บทที่ 61 ต้นกุ้ยฮวาทวนกระแสฟ้า

ภายในอุโมงค์เหมืองแร่ที่สลับซับซ้อน กลุ่มคนที่เคยวางมาดหยิ่งยโสก่อนหน้านี้ยังไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติแต่อย่างใด

ในเวลานี้ พวกเขากำลังรุมต่อว่านักสำรวจแร่ที่จ้างมาด้วยค่าตัวแพงลิ่วอย่างเอาเป็นเอาตาย

"นี่อาจารย์หยาง คุณมีน้ำยาหรือเปล่าเนี่ย"

"นั่นสิ ไหนบอกว่าเชี่ยวชาญไง นี่มันผ่านมาตั้งนานแล้วนะ"

ผู้ใช้พลังวิญญาณระดับห้าที่เป็นหัวหน้ากลุ่มเริ่มหมดความอดทน

พวกเขาติดอยู่ในสถานที่เฮงซวยนี่มาเกือบห้าวันแล้ว แต่กลับยังหาหินอสนีปฐพีไม่เจอแม้แต่ก้อนเดียว แล้วแบบนี้จะเอาอะไรไปรายงานท่านนายกเทศมนตรีได้เล่า

"พื้นที่แถวนี้ถูกพวกโจรเหมืองแร่ขุดค้นจนแทบไม่เหลือชิ้นดีแล้ว การจะหาหินอสนีปฐพีก้อนที่สองไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะครับ" อาจารย์หยางอธิบายอย่างจนใจ "ผมถึงขั้นสงสัยว่าแถวนี้คงไม่มีหินอสนีปฐพีก้อนที่สองอยู่แล้วด้วยซ้ำ"

"ไม่มีก็ต้องหามาให้ได้" หัวหน้ากลุ่มข่มขู่เสียงเข้ม

"แบบนี้มันไม่เป็นการบีบบังคับกันเกินไปหน่อยหรือครับ" อาจารย์หยางอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

ถ้ารู้ว่างานจะยากขนาดนี้ ต่อให้เสนอเงินให้มากกว่านี้เขาก็ไม่รับหรอก

ในระหว่างที่กำลังโต้เถียงกัน เครื่องรางขับไล่สิ่งชั่วร้ายบนตัวของพวกเขาก็เริ่มกะพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ

หัวหน้ากลุ่มขมวดคิ้ว สบถด้วยความหงุดหงิด "ไอ้พวกวิญญาณร้ายนี่น่ารำคาญเหมือนแมลงวันจริงๆ"

ตลอดห้าวันที่ผ่านมา พวกเขาคุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้ดี

ตราบใดที่พวกวิญญาณร้ายไม่รนหาที่ตาย พวกเขาก็ขี้เกียจจะไปสนใจ

แต่ครั้งนี้ดูเหมือนสถานการณ์จะต่างออกไป

วี้ด!

เครื่องรางบนตัวเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ด้านหลังส่งเสียงหวีดร้องบาดหู พร้อมกับสั่นไหวอย่างรุนแรง

"ระวัง! เหมือนจะมีวิญญาณร้ายระดับหัวกะทิเข้ามาใกล้" เพื่อนร่วมทีมร้องเตือน

"รนหาที่ตาย!" หัวหน้ากลุ่มหน้าเครียด โยนผ้าม้วนภาพออกไปอย่างเย็นชา "พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง"

มันคือม้วนภาพแกนเงินระดับห้าดาวที่ทรงพลัง

แสงสีหม่นสว่างวาบขึ้น ปรากฏร่างของกริฟฟอนที่มีรูปร่างบึกบึน มีควันสีม่วงลอยคลุ้งอยู่รอบตัว ดวงตาทั้งสองข้างมืดมิดและลึกล้ำ ชวนให้รู้สึกขนลุก

กริฟฟอนชั่วร้ายคำรามก้อง ข่มขวัญพวกวิญญาณร้ายในบริเวณใกล้เคียง

ทว่าเครื่องรางบนตัวพวกเขากลับสงบลงได้เพียงครู่เดียว ก่อนจะเริ่มกะพริบถี่ๆ อีกครั้ง

ปฏิกิริยารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเครื่องรางทุกชิ้นส่งเสียงหวีดร้องบาดหูออกมา

"แย่แล้ว" เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง "กลิ่นอายความชั่วร้ายรุนแรงมาก!"

