บทที่ 92 พวกมันไม่ยอมรับจริงๆ ด้วย

จ้าวหงจวินตะโกนสั่งการระดมพลเสร็จ ก็หันหลังกลับมา

"ลู่หมิงหย่วน!" จ้าวหงจวินตะโกนเรียกไปที่มุมเต็นท์

เสนาธิการผู้ติดตาม ลู่หมิงหย่วน รีบยืนตรง ก้าวยาวๆ เข้ามาหา "ครับผม!"

"หยิบสมุดออกมา!" จ้าวหงจวินชี้ไปที่โต๊ะ "จดไว้ ในนามของเขตทหารมณฑล ให้ส่งสาส์นทางการทูตถึงสถานกงสุลใหญ่ประเทศซากุระประจำมณฑลเดี๋ยวนี้เลย!"

ลู่หมิงหย่วนล้วงสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋าเสื้อหน้าอก ถอดปลอกปากกาหมึกซึมออก "ท่านผู้บัญชาการครับ จะให้ใช้โทนเสียงแบบไหนครับ?"

"โทนเสียงอะไร! เขียนตามความจริงนั่นแหละ!" จ้าวหงจวินกัดฟันกรอด "เขียนไปเลยว่าบริเวณเขตก่อสร้างอำเภอหนิงชวน ยืนยันแล้วว่าขุดพบอาวุธเคมีที่กองทัพญี่ปุ่นทิ้งไว้เป็นจำนวนมาก และเป็นเหตุให้พลเรือนได้รับบาดเจ็บสาหัสสามราย!"

ปลายปากกาของลู่หมิงหย่วนขีดเขียนลงบนกระดาษเสียงดังสวบสาบ

"เรียกร้องให้พวกมันรีบออกมาชี้แจงเรื่องการทิ้งอาวุธเคมีทันที และต้องรับผิดชอบต่อความเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งหมด!" จ้าวหงจวินทุบกำปั้นลงบนต้นขาตัวเอง "ส่งคนมาตรวจสอบที่เกิดเหตุเดี๋ยวนี้! เอาไอ้ของโสโครกพวกนี้กลับไปให้หมดเลย!"

ลู่หมิงหย่วนจดอย่างรวดเร็วจนเสร็จ แล้วเงยหน้าขึ้น "ท่านผู้บัญชาการครับ ต้องเพิ่มเงื่อนไขการเรียกร้องค่าชดเชยแบบระบุจำนวนไปด้วยไหมครับ?"

"ไม่ต้องเพิ่ม" หลี่เฉาขัดจังหวะลู่หมิงหย่วน

จ้าวหงจวินหันขวับมาจ้องหน้าหลี่เฉา "ทำไมถึงไม่เพิ่ม? คอของจางต้าจ้วงเน่าจนทะลุขนาดนั้น ไม่ให้พวกมันชดใช้ด้วยชีวิตหรือไง?"

หลี่เฉาลากเก้าอี้พับมานั่งลง ล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า "ท่านนายพลจ้าว นี่เพิ่งจะเป็นสาส์นฉบับแรก ทางการทูตเขาเรียกว่า 'ใช้วิธีสุภาพก่อนใช้กำลัง' และยังเป็นการ 'โยนหินถามทาง' ด้วยครับ"

หลี่เฉาดึงบุหรี่ออกมาหนึ่งมวน "ถ้าคุณเรียกร้องค่าชดเชยตอนนี้ พวกมันก็จะฉวยโอกาส คิดว่าแค่จ่ายเงินนิดหน่อยก็จบเรื่องได้"

"งั้นคุณว่าควรเขียนยังไง?" จ้าวหงจวินลากเก้าอี้อีตัวมานั่งฝั่งตรงข้ามหลี่เฉา

"เสนาธิการลู่ แก้ประโยคสุดท้ายใหม่ครับ" หลี่เฉาหันไปหาลู่หมิงหย่วน "แก้เป็น: ฝ่ายจีนขอเรียกร้องให้ฝ่ายญี่ปุ่นส่งมอบแผนที่การฝังกลบอาวุธเคมีในบริเวณดังกล่าวทันที และต้องให้คำอธิบายอย่างเป็นทางการต่อเหตุการณ์พลเรือนบาดเจ็บในครั้งนี้ ฝ่ายจีนขอสงวนสิทธิ์ในการดำเนินการขั้นต่อไปและจะเอาผิดจนถึงที่สุด"

