บทที่ 87 ของสกปรกที่พวกมันทิ้งไว้ใต้ดิน

หลี่เฉาวิ่งตามเสี่ยวหวังไปที่เขตก่อสร้าง

พื้นถนนลาดยางใต้ฝ่าเท้ายังคงหลงเหลือไออุ่น พื้นผิวสีดำมันวาวสะท้อนแสงอยู่ใต้แสงแดดในฤดูหนาว เสียงคำรามของสถานีผสมจากที่ไกลๆ ยังไม่หยุด สายพานลำเลียงหินคลุกยังคงหมุนทำงานเสียงดังครืนๆ ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามขั้นตอน

วิ่งไปไม่ถึงแปดร้อยเมตร หลี่เฉาก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งล้อมวงกันอยู่ตรงจุดขุดเจาะฐานรากถนนด้านหน้า

คนงานกว่ายี่สิบคนเบียดเสียดกันอยู่ริมหลุมชะโงกหน้าลงไปดู มีทั้งคนนั่งยองๆ และคนเขย่งเท้า รถแบ็กโฮที่ควรจะกำลังดันฐานรากถนนจอดนิ่งอยู่ข้างๆ บุ้งกี๋ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศไม่ได้ลดระดับลงมา

"หลีกหน่อยๆๆๆ!" เสี่ยวหวังตะโกนใส่กลุ่มคน

หลี่เฉาแหวกกลุ่มคนออก ไปยืนอยู่ริมหลุมแล้วมองลงไป

หลุมไม่ลึกนัก แค่เมตรกว่าๆ เท่านั้น การขุดฐานรากถนนลึกระดับนี้ถือเป็นเรื่องปกติ แต่ในชั้นดินเหลืองก้นหลุม กลับมีเปลือกโลหะสีเทาดำโผล่ขึ้นมาครึ่งท่อน

รูปร่างคล้ายลูกรักบี้ที่ขยายขนาดขึ้นสามเท่า พื้นผิวมีสนิมเกรอะกรัง สนิมกับดินโคลนผสมปนเปกันจนกลายเป็นเปลือกแข็งหนาเตอะ ตรงส่วนท้ายของเปลือกมีครีบหางสี่แฉกที่ผุพังจนเหลือแค่โครงร่าง

"โดนบุ้งกี๋รถแบ็กโฮขูดเข้าให้น่ะครับ" มีคนงานยืนอยู่ในหลุมสามคน หนึ่งในนั้นถือพลั่วชี้ไปที่ของสิ่งนั้นแล้วพูด "ตอนนั้นได้ยินเสียงดังปั้กทึบๆ เกือบทำเอาบุ้งกี๋ร้าวเลยล่ะครับ"

คนงานอีกคนนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ ในมือถืออีเต้อด้ามสั้นกำลังขุดดินรอบๆ เปลือกโลหะ

"หยุดมือ! วางอีเต้อลงเดี๋ยวนี้!" หลี่เฉาตะโกนลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว

คนงานคนนั้นตกใจจนสะดุ้ง อีเต้อค้างอยู่กลางอากาศ เงยหน้าขึ้นมองอย่างงงๆ

"ทูตหลี่ ไอ้เจ้านี่มันแข็งยังกับโลงศพเหล็กเลยนะครับ ผมดูแล้วเหมือนชิ้นส่วนหม้อต้มน้ำ สงสัยโรงงานไหนเอาเศษเหล็กมาฝังไว้เมื่อก่อน..."

หลี่เฉาไม่ได้ต่อบทสนทนา เขานั่งยองๆ อยู่ริมหลุม สายตาจ้องเขม็งไปที่เปลือกโลหะท่อนนั้น

ครีบหาง รูปร่างแบบหัวกระสุนลู่ลม ขนาดความยาวประมาณเมตรยี่สิบ

ไม่ใช่เศษเหล็ก

ไม่ใช่ชิ้นส่วนหม้อต้มน้ำ

นี่มันคือระเบิดอากาศยาน (Aerial bomb)

และดูจากรูปร่างของครีบหางและสัดส่วนของตัวระเบิดแล้ว ไม่ใช่ระเบิดแรงสูง (High-explosive bomb) ธรรมดาๆ แน่

ใจของหลี่เฉากระตุกวูบ

"ทุกคน ปีนขึ้นมาจากหลุมเดี๋ยวนี้"

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปกะทันหัน แฝงไปด้วยความเย็นชาและเฉียบขาดแบบเดียวกับเวลาออกคำสั่งในกองทัพ

คนงานวางเครื่องมือลง แล้วรีบตะเกียกตะกายปีนขึ้นมาจากหลุม

หลี่เฉาหันไปหาหลิวฉงอู่ "เหล่าหลิว ถอยคนออกไปห้าสิบเมตร"

หลิวฉงอู่ที่กำลังวิ่งมาจากที่ไกลๆ ได้ยินคำสั่งก็ชะงักไป "อะไรกันน่ะ? ก็น่าจะแค่ก้อนเหล็ก..."

