บทที่ 89 เกาะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่แปลกประหลาด

เมื่อเทียบกับเมืองร้างภูเขาตายแล้ว เกาะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ตรงหน้ามีขนาดใหญ่กว่ามาก

เซวียหลิงหลิงอธิบายอย่างใจเย็นว่า "ดันเจี้ยนเกาะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ขึ้นชื่อเรื่องความกว้างขวางค่ะ และเมื่อมีการยกระดับหรือวิวัฒนาการในภายหลัง มันก็จะยิ่งขยายใหญ่ขึ้นไปอีก ราวกับเป็นโลกใบเล็กๆ ที่แยกตัวออกมาเป็นเอกเทศ ซึ่งมีสิ่งมีชีวิตประหลาดหลากหลายสายพันธุ์อาศัยอยู่"

"เนื้อเรื่องเป็นยังไงครับ?" อู๋เสียนถามต่อ

"ดูเหมือนจะไม่มีเนื้อเรื่องที่ชัดเจนนะคะ ไม่ใช่ประเภทเดียวกับเมืองร้างภูเขาตายค่ะ" เซวียหลิงหลิงกล่าว "แต่ในสถานการณ์เฉพาะบางอย่าง สามารถอัญเชิญสิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลังยิ่งกว่าออกมาได้ การตั้งค่าค่อนข้างซับซ้อนทีเดียวค่ะ"

"อัญเชิญอย่างไรครับ?"

"เดินไปคุยไปดีกว่าค่ะ" เซวียหลิงหลิงเหยียบแผ่นไม้โลงศพนำทาง "บนเกาะนี้มีกลุ่มมนุษย์ที่เรียกตัวเองว่าเป็นทายาทแห่งวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ แบ่งออกเป็นชนเผ่าเล็กใหญ่มากกว่าสิบเผ่า มักจะต่อสู้กันเองอยู่เนืองๆ

หากกำจัดพวกเขาได้ ก็จะสามารถอัญเชิญสิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปกป้องพวกเขาออกมาได้

นอกจากนี้ บนเกาะยังมีสิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์ประหลาดอีกมากมาย ทั้งประเภทที่เชื่องและประเภทที่ก้าวร้าวสุดๆ"

อู๋เสียนพยักหน้าอย่างเข้าใจกึ่งไม่เข้าใจ

ยังไงก็มาลงดันเจี้ยนเพื่อฟาร์มวัสดุอยู่แล้ว แค่ฆ่าให้หมดเรื่องก็จบ

"แถวชายหาดดูเหมือนจะมีเต่าทะเลกลุ่มหนึ่ง เราจะไปทางนั้นไหมครับ?" หวังเสี่ยวชงตาทิพย์กล่าว

อู๋เสียนนัยน์ตาเป็นประกาย และรีบเปลี่ยนทิศทางโฉบลงไปทันที

ขอลองทดสอบสมรรถภาพของสิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์ประเภทเต่าพวกนี้ดูก่อน

กระบี่กิ่งกุ้ยฮวาฟาดฟันผ่านไป แต่พวกมันมีพลังป้องกันที่สูงไม่เบา

อีกด้านหนึ่ง หวังเสี่ยวชงที่สวมเกราะเงินในมือถือหอกยาว กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับเต่าทะเลตัวหนึ่งพลางส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ "เฮ้ย ทำไมเก่งขนาดนี้เนี่ย? รู้สึกว่าแข็งแกร่งกว่าสัตว์ประหลาดระดับยอดฝีมือในมิติซ้อนทับตั้งเยอะ"

"นี่ดันเจี้ยนม้วนภาพระดับสามนะ คุณคิดว่ายังไงล่ะ?"

ในขณะที่เซวียหลิงหลิงกล่าวหยอกล้อ เธอก็ควบคุมราชาผีกลืนวิญญาณให้รับมือกับการรุมล้อมของเต่าทะเลกลุ่มนั้นได้อย่างง่ายดาย

ทางด้านอู๋เสียน หลังจากดูเชิงอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ปล่อยแม่ทัพ 【ววี่สือ (เหงือกปลา)】 ออกมาเพื่อรับมือ

รูปลักษณ์ของแม่ทัพววี่สือเป็นมนุษย์ปลาที่หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว ดวงตาสีแดงฉาน ในมือถือค้อน ร่างกายปกคลุมไปด้วยเกล็ดปลาละเอียด