ลู่หมิงหย่วนลังเลเล็กน้อย หันไปมองจ้าวหงจวิน

"แก้ตามที่เขาบอก" จ้าวหงจวินโบกมือ

ลู่หมิงหย่วนขีดฆ่าประโยคเดิมทิ้ง แล้วเขียนใหม่ลงไป

หลี่เฉาหันไปมองจ้าวหงจวิน "ท่านนายพลจ้าว คุณลองทายดูสิว่าถ้าส่งสาส์นฉบับนี้ไป พวกมันจะตอบกลับมาว่ายังไง?"

"หลักฐานมัดตัวแน่นหนาขนาดนี้ พวกมันยังจะตอบยังไงได้อีกล่ะ?" จ้าวหงจวินแค่นเสียงเย็นชา "ก็ต้องยอมส่งคนมารับผิดชอบแต่โดยดีน่ะสิ!"

หลี่เฉายิ้มบางๆ

"ผมพนันเลยว่า พวกมันจะไม่แม้แต่จะปริปากพูดอะไรออกมาสักแอะ ต่อให้พูด ก็คงมีแต่ข้ออ้างน้ำขุ่นๆ ที่ฟังไม่ขึ้นเท่านั้นแหละ"

จ้าวหงจวินขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม "คุณหมายความว่ายังไง?"

"รอดูเถอะครับ แล้วจะรู้เอง" หลี่เฉาลุกขึ้นยืน "ส่งโทรเลขไปเถอะครับ อีกสี่สิบแปดชั่วโมงต่อจากนี้ พวกเราทุ่มกำลังทั้งหมดไปที่ลานหินนั่น ขุดขึ้นมาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"

สี่สิบแปดชั่วโมงต่อมา

กองบัญชาการเขตทหารมณฑล ห้องสื่อสารชั้นใต้ดิน

ภายในห้องมีแต่เสียงต๊อกแต๊กของเครื่องส่งโทรเลขกำลังสูงดังระงมไปหมด

จ้าวหงจวินนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธานของโต๊ะยาว ตรงหน้ามีถ้วยชาเคลือบอีนาเมลวางอยู่ น้ำในถ้วยชาเย็นชืดไปตั้งนานแล้ว

หลี่เฉานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขา ในมือกำลังพลิกดูรายงานสรุปที่เสิ่นรั่วฉิงเพิ่งส่งมาจากแนวหน้าอำเภอหนิงชวน

ตลอดสี่สิบแปดชั่วโมงที่ผ่านมา กรมป้องกันอาวุธเคมีของมณฑลฉินจงแทบจะพลิกแผ่นดินลานหินนั่นจนหงายท้อง

ตู้ปฏิบัติการกำจัดอาวุธเคมีแบบพกพาที่นำมาจากโลกปัจจุบันแสดงประสิทธิภาพได้อย่างน่าทึ่ง

ทหารป้องกันอาวุธเคมีร้อยกว่านายในชุดปฏิบัติการเต็มยศ สามารถขุดระเบิดก๊าซมัสตาร์ดอากาศยานสภาพสมบูรณ์ขึ้นมาจากโคลนตมได้ถึงสามร้อยยี่สิบลูก

ระเบิดทุกลูกที่ขุดขึ้นมา จะมีเจ้าหน้าที่เฉพาะกิจคอยถ่ายภาพ บันทึกวิดีโอ และสลักหมายเลขลงบนตัวระเบิด

ห่วงโซ่พยานหลักฐานถูกสร้างขึ้นมาอย่างแน่นหนายิ่งกว่าแผ่นเหล็ก

"ท่านผู้บัญชาการครับ!"

