บทที่ 77 สัตว์ประหลาดและการโปรดสัตว์

หลังจากกลับมาที่เหมืองแร่ หลังจากสนทนาแลกเปลี่ยนกันพอหอมปากหอมคอ ทั้งสองก็กล่าวลาและจากมา

เมื่อออกมาจากดินแดนรกร้างแห่งเครื่องจักรกล ถังเทียวเทียวก็รีบกลับไปอวดผลงานกับพ่อและพี่ชายอย่างตื่นเต้น

ส่วนอู๋เสียนก็ตรงกลับไปยังวิลล่าหลังน้อยในเขตถนนสายเหนือทันที

พอดีกับที่เจอคุณอาสามตระกูลเสวียเพื่อนบ้านที่กำลังนอนปิดตารับลมแดดอยู่ที่หน้าประตู คงจะคิดว่าถ้าไม่ยอมออกมาตากแดดบ้าง ร่างกายคงได้ขึ้นราเป็นแน่

"สวัสดีครับคุณอาสาม"

อู๋เสียนทักทายตามมารยาท ในเมื่ออีกฝ่ายเป็น "ผู้ดูแล" ของเขา จะให้เดินผ่านหน้าไปโดยไม่พูดอะไรเลยก็คงไม่ได้

คุณอาสามตระกูลเสวียลืมตาขึ้นเล็กน้อย "ถ้าจะนับตามอาวุโส เธอควรเรียกฉันว่าท่านอาสาม"

"รับทราบครับท่านอาสาม" อู๋เสียนตอบด้วยความรู้สึกเกร็งและไปต่อไม่ถูก

ดูท่าทางที่อาจารย์สาวพูดไว้จะไม่มีผิด ท่านอาสามคนนี้มีนิสัยประหลาดจริงๆ ด้วย

"ท่านอาสามกำลังตากแดดอยู่เหรอครับ?"

"อืม ถือโอกาสทบทวนความคิดไปด้วย" ท่านอาสามพยักหน้าพลางหรี่ตา "หลิงเอ๋อร์บอกฉันไว้หมดแล้ว หากวันหลังมีคนร้ายคิดบุกเข้ามา ฉันจะลงมือจัดการเอง"

อู๋เสียนยิ้มและแสดงความขอบคุณ ก่อนจะถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า "แล้วเรื่องคราวก่อน คุณอาสามมีความเห็นว่าอย่างไรบ้างครับ?"

"ไม่มีความเห็นอะไร แค่ถ้าไม่มาขัดจังหวะที่ฉันกำลังวิจัยสี ก็อย่าได้คิดมาหาเรื่องให้ฉันต้องยุ่งยากใจเลย"

"..."

"เอาเป็นว่าในเมื่อหลิงเอ๋อร์เป็นคนฝากฝัง ฉันก็จะใส่ใจดูแลไว้ให้ก็แล้วกัน"

ท่านอาสามตระกูลเสวียพูดจบก็หลับตานอนต่อ

อู๋เสียนเองก็ขี้เกียจจะเอาหน้าไปทาบกับก้นที่เย็นชา จึงเปิดประตูเข้าบ้านไป

เขาหยิบม้วนภาพ 【ยมทูตขาวดำ】 แบบคัดลอกออกมาสิบสองชุด แล้วติดต่อบริษัทขนส่งใกล้ๆ ให้มารับของเพื่อจัดส่งตามออเดอร์ให้เรียบร้อย

จากนั้นก็เริ่มศึกษาสูตรโครงสร้างทางจิตวิญญาณของโจรระดับหัวหน้าตนนั้นอย่างจริงจัง

รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก

จึงตัดสินใจล็อกอินเข้าเว็บค้นหาข้อมูลสัตว์ประหลาดกลุ่มโจรเครื่องจักรกล แล้วนำภาพลักษณ์และข้อมูลของโจรระดับหัวหน้าในสมุดภาพมาเปรียบเทียบดูพลางครุ่นคิด

เป็นไปตามคาด มันไม่เหมือนกับกลุ่มโจรที่วิวัฒนาการจนถึงระดับหัวหน้าตามปกติเลยจริงๆ

ไม่เพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกที่มีจุดต่างเล็กน้อย แม้แต่ส่วนประกอบของจิตวิญญาณหายากก็ยังต่างกัน

"ลองไปถามพวกขาใหญ่ในฟอรัมดูดีไหมนะ?"

