บทที่ 86 รองเท้าบูทยางของเฒ่าจางปลดเกษียณแล้ว

รถบรรทุกดัมพ์ทยอยขนวัสดุออกไปคันแล้วคันเล่า

ส่วนผสมยางมะตอยสีดำขลับที่กำลังพ่นควันร้อนกรุ่น ถูกเทลงบนถนนดินที่เป็นหลุมเป็นบ่อ รถปูถนนค่อยๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้า โดยมีรถบดถนนขนาดหนักสองคันวิ่งตามมาติดๆ ล้อเหล็กอันหนักอึ้งบดยางมะตอยที่กำลังพ่นควันให้แบนราบติดแน่นไปกับฐานรากถนน

เพียงแค่ห้าวันเท่านั้น

ถนนสายหลักจากฐานทัพประตูมิติจนถึงตัวอำเภอหนิงชวน ถูกวัสดุที่เจ้าอสูรกายเหล็กกล้าคายออกมา ปูทับจนกลายเป็นมังกรสีดำทอดยาวไปอย่างราบคาบ

ยาวไปจนถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้านของหน่วยผลิตแนวหน้า

หลิวฉงอู่ถอดเสื้อท่อนบน พาดผ้าขนหนูที่ดูไม่ออกแล้วว่าสีอะไรไว้บนบ่า ตะโกนสุดเสียงสั่งให้รถบดถนนถอยหลัง

"หักซ้ายให้สุด! บดให้แน่น! ดี! ดับเครื่องได้!"

เสียงคำรามของเครื่องยนต์ดีเซลหยุดลงกะทันหัน

กลิ่นเหม็นไหม้ฉุนจมูกของยางมะตอยค่อยๆ จางหายไปในสายลมหนาวของฤดูหนาว

ถนนลาดยางที่ทอดยาวตรงแหน่ว ราบเรียบ และเป็นประกายมันวาว ทอดตัวอย่างมั่นคงอยู่ที่หน้าทางเข้าหมู่บ้านของหน่วยผลิตแนวหน้า

เสิ่นรั่วฉิงถือปากกาตรวจสอบความหนาแน่นแบบพกพาที่ฝั่งโลกปัจจุบันมอบให้ เดินไปที่กลางถนน

เธอนั่งยองๆ ลง เอาหัวตรวจวัดกดลงบนพื้นถนนที่เพิ่งเย็นตัว

"ติ๊ด"

หน้าจอสว่างขึ้น

เสิ่นรั่วฉิงดูข้อมูลแวบหนึ่ง ลุกขึ้นยืนแล้วมองไปที่หลี่เฉา "ความหนาแน่นร้อยละเก้าสิบแปด ค่าความคลาดเคลื่อนของความเรียบพื้นผิวน้อยกว่าสองมิลลิเมตร ผ่านเกณฑ์ทั้งหมดค่ะ"

หลี่เฉาพยักหน้ารับ

เขาหันกลับไป มองดูสองข้างทางของฐานรากถนน

ผู้เฒ่าจางพาชาวบ้านทั้งชายหญิงคนเฒ่าคนแก่และเด็กๆ รวมร้อยกว่าชีวิต เบียดเสียดกันอยู่ริมคูน้ำดิน

ไม่มีใครกล้าขึ้นมาบนถนน

ถนนเส้นนี้มันทั้งดำและเงางามเกินไป มันสะท้อนแสงเป็นประกายอยู่ใต้แสงแดด สะอาดเอี่ยมอ่องเหมือนรถเก๋งคันเล็กที่ท่านผู้นำใหญ่ในเมืองนั่งไม่มีผิด บนเท้าของพวกเขามีแต่โคลนสีเหลือง เลยกลัวว่าถ้าเหยียบลงไป จะทำของล้ำค่าแบบนี้แปดเปื้อนเอาได้

หลี่เฉากวักมือเรียกกลุ่มคน

"ท่านเลขาฯ เฒ่าครับ ถนนสร้างเสร็จแล้ว ขึ้นมาเดินดูหน่อยไหมครับ?"

ผู้เฒ่าจางอึ้งไปเล็กน้อย

เขาก้มลงมองรองเท้าบูทยางขาดๆ ที่เต็มไปด้วยโคลนแห้งกรังบนเท้าของตัวเอง รองเท้าคู่นี้ปะมาสามรอบแล้ว ดอกยางที่พื้นรองเท้าก็ถูกฝนจนสึกเรียบไปตั้งนานแล้ว

ผู้เฒ่าจางเหน็บกล้องยาสูบในมือไว้ที่เข็มขัด

เขาโค้งตัวลง ถอดรองเท้าบูทยางขาดๆ คู่นั้นออก แล้วโยนทิ้งลงไปในคูน้ำ จากนั้นก็รับรองเท้าผ้าสีดำสะอาดสะอ้านจากมือของภรรยาที่อยู่ด้านหลัง มาสวมใส่ที่เท้า

ผู้เฒ่าจางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ ก้าวเท้าขวาออกไปอย่างระมัดระวัง

พื้นรองเท้าสัมผัสกับพื้นถนนลาดยาง

แข็งโป๊ก แถมยังหลงเหลือไออุ่นที่ยังระบายออกไม่หมดอยู่เล็กน้อย

เขาก้าวเท้าซ้ายตามขึ้นมา ร่างทั้งร่างยืนอยู่ตรงกลางถนน

ผู้เฒ่าจางยกเท้าขึ้น แล้วออกแรงกระทืบลงไปสองครั้ง

"ตึง! ตึง!"

