บทที่ 15 ออกไปตั้งแคมป์

ยามค่ำคืน

กลิ่นอายของฮอร์โมนอบอวลไปทั่วมหาวิทยาลัย

ไม่ว่ามหาวิทยาลัยไหน พอตกกลางคืนก็มักเห็นคู่รักจูบกันอย่างไม่แคร์สายตาใครใต้หอพัก บนขั้นบันไดสนามกีฬา หรือม้านั่งริมทะเลสาบ

มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูก็ไม่ต่างกัน ทุกหนแห่งล้วนมีคู่รักโอบกอดกัน แลกเปลี่ยนแบคทีเรียในช่องปากของกันและกัน

มนุษย์ก็เป็นสัตว์ชนิดหนึ่ง ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว ฮอร์โมนพลุ่งพล่าน จางหยางเข้าใจได้ แต่สิ่งที่เขาไม่เข้าใจก็คือ เหตุใดคู่รักบางคู่จึงยัง “แลกเปลี่ยน” กันได้แม้ในสถานที่อย่างโรงอาหาร

เขาคิดไม่ออก จึงไม่คิดต่อ

เมื่อกลับถึงหอพักชาย จางหยางยังเดินไปไม่ถึงหน้าห้อง 308 ก็ได้ยินเสียงสั่งการอย่างเร่งรีบดังออกมาจากห้องของตน

“เปลี่ยนแทงก์ เปลี่ยนแทงก์! ฉันไม่ไหวแล้ว!”

“อัศวิน!”

“เดธไนต์ รีบขึ้นไปรับแทน!”

“มาแล้ว มาแล้ว!”

“ฮีลเลอร์ใช้ฮีลหมู่ อย่าเสียดายสกิล พยายามให้เดธไนต์รับไว้ให้ได้ พอเลือดแทงก์หลักฟื้นถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ก็ใช้ยั่วยุ ดึงความเกลียดของบอสกลับมา แล้วเปลี่ยนเดธไนต์ออก!”

“เข้าใจแล้ว!”

“มันอ่อนแรงแล้ว ลุยมันเลย!”

จางหยางเปิดประตูห้องพัก สิ่งที่เห็นคือเพื่อนร่วมห้องสามคนเปลือยท่อนบน กำลังเคาะคีย์บอร์ดและเลื่อนเมาส์อย่างบ้าคลั่ง

เกมที่พวกเขาเล่นชื่อว่าเวิลด์ออฟวอร์คราฟต์ เป็นเกมออนไลน์ที่ได้รับความนิยมสูงสุดในเวลานี้ ร้านอินเทอร์เน็ตแทบทุกแห่งล้วนมีคนเล่นเกมนี้

เพราะเวิลด์ออฟวอร์คราฟต์โด่งดังไปทั่วโลกนี่เอง เหล่าทุนจึงเริ่มให้ความสำคัญกับตลาดเกม และขุดค้นศักยภาพที่ซ่อนอยู่ในนั้น

เมื่อเทียบกับเวิลด์ออฟวอร์คราฟต์สไตล์แฟนตาซีตะวันตก จางหยางชอบเกมสวมบทบาทผู้เล่นหลายคนสไตล์จีนมากกว่า เช่น เจิงถู ตำนาน และอื่น ๆ

แต่ทั้งหมดนั้นกลายเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว เมื่อเทียบกับความเสมือนจริงของเกม ตอนนี้เขาชอบความหรูหราฟุ้งเฟ้อในโลกความจริงมากกว่า

ระหว่างที่เพื่อนร่วมห้องเล่นเกม จางหยางไปอาบน้ำก่อน จากนั้นซักเสื้อผ้าแล้วนำไปตากบนราวเหนือระเบียง

พอทำทุกอย่างเสร็จ เพื่อนร่วมห้องทั้งสามก็เคลียร์ดันเจียนจบพอดี

เมื่อเห็นจางหยางเดินออกมาจากระเบียง เฉินชวนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “เชี่ย หัวหน้าหอ นายกลับมาตอนไหนเนี่ย?”

