บทที่ 89 ไม่อาจปล่อยให้พวกเขาต้องเผชิญกับความสูญเสียแบบเดียวกับพวกเราอีก

"ก๊าซมัสตาร์ดเหรอ?" โจวเจิ้งกั๋วถาม

"ครับ" หลี่เฉาพยักหน้า "บุ้งกี๋รถแบ็กโฮขูดเปลือกระเบิดแตก คนงานสามคนสัมผัสสารพิษรุนแรง หนึ่งในนั้นคอเน่าเปื่อยทะลุภายในเวลาไม่ถึงสิบห้านาทีเลยครับ"

โจวเจิ้งกั๋วใช้นิ้วเคาะพนักวางแขนเก้าอี้

"ตอนนั้นกองทัพซากุระเคยมาตั้งกำลังประจำการอยู่ที่พื้นที่นั้นงั้นเหรอ?"

"บริเวณรอบนอกอำเภอหนิงชวน มณฑลฉินจงครับ" หลี่เฉาเหลือบมองนาฬิกาแขวนอิเล็กทรอนิกส์บนผนัง "ก็เหมือนกับโลกฝั่งพวกเรานั่นแหละครับ ตั้งแต่ปี 1939 ถึง 1945 หน่วยป้องกันอาวุธเคมีของกองทัพซากุระเคยตั้งจุดกักตุนเสบียงลับไว้ที่นั่น ตอนที่แพ้สงครามและยอมจำนน อาวุธยุทโธปกรณ์ที่ขนกลับไปไม่ได้ก็ถูกฝังกลบไว้ตรงนั้นเลยครับ"

นิ้วของโจวเจิ้งกั๋วหยุดชะงัก

หลี่เฉานั่งยืดตัวตรง

"ผอ.โจวครับ โลกฝั่งพวกเราเริ่มทำการตรวจสอบและเก็บกวาดครั้งใหญ่ตั้งแต่ปี 2010 ขุดต่อเนื่องมาจนถึงปี 2024! ครอบคลุมสิบกว่ามณฑล พื้นที่ประสบภัยรุนแรงกว่าเจ็ดสิบแห่ง! แล้วมันขุดจนหมดเกลี้ยงหรือยังล่ะครับ?!"

หลี่เฉากระชากคอเสื้อให้คลายออก ราวกับมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอ

"ที่ฮาร์ปาหลิง มณฑลจี๋หลิน แค่ที่เดียว! ใต้ดินก็มีฝังไว้ตั้งสามแสนสามหมื่นลูกแล้ว!"

"พวกเราทุ่มเทกำลังทั้งหมด ขุดขึ้นมาได้แค่แสนกว่าลูก ซึ่งนี่เป็นเพียงส่วนน้อยนิดที่เพิ่งสำรวจพบในตอนนี้เท่านั้น"

"อาวุธเคมีที่กองทัพซากุระทิ้งไว้บนแผ่นดินประเทศมังกรในอดีต ประเมินอย่างต่ำๆ ก็มีถึงสี่แสนลูกเลยนะครับ"

"นั่นสินะ สี่แสนลูก" โจวเจิ้งกั๋วทวนตัวเลขที่หนักอึ้งนี้ซ้ำอีกครั้ง

"ตอนที่พวกมันยอมจำนน มันทิ้งระเบิดก๊าซพิษลงแม่น้ำ เทลงบ่อ ทิ้งขว้างฝังดินไว้ใต้ฝ่าเท้าของประชาชนตาดำๆ ของพวกเราเหมือนฝังมันฝรั่งเลยนะครับ!"

สองมือของหลี่เฉาจับขอบโต๊ะแน่น ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงมากเกินไป

"ปี 2003 ที่ฉีฉีฮาร์ คนงานก่อสร้างหลายคนขุดเจอถังเหล็กขึ้นสนิมห้าใบ คนสี่สิบสามคนโดนสารพิษขั้นรุนแรง คนนึงอวัยวะภายในเน่าเปื่อยทะลุจนเสียชีวิต"

เขาเงยหน้าขึ้นมองโจวเจิ้งกั๋วด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

"ปี 2004 ที่ตุนฮว่า เด็กเจ็ดแปดขวบสองคนเล่นน้ำในแม่น้ำ ไปคลำเจอลูกปืนใหญ่ในโคลนตมเข้า แค่ลูบคลำไปนิดเดียว ก็กลายเป็นผลกระทบที่ไม่อาจรักษาให้หายขาดได้ตลอดชีวิต! ชีวิตทั้งชีวิตต้องมาพังทลายลงแบบนี้เลยนะครับ!"

