บทที่ 16 แปลงกายเป็นเชฟมิชลิน

วันถัดมา สวนชนบทผู่เจียง

สวนชนบทผู่เจียงตั้งอยู่บนถนนผู่ซิง เขต MH ช่วงเดือนมีนาคมถึงเมษายนเป็นฤดูกาลที่ดอกไม้นานาพันธุ์เบ่งบาน ภายในสวนแห่งนี้มีดอกทิวลิปบานสะพรั่งถึงแปดหมื่นเก้าพันต้น

นอกจากนี้ โซนป่าของที่นี่ยังมีผู้คนไม่พลุกพล่านและทิวทัศน์สวยงาม สนามหญ้าสำหรับตั้งแคมป์ก็เปิดให้ใช้ฟรี ทั้งยังกางเต็นท์และเล่นว่าวได้

“อา... ธรรมชาตินี่ช่างดีจริง ๆ!”

ทันทีที่ลงจากรถ เฉินชวนก็อดทอดถอนใจไม่ได้

แม้ชีวิตในมหาวิทยาลัยจะดี แต่การออกมาตั้งแคมป์ตากแดดข้างนอกย่อมสบายใจกว่าอย่างเห็นได้ชัด

จางหยางลงจากที่นั่งคนขับของรถบีเอ็มดับเบิลยูซีรีส์ 3 แล้วร้องเรียกขึ้นว่า “เลิกคร่ำครวญได้แล้ว มาช่วยกันขนของ เตรียมตั้งค่ายกัน”

“ใช่ เดี๋ยวสาว ๆ ก็จะมากันแล้ว” สวี่เจียเฟิงเสริม

ทั้งสามเป็นหน่วยล่วงหน้า หลังหวังลิ่วกลับถึงบ้านก็ยกรถบีเอ็มดับเบิลยูซีรีส์ 3 ให้จางหยางขับ ส่วนตัวเองเปลี่ยนไปขับเบนซ์ E-Class เพื่อไปรับสาว ๆ จากห้องพัก 209

“มาแล้ว”

เฉินชวนเพิ่งเดินถึงท้ายรถ เสียงแตรที่ดังลั่นสองครั้งก็ดึงดูดความสนใจของพวกเขา

รถมาเซราติสีชมพูคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นเข้ามา ก่อนจอดริมถนนในสวน สวี่จื่อรั่วที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยทักทายอย่างกระตือรือร้น “ฮัลโหล พวกเรามาสายไหม?”

“พวกเธอมาถึงเร็วไปต่างหาก”

เฉินชวนรีบเดินเข้าไปเอาใจ ก่อนพูดต่อว่า “ถ้ามาช้ากว่านี้สักสิบนาที เต็นท์ก็คงถูกผม เฉินชวน กางเสร็จแล้ว”

“นั่นสิ มาเร็วไปแล้ว”

สวี่เจียเฟิงรีบผสมโรง

เพื่ออวดพละกำลัง เขายังจงใจยกโครงเต็นท์ขึ้นมาเล็กน้อย

เมื่อเห็นความไวในการเอาใจสาว ๆ ของเพื่อนร่วมห้องทั้งสอง จางหยางก็เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงมีสิ่งที่เรียกว่า “เศรษฐกิจหมาเลียแข้ง” อยู่

“งั้นก็ดีเลย จะได้ช่วยกันกางเต็นท์” เหอจิ้งที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับลงจากรถ วันนี้เธอจงใจสวมกระโปรงยาวสีขาวครีม สายลมพัดชายกระโปรงพลิ้วไหว ทำให้เธอดูน่าหลงใหลเป็นพิเศษ

“ลงรถกันเถอะ”

“โก โก โก!”

เว่ยอวิ้นซือที่นั่งอยู่เบาะหลังของรถมาเซราติสวมกระโปรงยาวลายดอกไม้ เมื่อเข้ากับใบหน้าที่เปี่ยมกลิ่นอายของสาวน้อย ก็ยิ่งดูสดใสเปี่ยมพลังวัยเยาว์

ส่วนหลานซือซือกับสวี่จื่อรั่วแต่งตัวค่อนข้างเรียบง่าย ทั้งคู่สวมกางเกงยีนส์คู่กับเสื้อยืดแขนสั้นแบบคลาสสิก

“มีอะไรให้ช่วยไหม?” หลานซือซือเดินมาข้างจางหยางแล้วถาม

“ไม่ต้อง พวกเราจัดการเอง” เฉินชวนรีบตอบแย่ง

จางหยางเหลือบมองสนามหญ้าที่ยังไม่ได้ปูเสื่อ ก่อนเสนอว่า “พวกเธอผู้หญิงปูเสื่อปิกนิกกับจัดโต๊ะเก้าอี้เถอะ งานหนักที่เหลือให้พวกเราทำเอง”

“โอเค!”

