บทที่ 91 คุณค่าของการพิชิต

"ก็จริงอยู่ที่ว่า พออยู่กับพวกคนไร้ความสามารถอย่างประธานสโมสรพวกเธอไปนานๆ เข้า มันก็ยากที่จะมีวิสัยทัศน์อะไรได้"

เซวียหลิงหลิงยังคงหยอกล้ออย่างไม่รีบร้อน สายตาที่เธอมองไปยังประธานสโมสรเพลิงเทพนั้น ราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่ง

"บัดซบ! ก็แค่นังเด็กเมื่อวานซืนที่เพิ่งกลับมาจากสำนักฝึกหัดแท้ๆ ยังจะกล้าทำตัวเหนือกว่าคนอื่นอีกเหรอ?"

หัวหน้าทีมสโมสรเพลิงเทพสีหน้าบิดเบี้ยว แต่ก็ไร้หนทางที่จะจัดการกับนกเทพเพลิงพิโรธ

อู๋เสียนมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความรู้สึกประหลาดใจ

นับตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาได้พบกับเซวียหลิงหลิง เขารู้สึกเสมอว่าในตัวเธอนั้นแผ่กลิ่นอายของความเป็นผู้สูงส่งอยู่ตลอดเวลา

ความรู้สึกนี้ไม่ใช่แค่ความรู้สึกเหนือกว่า แต่เหมือนกับการที่สิ่งมีชีวิตชั้นสูงมองดูสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำด้วยความเหยียดหยาม

ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เธอใช้กลุ่มผู้ประสบภัยในมิติลวงตามาเป็นแหล่งฟาร์มมอนสเตอร์ หรือทัศนคติและวาจาที่เต็มไปด้วยการดูถูกในตอนนี้ ทุกอย่างล้วนสะท้อนความรู้สึกนี้ออกมา

"เฮ้อ~ ก็แค่อาจารย์สาวอารมณ์ดีไปหน่อยหรอกนะ"

เซวียหลิงหลิงไม่ได้โกรธเคืองอะไร เพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ ด้วยความรู้สึกทอดถอนใจ

"นักวาดม้วนภาพคนอื่นอารมณ์ไม่ดีขนาดนี้เลยเหรอครับ?" อู๋เสียนถามด้วยความสงสัย

"แน่นอนสิ อาจารย์ถือว่าใจเย็นมากแล้วนะ" เซวียหลิงหลิงกล่าวโดยไม่ต้องคิด "ถ้าเป็นนักวาดม้วนภาพจากตระกูลขุนนางในสำนักฝึกหัดล่ะก็ แค่คำพูดเมื่อกี้เขาก็กลายเป็นศพไปแล้วล่ะ"

"..." อู๋เสียนพูดไม่ออก "โหดร้ายขนาดนี้เลยเหรอครับ?"

"พวกคนพวกนั้นไม่เคยเห็นตัวเองเป็นมนุษย์เหมือนคนอื่นเขามานานแล้วล่ะ" เซวียหลิงหลิงแบมือพลางกล่าวหยอกล้อ "การได้เจออาจารย์ที่เป็นนักวาดม้วนภาพที่ยังมีความเป็นคนอยู่น่ะ ถือว่าเขาโชคดีมากแล้วนะ"

อู๋เสียนรู้สึกตกใจจนแทบสิ้นสติ "ไม่เห็นตัวเองเป็นมนุษย์งั้นเหรอครับ?"

"ศิษย์รัก เธออย่าบอกนะว่าเธอยังคิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์ปุถุชนอยู่น่ะ?" เซวียหลิงหลิงหรี่ตายิ้ม "นับตั้งแต่วินาทีที่เธอควบแน่นแผนภาพเทพได้สำเร็จ เธอก็ไม่ใช่ปุถุชนอีกต่อไปแล้ว"

"หมายความว่ายังไงครับ?"

"ก็หมายความตามตัวอักษรนั่นแหละค่ะ ตอนนี้เธออาจจะยังไม่รู้สึกตัว แต่ในอนาคต ความรู้สึกนี้มันจะยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ" เซวียหลิงหลิงกล่าวทิ้งท้ายไว้อย่างมีความหมาย

อู๋เสียนสูดหายใจเข้าลึกๆ สมองแล่นพล่านไปมา

ในวินาทีนี้ เขาเข้าใจในที่สุดว่าความรู้สึกนั้นมันคืออะไร

มันเป็นความรู้สึกที่คล้ายกับที่ผู้ฝึกตนมองดูคนธรรมดาทั่วไปนั่นเอง

ในขณะเดียวกัน สมาชิกที่เหลือของสโมสรเพลิงเทพก็ถูกนกเทพเพลิงพิโรธกวาดล้างออกไปจนหมดสิ้น

"เอาล่ะ ได้เวลาที่พวกเราต้องลงมือแล้ว!"

