บทที่ 88 พาพวกเขาไปรักษาตัวที่ฝั่งนู้น

"ไอ้เดรัจฉานพวกนี้!" เสียงทุบโต๊ะดังสนั่นลอดมาจากวิทยุสื่อสาร

"อย่าเพิ่งมาทุบโต๊ะตอนนี้!" หลี่เฉาตะโกนใส่วิทยุสื่อสารทหาร "คนงานสามคนสัมผัสสารพิษรุนแรง! ผิวหนังเริ่มพุพองแล้ว ทางเดินหายใจก็เริ่มไหม้! ผมให้คนส่งตัวไปที่สถานีอนามัยหน่วยผลิตแนวหน้าแล้ว คุณรีบมาเดี๋ยวนี้เลย!"

"ยี่สิบนาที!" จ้าวหงจวินเสียงแหบพร่า "ฉันจะพาหมอทหารกับยาไปเดี๋ยวนี้!"

"ตกลง!" หลี่เฉาตัดสาย

เขายัดวิทยุสื่อสารกลับลงในกระเป๋า แล้วหันหลังวิ่งกลับไปที่หน่วยผลิตแนวหน้า

สถานีอนามัยหน่วยผลิตแนวหน้า

ที่นี่เป็นแค่บ้านดินเหนียว กระเบื้องบนหลังคายังแหว่งไปมุมหนึ่งเลยด้วยซ้ำ

แผ่นไม้กระดานผุๆ สามแผ่นถูกนำมาต่อกันเป็นเตียง

จางต้าจ้วงนอนอยู่ด้านนอกสุด แขนขวาบวมเป่งจนขนาดเท่าต้นขา

ตุ่มน้ำขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองผุดขึ้นมาเชื่อมต่อกันเป็นแพ ภายในเต็มไปด้วยน้ำเหลืองขุ่นๆ

ผู้เฒ่าจางร้อนใจจนเดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง เคาะกล้องยาสูบกับส้นรองเท้าดังป๊อกๆ

"ยาล่ะ! รีบทายาสิวะ!" ผู้เฒ่าจางตะโกนใส่หมอเท้าเปล่า

หมอเท้าเปล่าวัยหกสิบกว่าปีมือสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาค้นม้วนผ้าก๊อซสีเหลืองหม่นออกมาจากตู้ไม้สีลอกล่อน แล้วหยิบขวดยาแดงที่ก้นขวดจับตัวเป็นก้อนออกมา

"น... นี่ฉันก็ไม่เคยเจอเหมือนกัน!" หมอเท้าเปล่ายื่นขวดยาแดงเข้าไปใกล้ "เอางี้ไหม ลองใช้อันนี้เช็ดดูหน่อย?"

"หยุดนะ!"

เสิ่นรั่วฉิงปัดขวดยาแดงในมือหมอเท้าเปล่าจนร่วงลงพื้น

"ขวดแก้วจะไปเกี่ยวตุ่มน้ำแตกนะ! ยาแดงมันช่วยอะไรไม่ได้หรอก มีแต่จะทำให้ติดเชื้อซ้ำซ้อน!"

หมอเท้าเปล่าโดนปัดมือจนหน้าเหวอ ถอยหลังกรูดไปพลางกุมหลังมือตัวเอง

"แล้วจะให้ทำยังไง! คอเขามันจะตีบตันหมดแล้วนะ!"

จางต้าจ้วงส่งเสียงครางฮือๆ ในลำคอ เขาเอามือขย้ำคอตัวเองอย่างแรง ตามซอกเล็บมีแต่เลือดและเศษเนื้อที่ถูกตะกุยออกมา

"โรงพยาบาลอำเภอมีโซเดียมไทโอซัลเฟตไหมครับ?" หลี่เฉาถาม

"ไม่มีหรอกค่ะ" น้ำเสียงของเสิ่นรั่วฉิงแหบแห้ง "ทั่วทั้งมณฑลฉินจง อาจจะมีแค่โรงพยาบาลใหญ่ของเขตทหารเท่านั้นแหละที่มีสำรองไว้ ขับรถไปก็ต้องใช้เวลาหกชั่วโมง"

"หกชั่วโมง?" หลิวฉงอู่ในสภาพเปลือยท่อนบนพุ่งพรวดเข้ามาในห้อง "แค่หกสิบนาทีต้าจ้วงก็ทนไม่ไหวแล้ว!"

