บทที่ 90 ยิ่งมีแต้มต่อมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ห้องประชุมหมายเลขหนึ่งชั้นใต้ดินที่สอง

โจวเจิ้งกั๋วลากเก้าอี้ตำแหน่งประธานออกแล้วนั่งลง

ในมือของเขาถือแฟ้มเอกสารปึกหนาที่มีปกสีแดงประทับตราลับสุดยอด

หลี่เฉานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขา

หลินเวย, เฉินเสวียหมิง, ฟางเจ๋อหย่วน และถังเข่อซินทยอยนั่งลงตามลำดับ

"นี่คือสิ่งที่คุณต้องการ" โจวเจิ้งกั๋วยื่นแฟ้มเอกสารนั้นให้ "ข้อมูลพิกัดอาวุธเคมีที่กองทัพญี่ปุ่นทิ้งไว้ซึ่งประเทศเราสำรวจพบจนถึงปี 2024 ฉบับสมบูรณ์ ขุมทรัพย์ข้อมูลที่ใช้เวลาเก็บรวบรวมมาถึงสามสิบปีเต็ม อยู่ในนี้ทั้งหมดแล้ว"

หลี่เฉาเปิดหน้าปกออก

หน้าแรกคือแผนที่ประเทศขนาดใหญ่ บนนั้นมีจุดสีแดงทำเครื่องหมายไว้จนแน่นขนัด

ทุกๆ จุดสีแดง ล้วนเป็นตัวแทนของขุมนรกหนึ่งขุม

"ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคเหนือ ภาคตะวันออก" โจวเจิ้งกั๋วพูดด้วยความเร็ว "นี่เป็นเพียงแค่ยอดภูเขาน้ำแข็งที่เราใช้เวลาขุดขึ้นมาตลอดสามสิบปีเท่านั้น"

"ผมต้องการรายการพิกัดที่ชัดเจนครับ" หลี่เฉาพับแผนที่เก็บ

"รายการอยู่ด้านหลังทั้งหมด รวมความลึกในการฝัง ชนิดของสารพิษ และปริมาณที่ประเมินไว้" โจวเจิ้งกั๋วประสานมือวางไว้บนโต๊ะ "แต่สภาพภูมิประเทศของทั้งสองโลกมีความคลาดเคลื่อนกันเล็กน้อย คุณเอาพิกัดพวกนี้ไป ก็ต้องไปเจาะรูตรวจสอบในพื้นที่จริงใหม่อีกรอบ"

หลี่เฉาพยักหน้ารับ

"การขุดของพวกนี้ จะไปใช้เศษเหล็กสับปะรังเคของยุค 80 ไม่ได้หรอกนะ" โจวเจิ้งกั๋วหันไปมองหลินเวย

หลินเวยรัวแป้นพิมพ์ทันที หน้าจออิเล็กทรอนิกส์ด้านหลังสว่างขึ้น

บนหน้าจอปรากฏภาพสามภาพ

"นี่คืออุปกรณ์หลักสามอย่างที่ทางกรมเร่งจัดเตรียมให้ภายในครึ่งชั่วโมงค่ะ" หลินเวยถือเลเซอร์พอยน์เตอร์ไว้ในมือ "อย่างแรก สำเนาเอกสารการฝังกลบดั้งเดิมของโรงงานผลิตก๊าซพิษที่หกกองทัพคันโตของญี่ปุ่น อย่างที่สอง เรดาร์สำรวจโลหะมัลติสเปกตรัมใต้ดินที่ผลิตในประเทศ อย่างที่สาม ตู้ปฏิบัติการกำจัดอาวุธเคมีแบบพกพาสำหรับทหารราบ"

หลี่เฉาจ้องมองเรดาร์บนหน้าจอ

นั่นคืออุปกรณ์เทคโนโลยีขั้นสูงที่ใช้สำหรับหน่วยเก็บกู้วัตถุระเบิดของกองทัพโดยเฉพาะ

