บทที่ 85 เครื่องผสมยางมะตอยทำเอาคนงานยุค 80 ถึงกับอึ้ง

โจวเจิ้งกั๋วใช้นิ้วเคาะโต๊ะ

"อย่าเพิ่งดีใจไป ขีดจำกัดน้ำหนักที่ผ่านประตูมิติได้ในแต่ละครั้งคือ 2.3 ตัน แต่สถานีผสมยางมะตอยอัตโนมัติชุดนี้น้ำหนักรวมตั้ง 21 ตันเลยนะ"

"แยกชิ้นส่วนสิครับ" หลี่เฉาตอบแบบไม่ต้องคิด

"แยกเป็นเจ็ดโมดูล ก็แค่วิ่งไปกลับเจ็ดรอบเอง"

โจวเจิ้งกั๋วหยิบโทรศัพท์ภายในบนโต๊ะขึ้นมา

"แจ้งทีมวิศวกร ให้แยกชิ้นส่วนสถานีผสมยางมะตอยในโกดังหมายเลขหนึ่งออกเป็นโมดูลให้เสร็จภายในคืนนี้ ควบคุมน้ำหนักของแต่ละโมดูลให้อยู่ที่ไม่เกิน 2,200 กิโลกรัมอย่างเข้มงวดด้วย"

สามชั่วโมงต่อมา

แสงสีฟ้ากะพริบถี่ๆ อยู่ลึกลงไปในฐานทัพใต้ดิน

หลี่เฉานำกลุ่มคนเข็นรถลากพาเลทไฮดรอลิกขนาดใหญ่คันสุดท้ายออกมาจากประตูมิติ

สายลมหนาวของยุค 80 พัดปะทะใบหน้า

จ้าวหงจวินยืนอยู่หน้ารถบรรทุกปลดแอกสีเขียวทหารสามคัน

เสิ่นรั่วฉิงถือสมุดลงทะเบียนยืนอยู่ท้ายรถบรรทุก คอยตรวจสอบชิ้นส่วนโลหะที่เพิ่งยกเครื่องลงมา

"ลอตสุดท้ายแล้วครับ" หลี่เฉากดด้ามจับของรถลากพาเลทลง เครื่องผสมหลักแบบเพลาคู่ที่หนักอึ้งก็วางลงบนพื้นอย่างมั่นคง

จ้าวหงจวินเดินเข้าไปตบแผ่นเหล็กหนาๆ แผ่นนั้น

"นี่น่ะเหรออุปกรณ์วิเศษสำหรับสร้างถนนที่คุณพูดถึง?"

"เครื่องผสมวัสดุอัตโนมัติ หัวเผาน้ำมันหนัก เครื่องผสมหลัก มาครบหมดแล้วครับ" หลี่เฉาพยักหน้า "ถ้าประกอบเสร็จ จะช่วยเร่งความเร็วในการสร้างถนนของพวกคุณให้พุ่งกระฉูดเลยล่ะครับ"

"ขึ้นรถ" จ้าวหงจวินโบกมือ "ไปที่เขตก่อสร้างห่างจากตัวอำเภอหนิงชวนไปสิบกิโลเมตร"

รถบรรทุกปลดแอกทั้งสามคันบรรทุกโมดูลโลหะมาเต็มคันรถ แล่นกระดอนไปตามถนนดินที่เป็นหลุมเป็นบ่อ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ขบวนรถก็มาจอดอยู่ที่เขตก่อสร้างที่เต็มไปด้วยควันดำโขมง

กลิ่นเหม็นไหม้ของยางมะตอยฉุนกึกเตะจมูก

หลี่เฉาผลักประตูรถกระโดดลงมา แล้วก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า

ชายฉกรรจ์ร้อยกว่าคนถอดเสื้อท่อนบน กำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้นท่ามกลางลมหนาวในฤดูหนาว

ข้างๆ ฐานรากถนนมีกระทะเหล็กใบใหญ่สามใบตั้งอยู่

ใต้กระทะมีฟืนสุมไฟลุกโชน ในกระทะมียางมะตอยสีดำเดือดปุดๆ

หลิวฉงอู่พาดผ้าขนหนูที่ดูไม่ออกแล้วว่าสีอะไรไว้บนบ่า ในมือกำพลั่วขนาดใหญ่ไว้แน่น

เขากระแทกพลั่วลงไปในกระทะยางมะตอยที่กำลังเดือดพล่านอย่างแรง แล้วออกแรงคนผสมกับหินคลุกข้างๆ อย่างสุดกำลัง

"หนึ่ง สอง สาม! ฮึบ!"