หลานซือซือเดินไปหยิบเสื่อปิกนิก

“ฉันกับอวิ้นซือจะจัดร่มกันแดด ส่วนรั่วรั่ว เธอขนไพ่นกกระจอกของเธอลงมาเถอะ” เหอจิ้งสั่งงานสาว ๆ อย่างรวดเร็ว

เมื่อมีเพศตรงข้ามเข้าร่วม เฉินชวนกับสวี่เจียเฟิงก็แปลงร่างเป็น “ลาใช้พลังนิวเคลียร์” ทันที นอกจากจะกางเต็นท์เสร็จแล้ว ยังประกอบเตาปิ้งย่างกับเตาทำอาหารกลางแจ้งด้วย ทำงานกันอย่างฮึกเหิม

จางหยางนำวัตถุดิบสำหรับมื้อเที่ยงออกมาละลายความเย็น พร้อมต้มชาไว้หนึ่งกา

สิบโมง หวังลิ่วก็มาถึงพร้อมสาว ๆ อีกสี่คนจากห้องพักอีกห้อง และเข้าร่วมช่วยจัดค่ายพักแรม

……

ใกล้เที่ยงแล้ว

อุปกรณ์ตั้งแคมป์จัดเตรียมเสร็จเกือบหมด

เสื่อปิกนิกสี่ผืนที่ปูต่อกันแบ่งพื้นที่พักผ่อนขนาดใหญ่ออกมา ตอนนี้บนนั้นไม่เพียงมีขนมและผลไม้วางอยู่ สวี่จื่อรั่ว หลานซือซือ สวี่เจียเฟิง และคนอื่น ๆ ยังเริ่มเล่นไพ่นกกระจอกกันแล้ว

หวังลิ่วหยิบว่าวออกมาเล่นกับสาวสองคนจากห้องพัก 209

ในฐานะพ่อครัวที่ถูก “แต่งตั้ง” จางหยางกลับมีสีหน้าขมขื่นอยู่บ้าง เขาเพิ่งรู้ว่าทำไม “ลูกชาย” กลุ่มนี้ถึงเรียกเขาออกมา ที่แท้ก็เพื่อให้มารับผิดชอบทำอาหารนี่เอง

แต่เพราะชาติที่แล้วเขาใช้ชีวิตในต่างประเทศมาหลายสิบปี จึงฝึกฝนฝีมือการทำอาหารไว้ไม่น้อย อีกทั้งยังรักขั้นตอนการทำอาหารด้วย

“มื้อเที่ยงอยากกินอะไร?”

“อาหารตะวันตกหรืออาหารจีน?”

จางหยางถาม

เหอจิ้งที่กำลังเล่นโต้วตี้จู่เงยหน้าขึ้นถาม “อาหารตะวันตกมีอะไรบ้าง?”

“ฉันอยากกินอาหารจีน”

สวี่จื่อรั่วประกาศเสียงดัง

“อาหารตะวันตกก็สเต๊กย่างกับพาสต้า ในรถยังมีไวน์แดงไว้จับคู่ด้วย ส่วนอาหารจีน เห็นว่ามีข้าวอยู่ ทำข้าวผัดไข่ใส่กุ้ง แฮม และต้นหอมง่าย ๆ สักหม้อได้ แล้วก็มีซุปหัวปลา กับปลาทอดตุ๋นซีอิ๊ว” จางหยางมองวัตถุดิบแล้วพูด

“หัวหน้าหอพ่อครับ ผมเอาหมดเลย!” เฉินชวนไม่สนใจภาพลักษณ์แม้แต่น้อย

“ฮ่า ๆ!”

ประโยคเดียวของเขาทำให้สาว ๆ ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นหัวเราะ

สวี่เจียเฟิงกลับรู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง จึงส่งสายตาให้จางหยางเงียบ ๆ ราวกับบอกว่าคำว่า “พ่อ” นี้ กลับไปแล้วค่อยชดใช้

“ฉันช่วยนะ”

เหอจิ้งอยากมาช่วยสักแรง

จางหยางมักทำอาหารคนเดียว เขาส่ายหน้าแล้วปฏิเสธ “พวกเธอเล่นกันเถอะ ผมไม่ชินกับการมีคนมาช่วย”

“ต่อไปก็ชินเอง”

เหอจิ้งยิ้มบาง ๆ

“ว้าว!”

คำพูดของเธอทำให้ทั้งคนที่เล่นไพ่นกกระจอก และคนที่เล่นโต้วตี้จู่อยู่ข้าง ๆ ต่างอดร้องอุทานอย่างรู้กันไม่ได้

สวี่จื่อรั่วพลันรู้สึกถึงวิกฤติ รีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ฉันก็จะช่วยเหมือนกันนะ ที่บ้านฉันล้างผักเก่งมาก”

“ผมก็ช่วยด้วย”

สวี่เจียเฟิงรีบลุกขึ้นตาม

“ไป ๆ ๆ อย่ามาวุ่นวายกันเลย รอกินก็พอ” จางหยางปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยอีกครั้ง ก่อนเริ่มเตรียมวัตถุดิบ

“พี่จางหยางแมนมากเลยนะ~”