หัวหน้ากลุ่มก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ในอุโมงค์เหมืองแร่ที่มีทางออกหลายทาง ดูเหมือนจะมีพลังงานชั่วร้ายมหาศาลกำลังถาโถมเข้ามา

โฮก โฮก โฮก...

วิญญาณร้ายนับร้อยนับพันดูเหมือนจะคลุ้มคลั่ง พากันหลั่งไหลเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง ในจำนวนนั้นยังมีวิญญาณร้ายระดับหัวกะทิขั้นสามขั้นสี่รวมอยู่ด้วย

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย" ทุกคนตกใจสุดขีด "พวกวิญญาณร้ายพวกนี้บ้าไปแล้วหรือไง"

ตลอดหลายปีที่หากินอยู่ในหุบเขาลี้ลับ พวกเขาไม่เคยเจอสถานการณ์แปลกประหลาดแบบนี้มาก่อน ต่างคนต่างเตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มที่ ดึงม้วนภาพของตัวเองออกมาเตรียมต่อสู้ บรรยากาศชุลมุนวุ่นวายไปหมด

ถึงแม้ทีมนี้จะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่จำนวนวิญญาณร้ายก็มีมากเกินไป ราวกับฝูงแมลงในมิติเผ่าแมลงก็ไม่ปาน

"หรือว่าเกิดอะไรขึ้นในส่วนลึกของอุโมงค์เหมืองแร่"

"เวลาแบบนี้ใครจะไปสนเรื่องนั้นเล่า" อาจารย์หยางตะโกนอย่างหัวเสีย "เอาชีวิตรอดให้ได้ก่อนเถอะ"

พวกเขารีบถอยร่น แต่กลับพบว่ามีวิญญาณร้ายกลุ่มใหญ่หลั่งไหลมาจากอุโมงค์เหมืองแร่ด้านหลังเช่นกัน

...

ในเวลาเดียวกัน อู๋เสียนก็สะกดรอยตามกลิ่นแห่งความมั่งคั่ง จนสามารถระบุตำแหน่งของหินอสนีปฐพีได้อย่างรวดเร็ว

เพียงแต่ตำแหน่งของหินอสนีปฐพีก้อนนี้อยู่ค่อนข้างลึก ต้องใช้ความพยายามไม่น้อยในการขุด

ครืน ครืน ครืน...

ออพติมัสไพรม์แปลงร่างเป็นคนงานเหมือง เริ่มทำการขุดเจาะ

"ซี๊ด พลังวิญญาณลดฮวบเลยแฮะ!"

เมื่อเห็นพลังวิญญาณในร่างลดลงอย่างรวดเร็ว อู๋เสียนจึงจำเป็นต้องเรียกต้นกุ้ยฮวาออกมาช่วยฟื้นฟูพลัง

ทันทีที่ต้นกุ้ยฮวาที่เย็นเยียบและมืดมิดปรากฏขึ้น ภายในอุโมงค์ราวกับถูกอาบด้วยแสงจันทร์ พลังวิญญาณอันหนาแน่นแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ช่วยชะลออัตราการลดลงของพลังวิญญาณได้

ทว่าทันใดนั้น กลิ่นอายของต้นกุ้ยฮวาก็เริ่มแปรปรวน รากของมันที่เคยลอยไปมาอย่างอิสระกลับฝังลึกลงไปในอุโมงค์เหมืองแร่ เริ่มดูดซับพลังหยินและปฐพีจากสายแร่

"?!"