หลิวฉงอู่ตะโกนร้องให้จังหวะ

คนงานก่อสร้างอีกสี่คนร้องรับจังหวะตาม แล้วใช้พลั่วตักส่วนผสมยางมะตอยใส่ลงในรถเข็นล้อเดียว

คนเข็นรถเดินเท้าเปล่า ย่ำไปตามฐานรากถนนที่เฉอะแฉะวิ่งไปข้างหน้า

เมื่อถึงจุดหมาย ก็จะมีคนอีกกลุ่มหนึ่งใช้แผ่นไม้ค่อยๆ เกลี่ยให้เรียบ

ควันพิษรมจนลืมตาแทบไม่ขึ้น

หลิวฉงอู่ไอคอกแคก แล้วถ่มเสลดสีดำออกมา

หวังกงสวมหมวกฟางขาดๆ ในมือถือตลับเมตร คอยวัดระยะฐานรากถนนอยู่ด้านหน้า

"ผู้กองหลิว!" หวังกงตะโกนสุดเสียง "ความคืบหน้าวันนี้ไม่ได้เรื่องเลยนะ! เพิ่งปูไปได้แค่สามสิบเมตรเอง!"

หลิวฉงอู่ปักพลั่วลงกับพื้น

"หัวหน้าวิศวกรหวัง ยางมะตอยเคี่ยวไม่ได้ที่มันก็ไม่เกาะหินหรอกครับ! มือพี่น้องเราพองจนเลือดออกหมดแล้ว วันละห้าสิบเมตรนี่ก็สุดขีดจำกัดแล้วครับ!"

หวังกงเดินเข้ามา มองดูยางมะตอยที่เดือดปุดๆ ในกระทะแล้วส่ายหน้าดิก

"ถ้าขืนไปช้าๆ แบบนี้ ถนนสายมณฑลสามสิบกิโลเมตร สี่เดือนก็ปูไม่เสร็จหรอก เดี๋ยวหิมะก็ตกหนักแล้ว พอพื้นดินแข็งตัว ก็ต้องหยุดงานกันหมด"

หลี่เฉาเดินเข้าไปหาคนทั้งสอง

"หัวหน้าวิศวกรหวัง ผู้กองหลิว"

หลิวฉงอู่เอามือปาดคราบเขม่าดำบนใบหน้า เผยให้เห็นฟันขาวจั๊วะ

"ทูตหลี่! คุณมาได้ไงครับเนี่ย? ตรงนี้ควันมันเยอะ ระวังเสื้อผ้าคุณจะเปื้อนเขม่าดำเอานะครับ"

"ให้พี่น้องหยุดมือเถอะครับ" หลี่เฉาชี้ไปที่รถบรรทุกปลดแอกสามคันที่อยู่ข้างหลัง

หลิวฉงอู่อึ้งไปเลย

"หยุดมือ? ห้าสิบเมตรของวันนี้ยังปูไม่เสร็จเลยนะ! ถ้าหยุด ยางมะตอยกระทะนี้ก็เสียของหมดสิ!"

"ไม่ต้องใช้พวกคุณเอาพลั่วไปคนเองแล้วล่ะครับ" หลี่เฉาหันไปหาจ้าวหงจวิน "ท่านนายพลจ้าว สั่งให้คนของคุณขนของลงเถอะครับ"

ทหารหน่วยรักษาความปลอดภัยภายในหลายสิบนายรีบเข้าไปยกโมดูลโลหะลงจากรถบรรทุกทีละชิ้นๆ

หลิวฉงอู่ถือพลั่วเดินเข้าไป เดินวนดูไอ้ก้อนเหล็กรูปร่างประหลาดพวกนั้นหนึ่งรอบ

"ทูตหลี่ นี่มันตัวอะไรครับเนี่ย?"