"ของมันก็เป็นของดีอยู่หรอก" เสียงแหบพร่าเสียงหนึ่งขัดจังหวะการประชุม

เฉินเสวียหมิงขยับแว่นตาบนสันจมูก

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าจอ แล้วใช้นิ้วเคาะหนักๆ ลงบนรูปภาพของเรดาร์สำรวจ

"ผอ.โจวครับ ผมไม่เห็นด้วยที่จะเอาอุปกรณ์ชุดนี้ส่งผ่านประตูไปตรงๆ เลยนะครับ"

"เรดาร์เครื่องนี้ใช้เทคโนโลยีช่องรับแสงสังเคราะห์และเสาอากาศแบบอาเรย์เฟส" เฉินเสวียหมิงเน้นเสียงทีละคำ "ฝั่งนู้นคือปี 1985 สถาบันวิจัยของพวกเขาแค่ทรานซิสเตอร์กำลังสูงที่เสถียรยังสร้างได้ไม่ค่อยจะรอดเลยด้วยซ้ำ!"

"ถ้าของสิ่งนี้ถูกผู้ไม่หวังดีฝั่งนู้นถอดชิ้นส่วนในพื้นที่ขุดค้น หรือถูกสายลับของประเทศซากุระแอบถ่ายรูปไปได้ล่ะก็" เฉินเสวียหมิงชี้ไปที่ตัวเครื่องภายนอก "คุณจะอธิบายเรื่องเปลือกคาร์บอนไฟเบอร์ที่เรียบเนียนนี่ให้พวกเขายังไง? จะอธิบายเรื่องชิปประมวลผลสัญญาณขนาดสองนาโนเมตรที่อยู่ข้างในยังไง?"

ภายในห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบ

หลี่เฉาขมวดคิ้วแน่นเป็นปม "แต่ถ้าไม่เอาเรดาร์ไปแล้วจะขุดยังไงล่ะครับ? ขืนเอาพลั่วไปขุดสุ่มสี่สุ่มห้าก็เท่ากับไปรนหาที่ตายชัดๆ"

"ฉันจัดการเองค่ะ"

ถังเข่อซินลุกขึ้นยืน เธอวางสมุดบันทึกในมือลงบนโต๊ะ น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์

"ขอเวลาฉันสี่สิบแปดชั่วโมงค่ะ" ถังเข่อซินสบตาเฉินเสวียหมิงตรงๆ "ฉันจะให้ทีมวิศวกรเปลี่ยนเปลือกนอกเป็นเหล็กหล่อขึ้นรูปทรายแบบเดียวกับของโรงงานเครื่องจักรกลหนักหงซิงในยุค 70 ทั้งหมด ส่วนพื้นผิวก็จะพ่นหมอกเกลือเพื่อให้ดูเก่า แผงเสาอากาศจะเปลี่ยนเป็นแบบเคลือบไฟเบอร์กลาสรุ่นเก่า จอแสดงผลก็ถอดออก แล้วดัดแปลงไปเชื่อมต่อกับออสซิลโลสโคปแบบหลอดรังสีแคโทดที่พบเห็นได้ทั่วไปในยุค 80 แทน พอร์ตส่งข้อมูลก็จะเปลี่ยนไปใช้ปลั๊กสายต่อแบบอากาศยานที่มีลักษณะหยาบๆ ค่ะ"

เฉินเสวียหมิงจ้องมองเธอ "แล้วเมนบอร์ดแกนหลักล่ะ?"

"หล่อทับด้วยเรซินสีดำค่ะ แล้วครอบทับด้วยเคสอะลูมิเนียมกันระเบิดอีกชั้น ใช้หมุดย้ำแบบตันเชื่อมปิดตายทั้งหมด" ถังเข่อซินพูดรัวเร็ว "ต่อให้ฝั่งนู้นมีอัจฉริยะคิดจะแกะออกดู วินาทีที่ใช้กำลังงัดแงะ กลไกทำลายตัวเองก็จะเผาเมนบอร์ดจนกลายเป็นเศษซากทันทีค่ะ"