สายแร่หยินและแร่ปฐพีบนผนังอุโมงค์เหมืองแร่ที่เคยส่องประกาย กลับกลายเป็นหินธรรมดาอย่างรวดเร็ว

ในทางตรงกันข้าม พลังของต้นกุ้ยฮวากลับเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

หนึ่งดาวครึ่ง สองดาว สองดาวครึ่ง...

จากต้นกุ้ยฮวาระดับหนึ่งดาว ทะยานขึ้นสู่ระดับสามดาวอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า และยังคงดูดซับพลังจากสายแร่อย่างต่อเนื่อง

อาจเป็นเพราะสายแร่ขนาดใหญ่ถูกดูดกลืนพลังไปจนหมด การเติบโตของต้นกุ้ยฮวาจึงชะลอตัวลงอย่างเห็นได้ชัด

"ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอเนี่ย"

ก่อนหน้านี้เคยได้ยินมาว่า ม้วนภาพสายพืชพรรณบางชนิดสามารถดูดซับพลังวิญญาณจากฟ้าดินเพื่อเพิ่มเลเวลได้ อย่างเช่นการหาพื้นที่ที่มีพลังวิญญาณอุดมสมบูรณ์ในมิติซ้อนทับต่างๆ แล้วปลูกต้นไม้ลงไป เพื่อดูดซับพลังงานจากพื้นที่นั้นมาช่วยในการเติบโต

แต่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าต้นกุ้ยฮวาจะแหกกฎธรรมชาติได้ขนาดนี้ ถึงขั้นสามารถดูดซับพลังจากสายแร่ได้เลย

นี่คืออานุภาพของขนตาเทพผานกู่หรือเปล่านะ

และเมื่อต้นกุ้ยฮวาเลื่อนระดับ ความเข้มข้นของพลังวิญญาณที่มันรวบรวมและแปลงสภาพมาได้ก็เพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วย

จากที่เคยรักษาระดับพลังวิญญาณไว้ได้อย่างยากลำบาก กลับกลายเป็นว่าพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นสวนกระแส อัตราการฟื้นฟูแซงหน้าอัตราการใช้พลังงานไปอย่างขาดลอย

ในขณะที่กำลังตกตะลึง ออพติมัสไพรม์ก็ขุดพบหินอสนีปฐพีพอดี

หลังจากเก็บหินอสนีปฐพี เขาก็มุ่งหน้าไปยังจุดแห่งความมั่งคั่งจุดต่อไปทันที

ไม่นานนัก หินอสนีปฐพีทั้งสามก้อนที่เหลืออยู่ในบริเวณนี้ก็ตกเป็นของอู๋เสียนทั้งหมด

ส่วนต้นกุ้ยฮวาที่ดูดซับพลังจากสายแร่อย่างต่อเนื่อง ก็เลื่อนระดับไปถึงสามดาวครึ่งโดยไม่รู้ตัว แต่หลังจากนั้นก็ดูเหมือนจะเลื่อนระดับต่อไม่ไหวแล้ว

เศษเสี้ยว·ต้นกุ้ยฮวาแต่กำเนิด

ประเภท ต้นฉบับ ขอบทอง

ระดับ แกนทองแดง

ระดับจิตวิญญาณ 3.5 ดาว

พลังวิญญาณ 31

คุณสมบัติพิเศษ รากวิญญาณจันทรา

เมื่อได้หินอสนีปฐพีทั้งสามก้อนมาแล้ว อู๋เสียนก็ไม่รอช้า รีบเผ่นออกจากอุโมงค์เหมืองแร่ทันที

ช่วยไม่ได้ ขืนทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ยิ่งหนีได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

เหล่าแม่ทัพยมโลกทั้งสามรีบถอนกำลังกลับมา อู๋เสียนขี่ราชาไก่ควบหนีอย่างสุดชีวิต

ตลอดเส้นทางหลบหนีอันน่าหวาดเสียว เขาต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า แร่หยินและแร่ปฐพีที่เคยส่องแสงระยิบระยับในอุโมงค์เหมืองแร่ ล้วนสูญเสียพลังวิญญาณและกลายเป็นหินธรรมดาไปจนหมด

"คงไม่ได้ดูดพลังไปทั้งสายแร่หรอกนะ"

อู๋เสียนใจเต้นรัว แอบรู้สึกกลัวอยู่ในใจ

เมื่อพุ่งตัวออกจากอุโมงค์เหมืองแร่และได้เห็นแสงตะวันอีกครั้ง ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้เขาต้องอึ้งไปอีกรอบ

วี้ด วี้ด วี้ด...