“ตอนพวกนายลงดันเจียนอยู่”

จางหยางตอบ

“หัวหน้าหอกลับมาแล้วเหรอ?” สวี่เจียเฟิงหันไปมอง พอเห็นว่าจางหยางกลับมาจริง ๆ จึงพูดว่า “พรุ่งนี้วันหยุดสุดสัปดาห์ พวกเราว่าจะออกไปตั้งแคมป์ หัวหน้าหอจะไปไหม?”

“ตั้งแคมป์เหรอ?”

จางหยางคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนถาม “อุปกรณ์ตั้งแคมป์กับวัตถุดิบต้องเตรียมล่วงหน้าหลายวันไม่ใช่เหรอ พวกนายจัดการเรียบร้อยแล้ว?”

“อุปกรณ์ตั้งแคมป์น่ะ ฉันกลับไปเอาที่บ้านก็ได้ ส่วนวัตถุดิบ พรุ่งนี้ค่อยซื้อก็ยังทัน” หวังลิ่วที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้น

บ้านของเขาอยู่ในนครฮู่ตู แถมยังอยู่ในทำเลทองอย่างลู่เจียจุ่ย เป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสองตัวจริง

“ในห้องเราขาดแค่หัวหน้าหอแล้ว”

เฉินชวนเสริม

“เอาสิ งั้นฉันจะยอมสละชีวิตร่วมทางกับสุภาพบุรุษ” จางหยางยิ้มบาง ๆ

เดิมทีเขาคิดจะอาศัยวันหยุดจัดระเบียบข้อมูลที่รวบรวมมาใหม่อีกครั้ง โดยเฉพาะกลุ่มหุ้น ST

ST ในตลาดหุ้น A เรียกกันทั่วไปว่า “หุ้นติดหมวก” หุ้นรายตัวที่ถูกติดหมวกมักมีความเสี่ยงว่าจะถูกเพิกถอนออกจากตลาด จึงจำกัดเพดานขึ้นลงไว้ที่ห้าเปอร์เซ็นต์ และยังมีคำเตือนความเสี่ยงขณะซื้อ

ใครที่เคยซื้อหุ้น ST ต่างรู้ดีว่าความเสี่ยงและผลตอบแทนของมันไม่ได้ด้อยไปกว่าการเล่นหุ้นเพดาน

หากปลดหมวกได้ ก็อาจเกิดหุ้นเพดานติดต่อกันสิบกว่าหรือยี่สิบวัน ทำให้ผลตอบแทนเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว

แต่หากถูกเพิกถอนออกจากตลาดโดยบังคับ ก็ไม่ต้องกังวลว่าหุ้นจะหายไป เพราะมันจะย้ายไปซื้อขายต่อใน “ระบบโอนหุ้นโดยบริษัทหลักทรัพย์เป็นผู้ดำเนินการ” หรือที่เรียกกันทั่วไปว่าแพลตฟอร์มซื้อขายกระดานสาม

เมื่อหุ้นถูกเพิกถอนมายังแพลตฟอร์มซื้อขายกระดานสาม มูลค่าที่พองเกินจริงจะถูกบีบออกทันที ราคาอาจหดตัวลงถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ หรืออาจมากกว่านั้น

นักลงทุนบางคนก็ชอบซื้อหุ้นกระดานสาม เพราะหากหุ้นกระดานสามกลับเข้าตลาดอีกครั้ง มูลค่าที่พองเกินจริงของราคาหุ้นจะกลับคืนมาใหม่ ซึ่งมักสร้างกำไรลอยตัวได้อย่างน้อยหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์

พอเห็นจางหยางตอบตกลงว่าจะไปตั้งแคมป์ด้วยกัน เฉินชวนก็ยื่นบุหรี่มวนหนึ่งให้ทันทีแล้วพูดว่า “หัวหน้าหอ ฉันอยากขออะไรนายสักเรื่อง”

“เรื่องอะไร?”