"มันคือระเบิด"

ฝีเท้าของหลิวฉงอู่หยุดชะงักทันที

"ใหญ่แค่ไหน?"

"ระดับระเบิดอากาศยาน" หลี่เฉานั่งยองๆ ไม่ขยับไปไหน สายตากวาดมองร่องรอยสนิมที่หลงเหลืออยู่บนพื้นผิวตัวระเบิด พยายามจะระบุสัญลักษณ์ แต่ชั้นสนิมหนาเกินไปจนมองอะไรไม่เห็นเลย

"ถอยคนออกไปก่อน อย่ามายืนมุง"

หลิวฉงอู่ตอบสนองไวมาก เขาหันไปตะโกนใส่กลุ่มคนสุดเสียง "ถอยหลังไปให้หมดเลยนะโว้ย! ถอยไปทางฝั่งถนนนู่น! เร็วเข้า! อย่าชักช้า!"

คนงานตกใจกับเสียงตะโกน พากันวิ่งถอยหลังกรูด

หลี่เฉาก้มมองลงไปที่ก้นหลุม

ตอนนั้นเอง ดินก้อนเล็กๆ ก้อนหนึ่งพร้อมเศษหินร่วงหล่นลงมา กระแทกเข้ากับรอยขูดตื้นๆ ที่เพิ่งถูกบุ้งกี๋รถแบ็กโฮขูดผ่านเมื่อครู่นี้พอดีเป๊ะ

บริเวณขอบรอยขูด สนิมเก่าเก็บหนาหลายเซนติเมตร หลุดร่อนออกมาทั้งแผ่น

เผยให้เห็นผนังด้านในสีเหลืองทองแดงที่ดูน่าขนลุก

รอยร้าวเล็กเท่าเส้นผมกำลังค่อยๆ ขยายตัวกว้างขึ้น

มีของเหลวซึมออกมาจากรอยร้าว

สีเหลืองคล้ำ ลักษณะคล้ายน้ำมัน ปริมาณน้อยมาก

แต่กลิ่นของมันลอยโชยขึ้นมาแล้ว

เริ่มแรกเป็นกลิ่นคล้ายกระเทียมจางๆ ไม่ฉุนนัก เหมือนมีใครกำลังปอกกระเทียมอยู่ไกลๆ

แล้วกลิ่นก็เปลี่ยนไป กลิ่นกระเทียมเริ่มปนเปื้อนด้วยกลิ่นเหม็นเน่าอมหวาน เหมือนกลิ่นก้านผักกาดเขียวเน่าๆ ที่แช่อยู่ในน้ำโคลนมาสามวันสามคืน

รูม่านตาของหลี่เฉาหดเกร็งทันที

กลิ่นนี้

เขาเคยดม

เมื่อห้าปีก่อน ตอนฝึกการป้องกันอาวุธเคมีในกองทัพ ในห้องทดสอบก๊าซพิษระบบปิด ครูฝึกใช้ตัวอย่างมาตรฐานปริมาณครึ่งมิลลิลิตรให้ทุกคนในชั้นเรียนฝึกดมเพื่อแยกแยะกลิ่น

"จำกลิ่นนี้ไว้ให้ดี ถ้าได้กลิ่นนี้ในสนามรบ คุณมีเวลาหนีแค่สิบห้าวินาทีเท่านั้น"

หลี่เฉาหันขวับกลับมา

ยังมีคนงานอีกสองคนที่ยังวิ่งไปไม่ไกลยืนอยู่ริมหลุม ห่างจากปากหลุมไม่ถึงสามเมตร

อีกคนหนึ่งอยู่ใกล้กว่านั้นมาก นั่งยองๆ อยู่ริมหลุม เมื่อกี้ยังชะโงกคอลงไปดูอยู่เลย

"วิ่ง! วิ่งไปทางเหนือลม!"

หลี่เฉาตะโกนก้อง

แต่มันสายไปเสียแล้ว

คนงานที่นั่งยองๆ อยู่ริมหลุมจู่ๆ ก็เริ่มไอ เขาเอามือยันพื้นพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ขากลับไร้เรี่ยวแรง ร่างทั้งร่างล้มคะมำลงข้างหลุม

อีกสองคนที่อยู่ห่างออกไปหน่อยก็เริ่มมีอาการผิดปกติ คนหนึ่งเอามือกุมหน้าร้องโอดโอยว่า "ปวดตา" ส่วนอีกคนเอามือกุมคอตัวเอง ผิวหนังเริ่มมีผื่นแดงเห่อขึ้นมาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

สามคน ล้มลงไปกองกับพื้นในเขตศูนย์กลางที่ก๊าซพิษกำลังฟุ้งกระจาย

หลี่เฉาก้าวเท้าไปข้างหน้าครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ แต่สติสัมปชัญญะของความเป็นทหารที่ฝังลึกอยู่ในสายเลือด ตรึงร่างของเขาไว้กับที่อย่างแน่นหนาในเสี้ยววินาทีนั้น

เข้าไปไม่ได้เด็ดขาด!

