บทที่ 91 โลกใต้ดิน

หลี่เฉาเข็นรถลากพาเลทไฮดรอลิกข้ามผ่านแสงสีฟ้า จ้าวหงจวินยืนอยู่ห่างออกไปสามเมตร ก้นบุหรี่ถูกทิ้งเกลื่อนกลาดรอบเท้า

"คนเป็นยังไงบ้าง?" จ้าวหงจวินก้าวยาวๆ เข้ามาหา

"พ้นขีดอันตรายแล้วครับ" หลี่เฉาปล่อยมือจากด้ามจับรถลาก "กล่องเสียงถูกเผาทำลาย หลังจากนี้คงต้องปลูกถ่ายผิวหนัง แต่จางต้าจ้วงรอดตายแล้วล่ะครับ"

จ้าวหงจวินขบกรามแน่น กล้ามเนื้อแก้มปูดโปน

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ชี้ไปที่กล่องสองใบนั้น "นี่ใช่เครื่องตรวจจับทุ่นระเบิดที่คุณพูดถึงหรือเปล่า?"

"เรดาร์สำรวจโลหะมัลติสเปกตรัมใต้ดินครับ" หลี่เฉาตบเบาๆ ที่เปลือกนอกเหล็กหล่อหยาบๆ "สามารถสแกนโครงร่างโลหะที่อยู่ใต้ดินลึกสิบเมตรได้ทั้งหมด เรียกเสิ่นรั่วฉิงมา แล้วไปที่เขตก่อสร้างกันเลยครับ"

พวกเขาสองสามคนช่วยกันยกกล่องขึ้นรถจี๊ปทหาร

ล้อรถแล่นตะบึงฝุ่นตลบ มุ่งหน้าตรงไปยังชานเมืองของอำเภอหนิงชวน

บริเวณเขตก่อสร้างหน่วยผลิตแนวหน้า

หลิวฉงอู่นำทหารหน่วยรักษาความปลอดภัยภายในสองหมวด ถือปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 เข้าตรึงกำลัง กางแนวปิดล้อมสามชั้นในรัศมีสองกิโลเมตร ห้ามผู้ใดเข้าใกล้เด็ดขาด

ลมยังคงพัด กลิ่นเหม็นเหมือนกระเทียมเน่าในอากาศจางลงไปมาก แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าถอดหน้ากากอนามัย

รถจี๊ปเบรกเสียงดังเอี๊ยดหยุดสนิทที่ด้านนอกแนวปิดล้อม

หลี่เฉาและจ้าวหงจวินกระโดดลงจากรถ

เสิ่นรั่วฉิงสวมเสื้อกาวน์ตัวโคร่ง ยืนรออยู่หน้าเต็นท์บัญชาการชั่วคราวพร้อมสมุดจดบันทึกในมือ

ทหารยามสองสามนายเดินเข้าไปยกกล่องเหล็กหล่อหนักอึ้งสองใบเข้าไปในเต็นท์

ผู้เฒ่าจางนั่งยองๆ อยู่หน้าเต็นท์ ในมือกำกล้องยาสูบที่ยังไม่ได้จุดไฟไว้แน่น

ภายในเต็นท์ หลี่เฉาใช้ชะแลงงัดฝากล่องไม้ออก

เสิ่นรั่วฉิงก้าวเข้าไปหา เธอมองดูเครื่องจักรที่มีเปลือกนอกหยาบกระด้างและติดป้ายภาษารัสเซีย นิ้วมือลูบไล้ไปตามแผงควบคุม

การพรางตัวของถังเข่อซินนั้นไร้ที่ติชิ้นส่วนเหล็กหล่อทรายจากโรงงานเครื่องจักรหนักหงซิงในยุค 70 บนพื้นผิวมีคราบสนิมสีเหลืองหม่นที่เกิดจากการกัดกร่อนของละอองน้ำเกลือ พอร์ตข้อมูลใช้ปลั๊กสายต่อแบบอากาศยานแบบ 12 พินรุ่นที่เทอะทะที่สุด