เฉินเสวียหมิงพยักหน้ารับ แล้วกลับไปนั่งที่เดิม

ถังเข่อซินหันไปหาโจวเจิ้งกั๋ว "สำเนาเอกสารของกองทัพญี่ปุ่นนั่นก็มอบให้ฉันจัดการเถอะค่ะ กระดาษคราฟต์ทำหน้าปก ฉันหาเปรียบเทียบมาสามลอตแล้ว ในที่สุดก็ตกลงใช้กระดาษสต็อกของปี 1972 ค่ะ ส่วนขอบกระดาษฉันจะใช้หลอดรังสียูวีฉายทำปฏิกิริยาให้เปลี่ยนเป็นสีเหลือง รับรองว่าแม้แต่กลิ่นของกระดาษก็จะเป็นกลิ่นอับชื้นเหมือนเมื่อสามสิบปีก่อนเป๊ะเลยค่ะ"

โจวเจิ้งกั๋วพยักหน้าให้ทีหนึ่ง ก่อนจะหันสายตาไปทางทีมข่าวกรอง

"หลินเวย พวกเราจะไปคิดบัญชีกับฝั่งนู้น มีแค่เรดาร์กับพลั่วมันไม่พอหรอกนะ หลักฐานอ้างอิงทางกฎหมายเตรียมการไปถึงไหนแล้ว?"

หลินเวยยืนตัวตรง หยิบซองเอกสารที่ปิดผนึกด้วยริบบิ้นสีแดงออกมาจากด้านหลัง ยื่นส่งให้โจวเจิ้งกั๋วด้วยสองมือ

"นี่คือผลงานการรวบรวมข้อมูลด้วยความทุ่มเทตลอดสิบห้าปีของคณะผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายระดับประเทศค่ะ" หลินเวยตอบด้วยน้ำเสียงฉะฉาน "ฉบับแรก คือพิธีสารเจนีวาที่ลงนามในปี 1925 ซึ่งระบุชัดเจนว่าห้ามใช้ก๊าซที่ทำให้ขาดอากาศหายใจและก๊าซพิษในสงครามค่ะ"

"ฉบับที่สอง คืออนุสัญญาว่าด้วยการไม่บังคับใช้อายุความในอาชญากรรมสงครามและอาชญากรรมต่อมนุษยชาติ ซึ่งที่ประชุมสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติรับรองในปี 1968 ค่ะ เป็นการยืนยันว่าอาชญากรรมสงครามไม่มีอายุความค่ะ"

โจวเจิ้งกั๋วรับซองเอกสารมา ลองชั่งน้ำหนักในมือดู

"หลี่เฉา พวกมันฝังระเบิดก๊าซพิษไว้บนผืนแผ่นดินของเรา หนึ่งคือไม่ทิ้งเครื่องหมายเตือน สองคือไม่บอกตำแหน่งที่ตั้ง นี่มันเท่ากับเป็นการทำสงครามชีวเคมีแบบไม่มีกำหนดเวลาต่อพลเรือนของเราชัดๆ"

โจวเจิ้งกั๋วใช้นิ้วเคาะย้ำหนักๆ ลงบนกระดาษสองแผ่นนั้น

"ปี 1925 มันเซ็นชื่อลงนาม นั่นคือยอมรับกฎกติกาแล้ว ปี 1968 องค์การสหประชาชาติบอกว่าอาชญากรรมสงครามไม่มีอายุความ นั่นคือกฎเหล็กตายตัว ในเมื่อทิศทางสถานการณ์โลกของฝั่งนู้นเหมือนกับฝั่งเรา พวกมันก็ต้องเซ็นสัญญาลงนามในสนธิสัญญาสองฉบับนี้ด้วยอย่างแน่นอน"

โจวเจิ้งกั๋วจ้องหน้าหลี่เฉาเขม็ง

"สองข้อนี้รวมกัน มันก็คือห่วงเชือกลวดกิโยตินดีๆ นี่เอง" น้ำเสียงของโจวเจิ้งกั๋วดุดันเหี้ยมเกรียม "เอาไปคล้องคอทานากะ อิจิโร่กับพวกที่อยู่เบื้องหลังมัน ต่อให้พวกมันเอาฟันกัดก็ไม่มีทางกัดขาดหรอก!"

