บทที่ 94 พวกมันร้อนรนแล้ว

จ้าวหงจวินคว้าหูโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "ผมจ้าวหงจวิน"

ปลายสายไม่ได้ตอบกลับในทันที มีเพียงเสียงซ่าเบาๆ ของกระแสไฟฟ้าเท่านั้น

ผ่านไปสามวินาทีเต็มๆ เสียงผู้ชายพูดภาษาจีนที่แข็งกระด้าง แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชาก็ดังขึ้น

"ท่านนายพลจ้าว ผมมัตสึดะ คาซึฮิโกะ กงสุลใหญ่ประเทศซากุระประจำมณฑลครับ"

จ้าวหงจวินเหลือบมองหลี่เฉาแวบหนึ่ง แล้วกดปุ่มเปิดลำโพง

"กงสุลมัตสึดะ มีธุระอะไรหรือ?"

"ท่านนายพลจ้าว ผมเพิ่งได้รับแจ้งจากกระทรวงการต่างประเทศ" มัตสึดะ คาซึฮิโกะพูดด้วยความเร็วที่ช้ามาก แฝงความรู้สึกกดดันเหมือนผู้ที่มีอำนาจเหนือกว่า "กระทรวงการต่างประเทศของพวกคุณ ได้ส่งคำเชิญให้สำนักงานกิจการลดอาวุธแห่งสหประชาชาติและสื่อต่างประเทศอีกสิบสองสำนักมาร่วมตรวจสอบพื้นที่จริง ผมอยากจะยืนยันสักหน่อยว่า นี่เป็นความต้องการของกองทัพ หรือเป็นการตัดสินใจขั้นสุดท้ายของรัฐบาลพวกคุณกันแน่?"

"มีอะไรต่างกันด้วยหรือ?" จ้าวหงจวินสวนกลับอย่างเย็นชา

"ย่อมต่างกันแน่นอน" มัตสึดะ คาซึฮิโกะหัวเราะเบาๆ "ถ้าเป็นเพียงการกระทำที่วู่วามของกองทัพ หากเพิกถอนเสียตอนนี้ พวกเราก็อาจจะมองข้ามไปว่าเป็นแค่ความเข้าใจผิดภายใน แต่ถ้าหากเป็นการตัดสินใจของรัฐบาลของพวกคุณล่ะก็ นี่ก็ถือเป็นการยั่วยุทางการทูตที่เลวร้ายมาก พวกคุณกำลังพยายามใช้คำโกหกทางประวัติศาสตร์ที่ไม่มีมูลความจริงมาจับประชาคมโลกเป็นตัวประกันนะ"

"ไม่มีมูลความจริงงั้นหรือ?" จ้าวหงจวินขบกรามแน่น "ที่ลานหินหนิงชวนตอนนี้มีระเบิดก๊าซมัสตาร์ดวางเรียงกันเป็นระเบียบกว่าห้าร้อยลูก! ในโรงพยาบาลก็มีประชาชนผู้บริสุทธิ์ที่ลำคอเน่าเปื่อยนอนอยู่! คุณเรียกสิ่งนี้ว่าไม่มีมูลความจริงงั้นหรือ?"

"ท่านนายพลจ้าว เศษกระป๋องเหล็กขึ้นสนิมพวกนั้น มันพิสูจน์อะไรไม่ได้หรอกนะ" น้ำเสียงของมัตสึดะ คาซึฮิโกะยังคงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความโอหังอย่างถึงที่สุด "ที่ผมโทรมาวันนี้ ก็เพื่อเป็นตัวแทนของรัฐบาลจักรวรรดิซากุระผู้ยิ่งใหญ่ ยื่นคำขาดต่อฝ่ายคุณ"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทิ้งไพ่ตายออกมา

"หากฝ่ายคุณไม่เพิกถอนจดหมายเชิญภายในสิบสองชั่วโมง และไม่ออกมาชี้แจงต่อประชาคมโลกอย่างเปิดเผยว่านี่เป็นเพียงความเข้าใจผิดล่ะก็ โครงการความช่วยเหลือทางเทคนิคทั้งหมดต่อประเทศจีนที่บริษัท ยามาโตะ สตีล และกระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรมกำลังดำเนินการอยู่ จะถูกระงับอย่างถาวรในทุกๆ ด้าน ไม่เพียงเท่านั้น พวกเราจะจับมือกับพันธมิตรชาติตะวันตก คว่ำบาตรการนำเข้าอุปกรณ์อุตสาหกรรมหนักของมณฑลคุณอย่างเบ็ดเสร็จอีกด้วย"

