บทที่ 88 รวมกลุ่มหารเฉลี่ย

"การเข้าดันเจี้ยนแต่ละครั้งมันแพงมากนะ เราสองคนต้องหารเฉลี่ยกัน" เซวียหลิงหลิงแสร้งทำเป็นลำบากใจ

"ผมขอหารเฉลี่ยด้วยอีกคนไม่ได้เหรอครับ?" หวังเสี่ยวชงตอบโดยไม่ลังเล "พูดถึงเรื่องนี้ ผมเองก็ยังไม่เคยไปดันเจี้ยนม้วนภาพมาก่อนเลย ถือโอกาสไปเปิดหูเปิดตาพร้อมกับพวกคุณสองคนเลยแล้วกัน"

"ถ้าอย่างนั้น... ก็ได้ค่ะ"

ครู่ต่อมา ร่างทั้งสามสายก็พุ่งทะยานออกจากสโมสรราชาผี มุ่งหน้าไปยังสมาคมนักวาดม้วนภาพ

เซวียหลิงหลิงยืนอยู่บนแผ่นไม้โลงศพ อู๋เสียนเหินกระบี่บิน ส่วนหวังเสี่ยวชงนั้นยืนอยู่บนสเก็ตบอร์ดติดเครื่องยนต์รุ่นใหม่ล่าสุด

"คุณหวังเดินสายนักวาดม้วนภาพสายอุปกรณ์สินะครับ?" อู๋เสียนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ถูกต้องครับ ถึงแม้ขีดจำกัดของม้วนภาพสายอุปกรณ์จะไม่สูงนัก แต่ข้อดีคือมันเรียบง่าย ดุดัน และใช้งานได้จริง" หวังเสี่ยวชงพยักหน้า "ที่บ้านก็ไม่ได้คาดหวังอะไรกับผมมากนัก แต่ผมรู้สึกว่าตัวเองยังมีพรสวรรค์ในการวาดม้วนภาพอยู่พอสมควร"

อู๋เสียนหันไปมองเซวียหลิงหลิงด้วยความสงสัย "ม้วนภาพสายอุปกรณ์ขีดจำกัดไม่สูงงั้นเหรอครับ?"

"ก็เหมือนปัญหาเดียวกับม้วนภาพสายเครื่องจักรกลนั่นแหละค่ะ ยากที่จะเข้าถึงพลังในระดับกฎเกณฑ์ ส่วนใหญ่เป็นได้แค่ในเชิงเครื่องมือทุ่นแรงเท่านั้น" เซวียหลิงหลิงอธิบาย "ได้ยินมาว่าม้วนภาพอาวุธระดับท็อปบางเล่มก็สามารถเข้าถึงพลังในระดับกฎเกณฑ์ได้ แต่ถึงอย่างไรอุปกรณ์ก็ยังคงเป็นอุปกรณ์ ไม่เหมือนกับม้วนภาพสายตัวละครที่สามารถสัมผัสได้ถึงเขตแดนของเทพเจ้า"

อู๋เสียนเข้าใจได้ในทันที สรุปง่ายๆ ก็คือขีดจำกัดของคนนั้นสูงกว่าอุปกรณ์ และท้ายที่สุดอุปกรณ์ก็เป็นเพียงสิ่งที่เอาไว้ให้คนใช้เท่านั้น

แม้เขาจะไม่คิดแบบนั้น แต่โลกของม้วนภาพในปัจจุบันกลับเชื่อเช่นนั้น

"ผมว่าไม่แน่หรอกครับ" หวังเสี่ยวชงนัยน์ตาเป็นประกาย "โดยเฉพาะการปรากฏตัวของ 【ออพติมัสไพรม์】 เมื่อไม่นานมานี้ ทำให้ผมได้แรงบันดาลใจเยอะมาก ม้วนภาพสายอุปกรณ์สามารถพัฒนาไปในทิศทางของการมีลักษณะคล้ายมนุษย์เหมือนอย่างพี่ออพติมัสได้

น่าเสียดายที่ตอนนี้ยังหาแนวคิดและวิธีการจัดการที่เหมาะสมไม่ได้"

เซวียหลิงหลิงส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้ใส่ใจแนวคิดของหวังเสี่ยวชงเลยแม้แต่น้อย

ทว่าอู๋เสียนกลับชื่นชมแนวคิดนี้เป็นอย่างมาก "ความคิดดีมากเลยครับ! รู้สึกว่ามันน่าสนใจมากทีเดียว"

"พี่กงหมิงก็คิดแบบนั้นเหรอครับ?"