จางหยางรับมาอย่างเป็นธรรมชาติ

“คือว่า นายพอจะชวนสาว ๆ ไปด้วยสักสองคนได้ไหม ไม่อย่างนั้นถ้าเป็นวงพระล้วนก็คงเหงาเกินไป” เฉินชวนเผยจุดประสงค์

“ใช่แล้วหัวหน้าหอ นายต้องชวนสาว ๆ ไปกับพวกเราสักหลายคน ทุกสารทิศต่างรู้กันว่าในรายชื่อ QQ ของนายมีน้องสาวนอนรออยู่หลายร้อยคน” หวังลิ่วเสริม

“เดี๋ยวก่อนนะ ชวนสาว ๆ น่ะฉวนจื่อโสดก็ว่าไป แต่ลิ่วจื่อ นายเพิ่งมีแฟนไม่ใช่เหรอ?” จางหยางอดถามไม่ได้

“อย่าพูดถึงเลย ยัยนั่นให้ฉันซื้อสร้อยเพชรราคา 6,999 หยวนให้ก่อน ถึงจะยอมตกลงคบกัน ฉันไม่ชอบผู้หญิงวัตถุนิยม” หวังลิ่วโบกมือพูด

“มันอยากเคลมฟรี”

เฉินชวนสรุปสั้น ๆ ได้ใจความ

แต่หวังลิ่วร้อนใจขึ้นมาทันที รีบโต้แย้งว่า “อะไรเรียกว่าเคลมฟรี ฉันแค่อยากได้การปะทะกันของความรัก ความรักที่เจือด้วยเงื่อนไขทางวัตถุ ยังเรียกว่าความรักได้หรือ?”

“มันอยากเคลมฟรี”

เฉินชวนพูดซ้ำอีกครั้ง

หวังลิ่ว “เชี่ย! ฉวนจื่อ นายเปลี่ยนคำพูดหน่อยได้ไหม!”

เฉินชวนคิดครู่หนึ่ง แล้วเปลี่ยนวิธีพูดว่า “มันอยากกินฟรี”

“...”

หวังลิ่วเงียบสนิทไปโดยสิ้นเชิง

เขาอยากเคลมฟรีหรือ?

ก็ไม่เชิง

ที่บ้านเขาไม่เคยขาดเงิน พ่อแม่ต่างเป็นนักธุรกิจฝีมือดี แถมรถที่เขาขับไปมหาวิทยาลัยก็เป็นบีเอ็มดับเบิลยูซีรีส์ 3

เขาเพียงไม่ชอบพฤติกรรมที่เพิ่งเริ่มคบกันก็รีบร้อนเรียกร้องของขวัญ ซึ่งทำให้เขารู้สึกว่านี่คือการซื้อขาย

...

จางหยางทำตามความปรารถนาของเพื่อนร่วมห้อง โพสต์ข้อความลง QQ Space

ปี 2009 วีแชตยังอยู่ในช่วงพัฒนา คนหนุ่มสาวที่อยากแบ่งปันชีวิตประจำวัน มักเลือกใช้ QQ Space หรือเวยปั๋ว

[ตั้งแคมป์ทำอาหารกลางแจ้ง มีใครอยากมาบ้างไหม?]

หลังโพสต์ข้อความออกไปได้ไม่นาน ก็มีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็นทันที

[สถิติศาสตร์ปี 07—เฉินหย่ง]: พี่หยาง ผมไปได้ไหม? ผมโอนเงินส่วนแบ่งไวมาก แถมยังย่างบาร์บีคิวแบบจือปั๋วได้ 108 วิธี

[การเงินปี 05—เนี่ยเสี่ยวฉิน]: ฉันอยากไป จะไปทำอาหารกลางแจ้งที่ไหนเหรอ?

[บัญชีปี 07—อวี้ฮั่นซือ]: ยังขาดคนไหม? ฉันไปได้!