มัตสึดะ คาซึฮิโกะพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโส

"ท่านนายพลจ้าว เพื่อชาวนาที่เท้าเปื้อนโคลนไม่กี่คนกับเศษเหล็กผุๆ กองหนึ่ง คุณจะยอมทำลายกระบวนการสร้างความทันสมัยทางอุตสาหกรรมของมณฑลคุณทั้งหมดเลยหรือ? ตำแหน่งคนบาปทางประวัติศาสตร์นี้ คุณแบกรับไหวหรือเปล่า?"

ภายในห้องทำงานกิจการต่างประเทศเงียบกริบราวกับป่าช้า

ใช้การช่วยเหลือทางเทคนิคมาบีบคอกันอีกแล้ว! และครั้งนี้ยังเป็นการขู่คว่ำบาตรอย่างเบ็ดเสร็จอีกด้วย!

จ้าวหงจวินหันมองออกไปนอกหน้าต่าง

ทางฝั่งโรงงานเหล็กกล้าที่หนึ่ง เตาหลอมสูงที่ทีมผู้เชี่ยวชาญโลกปัจจุบันเพิ่งจะดัดแปลงจนสำเร็จและกลับมาเดินเครื่องอีกครั้ง กำลังพ่นควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

ควันสีขาวนั้น คือกระดูกสันหลังที่ตั้งตรงของอุตสาหกรรมประเทศมังกร

จ้าวหงจวินหันกลับมา กรอกเสียงใส่กระบอกโทรศัพท์ เน้นย้ำทีละคำ หนักแน่นดั่งขุนเขา

"กงสุลมัตสึดะ คุณกลับไปบอกทานากะ อิจิโร่ด้วยนะ"

"การช่วยเหลือทางเทคนิคของพวกแก ฉันเอาไปเช็ดก้นทิ้งตั้งนานแล้ว ส่วนเรื่องเพิกถอนจดหมายเชิญงั้นหรือ?"

จ้าวหงจวินขึ้นเสียงดังลั่น เสียงกังวานดั่งระฆังทองเหลือง

"นอกจากฉันจะไม่เพิกถอนแล้ว ฉันยังจะตั้งเวทีงิ้วไว้ที่ลานหินหนิงชวนด้วย! ให้คนทั้งโลกได้เห็นกันไปเลยว่าพวกเดรัจฉานอย่างพวกแกทำเรื่องบัดซบอะไรไว้บ้างในอดีต!"

"แกร๊ก!"

จ้าวหงจวินกระแทกหูโทรศัพท์ลงอย่างแรง ตัดสายทิ้งทันที

เขาโยนหูโทรศัพท์กลับไปที่เครื่อง แล้วถอนหายใจยาวๆ

"สะใจโว้ย!" จ้าวหงจวินยกถ้วยชาขึ้นมาซดรวดเดียวหมด

หลี่เฉาลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าโต๊ะทำงาน

"พวกมันร้อนรนแล้วล่ะครับ" หลี่เฉามองไปที่โทรศัพท์สีแดงเครื่องนั้น "แสดงว่าพวกเราเหยียบโดนจุดตายของพวกมันเข้าอย่างจังเลย"

"พวกมันต้องหาทางขัดขวางแน่" จ้าวหงจวินวางถ้วยชาลง

"สำนักงานกิจการลดอาวุธแห่งสหประชาชาติไม่ใช่หน่วยงานที่พวกมันควบคุมได้ฝ่ายเดียวนี่ครับ" หลี่เฉาพูดอย่างมั่นใจ "พวกเรามีหลักฐานมัดตัวดิ้นไม่หลุด มีผู้ได้รับบาดเจ็บ มีหลักกฎหมายระหว่างประเทศรองรับ หมากตานี้ พวกมันสกัดไม่อยู่หรอกครับ"

ที่โถงทางเดินมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมา

ลู่หมิงหย่วนพุ่งพรวดเข้ามาโดยไม่แม้แต่จะเคาะประตู

ในมือเขากำกระดาษโทรเลขที่เพิ่งแปลเสร็จหมาดๆ เหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้า

"ท่านผู้บัญชาการครับ!" ลู่หมิงหย่วนหอบหายใจอย่างหนัก

"จะลนลานอะไรนักหนา! ฟ้าถล่มหรือไง?" จ้าวหงจวินถลึงตาใส่เขา

"โทรเลขด่วนจากกระทรวงการต่างประเทศครับ!" ลู่หมิงหย่วนยื่นกระดาษโทรเลขให้จ้าวหงจวิน "สำนักงานกิจการลดอาวุธแห่งสหประชาชาติตอบกลับมาอย่างเป็นทางการแล้วครับ!"

จ้าวหงจวินคว้ากระดาษโทรเลขมาทันที

หลี่เฉาเดินเข้าไปยืนขนาบข้างจ้าวหงจวิน

บนกระดาษโทรเลขมีข้อความสั้นๆ เพียงสองบรรทัด

"สำนักงานกิจการลดอาวุธแห่งสหประชาชาติได้ตอบรับคำเชิญของประเทศท่านแล้ว คณะผู้สืบสวนพิเศษจำนวนสามท่านจะเดินทางไปถึงมณฑลฉินจง ประเทศมังกร ในอีกสามวันข้างหน้า เพื่อทำการสำรวจพื้นที่จริงบริเวณสถานที่ทิ้งอาวุธเคมีในอำเภอหนิงชวน"

จ้าวหงจวินอ่านจบ ก็ตบโต๊ะดังปัง

"ดี! มาได้จังหวะพอดีเลย!" จ้าวหงจวินหัวเราะลั่น

หลี่เฉามองดูโทรเลข มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

ในเวลาเดียวกัน ณ กรุงโตเกียว ประเทศซากุระ ซึ่งอยู่ห่างจากมณฑลฉินจงไปหลายพันกิโลเมตร

ภายในห้องประชุมระดับสูงของกระทรวงการค้าระหว่างประเทศและอุตสาหกรรม บรรยากาศอึดอัดจนถึงขีดสุด

ทานากะ อิจิโร่ยืนก้มหน้าอยู่ที่ปลายโต๊ะประชุม

เจ้าหน้าที่ระดับสูงที่นั่งหัวโต๊ะโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะอย่างแรง

"คนของสหประชาชาติจะมาถึงในอีกสามวัน!" เจ้าหน้าที่ระดับสูงชี้หน้าด่าทานากะ อิจิโร่ "นี่น่ะหรือที่คุณบอกว่า 'พวกมันไม่มีเทคโนโลยีสำรอง ได้แต่ยอมฟังคำสั่งแต่โดยดี'?"

ทานากะ อิจิโร่โค้งคำนับ เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มหน้าผาก

"ท่านครับ ผมจะรีบติดต่อไปที่สถานทูตประจำประเทศจีนเดี๋ยวนี้..."

"ติดต่อสถานทูตแล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา!" เจ้าหน้าที่ระดับสูงขัดจังหวะ "เปิดใช้แผนฉุกเฉินระดับสูงสุดเดี๋ยวนี้ ทำทุกวิถีทาง ระดมทรัพยากรทางการทูตและคอนเนกชันสื่อสารมวลชนทั้งหมดที่มี ห้ามให้คณะสืบสวนนั่นสรุปผลที่ส่งผลเสียต่อเราเด็ดขาด!"

เจ้าหน้าที่ระดับสูงใช้สองมือยันพื้นโต๊ะ สายตาดุดัน

"ถ้าความลับเรื่องสี่แสนลูกนั่นถูกเปิดโปงจนหมดเปลือก พวกเราทุกคนจะไม่มีที่ยืนในสังคมโลกอีกต่อไป!" เจ้าหน้าที่ระดับสูงขบกรามแน่น "ไปจัดการซะ! ถ้าทำพลาด แกก็ไปคว้านท้องตัวเองซะ!"

ทานากะ อิจิโร่ก้มหัวลงอย่างรวดเร็ว

"ครับผม!"