เสียงสัญญาณเตือนภัยดังก้องมาจากบริษัทเหมืองแร่ต่างๆ ดังกังวานไปทั่วทั้งเขตเหมืองแร่

เท่าที่สายตามองเห็น สายแร่หยินและแร่ปฐพีเกือบทั้งหมดในเขตเหมืองแร่ล้วนมืดมิดไร้ประกาย

"ดูดพลังไปเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

อู๋เสียนลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

ประเด็นคือดูดพลังจากสายแร่ไปตั้งครึ่งค่อนเหมือง แต่กลับทำให้ต้นกุ้ยฮวาเลื่อนระดับได้แค่สามดาวครึ่งเท่านั้น

ความอยากอาหารของต้นกุ้ยฮวามันจะเยอะขนาดไหนกันเนี่ย

ต้องไม่ลืมว่านี่เป็นเพียง "เศษเสี้ยว·ต้นกุ้ยฮวา" เท่านั้น หากวันข้างหน้าสามารถลบคำว่า "เศษเสี้ยว" ออกไปได้ มันจะน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน

ในเวลานี้ ทั่วทั้งเขตเหมืองแร่ ทั้งโรงงาน คนงานเหมือง และพวกโจรเหมืองแร่ต่างตกอยู่ในความโกลาหล ทุกคนล้วนงุนงงกับสถานการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้น

อู๋เสียนขี่ราชาไก่หลบหนีออกจากพื้นที่อย่างเงียบๆ

หลังจากหนีมาได้ไกลพอสมควร เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เมื่อหันกลับไปมองทางเขตเหมืองแร่ เขาก็ต้องตกใจเมื่อพบว่า มีวิญญาณร้ายระดับสองและสามตามหลังเขามาเป็นสิบตัว

"อะไรเนี่ย กะจะเกาะติดฉันเลยหรือไง"

ในระหว่างที่กำลังสงสัย เขาก็ลองปล่อยราชาผีออกมาข่มขวัญดูอีกครั้ง

แต่กลับพบว่าวิญญาณร้ายนับสิบตัวเหล่านี้ยืนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยต่อหน้าราชาผี ดูราวกับทหารที่กำลังรอคอยคำสั่งจากผู้บัญชาการไม่มีผิด

"เดี๋ยวๆ วิญญาณร้ายพวกนี้ดูแปลกไปจากเดิมแฮะ"

อู๋เสียนเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ กลิ่นอายความชั่วร้ายบนตัววิญญาณร้ายเหล่านี้ลดลงอย่างเห็นได้ชัด และพวกมันก็ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น ราวกับมีความคิดหรือ "จิตสำนึก" เป็นของตัวเอง

เขาลองเข้าไปใกล้และใช้พลังจิตตรวจสอบโครงสร้างพลังวิญญาณภายในตัวพวกมัน ก็พบว่าโครงสร้างเหล่านั้นมีการเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย

เรื่องนี้ทำให้อู๋เสียนประหลาดใจเป็นอย่างมาก

"นี่มัน... ถูกชี้แนะงั้นเหรอ"

เขาขยับความคิด ลองสั่งการราชาผีดู

เห็นเพียงราชาผียกมือส่งสัญญาณ วิญญาณร้ายประหลาดนับสิบตัวก็แยกย้ายกันไปอย่างว่าง่าย กลับไปเดินเตร็ดเตร่ตามปกติเหมือนที่เคยทำ