เซวียหลิงหลิงขัดจังหวะความคิดของอู๋เสียน เธอยืนบนแผ่นไม้โลงศพแล้วพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก

เมื่อรับรู้ถึงการเข้ามาใกล้ของทั้งสอง นกเทพเพลิงพิโรธที่เพิ่งจะสงบอารมณ์ลงไปก็ระเบิดความโกรธเกรี้ยวขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะพุ่งเข้าจู่โจมพวกเขาทั้งสอง

อุณหภูมิรอบข้างสูงขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งคนธรรมดาไม่มีทางทนไหวแน่นอน

แต่อู๋เสียนมีพลังแห่งโชคลาภคุ้มกาย จึงไม่มีความกดดันใดๆ

ส่วนเซวียหลิงหลิงก็ห่อหุ้มร่างกายด้วยไอความเย็น ทำให้เธอไม่สะทกสะท้านกับอุณหภูมิที่ร้อนระอุนั้นเลย

วูบ~!

เมื่อแผนภาพเทพราชาผีเปิดออก ความกดดันทางจิตวิญญาณก็แผ่ซ่าน

ราชาผีกลืนวิญญาณพร้อมกับราชาผีอีกแปดตนพุ่งออกไป สกัดกั้นการจู่โจมของนกเทพเพลิงพิโรธในทันที แต่เป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่การสังหารนกเทพเพลิงพิโรธ "ศิษย์รัก อาจารย์จะรับมือด้านหน้าเอง เธอช่วยดูซิว่าพอจะจำกัดการเคลื่อนไหวของวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ผู้พิทักษ์ตัวนี้ได้ไหม"

"ได้ครับ"

อู๋เสียนรีบกางแผนภาพเทพสิบแม่ทัพยมโลกออกมาทันที

วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ประเภทนก ก็ต้องใช้ 【แม่ทัพปากนก】 เข้าจัดการ แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงที่ให้ปัจจัยพลังเทพได้ ลำพังแค่แม่ทัพปากนกเพียงตัวเดียวคงไม่เพียงพอ

เมื่อเห็นดังนั้น อู๋เสียนจึงกัดฟันตัดสินใจปล่อยแม่ทัพยมโลกทั้งสิบตนออกมาพร้อมกัน

แม้การควบคุมภูตภาพวาดจำนวนมากพร้อมกันจะทำให้พลังวิญญาณถูกใช้ไปอย่างรวดเร็ว แต่ผลลัพธ์ที่ได้นั้นชัดเจนอย่างยิ่ง

นกเทพเพลิงพิโรธที่ถูกพวกสโมสรเพลิงเทพผลาญพลังไปไม่น้อยอยู่ก่อนแล้ว บัดนี้ต้องมาเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างเซวียหลิงหลิงอีก

ความกดดันทางจิตจากแผนภาพเทพทั้งสอง บวกกับความสามารถของแม่ทัพยมโลกทั้งสิบที่แสดงออกมาต่างวาระกัน

นกเทพเพลิงพิโรธผู้ทรงพลังจึงถูกกดข่มไว้อย่างรวดเร็ว

กระดิ่งสยบปีศาจในมือราชาผีส่งพลังกดข่มพิศวงออกมาไม่หยุดหย่อน ธงเรียกวิญญาณของยมทูตขาวก็กำลังทำงานอย่างเต็มที่...