เขามีหน้าที่ดูแลวิญญาณของสิ่งมีชีวิตในน้ำทั้งหลาย

ถึงแม้ว่าเต่าทะเลจะเป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ แต่ในวัฒนธรรมคลาสสิกของจีน เต่าทะเลก็นับว่าเป็นพวกสัตว์น้ำเช่นกัน เหมือนกับท่านเสนาบดีเต่าแห่งวังมังกรทะเลตะวันออกนั่นเอง

เพียงแต่แม่ทัพววี่สือเพิ่งจะเลื่อนระดับเป็นม้วนภาพระดับแกนเงินสองดาว การต้องมาปะทะกับเต่าทะเลในดันเจี้ยนระดับสามจึงดูเหนื่อยแรงเล็กน้อย

ท้ายที่สุด ก็ยังคงเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่ปล่อยสายฟ้าฟาดลงมาจัดการให้จบการต่อสู้ไปอย่างง่ายดาย

หลังจากสัตว์ประหลาดเต่าตายลง มันทิ้งเศษกระดองเต่าเอาไว้ชิ้นหนึ่ง ซึ่งมีส่วนประกอบของจิตวิญญาณที่อุดมสมบูรณ์มาก

ตัดสินใจใช้เทพเจ้าแห่งโชคลาภออกศึกไปเลยดีกว่า จะได้ไม่เสียเวลา

ไม่นาน เต่าทะเลทั้งแปดตัวก็ถูกจัดการอย่างง่ายดาย

"โอ๊ย เหนื่อยแทบตาย—!" หวังเสี่ยวชงหอบหายใจอย่างหนัก กว่าจะจัดการเต่าทะเลได้สักตัวไม่ใช่เรื่องง่าย เขามองกระดองเต่าในมืออย่างตื่นเต้น "รู้สึกว่าเหมาะสำหรับนำไปทำม้วนภาพอาวุธมากเลยครับ"

ในขณะที่พวกเขากำลังเตรียมจะออกตามหาสัตว์ประหลาดตัวอื่น ทันใดนั้นก็มีกลุ่มมนุษย์ผิวสีทองแดงที่ดูราวกับคนป่าพุ่งออกมาจากป่าทึบเบื้องหลัง

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ยังไม่ทันที่ทั้งสามคนจะได้ตั้งตัว ลูกธนูอาบยาพิษที่มีอานุภาพร้ายแรงก็พุ่งตรงเข้ามา

"นี่คือทายาทแห่งวิญญาณศักดิ์สิทธิ์งั้นเหรอ?"

อู๋เสียนเหยียบกระบี่บินหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว ผนวกกับพลังแห่งโชคลาภที่คุ้มกายอยู่ จึงไม่มีอะไรต้องกังวล

ส่วนเซวียหลิงหลิงรีบนำแผ่นไม้โลงศพมาขวางเอาไว้ด้านหน้า "ใช่แล้วค่ะ พวกมันแข็งแกร่งมาก ระวังตัวกันให้ดีด้วยนะคะ"

หวังเสี่ยวชงควงหอกยาวด้วยเกราะเงินที่มีพลังป้องกันสูงลิ่ว จึงสามารถป้องกันการโจมตีจากลูกธนูพิษได้

"แหม แต่ละคนหน้าตานี่เหมือนคนจริงๆ เลยนะเนี่ย"

หวังเสี่ยวชงกล่าวอย่างอัศจรรย์ใจ จากนั้นประกายปลายหอกก็พุ่งถึงตัว ตามด้วยท่าหอกที่ดุดันราวกับมังกร เข้าปะทะกับทายาทแห่งวิญญาณศักดิ์สิทธิ์คนหนึ่ง

ส่วนทางด้านราชาผีกลืนวิญญาณของเซวียหลิงหลิงนั้นโหดเหี้ยมกว่ามาก การสังหารของมันนั้นเลือดเย็นราวกับเครื่องจักรสังหาร

ทางด้านอู๋เสียน เทพเจ้าแห่งโชคลาภปล่อยสายฟ้าฟาดลงไป แต่กลับถูกพลังที่อยู่ภายในร่างของทายาทวิญญาณศักดิ์สิทธิ์นั้นสลายไปจนหมดสิ้น

"มีความสามารถในการต้านทานธาตุสายฟ้าหรือ?"