เมื่อล็อกอินเข้าสู่ฟอรัมเฉพาะกลุ่มนั้นอีกครั้ง ก็พบว่ามีข้อความส่วนตัวส่งมาเพียบ ส่วนใหญ่เข้ามาปรึกษาเรื่องการสร้างม้วนภาพด้วยวิธีดั้งเดิม

จากเนื้อหาในข้อความเหล่านั้นไม่ยากที่จะเดาได้ว่า การวาดม้วนภาพด้วยวิธีดั้งเดิมเป็นเรื่องที่ยากมาก

เมื่อลองหวนนึกถึงกระบวนการวาดของตนเองในตอนนั้น รวมถึงความเข้าใจเกี่ยวกับโลกแห่งม้วนภาพที่ลึกซึ้งขึ้นในช่วงนี้ ทำให้อู๋เสียนเริ่มจับเค้าลางบางอย่างได้

การจะวาดม้วนภาพด้วยวิธีดั้งเดิม คงไม่ใช่แค่ "จิตศรัทธาแล้วจะได้ผล" อย่างที่เข้าใจง่ายๆ แน่

บางทีอาจจะต้องสมบูรณ์แบบในแนวคิดการสร้างม้วนภาพนั้นๆ จนถึงระดับหนึ่งเสียก่อน

กระต่ายหยกของถังเทียวเทียว หรือราชาผีกลืนวิญญาณของเซวียหลิงหลิง ล้วนเป็นงานที่วาดสำเร็จได้เพียงเพราะ "มีความคล้ายคลึงโดยรวม" ซึ่งแสดงให้เห็นว่าวิธีการวาดม้วนภาพในปัจจุบันไม่ได้มีข้อกำหนดที่เคร่งครัดต่อแนวคิดการสร้างม้วนภาพนัก

ในขณะที่ม้วนภาพด้วยวิธีดั้งเดิมอาจมีข้อกำหนดที่เคร่งครัดกว่าในด้านนี้

เพราะในบันทึกประวัติศาสตร์ นักวาดม้วนภาพรุ่นบุกเบิกมีจำนวนน้อยมาก หลังจากเกิดเหตุการณ์การบุกรุกจากมิติซ้อนทับ ผลงานของจิตรกรเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ "สำเร็จวิชา" จนกลายเป็นม้วนภาพประจำตัว

จนกระทั่งเหล่านักวาดม้วนภาพรุ่นบุกเบิกร่วมกันค้นหาวิธีการวาดม้วนภาพในปัจจุบันนั่นแหละ ถึงได้เปิดม่านสู่ยุคสมัยแห่งม้วนภาพอย่างแท้จริง

ดังนั้น ต่อให้เป็นนักวาดม้วนภาพรุ่นบุกเบิกพวกนั้น ก็อาจจะไม่รู้แน่ชัดว่า 【ม้วนภาพด้วยวิธีดั้งเดิม】 ก่อตัวขึ้นมาได้อย่างไร

สำหรับพวกเขา การปรากฏตัวของม้วนภาพด้วยวิธีดั้งเดิมเปรียบเสมือนการตื่นขึ้นของพลังเหนือธรรมชาติที่น่าอัศจรรย์มากกว่า

"อยากจะสอบถามพี่ๆ ทุกท่านเรื่องสัตว์ประหลาดจากมิติซ้อนทับครับ ผมพบสัตว์ประหลาดระดับหัวหน้าตนหนึ่งที่มีโครงสร้างทางจิตวิญญาณผิดปกติ ดูเหมือนจะไม่เหมือนกับสัตว์ประหลาดชนิดเดียวกันที่วิวัฒนาการมาตามปกติ