"สถานีผสมยางมะตอยอัตโนมัติครับ"

หลิวฉงอู่เกาหัวแกรกๆ

"สถานีผสม? มันจะสู้พลั่วในมือพวกเราได้เหรอ? ไอ้ก้อนเหล็กนี่มันจะแยกสัดส่วนยางมะตอยกับหินคลุกออกเหรอ?"

หวังกงก็ชะโงกหน้าเข้ามาดู ดันแว่นสายตายาวบนสันจมูก

"ทูตหลี่ครับ การทำถนนมันเป็นงานละเอียดนะ อัตราส่วนผสมของหินคลุก อุณหภูมิในการให้ความร้อนยางมะตอย ถ้าคลาดเคลื่อนไปนิดเดียวผิวถนนก็แตกแล้ว เครื่องจักรมันจะทำเรื่องพวกนี้ได้เหรอครับ?"

หลี่เฉาไม่อธิบาย เขาหันหลังไป ส่งสัญลักษณ์มือให้จ้าวหงจวินโดยตรง

"ท่านนายพลจ้าว ให้รถแทรกเตอร์เข้ามาเป็นปั้นจั่นชั่วคราวเลยครับ! ทหารยามหมู่หนึ่ง หมู่สอง เปลี่ยนมาใส่ถุงมือทำงานให้หมด แล้วฟังคำสั่งผม!"

นี่ไม่ใช่การประกอบธรรมดาๆ

เพื่อปรับให้เข้ากับสถานการณ์ในโลกคู่ขนานที่ขาดแคลนอุปกรณ์ยกของหนัก วิศวกรในฐานทัพโลกปัจจุบันจึงทำงานกันข้ามคืนเพื่อดัดแปลงเครื่องจักรนี้ให้ประกอบง่ายแบบ "สไตล์คนโง่" อย่างบ้าคลั่ง

ข้อต่อทั้งหมดถูกเปลี่ยนเป็นข้อต่อสวมเร็วแบบไฮดรอลิกที่มีระบบล็อกในตัว ส่วนรับน้ำหนักทั้งหมดก็ถูกเชื่อมแผ่นคล้องหูเข้าไปเพื่อให้ง่ายต่อการยกด้วยบุ้งกี๋ของรถแทรกเตอร์

"รถแทรกเตอร์เข้าเกียร์! ยกขึ้น! ช้าๆ เล็งให้ตรงเส้นตำแหน่งสีแดง!"

"สลักไฮดรอลิกที่ฐาน อัดเข้าไป! ล็อกให้แน่น!"

"รางเลื่อนของถังผสมประกบเข้าหากัน ฟังเสียงดังแกร๊กนะ!"

ท่ามกลางเสียงตะโกนแหบพร่าของหลี่เฉาและการทำงานประสานกันของรถแทรกเตอร์ที่พ่นควันดำโขมง ทหารยามหลายสิบนายก็ทำงานกันอย่างรวดเร็วและแม่นยำราวกับฟันเฟืองของเครื่องจักร

สองชั่วโมงครึ่งต่อมา

พร้อมกับเสียงกระแทกของโลหะหนักหน่วงเป็นครั้งสุดท้าย เครื่องผสมหลักก็ถูกยึดติดกับฐานอย่างแน่นหนา

อสูรกายเหล็กกล้าสูงตระหง่านเท่าตึกสองชั้นตั้งตระหง่านอยู่ริมฐานรากถนนที่รกร้างว่างเปล่าของยุค 80

เสิ่นรั่วฉิงถือคู่มือปฏิบัติงาน ปีนขึ้นไปบนแผงควบคุม

เมื่อมือของเธอสัมผัสกับปุ่มควบคุมรวมที่เรียงรายอยู่แน่นขนัด ปลายนิ้วของเธอก็สั่นระริกเล็กน้อย

นี่มันควบคุมด้วยไมโครคอมพิวเตอร์!

นี่มันคือตรรกะอัตโนมัติที่แม่นยำระดับมิลลิวินาที!

โลกยุคปัจจุบันถึงกับเอาระบบควบคุมระดับสูงขนาดนี้ มาใช้กับเครื่องจักรทำถนนที่ดูเทอะทะแบบนี้เนี่ยนะ?