ความคิดเห็นปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วทีละข้อความ จนจางหยางตาลาย

ตั้งแต่ปีหนึ่ง เขาก็ตระหนักชัดว่าคอนเน็กชันเป็นทรัพยากรชนิดหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงไม่เคยปฏิเสธคำขอเพิ่มเพื่อน

ตลอดสี่ปีมหาวิทยาลัย รายชื่อเพื่อน QQ ของเขามีมากถึงสองหรือสามพันคน

อีกด้านหนึ่ง

หอพักหญิง 201 สาขาการลงทุน

“แม่เจ้า!” สวี่จื่อรั่วอุทาน ก่อนอ่านเนื้อหาบนหน้าจอว่า “จางหยางโพสต์ถามว่ามีใครจะไปตั้งแคมป์ไหม นี่มันพอดีเลยไม่ใช่เหรอ? พรุ่งนี้พวกเราก็จะออกไปเที่ยวชมธรรมชาติเหมือนกัน”

“บังเอิญขนาดนั้นเลย?”

เหอจิ้งรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

เดือนเมษายนเป็นช่วงปลายฤดูซากุระบาน หากพลาดเดือนเมษายนไป อยากเห็นซากุระบานก็ต้องรอถึงปีหน้า

ด้วยเหตุนี้ สี่คนในห้อง 201 จึงนัดกันไว้แล้วว่าจะออกไปเที่ยวชมธรรมชาติและดูดอกซากุระในวันเสาร์

“ไม่ต้องพูดมากแล้ว ชวนพวกเขาไปเลยพอดี จะได้จัดกิจกรรมสานสัมพันธ์ระหว่างหอพักด้วย!” หลานซือซือเปิดหน้าต่างแชตส่งข้อความถึงจางหยางแล้ว จุดเด่นของเธอคือความรวดเร็ว

เว่ยอวิ้นซือ: “ฉันส่งข้อความไปแล้ว”

สวี่จื่อรั่ว: “ฉันก็ส่งแล้วเหมือนกัน”

จางหยางที่อยู่อีกด้านได้รับข้อความ แน่นอนว่าเขาเลือกคนที่ตนคุ้นหน้าคุ้นตา จึงเลือกนักศึกษาหญิงแปดคนจากหอพัก 201 และหอพัก 209 ไปตั้งแคมป์ด้วยกัน

เมื่อสวี่เจียเฟิงรู้ว่าสวี่จื่อรั่วจะมา เขาก็ตื่นเต้นจนเริ่มคุ้ยหาเสื้อผ้า ทั้งยังหยิบขวดโหลต่าง ๆ ที่เก็บอยู่ในตู้ออกมาด้วย

สำหรับผู้ชายคนหนึ่ง จะไม่ใช้เจลจัดแต่งทรงผมก็ได้ แต่จะไม่มีเลยไม่ได้

เพราะในโอกาสที่ค่อนข้างเป็นทางการ เจลจัดแต่งทรงผมช่วยให้เส้นผมอยู่ทรงได้ตลอด ไม่ต้องคอยจับแต่งบ่อย ๆ จนดูน่าอึดอัด

แต่จางหยางคงไม่คิดว่า เวลานี้หวังซิ่งปังกำลังไล่ดูเนื้อหาใน QQ Space ของเขาทีละโพสต์

อย่ามองว่าหวังซิ่งปังอายุมากแล้ว เขาก็มีบัญชี QQ ของตัวเอง เพียงแค่ไม่ค่อยเข้าสู่ระบบ หากมีเรื่องอะไร เขามักแจ้งคณะกรรมการชั้นเรียนผ่านอีเมล แล้วให้คณะกรรมการชั้นเรียนแจ้งต่อ

แต่พอไม่ดูไม่รู้ พอดูแล้วเขาก็ขมวดคิ้วแน่นทันที “รายงานวิจัยเศรษฐกิจมหภาค รายงานวิจัยเศรษฐกิจจุลภาค รายงานวิจัยรายกลุ่มอุตสาหกรรม จางหยางคิดจะพัฒนาตัวเองไปในเส้นทางนักวิเคราะห์การเงินหรือ?”