หวังเสี่ยวชงดวงตาเป็นประกาย ราวกับได้พบกับผู้รู้ใจ

ตลอดทางที่สนทนากับอู๋เสียน แนวคิดของเขาก็เริ่มถูกเปิดกว้างขึ้นเรื่อยๆ โดยอู๋เสียน

แต่เซวียหลิงหลิงกลับฟังแล้วได้แต่แค่นหัวเราะในลำคอ

ในฐานะที่เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนของสำนักฝึกหัด เธอรู้ดีถึงความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงระหว่างม้วนภาพสายอุปกรณ์กับม้วนภาพสายตัวละคร

ไม่นานนัก ร่างทั้งสามก็มาถึงสมาคม

เซวียหลิงหลิงเดินนำทั้งสองคนเข้าสู่โถงดันเจี้ยนม้วนภาพอย่างคุ้นเคย

ภายในโถงมีม้วนภาพเขตแดนจำนวนมากตั้งเรียงราย ผู้คนเดินเบียดเสียดกันแน่นขนัด ความคึกคักเทียบได้กับจัตุรัสมิติซ้อนทับเลยทีเดียว

"ม้วนภาพเขตแดนเยอะขนาดนี้เลยเหรอครับ?" อู๋เสียนรู้สึกตื่นตะลึงกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า

"เยอะก็เยอะอยู่หรอกค่ะ แต่ของที่มีคุณภาพจริงๆ นั้นน้อยมาก" เซวียหลิงหลิงหัวเราะเบาๆ พลางอธิบาย "พวกที่อยู่บนชั้นบนสุดนั่นต่างหากที่เป็นม้วนภาพเขตแดนที่มีค่าอย่างแท้จริง"

โถงดันเจี้ยนม้วนภาพมีโครงสร้างเป็นขั้นบันได

ยิ่งอยู่สูงขึ้นไป บูธแสดงม้วนภาพยิ่งใหญ่ขึ้น และจำนวนตำแหน่งก็ยิ่งน้อยลง

แถวบนสุดมีทั้งหมดเก้าพื้นที่จัดแสดงที่หรูหราดุจพระราชวัง ซึ่งสอดคล้องกับม้วนภาพเขตแดนของเก้าสำนักฝึกหัดในปัจจุบัน ในนั้นมีม้วนภาพ 【เมืองร้างภูเขาตาย】 อีกชุดหนึ่งอยู่ด้วย แต่นั่นเป็นระดับแกนเงินห้าดาว

ส่วนในพื้นที่จัดแสดงด้านล่าง โดยพื้นฐานแล้วเป็นผลงานเขตแดนของนักวาดม้วนภาพในยุคหลังหรือยุคปัจจุบันทั้งสิ้น

แม้แต่ยังสามารถเห็นนักวาดม้วนภาพจำนวนไม่น้อยที่กำลังพยายามเชิญชวนผู้ใช้พลังวิญญาณให้ไปยังม้วนภาพเขตแดนของตนเอง หลายแห่งเปิดให้เข้าฟรี แถมบางแห่งถึงกับยอมจ่ายเงินให้ด้วยซ้ำ

"เข้าฟรีพอเข้าใจได้ แต่ยอมจ่ายเงินให้นี่มันหมายความว่ายังไงครับ?" อู๋เสียนสงสัย

"ก็เป็นนักวาดม้วนภาพของสมาคมน่ะค่ะ ฝีมือโดยทั่วไปก็ไม่ได้สูงอะไร ม้วนภาพเขตแดนที่วาดออกมาก็ย่อมไม่มีคุณภาพสูงไปด้วย" เซวียหลิงหลิงอธิบาย "และม้วนภาพเขตแดนจำเป็นต้องอาศัยการสำรวจผ่านด่านจำนวนมากเพื่อนำมาพัฒนาแนวคิด"

"วาดม้วนภาพเขตแดนได้แล้ว ฝีมือยังต่ำอยู่อีกเหรอครับ?"

เซวียหลิงหลิงเหลือบมองแล้วยิ้ม "ม้วนภาพเขตแดนที่ทรงพลังจริงๆ ต้องอาศัยความสามารถสูงมาก ม้วนภาพระดับนี้อาจารย์เองก็สามารถวาดออกมาได้โดยไม่ต้องลืมตาดูด้วยซ้ำ แต่ทำไปก็ไม่มีค่าหรือความหมายอะไร นอกจากเปลืองวัสดุเปล่าๆ"

"แล้วคุณค่ามันสะท้อนออกมายังไงครับ?"

