเร็วมาก "ไอ้พวกหมีขาวสองตัวนั่นก็ทำหน้าที่ได้ดี แผนกวิเคราะห์ของแลงลีย์สรุปไปแล้วว่าชิงไห่เป็นแค่ความร่วมมือด้านการสื่อสารตามปกติ พวกเขาลดการ์ดลงเรียบร้อยแล้วค่ะ"

โจวเจิ้งกั๋วพยักหน้ารับ

ไม่ได้ยิ้ม และไม่ได้ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก

เขาเปิดลิ้นชัก หยิบแฟ้มเอกสารปกสีแดงที่หนาขึ้นมาเล่มหนึ่ง

"หลินเวย แจ้งสมาชิกทีมหลักทุกคน คืนนี้ยกเลิกการหยุดพัก เครือข่ายควบคุมข้อมูลให้ขยายออกไปอีกห้าสิบกิโลเมตร รถบรรทุกหนักทุกคันที่เข้าออกฐานทัพให้เปลี่ยนไปใช้ป้ายทะเบียนโครงการท้องถิ่นแทน"

"รับทราบค่ะ" หลินเวยหันหลังเดินไปทันที

โจวเจิ้งกั๋วถือแฟ้มสีแดง ก้าวออกไปจากห้องทำงาน

ตรงสุดโถงทางเดิน หลี่เฉากำลังพิงกำแพงคุยรายละเอียดเรื่องการสับเปลี่ยนเวรยามของทีมรักษาความปลอดภัยกับกู้หมิงอยู่

"หลี่เฉา" โจวเจิ้งกั๋วเรียก

หลี่เฉาหันกลับมา แล้วเดินเข้าไปหาโจวเจิ้งกั๋ว

โจวเจิ้งกั๋วตบแฟ้มสีแดงนั้นลงบนหน้าอกของหลี่เฉาโดยตรง

"สายตาของแลงลีย์ย้ายออกไปแล้ว" โจวเจิ้งกั๋วจ้องตาหลี่เฉา "โครงการสะพานคู่ระยะที่สอง เร่งความเร็วเต็มพิกัด"

หลี่เฉารับแฟ้มเอกสารมา รู้สึกถึงน้ำหนักที่หนักอึ้ง

"เร็วแค่ไหนครับ?"

"ทำงานตลอด 24 ชั่วโมง ตราบใดที่ช่องทางยังรับไหว เสบียงก็ต้องไม่หยุดนิ่ง" โจวเจิ้งกั๋วตอบด้วยน้ำเสียงเย็นแข็ง "สิ่งที่ฝ่ายนู้นขาดแคลนมากที่สุดตอนนี้คือเวลา พวกเราใช้ม่านหมอกขโมยเวลามาให้พวกเขาแล้ว ที่เหลือก็อยู่ที่ว่าพวกเขาจะรับไหวหรือเปล่า"

หลี่เฉาเปิดแฟ้มสีแดง

รายการเทคโนโลยีและวัสดุสำหรับระยะที่สองที่ต้องการเร่งความเร็ว

เขาคิดว่าหน้าแรกจะเป็นเครื่องกลึงความแม่นยำสูง หรือไม่ก็แบบแปลนเหล็กกล้าพิเศษที่ซับซ้อนขึ้น

แต่บรรทัดแรกที่เป็นตัวอักษรหนาสีดำ กลับทำให้เขาเบิกตากว้าง

สถานีผสมยางมะตอยอัตโนมัติ ทั้งชุด

หลี่เฉาเงยหน้าขึ้นมองโจวเจิ้งกั๋ว

"ทำถนนเหรอครับ?"

"โรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่งถลุงเหล็กพิเศษออกมาได้แล้ว แร่ข้างหลังจะขนยังไง? อุปกรณ์ที่สร้างเสร็จจะลากไปไหน? จะพึ่งพาถนนลูกรังพังๆ ที่พอฝนตกก็กลายเป็นโคลนพวกนั้นงั้นเหรอ?" โจวเจิ้งกั๋วชี้ไปที่รายการ "จะทำอุตสาหกรรม ต้องสร้างเส้นเลือดใหญ่ก่อน"

หลี่เฉาก้มหน้าลงมองอีกครั้ง สายตากวาดผ่านชื่อรุ่นอุปกรณ์ยาวเหยียดในรายการ: เครื่องผสมวัสดุอัตโนมัติ, หัวเผาน้ำมันหนัก, เครื่องผสมแบบเพลาคู่...

เขารู้ซึ้งดีว่าเหล่าบรรพชนในโลกคู่ขนานสร้างถนนกันมาอย่างไร

อาศัยค้อนเหล็กทุบหิน อาศัยหม้อเหล็กเคี่ยวยางมะตอย คนงานถูกควันพิษจนน้ำตาไหล ต้องเอาชีวิตเข้าแลกปูพื้นถนนทีละนิ้ว

หลี่เฉาปิดแฟ้มสีแดงลงด้วยเสียงดัง ปลายนิ้วอดไม่ได้ที่จะยกขึ้นด้วยความมุ่งมั่น ในแววตาโชติช่วงไปด้วยความฮึกเหิม

"ผอ.โจวครับ ส่งเจ้าอสูรกายเหล็กกล้านี่ไปเถอะครับ" หลี่เฉากำแฟ้มแน่น "ถนนลาดยางที่จ้าวหงจวินกับพวกสร้างได้ในหนึ่งวัน มันคุ้มค่ากว่าการใช้พลั่วขุดมาครึ่งปีแน่นอนครับ!"