"เปิดเครื่อง" หลี่เฉาเสียบปลั๊กไฟ "ปุ่มหมุนปุ่มแรกด้านซ้าย ปรับคลื่นความถี่ไปที่โหมดเจาะทะลุความถี่ต่ำ"

เสิ่นรั่วฉิงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เธอใช้เวลาอ่านคู่มือปฏิบัติงานเพียงสิบนาที นิ้วมือก็เชื่อมต่อสายเคเบิลเข้ากับปลั๊กสายต่อแบบอากาศยานที่หยาบกระด้าง ออกแรงบิดวงแหวนล็อกจนแน่นสนิท

"วี้ง——"

ออสซิลโลสโคปแบบหลอดรังสีแคโทดรุ่นเก่าสว่างขึ้นเป็นแสงสีเขียว เส้นสแกนเส้นหนึ่งหมุนวนอย่างช้าๆ บนหน้าจอ

"ติดตั้งหัวตรวจวัดไว้บนรถตีนตะขาบแล้ว ปล่อยรถออกไปแล้วครับ" หลี่เฉามองดูหน้าจอ หยิบวิทยุสื่อสารข้างมือขึ้นมา "หลิวฉงอู่ บังคับรถตีนตะขาบไปสแกนตรงช่วงฐานรากถนนที่เกิดเหตุก่อนเลย"

ด้านนอกเต็นท์มีเสียงสายพานตีนตะขาบบดทับหินกรวดดังแว่วมา

เสิ่นรั่วฉิงจับคันโยกควบคุม สายตาจ้องมองหน้าจอเขม็ง

แสงสีเขียวบนหน้าจอกะพริบวาบ

"ติ๊ด"

จุดสีแดงจุดหนึ่งปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ

ตามมาติดๆ ด้วย

"ติ๊ดๆๆๆ——"

หน้าจอสีเขียวที่เคยว่างเปล่า พลันปรากฏจุดสีแดงขึ้นมาอย่างหนาแน่นยุ่บยั่บในพริบตา

จุดสีแดงเหล่านี้เรียงต่อกันเป็นแถว ลึกลงไปใต้ดินสองเมตร เรียงรายกันเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่เป็นระเบียบยาวถึงสี่สิบเมตร

นิ้วของเสิ่นรั่วฉิงชะงักค้างอยู่บนแป้นพิมพ์

"นี่มันอะไรกัน?" จ้าวหงจวินจ้องมองหน้าจอ น้ำเสียงเคร่งเครียด

"สัญญาณสะท้อนกลับของโลหะค่ะ" เสิ่นรั่วฉิงชี้ไปที่จุดสีแดงแถวนั้น "แต่ละจุดคือทรงกระบอกโลหะความยาวหนึ่งเมตรยี่สิบเซนติเมตร เส้นผ่านศูนย์กลางสามสิบเซนติเมตร ความแรงของสัญญาณบ่งบอกว่าเปลือกนอกถูกกัดกร่อนปานกลาง แต่ภายในมีของเหลวความหนาแน่นสูงบรรจุอยู่ค่ะ"

ไม่มีใครพูดอะไรเลย ของเหลวความหนาแน่นสูง ถ้าไม่ใช่ระเบิด ก็ต้องเป็นของเหลวพิษ

เสิ่นรั่วฉิงรีบรัวแป้นพิมพ์ ดึงภาพโครงร่างสามมิติขึ้นมา

ภายในพื้นที่ใต้ดินยาวสี่สิบเมตร ทรงกระบอกโลหะเหล่านี้ถูกวางซ้อนกันเป็นชั้นๆ แนบชิดติดกันราวกับกองฟืนที่จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ

"ใต้ฐานรากถนน มีทั้งหมดร้อยยี่สิบลูกค่ะ" เสิ่นรั่วฉิงรายงานตัวเลขออกมา น้ำเสียงราบเรียบ แต่มือที่กำปากกาแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

จ้าวหงจวินตบโต๊ะดังปัง

"ระเบิดก๊าซพิษหนึ่งร้อยยี่สิบลูก ฝังอยู่ใต้ถนนที่ประชาชนเดินผ่านไปมาทุกวันเนี่ยนะ!" จ้าวหงจวินชี้ไปที่ทิศทางนอกเต็นท์ "ไอ้พวกลูกหลานเต่าพวกนี้ ทิ้งของโสโครกพวกนี้ไว้ให้พวกเราหมดเลย!"

ม่านประตูเต็นท์ถูกเลิกขึ้น ผู้เฒ่าจางเดินเข้ามา

เขามองดูเครื่องจักรบนโต๊ะ สลับกับมองสีหน้าของจ้าวหงจวิน

"ท่านผู้บัญชาการครับ" ผู้เฒ่าจางถอดหมวกผ้าสักหลาดเก่าๆ บนหัวออก ชี้ไปทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน "พื้นที่ที่เกิดเหตุตรงนั้น เมื่อก่อนไม่ได้เป็นแบบนี้หรอกนะ สมัยที่พวกญี่ปุ่นมาตั้งกองทัพอยู่ที่นี่ พวกมันตั้งค่ายอยู่ที่ลานหินริมแม่น้ำทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน ตรงนั้นมีถ้ำดินเก่าๆ อยู่ถ้ำนึง ตอนที่พวกมันจะไป มันก็ระเบิดทิ้ง พอมาทีหลังเกิดน้ำท่วมใหญ่ ดินทรายก็พัดมากลบทับจนราบเรียบไปหมดนั่นแหละ"

หลี่เฉาหันไปมองเสิ่นรั่วฉิง "บังคับรถตีนตะขาบไปตรงนั้น สแกนบริเวณลานหินซะ"

เสิ่นรั่วฉิงดันคันโยกควบคุมไปข้างหน้า

เสียงของหลิวฉงอู่ดังมาจากวิทยุสื่อสาร "รถตีนตะขาบเข้าประจำที่ บริเวณลานหินครับ"

"เริ่มสแกนได้" หลี่เฉาออกคำสั่ง

เส้นสแกนบนออสซิลโลสโคปหมุนครบรอบแรก

"แคร่ก——"

เสียงระเบิดดังลั่นออกมาจากลำโพง บาดแก้วหูจนปวดแปลบ

แสงสีเขียวบนหน้าจอถูกกลืนกินด้วยสีแดงฉานดั่งเลือดในพริบตา

ไม่ใช่สิบจุด ไม่ใช่ร้อยจุด

แต่เป็นกลุ่มก้อนสีแดงความหนาแน่นสูงเป็นบริเวณกว้าง

ระบบไม่สามารถแยกแยะโครงร่างเดี่ยวๆ ได้ในทันทีด้วยซ้ำ เพราะสัญญาณมันหนาแน่นเกินไป โลหะเบียดเสียดกันแน่นจนเกิดการแทรกสอดของสนามแม่เหล็กอย่างรุนแรง

ลมหายใจของเสิ่นรั่วฉิงปั่นป่วน เธอพยายามหมุนปุ่มกรองสัญญาณอย่างต่อเนื่อง เพื่อกรองคลื่นรบกวนออกไป

ภาพค่อยๆ ชัดเจนขึ้นทีละน้อย

ใต้ดินสามชั้น ลึกที่สุดห้าเมตร

หลุมฝังกลบรูปสี่เหลี่ยมคางหมูกลับหัวขนาดมหึมา ปลอกกระสุนโลหะที่อยู่ข้างในไม่ได้ถูกจัดเรียงไว้อีกต่อไป แต่ถูกเทกองรวมกันอย่างระเกะระกะ หัวทิ่มลงดิน ครีบหางหักงอ

เสิ่นรั่วฉิงใช้ปากกาจดพิกัดและพื้นที่ลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ปลายปากกาขีดข่วนกระดาษจนขาด ทิ้งรอยสีขาวไว้บนโต๊ะไม้

เธอหยุดเขียน แล้วเงยหน้าขึ้น

"เท่าไหร่?" จ้าวหงจวินจ้องหน้าเสิ่นรั่วฉิง

เสิ่นรั่วฉิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ น้ำเสียงสั่นเครือที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้อย่างเต็มที่

"ประเมินเบื้องต้น... ใต้ลานหินนั่น"

"บอกตัวเลขมา!" จ้าวหงจวินคำรามเสียงต่ำ

"สามพันลูกค่ะ" เสิ่นรั่วฉิงดันกระดาษที่ขาดวิ่นแผ่นนั้นไปตรงกลางโต๊ะ "นี่คือการประเมินขั้นต่ำสุดนะคะ เพราะสัญญาณในชั้นล่างสุดซ้อนทับกันรุนแรงมาก มีแต่จะมากกว่านี้ ไม่มีทางน้อยกว่านี้แน่นอนค่ะ"

"สามพัน..." จ้าวหงจวินทุบหมัดลงบนเสาค้ำเต็นท์อย่างแรง หลังคาผ้าใบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ใบไม้แห้งร่วงหล่นลงมาสองสามใบ

ผู้เฒ่าจางยืนนิ่งอยู่กับที่

มือหยาบกร้านสองข้างกำปีกหมวกผ้าสักหลาดเก่าๆ ไว้แน่น

เขาจ้องเขม็งไปที่กลุ่มก้อนสีแดงบนหน้าจอด้วยสายตาว่างเปล่า

"ปี 58..." จู่ๆ ผู้เฒ่าจางก็เอ่ยขึ้น เสียงแหบแห้ง "ปี 58 เกิดภัยแล้งครั้งใหญ่ ทางอำเภอเลยรณรงค์ให้ขุดบ่อน้ำ ขุดคลองส่งน้ำ แรงงานชายฉกรรจ์ในหน่วยผลิตต้องออกไปช่วยกันหมด"

หลี่เฉาหันไปมองอดีตเลขาธิการหมู่บ้านวัยหกสิบกว่าปีคนนี้

"ลูกชายคนโตของบ้านเฒ่าซุน พาพี่น้องอีกสองคนไปขุดบ่อตรงลานหินนั่น" ผู้เฒ่าจางไม่ได้มองหน้าใครเลย พูดลอยๆ ด้วยสายตาว่างเปล่า "ขุดลึกลงไปจั้งหนึ่ง (ประมาณ 3.3 เมตร) จู่ๆ ก็มีน้ำสีดำผุดขึ้นมาจากใต้ดิน ลูกชายคนโตบอกว่าน้ำนั่นมีกลิ่นเหม็นเหมือนก้านผักกาดเน่าๆ ฉุนกึกเลย ทุกคนก็นึกว่าขุดไปเจอบ่อน้ำขังเก่าๆ ก็เลยไม่ได้ใส่ใจอะไร"

ภายในเต็นท์ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงพัดลมของเครื่องจักรครางหึ่งๆ เท่านั้น

"ตกกลางคืนวันนั้น ลูกชายคนโตก็เริ่มจับไข้สูง" ผู้เฒ่าจางยกมือขึ้น ทำท่าชี้ไปที่คอและหน้าอกของตัวเอง นิ้วมือสั่นระริก "พอวันที่สอง ตรงนี้ ตรงนี้ ก็เน่าเปื่อยไปหมด ตุ่มน้ำพองใสขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง แตะนิดเดียวก็แตก น้ำเหลืองไหลเยิ้ม หยดไปโดนตรงไหน ตรงนั้นก็เน่าตามไปด้วย"

"หมอเท้าเปล่าในหมู่บ้านบอกว่าไปโดนของไม่สะอาดเข้า ก็เลยติดโรคประหลาด เอาสมุนไพรมาต้มน้ำให้ล้าง แต่ยิ่งล้างก็ยิ่งเน่าเร็วขึ้น"

"สามวันให้หลัง แรงงานชายฉกรรจ์ของบ้านเฒ่าซุนสามคน ก็ตายเกลี้ยงอยู่บนเตียงเตา ตอนตาย ไม่มีเนื้อดีๆ เหลืออยู่เลย คอเน่าเปื่อยจนเป็นรูโบ๋ หายใจไม่ออก ขาดใจตายไปดื้อๆ เลยล่ะ"

ผู้เฒ่าจางค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ หยิบหมวกผ้าสักหลาดขาดๆ ขึ้นมาจากพื้น สองมือหยาบกร้านกำปีกหมวกไว้แน่น

"ตั้งแต่นั้นมา ที่ดินตรงลานหินนั่นก็ถูกปล่อยทิ้งร้าง ใครเฉียดเข้าไปใกล้ก็มีอันต้องซวยกันหมด ชาวบ้านพากันลือว่าผีหลอก ท่านเทพารักษ์แม่น้ำพิโรธ"

ผู้เฒ่าจางเงยหน้าขึ้น น้ำตาร่วงแหมะลงบนหลังมือที่เต็มไปด้วยรอยด้าน

"ที่แท้ก็ไม่ใช่ผีหลอก" ผู้เฒ่าจางชี้ไปที่เครื่องจักรที่กำลังส่งแสงสีแดงกะพริบวาบ นิ้วมือสั่นเทาอย่างรุนแรง "เป็นไอ้พวกเดรัจฉานพวกนี้ต่างหาก ที่เอายาพิษมาฝังไว้ในดินของพวกเรา!"

จ้าวหงจวินหันหลังกลับ หันหลังให้ทุกคน เขายืนเท้าสะเอว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เสื้อโค้ตทหารด้านหลังตึงเปรี๊ยะ

หลี่เฉายืนอยู่ในเงามืด เขามองดูผู้เฒ่าจาง

โลกยุคปัจจุบัน เด็กๆ ในตุนฮว่าปี 2004 คนงานก่อสร้างในฉีฉีฮาร์ปี 2003

โลกคู่ขนาน ครอบครัวเฒ่าซุนแห่งหน่วยผลิตแนวหน้าปี 1958

ข้ามผ่านเส้นเวลานานนับหลายสิบปี เนื้อร้ายแห่งประวัติศาสตร์กำลังกลืนกินชีวิตผู้บริสุทธิ์ด้วยวิธีที่โหดร้ายแบบเดียวกันในทั้งสองมิติเวลา การฝังกลบอย่างส่งเดชตอนถอยทัพเพราะพ่ายแพ้สงครามของประเทศซากุระ กลายเป็นฝันร้ายที่ไม่อาจสลัดหลุดของคนบนแผ่นดินนี้จากรุ่นสู่รุ่น

"หลี่เฉา" จู่ๆ จ้าวหงจวินก็ส่งเสียงเรียก

เขาหันกลับมา นัยน์ตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด ราวกับสิงโตตัวผู้ที่ถูกยั่วโมโหจนถึงขีดสุด

"คุณเอาข้อมูลมาด้วยนี่" จ้าวหงจวินก้าวยาวๆ เข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่เฉา "โลกฝั่งคุณใช้เวลาถึงสามสิบปีในการขุดพวกมันขึ้นมา พวกคุณมีเทคโนโลยี มีเครื่องไม้เครื่องมือ มีเอกสารข้อมูล"

หลี่เฉาสบตาจ้าวหงจวิน "ใช่ครับ พิกัดทั้งหมด ผมเอามาด้วย จุดฝังกลบความลับขั้นสูงสุดของโรงงานผลิตก๊าซพิษที่หกกองทัพซากุระตั้งแต่ปี 1939 ถึง 1945 ทั้งหมดเลยครับ"

"บอกฉันมา" จ้าวหงจวินชี้นิ้วลงไปที่พื้นดินใต้เท้า "บนผืนแผ่นดินนี้ มณฑลฉินจง หรือแม้กระทั่งทั่วทั้งประเทศมังกร!"