"วัสดุที่ผลิตได้ยังมีค่าไม่เท่ากับสัตว์ประหลาดในมิติซ้อนทับเลย แล้วมันจะมีความหมายอะไรล่ะคะ?" เซวียหลิงหลิงกล่าวหยอกล้อพลางยกมือชี้ไปยังพื้นที่จัดแสดงแห่งหนึ่ง "เห็นม้วนภาพเขตแดนตรงนั้นไหม ผลงานของท่านอาจารย์เฉินที่ชื่อว่า 【แดนมารอสูร】"

ฟังชื่อแล้วดูเหมือนจะยิ่งใหญ่ใช่ไหมล่ะคะ แต่ตอนที่อาจารย์อายุสิบห้า ตอนที่พลังวิญญาณอยู่ในระดับสอง อาจารย์ก็ผ่านด่านนี้ได้อย่างง่ายดายแล้วค่ะ"

"ผลงานของท่านอาจารย์เฉินงั้นเหรอครับ?" อู๋เสียนทำหน้าประหลาดใจ

"ศิษย์รัก เธอต้องเข้าใจให้ชัดเจนเลยนะว่า ช่องว่างระหว่างนักวาดม้วนภาพด้วยกันนั้น บ่อยครั้งมันยิ่งใหญ่กว่าช่องว่างระหว่างคนกับหมาเสียอีก" เซวียหลิงหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูเหนือกว่า "สมาคมน่ะเป็นเหมือนที่ที่พวกนักวาดม้วนภาพระดับล่างมารวมกลุ่มกันเพื่อกอดคอกันอุ่นกาย เหมือนพวกกบในกะลา ที่จะมีนักวาดม้วนภาพของสมาคมสักกี่คนกันเชียวที่มีฝีมือจริงๆ

แน่นอนว่าบรรยากาศในสมาคมก็ถือว่าไม่เลวเลย อย่างน้อยก็ดีกว่าสำนักฝึกหัดมาก"

อู๋เสียนยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ

ดูเหมือนในสายตาของเซวียหลิงหลิง พวกนักวาดม้วนภาพในสมาคมนี้ไม่ต่างอะไรกับพวกผู้ฝึกตนอิสระที่แทบจะไม่มีคุณสมบัติในการบำเพ็ญเพียรเลย

"ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมห้องวาดภาพถึงยังต้องเพาะพันธุ์นักวาดม้วนภาพออกมาเยอะขนาดนี้ล่ะครับ?" อู๋เสียนถามด้วยความสงสัย

"ก็เพื่อหาเงินไงคะ" เซวียหลิงหลิงเบะปาก "เศรษฐกิจของสังคมปัจจุบันนี้ ขับเคลื่อนได้ก็ด้วยนักวาดม้วนภาพระดับล่างพวกนี้ทั้งนั้นแหละค่ะ"

"..."

มุมปากของอู๋เสียนกระตุกจนพูดไม่ออก

หวังเสี่ยวชงที่ยืนอยู่ข้างๆ เกาหัวยิกๆ เห็นได้ชัดว่าฟังแล้วรู้สึกเจ็บปวดแทน

"แน่นอนว่าห้องวาดภาพก็ยังสามารถคัดเลือกนักวาดม้วนภาพที่โดดเด่นออกมาได้อยู่บ้าง" เซวียหลิงหลิงเสริม "อย่างเช่นเพื่อนร่วมชั้นของเราอย่างโจวฉีและหวังเสี่ยวชง แถมสายม้วนภาพอุปกรณ์ของเธอก็ยังพอจะเอาตัวรอดได้ง่ายๆ ด้วย"

ในระหว่างที่คุยกัน พวกเขาก็มาถึงพื้นที่จัดแสดงทั้งเก้าแห่งชั้นบนสุด

"พวกนี้ล้วนเป็นม้วนภาพเขตแดนของสำนักฝึกหัดต่างๆ ยกเว้นอันสุดท้ายของสำนักฝึกหัดเครื่องจักรกลที่ไม่น่าคุ้มค่าเท่าไหร่ อันอื่นถือว่าน่าสนใจมากค่ะ" เซวียหลิงหลิงแนะนำ "เธอต้องการวัสดุประเภทไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า?"