แถมยังพบความผิดปกติของจิตวิญญาณที่คล้ายคลึงกันในตัวสัตว์ประหลาดทั่วไปบางตัวด้วย ราวกับว่าถูกดัดแปลงขึ้นโดยฝีมือมนุษย์"

หลังจากโพสต์ข้อความออกไป บรรดาขาใหญ่ในฟอรัมก็ทยอยเข้ามาตอบกลับอย่างจริงจัง

เป่ยไห่เหล่าโจว: "ดัดแปลงโดยมนุษย์อะไรกัน? น่าจะเป็นการโปรดสัตว์ด้วยม้วนภาพระดับเทพมากกว่ากระมัง?"

สี่ชั่วอายุคน: "สัตว์ประหลาดระดับหัวหน้า น่าจะถูกโปรดสัตว์มานานแล้ว คาดว่าคงเป็น 'ลูกนอกคอก' ที่นักวาดม้วนภาพรุ่นเก่าสักคนทิ้งเอาไว้ในมิตินั้นน่ะ"

ข้าข้าเป็นใคร: "เรื่องปกติครับ เดี๋ยวนี้จะหาศัตรูระดับยอดฝีมือที่เกิดตามธรรมชาติในเขตควบคุมของแต่ละมิติซ้อนทับได้ยากเต็มทีแล้ว"

หม่านซานเฉวียน: "ฉันว่าไม่เสมอไปหรอกครับ ท่านผู้อาวุโสตัวน้อยก็บอกอยู่ว่าโครงสร้างทางจิตวิญญาณและส่วนประกอบของสัตว์ประหลาดพวกนั้นมันผิดปกติ มีความเป็นไปได้สูงว่าพวกนักวาดม้วนภาพสายความชั่วร้ายกำลังเล่นตุกติกอยู่"

เป่ยไห่เหล่าโจว: "เป็นไปได้ครับ สัตว์ประหลาดที่ถูกโปรดสัตว์ด้วยม้วนภาพเทพชั่วร้ายมักจะมีสภาพไม่ค่อยปกติอยู่แล้ว และถ้าเติบโตวิวัฒนาการด้วยวิธีการชั่วร้ายพวกนั้นก็จะยิ่งรวดเร็วกว่าเดิม"

ข้าข้าเป็นใคร: "ท่านผู้อาวุโสตัวน้อยระวังตัวด้วยนะครับ ถ้าท่านถูกนักวาดม้วนภาพสายความชั่วร้ายเล่นงานตายไป พวกเราจะไปพึ่งใครกันล่ะ?"

หยางอู๋ตี๋: "ต้องการคนคุ้มกันไหมครับ? ผมรับหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดให้ท่านฟรีๆ ได้นะ"

หม่านซานเฉวียน: "ใช่ครับท่านผู้อาวุโสตัวน้อย รีบบอกพวกเรามาเร็วว่าท่านอยู่ที่ไหน เกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง?"

สี่ชั่วอายุคน: "พูดตามตรง ผมมีประสบการณ์ในการรับมือนักวาดม้วนภาพสายความชั่วร้ายค่อนข้างเยอะ ท่านผู้อาวุโสตัวน้อยให้ผมช่วยจะเหมาะสมที่สุดครับ"

หารู้ไม่ว่าในเวลานี้ หัวใจของอู๋เสียนกำลังเต้นรัวจนแทบระเบิดและรู้สึกชาไปทั้งศีรษะ

การโปรดสัตว์งั้นเหรอ?

ที่แท้ม้วนภาพระดับเทพใบอื่นก็สามารถโปรดสัตว์ประหลาดมิติซ้อนทับประเภทเดียวกันกับตัวเขาได้เหมือนกันหรือนี่?