ไม่มีหน้ากากกันก๊าซพิษ ไม่มีชุดป้องกันแบบปิดมิดชิด การพุ่งพรวดเข้าไปในเขตที่ก๊าซมัสตาร์ดกำลังระเหยอย่างรุนแรง ไม่เพียงแต่จะช่วยคนไม่ได้ แต่ตัวเองก็จะกลายเป็นผู้บาดเจ็บรายต่อไปทันที!

"หลิวฉงอู่!" หลี่เฉาตะโกนสุดเสียงจนตัวเองยังตกใจ "ปิดล้อมพื้นที่เกิดเหตุ! ให้ทุกคนถอยห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตร! อยู่เหนือลมเข้าไว้!"

เขากระชากเสื้อแจ็กเกตกันลมออกจากตัว เอามาปิดปากและจมูกไว้แน่น

สายตากวาดมองอย่างรวดเร็ว ล็อกเป้าไปที่เชือกป่านเส้นเขื่องสำหรับลากจูงที่แขวนอยู่บนรถแบ็กโฮข้างๆ กับเหล็กเส้นยาวหลายเส้นที่ใช้สำหรับมัดนั่งร้านในกองวัสดุ

หลี่เฉาพุ่งตัวเข้าไป คว้าเหล็กเส้นยาวสี่เมตรที่มีตะขอเกี่ยวที่ปลายด้านหนึ่งมาหนึ่งเส้น แล้วคว้าเชือกป่านมาด้วย โค้งตัววิ่งกลับมาหยุดอยู่ที่แนวเส้นปลอดภัย

ลมตะวันตกในฤดูหนาวกำลังพัดขนานกับพื้นดิน ก๊าซพิษกำลังลอยไปทางทิศตะวันออก เขาอยู่ริมเขตเหนือลม ตอนนี้ถือว่าปลอดภัยชั่วคราว

"จับเชือกไว้!" หลี่เฉาโยนเชือกป่านอย่างแรงไปให้คนงานที่กำลังเอามือกุมตาและยังมีสติอยู่บ้าง เชือกตกลงข้างมือของคนงานคนนั้นอย่างแม่นยำ

คนงานควานหาสะเปะสะปะจนคว้าเชือกไว้ได้ แล้วกำไว้แน่น หลี่เฉาเกร็งกล้ามเนื้อแขนสุดแรงเกิด ออกแรงดึงเหมือนชักเย่อ ลากร่างของเขาครูดไปกับพื้นโคลนห้าหกเมตร กระชากตัวเขาออกมาจากเขตที่ก๊าซพิษปกคลุมได้สำเร็จ

อีกสองคนสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวไปแล้ว

หลี่เฉากลั้นหายใจ ยื่นเหล็กเส้นยาวเกือบสี่เมตรที่ปลายมีตะขอเกี่ยวออกไป เกี่ยวเข้ากับเข็มขัดทหารของคนงานที่อาการหนักที่สุดตรงริมหลุมได้อย่างแม่นยำ

"มานี่!" กล้ามเนื้อแขนของเขาปูดโปน กัดฟันแน่นแล้วออกแรงกระชากลากถูลากร่างนั้นกลับมาอย่างแรง

พื้นดินที่หยาบกระด้างถูกไถจนเป็นร่องลึก ฝืนลากร่างของชายคนนั้นออกมาจากเขตความเข้มข้นถึงตายตรงปากหลุมได้ในที่สุด

หลี่เฉาใช้วิธีเดียวกัน เกี่ยวเสื้อของคนที่สามแล้วลากออกมาอย่างรวดเร็ว

ทางด้านหลังกลุ่มคน เสิ่นรั่วฉิงวิ่งสวนกระแสคนที่กำลังหนีตายพุ่งเข้ามาหา

เมื่อเธอเห็นตุ่มน้ำใสขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองผุดขึ้นมาเป็นแพอย่างน่าสยดสยองตรงบริเวณลำคอของคนงานที่นอนอยู่บนพื้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ใบหน้าที่เย็นชาของเธอก็ซีดเผือดลงในทันที

"ตุ่มน้ำผุดขึ้นเร็วขนาดนี้ แถมยังมีกลิ่นระเหยรุนแรง... นี่มันสารเคมีทำลายล้างแบบทำให้เกิดแผลพุพองเหรอเนี่ย?!"