"ถ้าเป็นไปได้อยากได้ประเภทที่สัตว์ประหลาดหลากหลายหน่อยครับ นอกจากพวกสายวิญญาณแล้วมีอะไรก็เอาหมด"

"งั้นก็ไป 【เกาะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์】 ของสำนักฝึกหัดวิญญาณศักดิ์สิทธิ์เลยค่ะ ระดับแกนทองหกดาว พัฒนาไปไกลกว่าเมืองร้างภูเขาตายมาก" เซวียหลิงหลิงชี้ไปยังพื้นที่จัดแสดงแห่งหนึ่ง "มาเลยค่ะ ดันเจี้ยนระดับสาม คนละหนึ่งพันผลึกพลังวิญญาณ"

"ผลึกพลังวิญญาณใช้ได้ไหมครับ?"

"ใช้ได้ค่ะ"

จากนั้น ทั้งสองคนก็โอนเงินให้เซวียหลิงหลิงเพื่อจัดการจ่ายค่าธรรมเนียม

หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง ก็เห็นเซวียหลิงหลิงเดินนำกลุ่มคนกลุ่มใหญ่ตรงเข้ามา ชายชราที่เป็นหัวหน้ากลุ่มดูเหมือนจะเป็นคนของสมาคม ส่วนกลุ่มคนข้างหลังนั่นเป็นสมาชิกของสโมสรแห่งหนึ่ง

"อิอิ พอดีเลยค่ะ ได้มารวมกลุ่มหารเฉลี่ยกัน ประหยัดเงินไปได้อีกหน่อย" เซวียหลิงหลิงกล่าวอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับโอนเงินคืนให้ทั้งสองคน

หวังเสี่ยวชงจำกลุ่มคนจากสโมสรนั้นได้อย่างรวดเร็ว "นั่นไม่ใช่ทีมหลักของสโมสรเพลิงเทพหรอกเหรอ? พวกเขาก็จะไป 【เกาะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์】 ระดับสามด้วยงั้นเหรอ?"

"คงถูกประธานสโมสรเพลิงเทพส่งมาเพื่อหาวัสดุเฉพาะทางละมั้ง" เซวียหลิงหลิงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ "ก็ไม่ได้ขัดแย้งอะไรกับพวกเราหรอก"

อู๋เสียนและหวังเสี่ยวชงเข้าใจได้ แต่สายตาที่คนของสโมสรเพลิงเทพมองมายังพวกเขานั้นกลับเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและดูถูกเหยียดหยาม

"ท่านประธานเซวีย คุณจะพาเด็กเมื่อวานซืนสองคนนี้เข้าไปในเกาะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ระดับสามงั้นเหรอ?" หัวหน้าทีมพูดถากถาง "ให้พวกเราจ่ายเงินให้ แล้วพวกเราดูแลความปลอดภัยให้พวกคุณดีไหม?"

เซวียหลิงหลิงหัวเราะเบาๆ "ห่วงตัวเองให้รอดก่อนเถอะค่ะ"

ก็แค่พวกผู้ใช้พลังวิญญาณแท้ๆ ยังจะมาทำเป็นเก่งใส่เธออีก

ถ้าไม่เห็นแก่การมารวมกลุ่มหารเฉลี่ย เธอคงไม่คิดจะสนใจพวก "มดปลวก" พวกนี้หรอก

หัวหน้าทีมสโมสรเพลิงเทพแค่นเสียงไม่พอใจแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ

"สโมสรเพลิงเทพมีเบื้องหลังยังไงครับ?" อู๋เสียนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"สำนักฝึกหัดเตินเฟิงไงคะ" เซวียหลิงหลิงตอบอย่างใจเย็น "ระบบของสำนักฝึกหัดเตินเฟิงค่อนข้างหลากหลาย มีม้วนภาพเกือบทุกประเภทเลย"

"อ้อ ครับ"

ในระหว่างที่สนทนากัน ม้วนภาพเกาะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ก็ได้กางออก เผยให้เห็นภาพของเกาะกลางทะเลที่มีภูเขาเขียวขจีและสายน้ำใสสะอาด

กลุ่มคนจากสโมสรเพลิงเทพสัมผัสม้วนภาพเพื่อเข้าไปก่อนเป็นกลุ่มแรก ส่วนอู๋เสียนและพวกอีกสองคนก็ตามเข้าไปติดๆ

มิติบิดเบี้ยว ร่างของพวกเขาปรากฏอยู่บนเกาะกลางทะเลอันกว้างใหญ่

"ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?" อู๋เสียนมองไปรอบๆ ด้วยความตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้