ประตูเหล็กของห้องสื่อสารผลักเปิดออก ลู่หมิงหย่วนในมือกำกระดาษโทรเลขไว้แน่น ก้าวยาวๆ เข้ามาอย่างเร่งรีบ

สีหน้าของเขาดูย่ำแย่มาก

จ้าวหงจวินรีบลุกขึ้นยืน ยื่นมือออกไปรับ "สถานกงสุลตอบกลับมาแล้วเหรอ?"

"ตอบแล้วครับ" ลู่หมิงหย่วนยื่นกระดาษโทรเลขให้ กัดฟันกรอด "มัตสึดะ คาซึฮิโกะ เป็นคนลงนามส่งโทรเลขตอบกลับมาด้วยตัวเองเลยครับ"

จ้าวหงจวินคว้าโทรเลขมา สายตากวาดมองข้อความบนกระดาษอย่างรวดเร็ว

อ่านไปได้แค่สองบรรทัด หน้าอกของเขาก็เริ่มกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

เสิ่นรั่วฉิงยืนอยู่ข้างหลี่เฉา เห็นสีหน้าของจ้าวหงจวินไม่สู้ดี ก็อดถามขึ้นไม่ได้ "ท่านนายพลจ้าว พวกเขาว่ายังไงบ้างคะ?"

จ้าวหงจวินไม่ตอบ จ้องเขม็งไปที่ข้อความไม่กี่บรรทัดนั้น

กระดาษในมือถูกขยำจนเสียรูปทรง

จู่ๆ เขาก็หันขวับ หันไปชกตู้เก็บเอกสารเหล็กด้านหลังอย่างแรง

"ตดหมาเอ๊ย!" จ้าวหงจวินสบถด่าลั่น

พนักงานส่งโทรเลขสิบกว่าคนในห้องตกใจจนหยุดมือ หันมามองกันเป็นตาเดียว

"มองอะไรกัน! ทำงานของพวกแกต่อไป!" จ้าวหงจวินตะคอก

พนักงานส่งโทรเลขรีบสวมหูฟัง ก้มหน้าก้มตาเคาะโทรเลขต่อไป

หลี่เฉาไม่พูดอะไร เขาเอื้อมมือไปหยิบกระดาษโทรเลขที่ถูกขยำยับเยินบนโต๊ะมาคลี่ดู

เสิ่นรั่วฉิงชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วย

ข้อความในโทรเลขมีไม่มากนัก ล้วนถูกร้อยเรียงขึ้นมาด้วยถ้อยคำทางการทูตที่แข็งทื่อและเป็นทางการที่สุด

"เรียน กองบัญชาการเขตทหารมณฑลฉินจง ประเทศมังกร:

เกี่ยวกับปัญหาอาวุธเคมีตกค้างตามที่ระบุในสาส์นทางการทูตของท่าน ทางเราได้ทำการตรวจสอบเบื้องต้นแล้ว และเห็นว่าข้อกล่าวหาของท่านไม่มีมูลความจริง

ปัญหาประวัติศาสตร์ที่ตกค้างต่างๆ ได้รับการแก้ไขร่วมกันไปแล้วในแถลงการณ์ร่วมสองประเทศเมื่อปี 1972

ทางเราขอปฏิเสธที่จะรับฟังข้อกล่าวหาแต่ฝ่ายเดียวที่ไม่ได้รับการยืนยันจากบุคคลที่สามในระดับนานาชาติ ขอปฏิเสธการสืบสวนร่วมในทุกรูปแบบ และขอประท้วงอย่างรุนแรงต่อการกล่าวหาอย่างไม่มีเหตุผลและการกระทำที่ทำลายมิตรภาพทางการค้าระหว่างสองประเทศของท่าน

—ตัวแทนสถานกงสุลใหญ่ประเทศซากุระประจำมณฑล, มัตสึดะ คาซึฮิโกะ"

เสิ่นรั่วฉิงโกรธจนริมฝีปากสั่น

"ไม่มีมูลความจริง?" เสิ่นรั่วฉิงชี้ไปที่โทรเลข "ระเบิดก๊าซพิษสามร้อยยี่สิบลูกเรียงรายเป็นระเบียบอยู่บนลานหินนั่น! ส่งทั้งรูปถ่ายทั้งม้วนวิดีโอไปให้พวกมันดูแล้ว! พวกมันยังมีหน้ามาบอกเราว่าไม่มีมูลความจริงอีกเหรอ?"