เสิ่นรั่วฉิงรีบคว้าข้อมือของทหารกองหนุนที่กำลังจะเอากระติกน้ำราดล้างแผลให้คนเจ็บ

"อย่าใช้น้ำนะ! ห้ามใช้น้ำเด็ดขาด! ถ้าโดนน้ำมันจะยิ่งเร่งการซึมผ่านและการสลายตัวด้วยน้ำจนเกิดความร้อน ผิวหนังและเนื้อเขาจะเปื่อยทะลุหมดนะ!"

"ใช่! ห้ามใช้น้ำ!" หลี่เฉาตะโกนพร้อมกับใช้เหล็กเส้นลากผู้บาดเจ็บคนสุดท้ายออกมา "เสิ่นรั่วฉิง พาคนไปขุดทรายแห้งตรงฐานรากถนนมา! ใช้ทรายเนื้อละเอียดแห้งๆ ซับน้ำพิษบนผิวหนังเขา! เร็วเข้า!"

เสิ่นรั่วฉิงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย หันหลังวิ่งพุ่งไปที่กองทรายทันที

ข้างๆ ฐานรากถนนมีทรายเนื้อละเอียดแห้งสำหรับก่อสร้างกองอยู่ เธอหิ้วมาได้ครึ่งถุงก็รีบวิ่งกลับมา

หลิวฉงอู่นำทหารกองหนุนไปกั้นเส้นแนวระวังภัยรอบนอกเรียบร้อยแล้ว "ถอยไปให้หมด! ถอยๆๆ! ใครหน้าไหนเสนอหน้าเข้ามาอีกกูจะตีขาให้หักเลย!"

คนงานทั้งสามคนนอนหมอบอยู่บนพื้น

คนที่อาการหนักที่สุดคือคนที่นั่งยองๆ อยู่ริมหลุมเป็นคนแรก บริเวณลำคอและท่อนแขนที่ไม่มีเสื้อผ้าปกปิดมีตุ่มน้ำใสขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองผุดขึ้นมาเต็มไปหมด

ตาบวมเป่งจนลืมไม่ขึ้น ปากส่งเสียงครางฮือๆ ฟังไม่ได้ศัพท์

อีกสองคนอาการเบากว่าหน่อย

คนหนึ่งหางตาบวมแดงและมีน้ำตาไหล อีกคนมีผื่นแดงขึ้นตามหลังมือและท่อนแขน

เสิ่นรั่วฉิงคุกเข่าลงบนพื้น มือสั่นเทาขณะโรยทรายลงบนท่อนแขนของคนงานที่อาการหนักที่สุด แล้วถูเบาๆ

"ถอดเสื้อออก" หลี่เฉานั่งยองๆ ลง แล้วเริ่มลงมือกระชากเสื้อท่อนบนของชายคนนั้นออก "เสื้อผ้าทุกชิ้นที่สัมผัสกับสารพิษต้องถอดออกให้หมดแล้วโยนไปไกลๆ"

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าแวบหนึ่ง

ลมตะวันตก ทิศทางลมถูกต้อง ก๊าซพิษกำลังลอยไปทางทิศตะวันออก

พวกเขาอยู่เหนือลม ถือว่าปลอดภัยชั่วคราว

"สามคนนี้ต้องรีบส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลโดยด่วน" หลี่เฉาลุกขึ้นยืน "แต่ในยุคสมัยนี้..."

เขาพูดไม่จบ

ในยุคสมัยนี้ยังไม่มียาถอนพิษเฉพาะทาง ไม่มีไดเมอร์แคปอรอลไม่มีแผนกผู้ป่วยวิกฤต (ICU) สำหรับแผลไฟไหม้ที่ทันสมัย

หลี่เฉาขบกรามแน่น ล้วงวิทยุสื่อสารทางทหารออกมาจากกระเป๋ากางเกง

หมุนปรับความถี่ไปที่คลื่นความถี่ของกองทัพ

ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด

"ท่านนายพลจ้าว" น้ำเสียงของหลี่เฉากดต่ำลงมาก "ส่วนต่อขยายถนนที่เพิ่งสร้างใหม่ในอำเภอหนิงชวน ตอนขุดฐานรากถนนบังเอิญไปเจอระเบิดเคมีอากาศยานเข้าครับ เปลือกระเบิดแตก มีสารพิษรั่วไหลออกมาครับ"

ปลายสายตอบกลับมาทันที "สารพิษอะไร?"

"ถ้าเดาไม่ผิด น่าจะเป็นก๊าซมัสตาร์ดครับ"