หลี่เฉาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ

จากตอนที่พบว่าโดนสารพิษจนถึงตอนนี้ ผ่านไปสิบสามนาทีแล้ว

จากความเร็วในการเกิดตุ่มน้ำในตอนนี้ ก๊าซมัสตาร์ดน่าจะเข้าสู่กระแสเลือดไปแล้ว

กว่าจ้าวหงจวินจะพาคนมาถึง ก็คงได้เห็นแต่ศพสามศพเท่านั้น

หลี่เฉาหันขวับ จ้องมองหลิวฉงอู่

"ผู้กองหลิว ไปขับรถแทรกเตอร์เดินตามของหมู่บ้านพวกคุณมา"

"เอามาทำไม?" หลิวฉงอู่อึ้ง

"ไปที่ฐาน" หลี่เฉาตอบสั้นๆ สามพยางค์

ผู้เฒ่าจางพุ่งเข้ามา คว้าแขนหลี่เฉาไว้หมับ

"ทูตหลี่! อย่าไปทำอะไรให้เขาทรมานเลย! ต้าจ้วงมันจะขาดใจตายอยู่รอมร่อแล้ว ถ้านั่งรถแทรกเตอร์กระเทือนไป มีหวังตายกลางทางแน่ๆ!"

"อยู่ที่นี่สิรอความตายของแท้"

หลี่เฉาสลัดมือผู้เฒ่าจางออก

"หามคนขึ้นรถ!"

หลิวฉงอู่กัดฟัน หันไปตะโกนลั่นออกไปข้างนอก "สตาร์ตรถแทรกเตอร์เดี๋ยวนี้!"

รถแทรกเตอร์พ่นควันดำโขมงมาจอดหน้าสถานีอนามัย

หลิวฉงอู่กับทหารกองหนุนอีกสองสามคนช่วยกันหามทั้งลากทั้งดึงพาร่างทั้งสามคนขึ้นกระบะท้าย

รถแทรกเตอร์แล่นตะบึงอย่างบ้าคลั่ง สิบนาทีต่อมาก็พุ่งมาถึงด้านนอกแนวปิดล้อมชั้นที่สามของฐานทัพภูเขา

รถจี๊ปทหารของจ้าวหงจวินเพิ่งซิ่งมาจากอีกด้านพอดี เบรกดังเอี๊ยดหยุดสนิทในแอ่งโคลน

"คนเจ็บล่ะ!" จ้าวหงจวินกระโดดลงจากรถ ด้านหลังมีหมอทหารสองคนสะพายกล่องยาตามมาติดๆ

หลี่เฉาไม่สนใจหมอทหารสองคนนั้น เขาขวางหน้าจ้าวหงจวินไว้ตรงๆ

"ท่านนายพลจ้าว คนของคุณรักษาพวกเขาไม่ได้หรอก"

จ้าวหงจวินมองดูเนื้อหนังที่คอของจางต้าจ้วงที่เปื่อยยุ่ยจนทะลุบนกระบะท้ายรถ กล้ามเนื้อบนแก้มกระตุกไปสองที

"แล้วคุณรักษาได้ไหม?"

"ผมทำได้ แต่ผมต้องพาพวกเขาไป"

จ้าวหงจวินจ้องมองหลี่เฉาเขม็ง

แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าคำว่า "พาไป" หมายถึงอะไร

มันคือการเคลื่อนย้ายข้ามผ่านกาลเวลาและมิติ เป็นข้อยกเว้นที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนตั้งแต่เริ่มโครงการสะพานคู่

"มั่นใจแค่ไหน?" จ้าวหงจวินถาม

"ที่นู่นมีอุปกรณ์ปฐมพยาบาลด้านอาวุธเคมีครบชุด มีห้องไอซียูสำหรับแผลไฟไหม้ ขอแค่พวกเขายังมีลมหายใจอยู่ ผมก็แย่งชีวิตพวกเขาคืนมาจากพญายมได้แน่"

หลี่เฉาชี้ไปที่กระบะท้ายรถ

"สามสิบวินาที คุณตัดสินใจมาเลย"

จ้าวหงจวินหันขวับ หันไปตะโกนสั่งหน่วยรักษาความปลอดภัยภายในที่อยู่ด้านหลัง

"เคลียร์พื้นที่! กั้นทหารกองหนุนทุกคนไว้ด้านนอกแนวปิดล้อม! หลิวฉงอู่!"

"ครับผม!"

"พาลูกน้องแกหันหลังไปซะ! ใครหน้าไหนกล้าหันกลับมามองล่ะก็ ฉันยิงทิ้งแน่!"