ประหลาดใจก็ส่วนประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้ส่งผลอะไรมากนัก เทพเจ้าแห่งโชคลาภขี่เสือดำพุ่งชาร์จเข้าไปเต็มแรง แล้วฟาดแส้เหล็กออกไปเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้ทายาทวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ตัวนั้นกระเด็นออกไปไกล

บอกเลยว่า พวกทายาทวิญญาณศักดิ์สิทธิ์กลุ่มนี้ฉลาดไม่เบา เพราะพวกมันรู้ดีว่าต้องโจมตีนักวาดม้วนภาพก่อนเป็นอันดับแรก

ในระหว่างการต่อสู้ จึงมีลูกธนูพิษยิงใส่พวกเขาไม่หยุดหย่อน

และยังมีทายาทแห่งวิญญาณศักดิ์สิทธิ์อีกจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาสมทบ

หนึ่งในนั้นที่เป็นชายฉกรรจ์ร่างกำยำส่งเสียงคำราม พลังงานลึกลับที่ไม่มีใครทราบที่มาแผ่ซ่านออกมา พลังงานสีน้ำเงินเข้มควบแน่นเป็นร่างเงาของงูทะเลตัวยักษ์อยู่รอบกาย ในจังหวะที่มันคำรามนั้น พลังอำนาจช่างดูน่าเกรงขามยิ่งนัก

"นี่มันวิญญาณยุทธ์สินะ?" อู๋เสียนตื่นตะลึง

ในเวลาเดียวกัน หวังเสี่ยวชงก็ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะถูกหางของร่างเงางูทะเลสีน้ำเงินนั้นฟาดจนกระเด็นออกไป

ยังไม่ทันที่หวังเสี่ยวชงจะทันได้ลงถึงพื้น ร่างเงางูทะเลก็พ่นการโจมตีที่เป็นสายฟ้าซึ่งกึ่งคล้ายสายน้ำและสายฟ้าออกมาจากปาก พุ่งเข้าปะทะร่างของหวังเสี่ยวชงอย่างแม่นยำ

จากนั้น ร่างของหวังเสี่ยวชงก็หายวับไปจากดันเจี้ยนในทันที

"เห็นไหมล่ะ นี่คือยอดนักรบของตระกูลวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ พลังการต่อสู้ถือว่าร้ายกาจทีเดียว"

ทว่าอู๋เสียนกลับทำสีหน้าประหลาด

เขารีบปล่อยยมทูตขาวดำออกมาเพื่อตรวจสอบดู และต้องบอกเลยว่าธงเรียกวิญญาณและโซ่ตรวนวิญญาณนั้นใช้ได้ผลกับร่างเงางูทะเลตัวนั้นจริงๆ

ดังนั้น ภายใต้สายตาที่ตื่นตะลึงของเซวียหลิงหลิง

ยมทูตขาวดำก็สามารถกดข่มร่างเงางูทะเลตัวนั้นได้ในเวลาอันรวดเร็ว โซ่ตรวนวิญญาณรัดพันธนาการมันไว้อย่างแน่นหนา

ทายาทวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นก็พลอยถูกพันธนาการจนดิ้นไม่หลุดเช่นเดียวกัน

จากนั้น แม่ทัพววี่สือก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ทันทีที่ค้อนเหล็กฟาดลงไป ร่างวิญญาณของงูทะเลก็จางลง และปล่อยพลังงานวิญญาณที่ใสสะอาดออกมาจำนวนมหาศาล ซึ่งแม่ทัพววี่สือก็ดูดกลืนเข้าไปจนหมดสิ้น

จนกระทั่งร่างเงางูทะเลถูกดูดกลืนจนหมดสิ้น ประสบการณ์ของภูตภาพวาดแม่ทัพววี่สือก็พุ่งสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และยังช่วยเพิ่มระดับการควบแน่นของแผนภาพเทพสิบแม่ทัพยมโลกขึ้นมาอีกเล็กน้อย

นี่มันคือการบำรุงที่เหนือกว่าการบำรุงใดๆ!

ต้องรู้ไว้ว่าโดยทั่วไปในดันเจี้ยนม้วนภาพจะไม่สามารถมอบค่าประสบการณ์ในการเลื่อนระดับให้กับภูตภาพวาดได้ ทำได้เพียงช่วยเพิ่มพลังวิญญาณให้กับนักวาดม้วนภาพเท่านั้น

แต่ดันเจี้ยนเกาะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์อันแปลกประหลาดนี้กลับดูจะแตกต่างออกไป

เมื่อหันไปมองทายาทวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้น ก็ดูเหมือนพลังงานถูกสูบไปจนหมดสิ้น เขาล้มลงบนพื้นด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะกลายร่างเป็นเศษเสี้ยววิญญาณที่เป็นวัสดุพิเศษชิ้นหนึ่ง

"สถานที่นี้มันยอดเยี่ยมจริงๆ!"