และจากที่ฟังพวกเขาพูด ดูเหมือนว่าสัตว์ประหลาดระดับยอดฝีมือในเขตควบคุมมิติซ้อนทับขนาดใหญ่ในปัจจุบัน แทบจะเป็นผลผลิตที่ผ่านการโปรดสัตว์มาทั้งสิ้น

สัตว์ประหลาดผิดปกติพวกนั้นในเมืองเย่าหยาง มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะถูกโปรดสัตว์ด้วยม้วนภาพเทพชั่วร้าย มันถึงได้ดูแตกต่างจากสัตว์ประหลาดระดับยอดฝีมือทั่วไป

"หมายความว่า เจ้าผีพวกนั้นที่ผมเคยเจอเมื่อคราวก่อน มีโอกาสที่จะวิวัฒนาการไปเป็นทหารผีหรือวิญญาณยมทูตได้จริงๆ งั้นเหรอ?"

อู๋เสียนรู้สึกตื่นเต้นและคาดหวังอยู่ในใจ

ในขณะเดียวกัน เขาก็เรียบเรียงเคล็ดลับวิชาม้วนภาพวิธีดั้งเดิมที่เขาเพิ่งค้นพบขึ้นมาเป็นโพสต์แล้วส่งเข้าไปในฟอรัม ถือเสียว่าเป็นการตอบแทนน้ำใจแก่กัน

ส่วนจะวาดออกมาเป็นม้วนภาพวิธีดั้งเดิมได้หรือไม่นั้น ก็คงต้องขึ้นอยู่กับความสามารถของพวกเขาแล้ว

ต้องยอมรับเลยว่า พอได้คบหากับบรรดาขาใหญ่ชาวเน็ตพวกนี้มานานเข้า ก็รู้สึกว่าพวกเขาก็น่ารักดีเหมือนกัน

วันถัดมา

เขาขี่กระบี่บินไปยังสนามแข่งขันรอบคัดเลือกและเอาชนะการแข่งขันไปได้อย่างง่ายดาย

คู่ต่อสู้อ่อนแอเกินไปจนไม่สามารถแสดงฝีมือหรือจุดเด่นที่แท้จริงของยมทูตขาวดำออกมาได้เลย

สุดท้ายแล้วก็ยังคงต้องพึ่งพาผลงานในการแข่งขันลีกระดับแกนทองแดงในรอบถัดไปอยู่ดี

"ไปลุยดันเจี้ยนระดับเริ่มต้นในเขตวิญญาณพิศวงกันไหม ไปหรือเปล่า?"

หลังจบการแข่งขัน เซวียชิงหยางก็ชักชวนทุกคนให้ไปตั้งทีมลงดันเจี้ยนอย่างกระตือรือร้น

สมาชิกคนอื่นๆ ต่างก็มุ่งหน้าไปกันถ้วนหน้า ตั้งแต่ได้รับม้วนภาพราชาผีมา พวกเขาก็หาโอกาสแวะเวียนไปที่เขตวิญญาณพิศวงอยู่ตลอด สนุกกันจนลืมเหนื่อย

เดิมทีอู๋เสียนเองก็อยากจะไปที่เขตวิญญาณพิศวงด้วยเหมือนกัน เพื่อแวะไปเยี่ยมเยียนผีพวกนั้นที่เขาเคยโปรดสัตว์ไว้เมื่อคราวก่อน

แต่กลับได้รับโทรศัพท์จากเซวียหลิงหลิงเข้าเสียก่อน

"เมืองร้างภูเขาตายระดับสาม มาไหม?" เซวียหลิงหลิงเข้าประเด็นโดยตรงอย่างรวดเร็ว "ในสโมสรตอนนี้ มีแค่ศิษย์รักคนเดียวที่มีคุณสมบัติพอจะไปเมืองร้างภูเขาตายระดับสามกับอาจารย์ได้"

"ไปครับ! อาจารย์รอผมนะ เดี๋ยวไปเดี๋ยวนี้ครับ!"