ท้ายที่สุด ภายใต้การสยบอันทรงพลังของแม่ทัพยมโลกทั้งสิบ นกเทพเพลิงพิโรธก็ถูกโซ่ตรวนวิญญาณมัดไว้อย่างแน่นหนา

จิ๊บ จิ๊บ……

แม่ทัพปากนกส่งเสียงร้องโหยหวนดุจวิญญาณร้าย ร่างกายแปรเปลี่ยนเป็นนกผีวิญญาณสีน้ำเงินเข้มที่มีดอกไม้สีขาวเล็กๆ ประดับอยู่บนหัว

มันใช้ปากที่แหลมยาวจิกเบาๆ ก็สามารถเจาะทะลวงผ่านร่างวิญญาณของนกเทพเพลิงพิโรธได้อย่างง่ายดาย แล้วเริ่มสูบกินพลังวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของนกเทพเพลิงพิโรธอย่างบ้าคลั่ง

"ดูเหมือนจะสูบกินได้ทุกอย่างเลยนะเนี่ย" เซวียหลิงหลิงกล่าวด้วยความตื่นตะลึงและดีใจ "เบาๆ หน่อย เบาๆ หน่อย เหลือไว้ให้อาจารย์บ้าง"

นกเทพเพลิงพิโรธสมกับที่เป็นตัวตนที่สามารถผลิตปัจจัยพลังเทพได้ ร่างวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของมันนับเป็นอาหารชั้นเลิศจริงๆ

ความร้อนสูงค่อยๆ จางหายไป นกเทพเพลิงพิโรธตัวมหึมาถูกสูบกินจนหมดสิ้นร่าง

แม่ทัพปากนกเลื่อนระดับขึ้นเป็นสี่ดาวในทันที และระดับการควบแน่นของแผนภาพเทพสิบแม่ทัพยมโลกก็เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

น่าเสียดายที่เมื่อนกเทพเพลิงพิโรธสิ้นชีพลง ดันเจี้ยนเกาะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ทั้งใบก็เริ่มบิดเบี้ยวและจางหายไป

"ฆ่าวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ผู้พิทักษ์แค่ตัวเดียวก็จบแล้วเหรอ?"

อู๋เสียนทำหน้ามึนงง นึกว่าจะสามารถจัดการกินวิญญาณศักดิ์สิทธิ์อีกสองตัวให้หมดสิ้นได้เสียอีก

"คุณคิดว่าไงล่ะ"

เซวียหลิงหลิงรีบเก็บไอเทมที่นกเทพเพลิงพิโรธดรอปไว้ในทันที

จากนั้น ห้วงมิติรอบข้างก็บิดเบี้ยว ทั้งสองคนกลับมายังโถงดันเจี้ยนของสมาคมอีกครั้ง

"ให้ตายเถอะ พวกคุณก็ถูกเด้งออกมาเหมือนกันเหรอ?" หวังเสี่ยวชงเดินเข้ามาสมทบด้วยความตื่นเต้น "สมกับเป็นดันเจี้ยนม้วนภาพระดับสาม น่าสะพรึงกลัวจริงๆ!"

"ดูถูกใครกันคะ?" เซวียหลิงหลิงเลิกคิ้วเหลือบมองทีมสโมสรเพลิงเทพที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะโยนวัสดุสัตว์ประหลาดวิญญาณศักดิ์สิทธิ์จำนวนหนึ่งให้หวังเสี่ยวชง "อะ ไม่ให้เสียเงินเปล่าหรอกนะ"

"ผ่านด่านแล้วเหรอครับ?" หวังเสี่ยวชงถามด้วยความตื่นเต้นและชื่นชม "สมกับเป็นท่านประธาน!"

เซวียหลิงหลิงไม่ได้ตอบอะไร จากนั้นจึงแบ่งวัสดุนกเทพเพลิงพิโรธให้แก่อู๋เสียน "ปัจจัยพลังเทพแบ่งคนละครึ่ง ส่วนขนอันนี้อาจารย์ไม่จำเป็นต้องใช้ ให้เธอไปแล้วกัน"

"อาจารย์สาวใจป้ำมากครับ!" อู๋เสียนหัวเราะอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้

เซวียหลิงหลิงเบะปากยิ้มพลางกล่าวอย่างซาบซึ้ง "เกาะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์นี่เป็นสถานที่ที่ดีจริงๆ นะ ต้องมาบ่อยๆ แล้ว"

"เห็นด้วยอย่างยิ่งครับ" อู๋เสียนแสดงความเห็นด้วยอย่างสุดซึ้ง

"นับผมไปด้วย~ นับผมไปด้วยนะครับ"

หวังเสี่ยวชงยังไม่รู้ถึงคุณค่าที่แท้จริงของเกาะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ แค่ต้องการอยากเห็นโลกกว้างให้มากขึ้นเพียงเท่านั้น

เงินค่าขนมที่ครอบครัวให้มาในแต่ละเดือนมากมายขนาดนั้น ก็เพื่อต้องการให้เขาออกมาหาประสบการณ์ไม่ใช่หรือ?