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ข่มความตกตะลึงในใจลงไป แววตากลับมามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง

"เปิดสวิตช์จ่ายไฟ" เสิ่นรั่วฉิงตะโกนบอก

เครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลกำลังสูงส่งเสียงคำรามกระหึ่มขึ้นมาทันที

"ป้อนวัสดุเข้าถังผสม"

หลี่เฉาสั่งให้รถแทรกเตอร์คันหนึ่งดันหินคลุกและทรายที่กองเป็นภูเขาเลากาเข้าไปในช่องป้อนวัสดุ

หลิวฉงอู่กับคนงานก่อสร้างอีกร้อยกว่าคนหยุดทำงานในมือทั้งหมด ยืนล้อมวงดูอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร

"เสียงดังสนั่นหวั่นไหวเลยว่ะ" หลิวฉงอู่พึมพำ

"จุดระเบิด" เสิ่นรั่วฉิงกดปุ่มสตาร์ตหัวเผาน้ำมันหนัก

ฟู่—

เปลวไฟสีฟ้าครามลุกโชนพ่นออกมาจากกระบอกทำความร้อน

"ตั้งอุณหภูมิที่หนึ่งร้อยหกสิบองศา เปิดปั๊มยางมะตอย"

นิ้วของเสิ่นรั่วฉิงดีดรัวบนแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว

จากภายในเครื่องจักรมีเสียงดังครืนๆ ทุ้มต่ำดังออกมาย่างต่อเนื่อง

สายพานลำเลียงส่งหินคลุกเข้าไปในกระบอกทำความร้อนอย่างไม่ขาดสาย

อุณหภูมิสูงทำให้หินคลุกแห้งสนิทในชั่วพริบตา

จากนั้น ยางมะตอยที่เดือดพล่านก็ถูกฉีดพ่นผ่านท่อลงบนหินคลุกอย่างแม่นยำ

เครื่องผสมหลักแบบเพลาคู่เริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่ง

ไม่มีควันพิษ

ไม่มีเสียงร้องให้จังหวะตอนคนผสมด้วยแรงคน

มีเพียงเสียงคำรามของการขบกันของฟันเฟืองเครื่องจักรเท่านั้น

ตาของหลิวฉงอู่เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ

พลั่วในมือของเขาร่วงหล่นลงพื้นโดยไม่รู้ตัว

"ปล่อยของ!" เสิ่นรั่วฉิงดึงคันโยกตัวสุดท้ายลง

ครืน—

ประตูด้านล่างของเครื่องผสมหลักเปิดออก

ไม่มีการจับตัวเป็นก้อนเหมือนตอนใช้คนผสม ไม่มีการสุกๆ ดิบๆ เพราะอุณหภูมิไม่สม่ำเสมอ

ส่วนผสมยางมะตอยสีดำขลับ เงางาม สม่ำเสมอ และมีไอร้อนระอุ ทะลักทลายออกมาราวกับน้ำตก

หล่นลงไปในกระบะรถบรรทุกดัมพ์ที่จอดรออยู่ด้านล่างโดยตรง

กระบะรถบรรทุกดัมพ์ถูกเติมเต็มด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ยางมะตอยสีดำเป็นประกายมันวาวสมบูรณ์แบบเมื่อกระทบกับแสงแดด หินคลุกทุกก้อนถูกเคลือบไว้อย่างมิดชิด สัดส่วนการผสมลงตัวราวกับงานศิลปะ

เต็มคันรถ วัสดุปูถนนที่สมบูรณ์แบบน้ำหนักสิบตัน

ใช้เวลา ไม่ถึงสามนาที

คนทั้งลานเงียบกริบเป็นเป่าสาก

มีเพียงเสียงคำรามของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลที่ดังกึกก้องไปทั่วทุ่งร้าง

ชายฉกรรจ์ถอดเสื้อร้อยกว่าคนอ้าปากค้าง มองดูส่วนผสมยางมะตอยที่สมบูรณ์แบบคันรถนั้น

หลิวฉงอู่เดินไปข้างหน้าสองก้าว นั่งยองๆ ลงข้างรถบรรทุกดัมพ์

เขายื่นมือออกไป หวังจะสัมผัสดู แต่ก็ต้องหดมือกลับเพราะโดนความร้อนลวก

เขาหันกลับมา มองดูหลี่เฉา

"ทูตหลี่... นี่... นี่ผสมเสร็จแล้วเหรอครับ?"