พูดจบเขาก็ทิ้งเซวียชิงหยางและพรรคพวกไว้ข้างหลัง แล้วรีบเร่งมุ่งหน้าไปยังสโมสรราชาผีทันที

ไม่นานนัก เขาก็ได้พบกับเซวียหลิงหลิงในห้องโถงชั้นในที่เก็บรักษาม้วนภาพ 【เมืองร้างภูเขาตาย】 เอาไว้

"สู้ๆ นะ จะได้ 【ปัจจัยพลังเทพ】 มาสักก้อนหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับเธอแล้ว" เซวียหลิงหลิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังปนความคาดหวัง "อาจารย์มั่นใจว่าจะเก็บมาได้หนึ่งก้อน ถ้าเธอสามารถคว้ามาได้อีกก้อน ก้อนนั้นจะเป็นของเธอ"

"ปัจจัยพลังเทพ?" อู๋เสียนสงสัย "มันคืออะไรครับ?"

"วัสดุที่จำเป็นสำหรับม้วนภาพระดับแกนทอง เป็นสารจิตวิญญาณพิเศษที่แฝงไปด้วยพลังกฎเกณฑ์ สามารถนำมาใช้เป็นสีวาดภาพได้โดยตรงเลย"

ดวงตาของอู๋เสียนเป็นประกายขึ้นมาทันที

ปัจจัยพลังเทพ ที่แท้นี่คือคุณค่าที่แท้จริงของม้วนภาพประเภทดันเจี้ยนอย่างนั้นหรือ?

แน่นอนว่าการจะได้ปัจจัยพลังเทพมานั้นย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย แต่สรุปสั้นๆ คือ: จะเป็นปีศาจหรือผีสางอะไรก็ช่างมันเถอะ ลุยให้จบเป็นพอ

ในขณะที่เซวียหลิงหลิงกำลังค่อยๆ เปิดใช้งานเมืองร้างภูเขาตายระดับสาม นางก็ชวนคุยเล่นว่า "ได้ยินว่าเมื่อวานศิษย์รักไปเดตกับแฟนสาวมาเหรอ? สนุกไหมล่ะ?"

"แค่เพื่อนร่วมชั้นครับ" อู๋เสียนอธิบายอย่างแข็งทื่อ

"จะเป็นเพื่อนหรือไม่เป็นก็ไม่สำคัญ" เซวียหลิงหลิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ที่สำคัญคือเธอจะช่วยอาจารย์หาออพติมัสไพรม์มาให้ได้สักกี่คันมากกว่า เหมืองที่บ้านกำลังต้องการใช้อยู่ แถมยังช่วยให้พี่ชายฉันพอจะหาเงินได้อีกก้อนด้วย"

"หา?" อู๋เสียนหัวเราะไม่ออก "ไว้ผมจะลองถามให้ดูนะครับ"

ในระหว่างที่คุยกัน ม้วนภาพเมืองร้างภูเขาตายก็คลี่ออก ส่งแรงสั่นสะเทือนจากพลังอำนาจออกมามากกว่าคราวก่อนมาก

ยังไม่ทันก้าวเข้าไปก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสยดสยองและวังเวง

"เข้าไปข้างในแล้วต้องเกาะติดอาจารย์ให้แน่นๆ เมืองร้างภูเขาตายระดับสามน่ะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ"

"รับทราบครับ"

อู๋เสียนพยักหน้าตามอย่างว่าง่าย แล้วติดตามอาจารย์ไปสัมผัสม้วนภาพ

มิติและเวลาหมุนเปลี่ยน สีสันอันฉูดฉาดและบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นตรงหน้า และพวกเขาก็กลับมาอยู่ภายในเมืองร้างภูเขาตายที่คุ้นเคยอีกครั้ง

เพียงแต่ความอาฆาตและไอสังหารภายในเมืองร้างภูเขาตายระดับสามนี้กลับหนาแน่นจนถึงขีดสุด จนทำให้อึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก