บทที่ 59 เข้าสู่เขตเหมืองแร่เป็นครั้งแรก

พี่วินมอเตอร์ไซค์ผู้มาดมั่น เมื่อเห็นอู๋เสียนก็มีสีหน้าเป็นประกาย

"น้องชาย!" เขาบังคับให้ออพติมัสไพรม์แปลงร่างเป็นรถบรรทุกและโบกมือให้อู๋เสียน "มาๆ ขึ้นรถเลย!"

อู๋เสียนยิ้มส่ายหัว ก่อนจะเดินไปขึ้นที่นั่งข้างคนขับท่ามกลางสายตาอิจฉาของคนรอบข้าง

บรืน บรืน

เครื่องยนต์ของออพติมัสไพรม์คำรามก้อง มุ่งหน้าออกจากด่านตรวจเมืองภูเขาดับสูญทันที

"ฮ่าๆ ต้องขอบคุณน้องชายมาก ถ้าไม่ได้น้องชาย ฉันคงไม่ได้เป็นเจ้าของหมายเลข 001 หรอก" พี่วินยังคงดื่มด่ำกับความดีใจที่ได้ครอบครองออพติมัสไพรม์ "วันหลังถ้าเจอกันในดันเจี้ยนต่างมิติ นั่งรถฟรีไปเลยนะ"

"ขอบคุณมากครับพี่"

"ไม่เป็นไรน่า" พี่วินโบกมือพร้อมสูดควันจากบุหรี่ "ว่าแต่น้องชายเพิ่งจะเป็นผู้ใช้พลังวิญญาณระดับสาม มาดันเจี้ยนระดับเริ่มต้นแบบนี้ไม่คิดว่าประมาทไปหน่อยเหรอ แต่ไม่เป็นไรหรอก มีพี่อยู่ทั้งคน"

อู๋เสียนถามด้วยความสงสัย "พี่อยู่ที่ดันเจี้ยนระดับเริ่มต้นเป็นประจำเหรอครับ"

"ก็มีไปดันเจี้ยนระดับกลางบ้างเป็นครั้งคราว" พี่วินหัวเราะ "ฉันหากินอยู่ตามเหมืองแร่ต่างๆ แอบเก็บเศษของดีๆ ที่หลุดลอดจากบริษัทเหมืองแร่ใหญ่ๆ ก็พอเลี้ยงตัวคนเดียวได้สบายๆ"

"โจรเหมืองแร่งั้นเหรอ" อู๋เสียนทำหน้าแปลกใจ

เรียกเพราะๆ หน่อยก็คือคนขุดแร่รายย่อย เรียกแย่ๆ ก็คือโจรเหมืองแร่

อาชีพนี้พบเห็นได้ทั่วไปในหมู่ผู้ใช้พลังวิญญาณ บอกว่าเป็นคนขุดแร่ก็คงไม่ถูกนัก น่าจะเหมือนพวกนักร่อนทองมากกว่า

บริษัทเหมืองแร่จะจ้างคนงานจำนวนมากเพื่อขุดแร่จากต่างมิติอย่างเป็นระบบ ส่วนพวกโจรเหมืองแร่จะคอยจ้องมองหาแร่หายากที่ปะปนอยู่ในสายแร่

"..." พี่วินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเน้นย้ำด้วยความภูมิใจ "พวกที่ขโมยของคนอื่นน่ะเขาถึงจะเรียกว่าโจรเหมืองแร่ แต่ฉันน่ะเป็นช่างฝีมือ เป็นนักสำรวจแร่อิสระที่เชี่ยวชาญ เข้าใจไหม มีเถ้าแก่หลายคนเสนอเงินก้อนโตให้ฉันไปทำงานด้วย ฉันยังไม่สนเลย"

เมื่อได้ยินดังนั้น อู๋เสียนก็แอบประหลาดใจ

นักสำรวจแร่มืออาชีพก็คือคนขุดแร่หรือโจรเหมืองแร่ที่มีประสบการณ์และเทคนิคสูง

พวกเขาคุ้นเคยกับสายแร่ต่างๆ รู้จักการกระจายตัวของแร่หายากเป็นอย่างดี

ยิ่งเป็นนักสำรวจแร่ที่ผันตัวมาจากโจรเหมืองแร่อย่างพี่คนนี้ ยิ่งมีความสามารถในการค้นหาแร่ที่เหนือกว่านักสำรวจแร่ที่เรียนมาตามระบบเสียอีก

เหมือนกับพวกโจรปล้นสุสานมือฉมังในชาติก่อนนั่นแหละ

"มิน่าล่ะถึงได้มีเงิน" อู๋เสียนเริ่มสนใจ "พี่ช่วยสอนผมหน่อยสิ"

ตอนนี้เขากำลังขาดแคลนวัสดุที่เหมาะสมพอดี การไปเปิดหูเปิดตาในเขตเหมืองแร่และหาแร่คุณภาพดีๆ สักหน่อยก็น่าจะเป็นความคิดที่ดี

ที่สำคัญคือ รายได้จากอาชีพนี้ค่อนข้างดี แค่หาแร่หายากได้ไม่กี่ก้อน ก็ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ

"เอ่อ จะสอนให้ก็ไม่มีปัญหาหรอก" พี่วินอึ้งไปครู่หนึ่ง "แต่พลังวิญญาณของนายยังต่ำไปหน่อย ในเขตเหมืองแร่ที่มีการแข่งขันสูงแบบนั้น เกรงว่าจะเอาตัวรอดลำบากนะ"

"อันตรายมากเลยเหรอครับ"

"ก็แหงสิ" พี่วินตอบโดยไม่ต้องคิด "คนเราก็ยอมตายเพื่อเงินทั้งนั้นแหละ ตีกันหัวร้างข้างแตกเพื่อแย่งแร่หายากก้อนเดียวนี่มีให้เห็นบ่อยๆ แถมลูกน้องของพวกเถ้าแก่เหมืองแร่ก็ไม่ใช่ย่อยๆ ด้วย"

อู๋เสียนพยักหน้าเห็นด้วย "เรื่องนั้นพี่ไม่ต้องห่วงหรอก ผมมั่นใจว่าพอจะเอาตัวรอดได้"

พี่วินไม่ได้สงสัยในเรื่องนี้

จากที่เคยเจอกันหลายครั้งในเขตดันเจี้ยนมือใหม่ เขารู้ดีว่าอู๋เสียนต้องมีฝีมือพอตัว

แต่นี่คือดันเจี้ยนระดับเริ่มต้นนะ

"มีม้วนภาพแกนเงินดีๆ ติดตัวบ้างไหม" พี่วินถามด้วยความจริงจัง

"มีครับ"

ม้วนภาพแกนเงิน เป็นคำเรียกย่อๆ ของม้วนภาพที่ใช้แกนทำจากเงิน

"งั้นก็พอไหว" พี่วินพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วมุ่งหน้าไปยังเขตเหมืองแร่ที่ใกล้ที่สุด "ถ้ามีม้วนภาพแกนเงินก็ถือว่าพอมีทุนไปลุยในเขตเหมืองแร่ได้ ไป เดี๋ยวพี่จะพาไปเปิดหูเปิดตา"

อู๋เสียนเต็มไปด้วยความคาดหวัง

แต่ก็น่าแปลก ตลอดทางกลับไม่มีสัตว์ประหลาดมาโผล่มากวนใจเลย อู๋เสียนเลยอดสงสัยไม่ได้

"แปลกจัง ดันเจี้ยนระดับเริ่มต้นเงียบสงบแบบนี้เลยเหรอ"

"เป็นไปได้ยังไงกัน" พี่วินหัวเราะเบาๆ พลางหยิบของบางอย่างที่มีรูปร่างคล้ายรูปสลักขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "นี่ไง โทเท็มขับไล่สิ่งชั่วร้าย ระดับแกนเงินสามดาว มีเจ้านี่อยู่ พวกผีระดับสองระดับสามไม่มีทางกล้าเข้าใกล้หรอก"

อู๋เสียนพยักหน้าเข้าใจ "ของดีนี่นา แพงน่าดูเลยใช่ไหม"

"ก็พอทน ราคาประมาณออพติมัสไพรม์สองคันนั่นแหละ" พี่วินพูดติดตลก "ฉันซื้อมานานแล้ว ช่วงหลายปีมานี้ราคาพุ่งพรวดๆ เลย"

ไม่นานนัก ออพติมัสไพรม์ก็มาถึงบริเวณเขตเหมืองแร่

มองไปข้างหน้าเห็นลมพัดแรงและไอหมอกมืดครึ้ม บรรยากาศดูอึมครึมและน่าสะพรึงกลัวสมกับเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยพลังงานด้านลบ

แต่ก็เป็นเรื่องปกติที่จะมีสถานที่แบบนี้ในหุบเขาลี้ลับ

"ข้างหน้านั่นคือเขตเหมืองแร่หมายเลขเจ็ดของหุบเขาลี้ลับในเมืองเย่าหยาง มีแร่หยินและแร่ปฐพีเป็นหลัก ปริมาณสำรองมหาศาลมาก" พี่วินเก็บออพติมัสไพรม์ แล้วเตือนด้วยความจริงจัง "เดี๋ยวเข้าไปแล้ว ตามฉันมาให้ดี อย่าเดินแตกแถวล่ะ"

"เข้าใจแล้วครับ"

"ทางนู้น ทางนู้น แล้วก็ทางนู้น เป็นเขตควบคุมของบริษัทเหมืองแร่ใหญ่ๆ ทั้งนั้น ถ้าไม่อยากมีเรื่องก็อย่าไปยุ่งกับพวกเขา" พี่วินอธิบายไปเดินไป "ในเขตเหมืองแร่ ภูมิประเทศซับซ้อนมาก สายแร่พันกันยุ่งเหยิง สัตว์ประหลาดก็โผล่มาไม่ให้สุ้มให้เสียง อย่าทำอะไรวู่วามเด็ดขาดนะ"

พูดจบ ก็เดินมาถึงช่องเปิดที่ถูกขุดด้วยฝีมือมนุษย์ตรงขอบหลุมเหมือง

หลุมเหมืองขนาดใหญ่มองไม่เห็นก้นบึ้ง ภายในมีอุโมงค์เหมืองแร่คดเคี้ยวไปมา เสียงร้องโหยหวนของผีสางดังแว่วมาเป็นระยะ

อู๋เสียนเดินตามพี่วินเข้าไปในอุโมงค์เหมือง สายตาของเขาสะดุดเข้ากับสายแร่บนผนังถ้ำทันที

แร่หยินและแร่ปฐพี เป็นแร่ที่พบได้บ่อยในหุบเขาลี้ลับ ภายในมีสสารวิญญาณประเภทหยินและปฐพี รวมถึงสสารวิญญาณประเภทโลหะหายากอีกเล็กน้อย

ไม่ว่าจะเป็นการทำกระดาษวาดภาพ หรือสร้างอุปกรณ์ เครื่องจักร และม้วนภาพอาณาเขต ล้วนต้องใช้แร่จากมิติซ้อนทับทั้งสิ้น

แม้กระทั่งม้วนภาพตัวละครหรือสัตว์บางชนิด ก็ยังต้องใช้สสารวิญญาณประเภทแร่ธาตุด้วย

"แร่หายากชั้นตื้นๆ โดนกวาดไปหมดแล้ว" พี่วินดูจะไม่ค่อยสนใจแร่ธรรมดาๆ พวกนี้นัก "ถ้านายสนใจ ก็เก็บแร่หยินกับแร่ปฐพีไปเล่นๆ ดูก็ได้"

พี่วินเดินนำลึกเข้าไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับโยนม้วนภาพระดับแกนเงินสี่ดาวออกมา

แสงสว่างวาบขึ้น ปรากฏร่างของพระภิกษุศีรษะโล้นที่มีรอยสักสีดำเต็มตัว แผ่รังสีชั่วร้ายออกมาอย่างน่าเกรงขาม