"ยังมีประโยคนี้อีกครับ" ลู่หมิงหย่วนชี้ไปที่ย่อหน้าที่สอง "ได้รับการแก้ไขไปแล้วในแถลงการณ์ร่วมปี 72 นี่มันบิดเบือนประเด็นชัดๆ! แถลงการณ์ตอนนั้นมันตกลงกันเรื่องค่าปฏิกิริยาสงคราม (War reparations) ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เอาเรื่องอาวุธเคมีที่ถูกทิ้งไว้ไปรวมด้วย?"

"เล่นแง่หน้าด้านๆ" จ้าวหงจวินยืนเท้าสะเอว เดินวนไปวนมาในห้อง "หน้าไม่อายจริงๆ! มาเล่นแง่หน้าด้านๆ ต่อหน้าต่อตาพวกเราแบบนี้! คิดว่าพวกเราทำอะไรพวกมันไม่ได้งั้นสิ!"

หลี่เฉาอ่านโทรเลขจบ ก็โยนกระดาษกลับลงบนโต๊ะ

เขาไม่ได้โกรธ

ตรงกันข้าม เขากลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วหลุดขำออกมาสั้นๆ

เสียงหัวเราะนี้ดังกังวานบาดหูในห้องสื่อสารที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของดินปืน

จ้าวหงจวินหยุดเดิน หันมาจ้องหน้าหลี่เฉา "คุณขำอะไร?"

เสิ่นรั่วฉิงก็มองเขาเช่นกัน "หลี่เฉา พวกเขาไม่แม้แต่จะมาดูเลยด้วยซ้ำ ปิดประตูใส่หน้าเราดังปังเลยนะ คุณยังจะขำออกอีกเหรอ?"

หลี่เฉาส่ายหน้า

"ผมขำในความโง่ของพวกมัน โทรเลขตอบกลับของมัตสึดะ คาซึฮิโกะฉบับนี้ มันส่งมีดมาให้เราแทงชัดๆ"

จ้าวหงจวินก้าวยาวๆ เข้ามา สองมือยันขอบโต๊ะไว้ กดเสียงต่ำ "พูดให้เคลียร์"

หลี่เฉาเงยหน้าสบตาจ้าวหงจวิน

"ท่านนายพลจ้าว เมื่อวันก่อนผมถามคุณว่า ถ้าพวกมันยอมรับผิดแต่โดยดี คุณจะทำยังไง" หลี่เฉาใช้นิ้วเคาะโต๊ะ "ถ้าวันนี้พวกมันส่งโทรเลขมาบอกว่า จะส่งทีมผู้เชี่ยวชาญมาตรวจสอบทันที จะมอบเงินก้อนหนึ่งให้จางต้าจ้วงเป็นค่ารักษาพยาบาลทันที คุณจะรับเงินก้อนนี้ไหมล่ะ?"

จ้าวหงจวินอึ้งไปเลย

"ถ้าคุณรับเงิน ลักษณะของเรื่องนี้ก็จะกลายเป็นแค่อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวทันที" หลี่เฉาพูดเร็วขึ้น "พวกมันยอมเสียเงินสักแสนสองแสน จัดการพื้นที่เล็กๆ ในหนิงชวนให้สะอาด แล้วไงต่อ? ระเบิดก๊าซพิษที่เหลืออีกสามแสนเก้าหมื่นกว่าลูก ก็ยังคงถูกฝังอยู่ใต้ดินต่อไปไงล่ะ!"