"มันฝังเอาไว้ทั้งหมดเท่าไหร่กันแน่?!"

เสิ่นรั่วฉิงหันขวับมามองหลี่เฉา

ผู้เฒ่าจางก็เงยหน้าขึ้นมองเช่นกัน

หลี่เฉาไม่หลบสายตา เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านใน สัมผัสถึงซองเอกสารลับสุดยอดที่เต็มไปด้วยข้อมูลพิกัด

เขาไม่ได้หยิบมันออกมา

เขาเพียงแค่มองหน้าจ้าวหงจวิน แล้วเอ่ยออกมาสามคำด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบถึงขีดสุด

"สี่แสนลูก"

สายลมหยุดพัด

ด้านนอกเต็นท์ เสียงเสียดสีของสายพานรถตีนตะขาบหยุดลงกะทันหัน โลกทั้งใบราวกับถูกคำสามคำนี้บดขยี้จนแหลกสลายในพริบตา

สี่แสนลูก

คำสามคำนี้กระแทกลงบนพื้น ก่อให้เกิดหลุมดำที่ลึกจนหยั่งไม่ถึง

ร่างของจ้าวหงจวินโซเซไปเล็กน้อย เขาใช้มือยันขอบโต๊ะไว้ บีบเค้นโต๊ะไม้เนื้อแข็งจนส่งเสียงดังลั่นเอี๊ยดอ๊าด

"สี่แสน..." จ้าวหงจวินขบกรามแน่น "เมื่อวานไอ้ทานากะ อิจิโร่มันยังทุบโต๊ะปาวๆ ใส่ฉันที่สำนักงานกิจการต่างประเทศอยู่เลย พวกมันเหยียบย่ำอยู่บนระเบิดก๊าซพิษตั้งสี่แสนลูก แล้วยังมีหน้ามาข่มขู่ฉันเรื่องมาตรการคว่ำบาตรของกระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรมอีก!"

จ้าวหงจวินกระชากคอเสื้อหลี่เฉาอย่างแรง

"หลี่เฉา!"

"ครับ"

"ตู้ปฏิบัติการกำจัดอาวุธเคมีแบบพกพาสำหรับทหารราบที่คุณพูดถึง เอามาด้วยหรือเปล่า?"

"เอามาครับ ระดับความปลอดภัยสูงสุด" หลี่เฉาพยักหน้า "ใช้ควบคู่กับชุดป้องกันสารเคมีรุ่นปัจจุบัน สามารถขุดระเบิดต้นแบบขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ"

"ดี" จ้าวหงจวินก้าวยาวๆ ไปที่ประตูเต็นท์ แล้วกระชากม่านประตูเปิดออก

ลมหนาวในฤดูหนาวพัดโกรกเข้ามา เสื้อโค้ตทหารของจ้าวหงจวินปลิวสะบัด

"หลิวฉงอู่!" จ้าวหงจวินตะโกนก้องใส่หลิวฉงอู่ที่ยืนเฝ้ายามอยู่ข้างนอก

"ครับผม!"

"เอาใบสั่งการระดับพิเศษของฉันไป หมุนโทรศัพท์ที่กองกำลังติดอาวุธอำเภอเดี๋ยวนี้! แจ้งกรมป้องกันสารเคมีเขตทหารมณฑลฉินจง! ให้จัดกำลังพลพร้อมรบเต็มอัตราศึก พกหน้ากากกันก๊าซพิษมาให้หมด เคลื่อนกำลังพลคืนนี้เลย!" จ้าวหงจวินชี้ไปทางลานหิน "ขุดให้ฉัน! ขุดเอาหลักฐานเหล็กกล้าสามพันลูกนี้ ขึ้นมาจากดินทีละนิ้วๆ!"