จวงอิ้งเมิ่งจากห้องพัก 209 พูดหยอกเย้าครึ่งจริงครึ่งเล่น

“อยากจีบจัง ฮิฮิ” สาวอีกคนจากห้องพัก 209 กลับกล้าหาญยิ่งกว่า

เฉินชวนกับสวี่เจียเฟิงต่างลอบร้องในใจว่าแย่แล้ว พวกเขามัวแต่คิดจะให้จางหยางมาเป็นพ่อครัว จนมองข้ามเสน่ห์ร้ายกาจของผู้ชายคนนี้ไป

“แค่ก ๆ”

เฉินชวนลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ที่จริงข้าวผัดไข่อะไรแบบนี้ ผมก็ทำเป็นนะ”

“นายก็อย่ามาวุ่นวาย”

“ได้เลยครับ”

คำพูดเดียวของจางหยางทำให้เฉินชวนนั่งลงอย่างว่าง่าย แล้วกลับไปเล่นไพ่นกกระจอกต่อ

……

หลังปฏิเสธความช่วยเหลือจากทุกคน เขาก็เริ่มหุงข้าวด้วยหม้อหุงข้าว จากนั้นจึงติดตั้งเชื้อเพลิงให้เตาแก๊สกระป๋อง สุดท้ายทาน้ำมันมะกอกลงบนกระทะ จุดไฟแล้วตั้งกระทะให้ร้อน

1 วินาที

5 วินาที

10 วินาที

จางหยางยื่นมือไว้เหนือกระทะ รับรู้ถึงไอร้อนที่ลอยขึ้นมา

เมื่อรู้สึกว่าอุณหภูมิพอเหมาะ เขาหยิบเศษเนื้อสเต๊กชิ้นหนึ่งลงกระทะ ทันทีที่สัมผัสกระทะก็เกิดเสียงฉ่า ๆ พร้อมควันลอยขึ้น

เมื่อเลือดจากเนื้อซึมออกมาผสมกับน้ำมันมะกอก เขาจึงใช้คีมคีบสเต๊กขนาดปกติที่วางอยู่ข้าง ๆ ลงไปจี่ขอบ เพื่อป้องกันไม่ให้น้ำเลือดภายในสูญเสียออกไปมากเกินไป

หลังจี่ขอบเสร็จ เขาก็เริ่มย่างทั้งสองด้านสลับกัน

น้ำเลือดจากเนื้อวัวซึมออกมาเล็กน้อย ขณะที่ผิวด้านนอกเริ่มมีสีเกรียมน้ำตาล

เหอจิ้งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดถามไม่ได้ “จะทำให้สุกกี่ระดับ?”

“เอาแบบสุกเจ็ดส่วนแล้วกัน ถ้าห้าส่วน กลัวพวกเธอจะท้องเสีย” จางหยางตอบ

“เมื่อกี้ที่จี่ขอบ เป็นขั้นตอนอะไรเหรอ?” เหอจิ้งถามอีก

“การซีลขอบ เป็นวิธีที่เชฟมิชลินใช้กันบ่อย ช่วยเก็บน้ำเลือดภายในสเต๊กไว้ได้มาก ทำให้เนื้อนุ่มกว่า”

จางหยางอธิบาย

“ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง” เหอจิ้งเข้าใจในทันที ราวกับได้เรียนรู้อะไรใหม่

กินสเต๊กก็ต้องกินความนุ่มและน้ำฉ่ำของมัน สเต๊กจากฟาร์มชั้นเลิศบางแห่งถึงขั้นทำแบบสุกสามส่วนได้

ฝีมือทำอาหารของจางหยางช่ำชองอย่างยิ่ง หลังย่างสเต๊กทีละชิ้นเสร็จ เขาก็เริ่มใช้เนื้อและน้ำจากสเต๊กที่เหลือมาทำพาสต้า

อาหารตะวันตกเสร็จแล้ว อาหารจีนก็ไม่ตกหล่น

เขานำข้าวที่เพิ่งหุงเสร็จออกมาพักไว้ด้านข้าง จากนั้นตั้งกระทะใส่น้ำมัน ตอกไข่สิบฟองลงไปผัดให้แตก แล้วใส่กุ้ง แครอทหั่นเต๋า แตงกวาหั่นเต๋า และแฮมหั่นเต๋าลงไปผัดจนสุก ก่อนเติมข้าว ซีอิ๊วขาว และเกลือป่น สุดท้ายโรยต้นหอมซอยตกแต่ง

เมื่ออาหารแต่ละจานถูกยกเสิร์ฟ บทสนทนาในค่ายก็ค่อย ๆ เงียบลง แทนที่ด้วยคำชมไม่ขาดสาย

“สเต๊กนุ่มมาก อร่อยสุด ๆ!”

“ข้าวผัดไข่นี่อะไรเนี่ย มันคือข้าวในฝันของฉันชัด ๆ กุ้งช่วยชูรส แฮมช่วยเพิ่มกลิ่นหอม ต้นหอมช่วยแต่งรส เต็มคะแนน ต้องให้เต็มคะแนนเท่านั้น!”

“จางหยางอาจไม่ใช่คนที่หล่อที่สุดของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู แต่ต้องเป็นคนที่ทำอาหารเก่งที่สุดแน่นอน!”

“เขาหล่อที่สุดต่างหาก!”

“ฉันเห็นด้วย!”