หลี่เฉาชี้ไปทางประตู

"หลายสิบปีที่ผ่านมา ประชาชนผู้บริสุทธิ์ในโลกฝั่งเราต้องมารับเคราะห์ไปกว่าสองพันคน! ตอนนี้ โลกหลังประตูบานนั้นคือปี 1985 ระเบิดพรากชีวิตสี่แสนลูกนี้ ยังคงหลับใหลอยู่ใต้ฝ่าเท้าของบรรพบุรุษในโลกคู่ขนานของพวกเราอยู่นะครับ!"

"รอจนพวกเขาเริ่มพัฒนาประเทศครั้งใหญ่ สร้างโรงงาน ทำถนน ขุดรากฐานอาคาร" น้ำเสียงของหลี่เฉาดังขึ้น "โศกนาฏกรรมแบบจางต้าจ้วง จะซ้ำรอยอีกสองพันครั้ง! หรืออาจจะสองหมื่นครั้งเลยก็ได้นะครับ!"

มือของโจวเจิ้งกั๋วล้วงไปที่กระเป๋าเสื้ออย่างเหม่อลอย คีบบุหรี่ออกมาหนึ่งมวน

"แล้วคุณคิดจะทำยังไง?"

หลี่เฉามองไปที่โจวเจิ้งกั๋ว

"ผอ.โจวครับ พวกเราส่งสถานีผสมยางมะตอยไปให้ ก็เพื่อให้โลกคู่ขนานวิ่งได้เร็วขึ้นอีกนิด แต่ถ้าต้องวิ่งไปบนถนนที่เต็มไปด้วยทุ่นระเบิด ยิ่งวิ่งเร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งตายอนาถเท่านั้นนะครับ"

"เราไม่อาจปล่อยให้พวกเขาต้องเผชิญกับความสูญเสียแบบเดียวกับพวกเราอีกแล้วครับ"

"ถ้าต้องทนดูระเบิดก๊าซพิษสี่แสนลูกระเบิดขึ้นใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา การที่พวกเราข้ามประตูบานนี้ไปก็คงไร้ความหมายสิ้นดี"

โจวเจิ้งกั๋วกัดก้นบุหรี่แน่น

"พูดแผนการแบบละเอียดมาสิ"

"แบ่งเป็นสามขั้นตอนครับ"

หลี่เฉาชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว

"ขั้นตอนแรก ตรวจจับครับ เอาเครื่องสำรวจธรณีวิทยาแบบมัลติสเปกตรัม เครื่องตรวจจับความผิดปกติของแม่เหล็กโลหะในโลกเราส่งไปให้หมด เรามีพิกัดที่ตั้งกองทัพซากุระในอดีตที่แม่นยำอยู่ในมืออยู่แล้ว อาศัยแผนที่ที่มีอยู่ ระบุพิกัดจุดฝังกลบทั้งหมดออกมาให้ได้"

โจวเจิ้งกั๋วพยักหน้า

"ในทางเทคโนโลยีไม่มีปัญหาอะไร ข้อมูลพิกัดก็มีพร้อมอยู่แล้ว ขั้นตอนที่สองล่ะ?"

"เก็บรวบรวมหลักฐานครับ" หลี่เฉาพูดต่อ "อุปกรณ์ขุดเจาะและสำรวจในยุค 80 มีความแม่นยำไม่พอ เสี่ยงต่อการทำให้สารพิษรั่วไหลซ้ำซ้อนได้ง่ายมาก ดังนั้นต้องให้กองทัพของท่านนายพลจ้าวกำหนดเขตหวงห้ามและเข้าควบคุมพื้นที่ทั้งหมดครับ"

"พวกเราจะส่งทีมวิศวกรป้องกันอาวุธเคมีที่เชี่ยวชาญที่สุดในยุคปัจจุบันข้ามมิติไป พร้อมกับอุปกรณ์ชำระล้างแบบปิดทึบระดับความปลอดภัยสูงสุด ขุดระเบิดต้นแบบขึ้นมา ถ่ายภาพ บันทึกวิดีโอ และเก็บตัวอย่างดินที่ปนเปื้อนกลับมาที่ห้องแล็บฝั่งเราเพื่อทำการวิเคราะห์มวลสารครับ"

หลี่เฉาพูดอย่างหนักแน่นเด็ดขาด "ผมจะสร้างมันให้เป็นหลักฐานเหล็กกล้าที่ศาลระหว่างประเทศที่ไหนก็ไม่สามารถโต้แย้งได้เลยครับ!"

โจวเจิ้งกั๋วหรี่ตาลง

"หลังจากห่วงโซ่พยานหลักฐานสมบูรณ์แบบไร้ช่องโหว่แล้วล่ะ?"

หลี่เฉากำหมัดแน่น

"ขั้นตอนที่สาม ชำระบัญชีแค้นครับ!"

กู้หมิงที่อยู่ข้างๆ ถึงกับสูดลมหายใจเฮือก

โจวเจิ้งกั๋วเงยหน้าขึ้น

"ไปชำระกับใครล่ะ?"