ขอบตาหลิวฉงอู่แดงก่ำ หันหลังกลับ ใช้แผ่นหลังกว้างๆ บังรถแทรกเตอร์ไว้มิดชิด

"พาไปเลย!" จ้าวหงจวินหันกลับมามองหลี่เฉา "ถ้ามีอะไรผิดพลาด ฉันรับผิดชอบเอง"

หลี่เฉากระโดดขึ้นกระบะท้ายรถ ตะโกนเสียงแหบพร่า "เสิ่นรั่วฉิง ไปดึงเอาพลาสติกกันฝนหนาๆ ที่ใช้รองพื้นเทปูนก่อสร้างมาเดี๋ยวนี้! หลิวฉงอู่ ปล่อยน้ำเย็นในหม้อน้ำรถแทรกเตอร์ออกมา เอาผ้าขนหนูชุบให้ชุ่มให้หมด!"

สิบวินาทีต่อมา เสิ่นรั่วฉิงที่มือไม้สั่นเทาแต่กลับทำงานได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว ก็ใช้พลาสติกกันฝนห่อหุ้มร่างของจางต้าจ้วงไว้อย่างแน่นหนา เหลือไว้เพียงแค่ใบหน้าเท่านั้น

หลี่เฉาแย่งผ้าขนหนูชุ่มน้ำเย็นหยดติ๋งมา เส้นหนึ่งรัดปิดปากและจมูกตัวเองไว้แน่น ส่วนอีกเส้นปิดทับลงบนปากของจางต้าจ้วงตรงๆ เพื่อใช้เป็นเครื่องกรองก๊าซพิษแบบง่ายๆ

หลี่เฉารองรับน้ำหนักผ่านพลาสติกหนาเตอะ แบกร่างที่หนักเกือบเจ็ดสิบกิโลกรัมของจางต้าจ้วงขึ้นบ่า

เจ็ดสิบกิโลกรัมที่หนักอึ้งราวกับซากศพ

น้ำเหลืองขุ่นๆ ผสมเลือดที่ทะลักออกมาจากปากของจางต้าจ้วง ถูกผ้าขนหนูเปียกกันเอาไว้ แต่กลิ่นกระเทียมฉุนกึกนั้นก็ยังคงเล็ดลอดออกมาตามช่องโหว่

หลี่เฉาไม่กล้าแม้แต่จะสูดลมหายใจเข้า เขาอั้นลมหายใจเฮือกสุดท้ายไว้ในปอด แล้วพุ่งพรวดเข้าไปในแสงสีฟ้าทันที

ฐานทัพโลกปัจจุบัน

กู้หมิงกำลังเดินตรวจตรายามตามปกติอยู่ที่ปากถ้ำ ในมือกำแฟ้มบันทึกการตรวจตราไว้แน่น

แสงสีฟ้ากะพริบวาบ หลี่เฉาแบกคนที่มีเนื้อเน่าเปื่อยพุพองไปทั้งตัวล้มกลิ้งลงมาบนพื้น

กู้หมิงอึ้งไปครึ่งวินาที

"เชี่ย!"

กู้หมิงโยนแฟ้มทิ้ง กำลังจะพุ่งเข้าไปช่วย หลี่เฉากลับยกมือขึ้นข้างหนึ่งยันพื้นไว้ ลำคอเปล่งเสียงตะโกนแหบพร่าผิดรูปผิดร่างออกมา "ถอยไป! อย่าเข้ามา!"

ฝีเท้าของกู้หมิงหยุดชะงักตรึงอยู่กับที่ทันที

"ปนเปื้อนก๊าซมัสตาร์ดขั้นรุนแรง!" หน้าของหลี่เฉากลั้นหายใจจนม่วงคล้ำไปหมด มือข้างหนึ่งจับผ้าขนหนูเปียกที่ปิดปากและจมูกไว้แน่น อีกมือทุบปุ่มฉุกเฉินสีแดงบนกำแพงอย่างบ้าคลั่ง "ปิดระบบระบายอากาศห้องโถงด้านหน้า! เปิดสัญญาณเตือนภัยชีวภาพระดับสูงสุด! แจ้งทีมแพทย์ให้เข็นตู้แยกเชื้อความดันลบ (Negative-pressure isolation cabin) มารับคนเจ็บด่วน!"

กู้หมิงไม่มีเวลาซักไซ้ หันไปตะโกนใส่วิทยุสื่อสารลั่น "ทีมแพทย์รวมพลฉุกเฉิน! มีผู้บาดเจ็บจากสารเคมี! เอาเตียงเข็นความดันลบกับอุปกรณ์ชำระล้างมาที่ปากถ้ำเดี๋ยวนี้! ทุกคนสวมชุดป้องกันสารเคมี!"

สามสิบวินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังก้องมาจากสุดทางเดิน

ทหารแพทย์ป้องกันสารเคมีสามนายในชุดป้องกันสารเคมีหนักแบบปิดมิดชิดแรงดันบวก กำลังเข็นรถแยกเชื้อความดันลบแบบใสแจ๋วมา

ทหารป้องกันสารเคมีสองนายสวมถุงมือยางหนาเตอะ จับร่างจางต้าจ้วงที่ห่อพลาสติกยัดเข้าไปในตู้ความดันลบทันที

วินาทีที่ประตูตู้ล็อกสนิท ระบบพ่นน้ำชำระล้างที่ดังแสบแก้วหูก็เริ่มทำงาน สารชำระล้างด่างสูตรพิเศษฉีดล้างทำความสะอาดร่างกายของจางต้าจ้วง

แพทย์ทหารเจ้าของไข้สอดมือผ่านถุงมือปฏิบัติการของตู้ความดันลบเข้าไป

รูม่านตาหดเกร็งเมื่อเห็นตุ่มน้ำที่เชื่อมกันเป็นแพบนคอของจางต้าจ้วง

"นี่สัมผัสกับก๊าซมัสตาร์ดความเข้มข้นสูง!" แพทย์ทหารหันขวับ "เร็ว! ฉีดโซเดียมไทโอซัลเฟตปริมาณความปลอดภัยสูงสุดด่วน!"

"อัตราการเต้นหัวใจขึ้นมาแล้ว! ออกซิเจนในเลือดฟื้นตัว!"

"ส่งเข้าห้องผ่าตัดความดันลบ! เร็วเข้าๆๆ!"

ล้อของรถเข็นฉุกเฉินหายลับไปตรงสุดทางเดิน

หลี่เฉาไม่ได้หยุดพัก

เขาหันหลังกลับ พุ่งเข้าไปในแสงสีฟ้าอีกครั้ง

รอบที่สอง แบกหลี่เอ้อร์หนิวกลับมา

รอบที่สาม ลากหม่าเสี่ยวจวินกลับมา

เมื่อคนที่สามถูกเข็นขึ้นรถฉุกเฉินไป หลี่เฉาก็รูดไถลตัวลงตามผนังหินของถ้ำ ทรุดตัวนั่งแหมะลงกับพื้น

เขานั่งหอบหายใจอย่างหนัก

"แค่ก... แค่กๆๆ!"

หลี่เฉาเอามือป้องปาก ไอเอาเมือกปนเลือดออกมาเล็กน้อย

กู้หมิงหันไปตะโกน "ใครก็ได้! พาเขาไปห้องชำระล้างที!"

พยาบาลสองคนเข็นรถเข็นวิ่งเข้ามา จับหลี่เฉานั่งลงไป

ห้องสังเกตอาการฉุกเฉิน

แสงไฟจากโคมไฟผ่าตัดไร้เงาสาดส่องลงมาบนศีรษะของหลี่เฉา

แพทย์ทหารคนหนึ่งเอาหูฟังแนบกับหน้าอกหลี่เฉาอยู่ครึ่งนาที ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก

"สูดดมเข้าไปนิดหน่อย หลอดลมไหม้เล็กน้อย ใส่หน้ากากออกซิเจนให้เขา แล้วให้น้ำเกลือผสมยาแก้อักเสบสองขวด"

หน้ากากออกซิเจนใสถูกครอบลงบนหน้าของหลี่เฉา ออกซิเจนบริสุทธิ์สูงพุ่งเข้าสู่ปอด ความรู้สึกแสบร้อนจึงค่อยๆ ทุเลาลงไปบ้าง

ประตูห้องพักผู้ป่วยถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

โจวเจิ้งกั๋วเดินก้าวยาวๆ เข้ามา

เขายังไม่ได้ใส่เสื้อคลุมด้วยซ้ำ สวมแค่เสื้อเชิ้ต คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นปมแน่น

กู้หมิงเดินตามเข้ามา แล้วปิดประตูจนสนิท

โจวเจิ้งกั๋วลากเก้าอี้มานั่งลงข้างเตียงผู้ป่วย

"หลังประตูเกิดอะไรขึ้น?" โจวเจิ้งกั๋วจ้องตาหลี่เฉา "ทำไมจู่ๆ ถึงใช้แผนการแพทย์ฉุกเฉินระดับสีแดงส่งคนข้ามมิติมาล่ะ?"

หลี่เฉาเอื้อมมือไปดึงหน้ากากออกซิเจนออกจากใบหน้า สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"ทีมวิศวกรกำลังทำถนน แล้วรถแบ็กโฮขุดเจอของบางอย่างใต้ฐานรากถนนครับ"

หลี่เฉามองดูโจวเจิ้งกั๋ว เน้นย้ำทีละคำ

"ใต้ถนนสายนั้น มีระเบิดก๊าซพิษของคนญี่ปุ่นฝังอยู่ครับ"