ในทางกลับกัน กลุ่มทีมสโมสรเพลิงเทพต่างมีใบหน้าดำทะมึนและกัดฟันแน่น

แต่น่าเสียดายที่เซวียหลิงหลิงไม่เคยใส่ใจพวกเขาสักนิด

"แม่หนูตระกูลเซวีย ฉันกำลังจะไปหาเธออยู่พอดีเลย"

ท่านอาจารย์เฉินไม่รู้ว่าโผล่มาที่โถงดันเจี้ยนตั้งแต่เมื่อไหร่ เขารีบเดินตรงเข้ามาด้วยความกระตือรือร้น

"ท่านอาจารย์เฉินมีธุระกับฉันงั้นเหรอคะ?" เซวียหลิงหลิงถามด้วยความสงสัย

"ได้ยินมาว่าสำนักฝึกหัดยมโลกของพวกเธออัปเกรด 【เมืองร้างภูเขาตาย】 เป็นม้วนภาพระดับทองแล้วใช่ไหม?" ท่านอาจารย์เฉินกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "ยังไงเมืองเย่าหยางของเราก็ถือเป็นบ้านเกิดของเธอ ช่วยประสานงานให้หน่อยเถอะ เรื่องค่าตอบแทนในการพิชิตด่านน่ะคุยกันได้"

เซวียหลิงหลิงหัวเราะร่า "เอ๊ะ~ เกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย ได้เลยค่ะเรื่องง่ายๆ"

"ตกลงตามนี้ใช่ไหม?" ท่านอาจารย์เฉินดีใจมาก "ฮ่าๆ รู้อยู่แล้วว่าแม่หนูคนนี้เป็นคนเห็นแก่ความผูกพัน"

"ฮิฮิ ไม่จำเป็นต้องไปหาทางสำนักฝึกหัดหรอกค่ะ ฉันสามารถจัดการให้พวกคุณได้เลย" เซวียหลิงหลิงยิ้ม "แถมยังคิดราคาให้ถูกกว่าด้วยนะ"

"หืม?" ท่านอาจารย์เฉินตกใจ "เธอได้คู่มือการพิชิตมาแล้วเหรอ? โห~ คงเสียเงินไปไม่น้อยเลยสินะ?"

เซวียหลิงหลิงส่ายหน้า จากนั้นจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟัง

หลังจากท่านอาจารย์เฉินฟังจบ นอกจากความตกใจแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธเคืองแทนเซวียหลิงหลิง

"แม่หนูที่น่าสงสาร หรือไม่เธอก็มาพัฒนาร่วมกับสมาคมพวกเราดีล่ะ จะไปทนรับความกดดันที่สำนักฝึกหัดยมโลกทำไม?" ท่านอาจารย์เฉินถอนหายใจพลางกล่าวโน้มน้าว "ขอแค่เธอยอมมา ประธานสมาคมเราจะจัดการทุกอย่างให้เธออย่างดีที่สุดแน่นอน"

"ไม่ต้องหรอกค่ะท่านอาจารย์เฉิน" เซวียหลิงหลิงปฏิเสธอย่างนุ่มนวล แต่สายตามุ่งมั่น "ท่านก็น่าจะทราบสถานการณ์ของตระกูลเซวียดี รอให้ฉันได้ครองสำนักฝึกหัดยมโลกเมื่อไหร่ ฉันจะเรียกเก็บเงินพวกนั้นคืนทั้งต้นทั้งดอกแน่นอน"

"ก็เอาเถอะ" ท่านอาจารย์เฉินดูเหมือนจะรู้เรื่องอะไรบางอย่าง จึงทำได้เพียงถอนหายใจเบาๆ "เอาเป็นว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของสมาคมเมืองเย่าหยางเราแล้ว เธอรออยู่ก่อนนะ ประธานสมาคมน่าจะใกล้กลับมาแล้วล่ะ"

"ตกลงค่ะ" เซวียหลิงหลิงหรี่ตาหัวเราะอย่างมีเลศนัย "รับรองว่าคุ้มค่ากว่าทางสำนักฝึกหัดแน่นอน"

ถึงการฉกตัวคนจากสำนักฝึกหัดจะไม่ใช่เรื่องดีนัก แต่ใครใช้ให้พวกนั้นทำตัวไม่ยุติธรรมก่อนล่ะ?