เสียงดังทุ้มหนักแน่น บนพื้นถนนไม่ทิ้งแม้แต่รอยสีขาวให้เห็นเลยด้วยซ้ำ

ผู้เฒ่าจางหันกลับมา มองดูหลี่เฉา ขอบตาค่อยๆ แดงเรื่อขึ้น

"เสี่ยวหลี่เอ๊ย" ผู้เฒ่าจางชี้ไปที่รองเท้าบูทขาดๆ ในคูน้ำ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "รองเท้าบูทยางคู่นี้ของฉัน ถือว่าได้ปลดเกษียณแล้วล่ะนะ"

หลี่เฉาไม่พูดอะไร ยืนฟังเงียบๆ

"เมื่อก่อนเวลาฝนตกแล้วต้องออกจากบ้าน โคลนเหลืองๆ หน้าหมู่บ้านนี่ดูดรองเท้าบูทหลุดเอาดื้อๆ เลยนะ" ผู้เฒ่าจางนั่งยองๆ ลง ฝ่ามือที่หยาบกร้านลูบคลำพื้นถนนที่เรียบเนียน "ทุกปีตอนเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงแล้วต้องขนเสบียง เคยมีเกวียนพลิกคว่ำบนทางสายนี้มาแล้วสามคัน พอเกวียนวัวจมโคลนลงไป ก็ต้องใช้แรงงานชายฉกรรจ์ตั้งห้าคนเอาไม้คานมาช่วยกันงัด"

ผู้เฒ่าจางลุกขึ้นยืน ใช้ปลายเท้าถูไถพื้นถนนไปมา

"ถนนตอนนี้ ใส่รองเท้าผ้ายังไม่เปื้อนเลย"

คำพูดประโยคนี้เปรียบเสมือนสัญญาณ

ในที่สุดชาวบ้านทั้งสองฝั่งคูน้ำก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

หญิงชาวบ้านหลายคนหิ้วตะกร้าไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยไข่ไก่ ลองแหย่เท้าเหยียบขึ้นมาบนถนน พอเดินไปสองก้าว แล้วพบว่าโคลนไม่ติดรองเท้าจริงๆ ก็รีบเร่งฝีเท้าเดินไปมาบนถนน บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ตื่นตาตื่นใจ

เด็กวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งร้องกรี๊ดกร๊าดพุ่งขึ้นมาบนถนนลาดยาง แล้วออกตัววิ่งตะบึง ไม่มีหลุมบ่อ ไม่มีเศษหินเกะกะขวางเท้า ทำให้วิ่งได้เร็วกว่าปกติถึงเท่าตัว

หญิงชราใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นคนหนึ่งถือไม้เท้าเดินมาที่ริมถนน นั่งยองๆ ลงอย่างสั่นเทา ใช้มือที่เหมือนเปลือกไม้แห้งๆ ลูบคลำพื้นถนน

"เรียบกว่าถนนในเมืองซะอีกแน่ะ" หญิงชราพึมพำ

หลี่เฉายืนอยู่หน้าหมู่บ้าน มองดูแถบสีดำเส้นนี้ที่ทอดยาวมาจากส่วนลึกของภูเขา

เมื่อไม่นานมานี้ ที่นี่ยังเป็นแค่ถนนดินโคลนที่พอฝนตกก็ถูกตัดขาดอยู่เลย

เขาล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ดึงออกมาหนึ่งมวนคาบไว้ในปาก ก้มหน้าจุดไฟ แล้วสูดเข้าปอดลึกๆ

ควันสีขาวอมฟ้าถูกพ่นออกมา แล้วถูกลมหนาวพัดกระจายไป

เสิ่นรั่วฉิงเดินมาข้างกายเขา มองดูชาวบ้านที่กำลังโห่ร้องยินดี แววตาที่เคยเย็นชาก็ฉายแววอ่อนโยนขึ้นมาเล็กน้อย

"หมู่บ้านของพวกคุณมีหน้าตาแบบนี้เหรอคะ?" เสิ่นรั่วฉิงเอ่ยถามเสียงเบา

"นี่มันก็แค่จุดเริ่มต้นครับ" หลี่เฉาคีบบุหรี่ไว้ สายตาทอดมองไปไกล "ต่อไปจะมีทางด่วน จะมีรถไฟความเร็วสูง จะมี..."

"ทูตหลี่ครับ!" เสียงตะโกนอย่างร้อนรนขัดจังหวะคำพูดของหลี่เฉา เป็นเสียงของเสี่ยวหวังจากทีมรถแบ็กโฮ "ตรงเขตก่อสร้างข้างหน้า ขุดเจอของประหลาดเข้าครับ หัวหน้าทีมเลยเรียกให้คุณลองไปดูหน่อยครับ"