"พระนอกรีตเหรอ" อู๋เสียนประหลาดใจ

"พระนอกรีตอันดับหนึ่งในซีรีส์พระนอกรีต ซาวานหลัว แชมป์ม้วนภาพระดับแกนเงินสองสมัยซ้อน ใช้จัดการกับสัตว์ประหลาดได้ดีเยี่ยมเลยล่ะ" พี่วินพูดด้วยความภูมิใจ "ตอนนั้นเพื่อที่จะได้มันมา ต้องยอมจ่ายไปไม่น้อยเลยทีเดียว"

อู๋เสียนพยักหน้าเห็นด้วย พลางทำทีเป็นอิจฉา

ซีรีส์พระนอกรีตนี้นับว่าเป็นม้วนภาพระดับต้นๆ ที่ได้รับความนิยมในเมืองเย่าหยาง ยอดขายคงที่ตลอดกาล มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้

แต่ถ้าพูดถึงการจัดการกับสัตว์ประหลาด คงไม่มีใครเชี่ยวชาญไปกว่าสิบแม่ทัพยมโลกอีกแล้ว

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เขาก็ตัดสินใจนำ ราชาผี ออกมาทันที

"หืม" พี่วินเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "นี่ไม่ใช่ม้วนภาพราชาผีของยัยหนูตระกูลเซวียหรอกเหรอ"

อู๋เสียนยิ้มพร้อมพยักหน้า "โชคดีที่ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกกลุ่มแรกของสโมสรราชาผีครับ"

"เยี่ยมไปเลยน้องชาย" พี่วินประหลาดใจ "จุ๊ๆ สมกับเป็นนักวาดม้วนภาพที่จบมาจากสำนักฝึกหัด ฝีมือไม่ธรรมดาจริงๆ"

ระหว่างที่พูดคุยกัน พวกเขาก็ลงลึกมาในพื้นที่ด้านล่าง พลังหยินและพลังอาฆาตในอากาศก็เริ่มหนาแน่นขึ้น

โทเท็มขับไล่สิ่งชั่วร้าย ในกระเป๋าเสื้อของพี่วินกะพริบแสงถี่ๆ เห็นได้ชัดว่ามีสัตว์ประหลาดหลายตัวจ้องมองพวกเขาอยู่ แต่เพราะเกรงกลัวในอำนาจของโทเท็มและราชาผี พวกมันจึงไม่กล้าเข้าใกล้

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

ราชาผีสั่นกระดิ่งสะกดวิญญาณในมือ ทำให้เกิดเสียงดังกังวานที่น่าขนลุก

จากนั้นมันก็อ้าปากกว้าง ดูดกลืนดวงวิญญาณหลายดวงเข้าไปในปาก บริเวณโดยรอบก็เงียบสงบลงทันที

พี่วินมองดูด้วยความประหลาดใจ "มีของดีเหมือนกันนะเนี่ย"

"ม้วนภาพราชาผีของท่านประธานน่ะเก่งจริงๆ ครับ"

อู๋เสียนยังไม่ลืมที่จะช่วยโปรโมทสินค้าของอาจารย์ตัวเอง

"เดี๋ยวต้องหาซื้อฉบับสำเนามาลองเล่นดูบ้างแล้ว" พี่วินพูดพลางยิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง "มาดูรอยแยกและทิศทางของชั้นหินตรงนี้สิ แถวนี้ต้องมีของดีแน่ๆ"

"จริงเหรอครับ"

พี่วินเลิกคิ้วอย่างมั่นใจ "ดูให้ดีๆ แล้วเรียนรู้ไว้ซะไอ้หนุ่ม"

"ครับๆ"

อู๋เสียนพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

เขาสังเกตรอยแยกและทิศทางของชั้นหินด้วยความสนใจ พร้อมกับเชื่อมต่อพลังกับเทพเจ้าแห่งโชคลาภอย่างเงียบๆ

และแล้วเขาก็ได้กลิ่นของความมั่งคั่งที่โชยมาอ่อนๆ

ดูเหมือนว่าคุณสมบัติ เรียกทรัพย์รับโชค ของเทพเจ้าแห่งโชคลาภจะเหมาะกับการหาแร่เหมือนกันแฮะ