"ผสมเสร็จแล้วครับ" หลี่เฉาพยักหน้า "อุณหภูมิหนึ่งร้อยหกสิบองศา ความคลาดเคลื่อนของสัดส่วนหินคลุกไม่เกินร้อยละหนึ่ง"

หลิวฉงอู่กลืนน้ำลายเอื๊อก

เขาหันไปมองกระทะเหล็กใบใหญ่สามใบของตัวเอง แล้วก็หันกลับมามองเครื่องจักรสูงเท่าตึกสองชั้นตรงหน้า

"พวกเราตั้งร้อยยี่สิบคน ถอดเสื้อทำงานกันทั้งวัน ยังสู้ไอ้ก้อนเหล็กนี่พ่นออกมาแค่สามนาทีไม่ได้เลยเหรอเนี่ย?"

น้ำเสียงของหลิวฉงอู่สั่นเครือเล็กน้อย

เสิ่นรั่วฉิงเดินลงมาจากแผงควบคุม เปิดสมุดบันทึกในมือ

"ผู้กองหลิว ไม่ใช่สามนาทีนะคะ"

เสิ่นรั่วฉิงยื่นสมุดบันทึกไปตรงหน้าหลิวฉงอู่

"กำลังการผลิตที่กำหนดไว้ของเครื่องจักรนี้คือสี่สิบตันต่อชั่วโมงค่ะ"

"สี่สิบตัน?" หวังกงที่อยู่ข้างๆ สูบลมหายใจเข้าลึกๆ "หนึ่งชั่วโมงสี่สิบตันเหรอ?"

"ใช่ค่ะ" เสิ่นรั่วฉิงมองไปที่หวังกง "หัวหน้าวิศวกรหวัง ด้วยความเร็วในการจ่ายวัสดุระดับนี้ ถ้าทำงานประสานกับรถบรรทุกดัมพ์และรถปูถนน ถนนสายมณฑลสามสิบกิโลเมตรที่เดิมทีพวกคุณวางแผนจะใช้เวลาสี่เดือน ตอนนี้ต้องใช้เวลาเท่าไหร่คะ?"

นิ้วของหวังกงขยับคำนวณกลางอากาศอย่างรวดเร็ว

ริมฝีปากของเขาสั่นระริก

"สิบสองวัน" หวังกงเงยหน้าขึ้นขวับ "ขอแค่มีหินคลุกป้อนให้ทัน สิบสองวันก็ปูเสร็จแล้ว!"

หลิวฉงอู่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นดังตุ้บ

"สิบสองวัน... แม่เจ้าโว้ย วันเดียวเท่ากับพวกเราทำทั้งเดือนเลยนะเนี่ย!"

ทันใดนั้น คนงานก่อสร้างกว่าร้อยยี่สิบคนก็ส่งเสียงโห่ร้องยินดีดังสนั่นหวั่นไหว

มีคนโยนหมวกฟางขาดๆ ในมือขึ้นฟ้า

มีคนกอดคอเพื่อนร่วมงานข้างๆ กระโดดโลดเต้น

พวกเขาไม่ต้องทนโดนควันพิษรมอีกต่อไปแล้ว

พวกเขาไม่ต้องทนมือพองจนเลือดออกอีกต่อไปแล้ว

จ้าวหงจวินเดินก้าวยาวๆ ไปที่หน้าเครื่องจักร ยื่นมือออกไปตบเปลือกโลหะที่ร้อนระอุ

เขาหันกลับมา เผชิญหน้ากับทุกคน

"มัวยืนอึ้งอะไรกันอยู่!" เสียงของจ้าวหงจวินดังกึกก้องกลบเสียงเครื่องจักร "รถบรรทุกดัมพ์เข้าประจำที่! ลากวัสดุไปปูให้เรียบเดี๋ยวนี้!"

บรรดาคนงานรีบแยกย้ายไปทำงานทันที

จ้าวหงจวินเดินไปหาหลี่เฉา สายตาทอดยาวไปตามถนนสีดำที่เพิ่งปูเสร็จหมาดๆ มองตรงไปยังเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น

"ปูถนนสายหลักจากประตูมิติไปถึงตัวอำเภอหนิงชวนให้เสร็จก่อน แล้วค่อยกระจายออกไปสี่ทิศ"