หลี่เฉากำซองจดหมายในมือแน่น

"เข้าใจแล้วครับ" หลี่เฉาเก็บซองจดหมายสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อแนบอก "ขอแค่ขุดระเบิดต้นแบบขึ้นมาได้ พอมีข้อพิสูจน์ทางกฎหมายฉบับนี้ เราก็สามารถบังคับให้ตัวแทนของประเทศซากุระต้องคุกเข่าเซ็นชื่อบนโต๊ะเจรจาได้แล้วครับ"

สี่สิบแปดชั่วโมงต่อมา หน้าประตูมิติ

รัศมีแสงสีฟ้าสั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรงในอากาศ

รถลากพาเลทไฮดรอลิกขนาดใหญ่จอดอยู่หน้าประตู บนนั้นมีกล่องเหล็กหล่อสีเขียวทหารสองใบวางทับอยู่อย่างมั่นคง

ตัวกล่องหยาบและหนาเตอะ ตรงมุมถึงกับมีคราบสนิมจากละอองน้ำเกลือเกาะอยู่อย่างสมจริง บนฝากล่องยังพ่นสีขาวเป็นตัวอักษรภาษารัสเซียแบบบิดๆ เบี้ยวๆ เอาไว้อีกด้วย

หลี่เฉาสวมเสื้อแจ็กเกตทำงานสีน้ำเงินเข้มธรรมดาๆ เดินก้าวไปข้างหน้า

โจวเจิ้งกั๋วเอามือไพล่หลัง ยืนส่งอยู่หลังเส้นแนวส่งตัว

หลี่เฉาเดินไปถึงขอบแสงสีฟ้า แล้วจู่ๆ ก็หยุดฝีเท้าลง

เขาหันกลับมามองโจวเจิ้งกั๋ว

"ผอ.โจวครับ" หลี่เฉาเอ่ยขึ้น

"ว่ามา"

"พอผมข้ามไปแล้ว จะให้รีบแจ้งทางฝ่ายการทูตของโลกคู่ขนานทันทีเลยไหมครับ?" หลี่เฉาทำท่าขยับของในมือเพื่อกะน้ำหนัก "เรื่องที่เราจะก่อขึ้นมันสะเทือนเลื่อนลั่นมาก ผมกลัวว่าทางฝั่งท่านนายพลจ้าวจะรับมือไม่ไหว ถ้าทางฝ่ายการทูตไม่มีการเตรียมพร้อมรับมือไว้ก่อน มันจะวุ่นวายเอาได้นะครับ"

โจวเจิ้งกั๋วส่ายหน้า

"อย่าเพิ่งรีบร้อน" โจวเจิ้งกั๋วมองไปที่ประตูแสงสีฟ้า น้ำเสียงเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ

หลี่เฉาขมวดคิ้ว "ไม่แจ้งเหรอครับ? ถ้าขุดขึ้นมาได้เป็นหมื่นๆ ลูกจริงๆ ปิดข่าวไม่มิดแน่ๆ นะครับ"

"สิ่งที่ฉันต้องการก็คือให้ปิดข่าวไม่มิดนี่แหละ" โจวเจิ้งกั๋วก้าวยาวๆ เข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่เฉา

โจวเจิ้งกั๋วยกมือขึ้น ตบกล่องเหล็กที่พ่นตัวอักษรภาษารัสเซียปลอมเบาๆ

"กดข่าวไว้ก่อน อย่าเพิ่งปล่อยออกไป ให้จ้าวหงจวินพาคนไปขุดซะ ให้พวกระดับสูงของกองทัพฝั่งนู้นได้เห็นกับตาให้ชัดๆ ไปเลย ว่าใต้ผืนแผ่นดินดินเหลืองใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาน่ะ มันมีของอันตรายที่เอาถึงตายฝังอยู่มากน้อยแค่ไหนกันแน่"

โจวเจิ้งกั๋วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหลี่เฉา

"ยิ่งตัวเลขมันสูงมากเท่าไหร่ แต้มต่อของพวกเราบนโต๊ะเจรจาก็จะยิ่งมีน้ำหนักมากขึ้นเท่านั้น"