ดวงตาของอู๋เสียนเป็นประกายระยิบระยับ เขาอยากจะอาศัยอยู่ในดันเจี้ยนเกาะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์นี้ตลอดไปเลยทีเดียว

"อาจารย์สาวครับ ร่างวิญญาณศักดิ์สิทธิ์พวกนี้ถือเป็นอาหารชั้นเลิศสำหรับภูตภาพวาดสายวิญญาณของพวกเราเลยนะครับ!" อู๋เสียนรีบแบ่งปันข่าวดี "แถมยังช่วยเพิ่มระดับการควบแน่นของแผนภาพเทพขึ้นมาได้อีกด้วย"

"จริงเหรอเนี่ย?" เซวียหลิงหลิงทั้งตกใจทั้งสงสัย

เธอรู้เพียงว่าม้วนภาพสายวิญญาณที่ทรงพลังสามารถกดข่ม "วิญญาณศักดิ์สิทธิ์" ของทายาทเหล่านั้นได้ในระดับหนึ่ง

แต่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ามันจะถูกดูดกลืนได้โดยตรง

ด้วยความตื่นเต้น เซวียหลิงหลิงเริ่มทดลองทันที ทายาทวิญญาณศักดิ์สิทธิ์คนที่สองที่เข้ามาสมทบถูกเซวียหลิงหลิงเล็งเป้าหมายเอาไว้ และเพียงไม่กี่กระบวนท่า เธอก็สามารถบีบให้วิญญาณยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ของอีกฝ่ายออกมาได้สำเร็จ

คราวนี้เป็นร่างเงาวิญญาณศักดิ์สิทธิ์สีน้ำเงินเข้มที่ดูเหมือนปีศาจ

จากนั้นด้วยความร่วมมือของยมทูตขาวดำ เธอก็สามารถสยบและพันธนาการมันไว้อย่างง่ายดาย พร้อมกับลองให้ราชาผีกลืนวิญญาณดูดกลืนดู

"มันทำได้จริงๆ ด้วย!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของแผนภาพเทพราชาผี เซวียหลิงหลิงก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง

"เพียงแต่การดูดซับมันค่อนข้างช้า ดูเหมือนจะมีความเกี่ยวข้องกับสายเชื่อมต่อกฎเกณฑ์ที่อยู่เบื้องหลังราชาผีกลืนวิญญาณ ยิ่งโครงสร้างกฎเกณฑ์สมบูรณ์มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งดูดซับได้ง่ายขึ้นเท่านั้น"

อู๋เสียนอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย "ที่ว่ามานี้ คือแนวคิดหลักของสำนักฝึกหัดวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่สร้างสิ่งที่เรียกว่าวิญญาณศักดิ์สิทธิ์พวกนี้ขึ้นมาใช่ไหมครับ?"

"ใช่แล้ว" เซวียหลิงหลิงกล่าว "พลังการต่อสู้ของวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ระดับท็อปบางตนนั้นแข็งแกร่งมากทีเดียว"

สองศิษย์อาจารย์ที่กำลังดำดิ่งอยู่ในความตื่นเต้น ต่างลืมเลือนไปแล้วว่ามีเพื่อนร่วมชั้นอย่างหวังเสี่ยวชงที่ถูก "เขี่ย" ออกจากดันเจี้ยนไปเสียแล้ว

...

สำนักฝึกหัดวิญญาณศักดิ์สิทธิ์

ชายชราสองคนลืมตาขึ้นพร้อมกัน ทั้งสองฝ่ายต่างเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและงุนงง

"ใคร? ใครกันที่กำลังขโมยพลังแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราไป?!"

ชายชราทั้งสองสบตากันด้วยความตกใจ ต่างก็จมจิตสำนึกลงสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับไม่สามารถสัมผัสได้เลยว่าพลังนั้นมาจากที่ใด

ราวกับว่ามันถูกดึงออกไปเฉยๆ โดยไม่มีสาเหตุ

แม้จะเป็นเพียงพลังเพียงน้อยนิดที่ไม่สำคัญอะไรนัก แต่ก็ทำเอาชายชราทั้งสองถึงกับหนังหัวชา เพราะพวกเขาสัมผัสถึงการมีอยู่ของอีกฝ่ายไม่ได้เลย แม้กระทั่งไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายขโมยพลังนั้นไปได้อย่างไร