"ไปชำระกับคนที่ฝังของสกปรกพวกนี้เอาไว้ไงครับ" หลี่เฉาสบตาโจวเจิ้งกั๋วอย่างไม่ลดละ "ไปชำระกับประเทศซากุระครับ"

โจวเจิ้งกั๋วดึงบุหรี่ออกจากปาก วางลงบนโต๊ะ

"พวกเราเพิ่งจะช่วยโรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่งแก้ปัญหาคอขวดด้านเทคโนโลยีเหล็กกล้าพิเศษไป อุตสาหกรรมหนักของฝั่งนู้นก็กำลังเตรียมตัวจะอาศัยเหล็กกล้าลอตนี้เพื่อพลิกฟื้นสถานการณ์"

"การจงใจจุดชนวนเรื่องอาวุธเคมีขึ้นมาในเวลานี้"

"คุณรู้ถึงน้ำหนักของมันไหม?" โจวเจิ้งกั๋วโยนคำถามที่แทงใจดำออกมา

หลี่เฉาไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

"ทราบครับ"

"เมื่อเริ่มดำเนินการทั้งสามขั้นตอนนี้เมื่อไหร่" น้ำเสียงของโจวเจิ้งกั๋วเย็นเยียบลงกะทันหัน "มันจะไม่ใช่แค่ปัญหาการชำระประวัติศาสตร์อีกต่อไปแล้วนะ"

"มันคือการฉีกกระชากแผ่นเหล็กกล้าแห่งการทูตระหว่างประเทศให้เปิดออกอย่างดุดันเลยนะ"

หลี่เฉามองหน้าโจวเจิ้งกั๋ว

"งั้นก็ฉีกมันเลยสิครับ"

โจวเจิ้งกั๋วมองเขาโดยไม่พูดอะไร

"แล้วทางจ้าวหงจวินล่ะว่ายังไงบ้าง?" โจวเจิ้งกั๋วถาม "ด้วยรากฐานในยุค 80 ของพวกเขา กล้าที่จะรับมือกับเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?"

หลี่เฉาล้วงวิทยุสื่อสารทางทหารออกมาจากกระเป๋า

"เมื่อเช้าหลังจากเกิดเรื่อง ท่านนายพลจ้าวก็เปิดใจคุยกับผมผ่านวิทยุสื่อสารแล้วครับ"

หลี่เฉากดปุ่มเล่นบันทึกเสียงการสนทนาของวิทยุสื่อสาร

ท่ามกลางเสียงแทรกซ่าของคลื่นวิทยุ เสียงห้าวหาญของจ้าวหงจวินก็ดังก้องขึ้น

"เมื่อวานทานากะ อิจิโร่ยังทำตัวยโสโอหังพูดจาเรื่องข้อเสนอเอาเปรียบเอาเทคโนโลยีมาแลกแร่แรร์เอิร์ธที่กรมการต่างประเทศอยู่เลย ตอนนี้ฉันอยากจะเอาไอ้กระป๋องเหล็กสับปะรังเคพวกนี้ยัดใส่ปากมันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย"

"ไอ้พวกเดรัจฉานเอ๊ย! ฉันจะขุดรากถอนโคนสันดานพวกมันออกมาแฉให้หมดเลย!"

การเล่นบันทึกเสียงสิ้นสุดลง

หลี่เฉาเก็บวิทยุสื่อสาร

"บรรพบุรุษของพวกเราเคยยากจน เคยหิวโหย เคยล้าหลัง แต่ไม่เคยหวาดกลัวต่อสิ่งใดครับ" หลี่เฉามองสบตาโจวเจิ้งกั๋ว "การเอาหลักฐานที่เป็นเลือดเนื้อของพวกเราเองไปทวงหนี้ มันคือความถูกต้องและชอบธรรมที่สุดแล้วครับ"

โจวเจิ้งกั๋วมองหลี่เฉานานถึงครึ่งนาทีเต็ม

สายตาอันเฉียบคมทะลุทะลวงของเจ้าหน้าที่ข่าวกรองอาวุโส กวาดมองพิจารณาใบหน้าของหลี่เฉาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่มีความบ้าบิ่นวู่วาม

มีเพียงการตอบโต้ขั้นเด็ดขาดที่ผ่านการคำนวณไพ่ในมือทุกใบมาอย่างรอบคอบแล้วเท่านั้น

โจวเจิ้งกั๋วทิ้งบุหรี่มวนนั้นบนโต๊ะลงถังขยะ

"กู้หมิง"

กู้หมิงรีบยืดตัวตรงทันที "ครับผม!"

"แจ้งทุกคน" โจวเจิ้งกั๋วสั่งการ "อีกครึ่งชั่วโมงเรียกประชุมด่วน"