หลี่เฉาชี้ไปที่กระดาษโทรเลขใบนั้น

"ตอนนี้แหละดีเลย พวกมันไม่ยอมรับ" หลี่เฉาแค่นเสียงเย็นชา "พวกมันบอกว่าไม่มีมูลความจริง พวกมันบอกว่าปฏิเสธการสืบสวน"

เสิ่นรั่วฉิงขมวดคิ้วแน่น "ถ้าไม่ยอมรับ หลักฐานที่เราขุดขึ้นมาก็เปล่าประโยชน์น่ะสิคะ?"

"ผิดแล้วล่ะ" หลี่เฉาหันไปมองเสิ่นรั่วฉิง "การที่พวกมันไม่ยอมรับนี่แหละ เราถึงจะมีข้ออ้างทำให้เรื่องนี้มันใหญ่โตขึ้นได้ และต้องทำให้มันใหญ่ทะลุฟ้าไปเลยด้วย"

ลู่หมิงหย่วนที่ฟังอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้ว "ทูตหลี่ครับ ในทางการทูต ถ้าอีกฝ่ายไม่ตอบโต้ การที่พวกเราเอาแต่โวยวายอยู่ฝ่ายเดียว ประชาคมโลกเขาไม่สนใจหรอกนะครับ"

"ใครบอกว่าเราจะโวยวายอยู่ฝ่ายเดียว?" หลี่เฉาลุกขึ้นยืน ล้วงซองเอกสารสีแดงออกมาจากกระเป๋าด้านใน

เขาแกะซองเอกสารออก ดึงเอกสารสำเนาสองฉบับออกมา แล้วตบลงบนโต๊ะ

"นี่คือ 'พิธีสารเจนีวา' ปี 1925 ของโลกฝั่งเรา และนี่คือ 'อนุสัญญาว่าด้วยการไม่บังคับใช้อายุความในอาชญากรรมสงคราม' ปี 1968" หลี่เฉามองไปที่จ้าวหงจวิน "ทิศทางสากลของพวกเราเหมือนกัน ขอแค่ค้นหาเอกสารสองฉบับนี้ให้เจอ รับรองว่าต้องมีลายเซ็นที่ประเทศซากุระเคยเซ็นลงนามไว้อย่างแน่นอน"

จ้าวหงจวินก้มลงมองเอกสารสองฉบับนั้นอย่างเงียบๆ

"พวกมันคิดว่าพวกเรายังเป็นประเทศมังกรในยุค 80 ที่แม้แต่เครื่องสำรวจยังสร้างไม่ได้อยู่มั้ง" หลี่เฉาสองมือยันโต๊ะ โน้มตัวไปข้างหน้า "พวกมันคิดว่าพวกเราขุดขึ้นมาได้ไม่หมด ก็เลยกล้าใช้ท่าทีโอหังแบบนี้มาไล่ส่งพวกเรา"

หลี่เฉาใช้ข้อนิ้วเคาะโต๊ะหนักๆ

"ท่านนายพลจ้าว เมื่อกี้คุณถามว่าผมขำอะไร ผมขำที่พวกมันเลือกเดินเข้าสู่ทางตันด้วยตัวเองต่างหาก"

หลี่เฉายืดตัวขึ้น กวาดสายตามองไปรอบห้อง

"โทรเลขฉบับนี้ คือหลักฐานมัดตัวดิ้นไม่หลุดว่าพวกมันปฏิเสธที่จะยอมรับความผิดทางประวัติศาสตร์ เมื่อมีโทรเลขฉบับนี้ พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องไปต่อปากต่อคำกับสถานกงสุลอีกต่อไปแล้ว"

ดวงตาของจ้าวหงจวินค่อยๆ เป็นประกายขึ้นมา เขาเป็นทหารผ่านศึก แม้จะไม่เข้าใจลูกไม้แพรวพราวของการทูตสมัยใหม่ แต่เขาก็ฟังรังสีอำมหิตในคำพูดของหลี่เฉาออก

"ไอ้หนุ่ม แกขุดหลุมรอให้พวกมันกระโดดลงไปตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมเนี่ย?" จ้าวหงจวินถาม

"ยิ่งพวกมันอวดดีเท่าไหร่ แต้มต่อในมือพวกเราก็จะยิ่งหนักขึ้นเท่านั้น" หลี่เฉาเก็บอนุสัญญาสองฉบับนั้นลงซองเอกสาร "ตอนนี้พวกมันยื่นหน้ามาให้ตบแล้ว พวกเราก็ต้องหาฝ่ามือที่ทั้งใหญ่และแรงพอ มาตบสั่งสอนพวกมันให้หน้าหันไปเลย"

เสิ่นรั่วฉิงมองหลี่เฉา "จะตบยังไงคะ?"

หลี่เฉาหันไปหาจ้าวหงจวิน

"ท่านนายพลจ้าว หมากตานี้ต้องไปเดินบนกระดานหมากรุกระดับนานาชาติครับ" หลี่เฉาเน้นเสียงทีละคำ "ผมต้องการให้คุณช่วยทำเรื่องนึงให้หน่อย"

"ว่ามา" จ้าวหงจวินตอบอย่างเด็ดขาด

"ข้ามหัวสถานกงสุลไปเลย แจ้งไปยังองค์การสหประชาชาติผ่านกระทรวงการต่างประเทศของประเทศมังกรโดยตรง" หลี่เฉาสบตาจ้าวหงจวินนิ่ง "เชิญคณะกรรมการสอบสวนอาวุธชีวเคมีของสำนักงานกิจการลดอาวุธแห่งสหประชาชาติ (UN Office for Disarmament Affairs) มาลงพื้นที่ที่อำเภอหนิงชวนด้วยตัวเองเลยครับ"

ภายในห้องสื่อสารเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ลู่หมิงหย่วนสูดลมหายใจเฮือก "เชิญคนขององค์การสหประชาชาติมาเลยเหรอครับ? นี่... นี่มันเรื่องใหญ่ระดับโลกเลยนะครับ! เบื้องบนจะอนุมัติเหรอครับ?"

"ต้องอนุมัติให้ได้ครับ" น้ำเสียงของหลี่เฉาหนักแน่น "ก็มัตสึดะ คาซึฮิโกะไม่ใช่เหรอที่บอกว่าปฏิเสธที่จะยอมรับข้อกล่าวหาฝ่ายเดียวที่ไม่ได้รับการยืนยันจากบุคคลที่สามในระดับนานาชาติน่ะ? ได้สิ พวกเราก็จะเชิญบุคคลที่สามที่ใหญ่ที่สุดในโลกมาถึงหน้าประตูบ้านเลย!"

จ้าวหงจวินลูบคลำตอหนวดสากๆ ที่คาง

"เชิญเจ้าหน้าที่สหประชาชาติมาลงพื้นที่..." จ้าวหงจวินครุ่นคิดถึงประโยคนี้ จู่ๆ ก็แสยะยิ้มออกมา

รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความโหดเหี้ยม

"ตกลง" จ้าวหงจวินตบโต๊ะปัง "ฉันจะไปรายงานที่ปักกิ่งด้วยตัวเอง! ต่อให้ต้องเหยียบธรณีประตูกองบัญชาการทหารสูงสุดจนพัง ฉันก็จะส่งจดหมายเชิญฉบับนี้ออกไปให้ได้!"

หลี่เฉาพยักหน้า "ต้องทำเวลาหน่อยนะครับ อาศัยจังหวะที่กรมป้องกันอาวุธเคมียังขุดอยู่ ให้คนขององค์การสหประชาชาติได้เห็นกับตาตัวเองไปเลย ว่าไอ้ที่เรียกว่า 'มูลความจริง' น่ะมันหน้าตาเป็นยังไง"

จ้าวหงจวินคว้าหมวกทหารบนโต๊ะมาสวมหัว

"ลู่หมิงหย่วน!"

"ครับผม!"

"เตรียมรถ! ไปสนามบิน!" จ้าวหงจวินก้าวยาวๆ เดินออกไป "ฉันจะไปเคาะประตูบ้านเดี๋ยวนี้แหละ!"