บทที่ 17 ให้ศาสตราจารย์ออกหน้า

ขณะที่จางหยางกำลังตั้งแคมป์กลางแจ้งกับเพื่อน ๆ ณ ร้านกาแฟ Slow Time ริมเดอะบันด์อันห่างไกล หวังซิ่งปังก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ตนทราบให้เถาอวี่อ๋างฟังอย่างละเอียด

“ศาสตราจารย์หวังหมายความว่า อัตราผลตอบแทนของนักศึกษามหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูที่เพิ่มขึ้น เป็นเพราะนักศึกษาคนหนึ่งชื่อจางหยางกำลังขายรายงานวิเคราะห์ตลาดอย่างนั้นหรือ”

แววตาของเถาอวี่อ๋างฉายความประหลาดใจวาบหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คาดคิดว่าจะเป็นผลลัพธ์เช่นนี้

“อืม ฉันไม่มีเหตุผลต้องหลอกคุณ” หวังซิ่งปังตอบ ก่อนกล่าวเสริมว่า “นี่เป็นการกระทำส่วนตัวของนักศึกษา ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราชี้นำ”

“นี่...”

เถาอวี่อ๋างอยากพูดแต่ก็หยุดไว้

เขาคิดในใจว่า ‘หวังซิ่งปัง นายปัดความรับผิดชอบออกไปจนหมดแล้ว แต่ฉันต้องรับผลที่ตามมาจากการกระทำของจางหยาง’

เพราะเมื่อกว่าครึ่งเดือนก่อน เขาเคยรับปากว่า ผู้ติดอันดับสิบอันดับแรกของการแข่งขันบัญชีจำลองหัวซิ่นจะได้เข้าฝึกงานที่บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น และคำพูดนี้ก็กล่าวต่อหน้านักศึกษาสาขาการลงทุนทั้ง 122 คนของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู

จะถอนคำพูดได้หรือ

เขาทำไม่ได้!

และไม่กล้าทำด้วย!

เพราะทันทีที่ถอนคำพูด คนที่เขาจะล่วงเกินก็คือคนในแวดวงการเงินในอนาคตถึง 122 คน ในหมู่พวกนั้นย่อมมีคนที่มีภูมิหลังแข็งแกร่งไม่น้อย

ฝืนใจเสนอชื่อพวกเขา อย่างไรก็ยังมีผลตามมาน้อยกว่าการยกเลิกคำสัญญา

เมื่อเห็นท่าทางอ้ำอึ้งของเถาอวี่อ๋าง หวังซิ่งปังก็ถามขึ้นทันที “มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ ไม่ต้องอ้อมค้อม”

ในฐานะ ‘คุณลุง’ ที่เกิดในยุคห้าสิบและเคยไปเรียนต่างประเทศ สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดก็คือการพูดจาวกวนและอืดอาด

“แค่ก ๆ”

เถาอวี่อ๋างกระแอมสองครั้งแล้วกล่าวว่า “คืออย่างนี้ครับ ศาสตราจารย์หวัง คุณช่วยให้จางหยางหยุดขายรายงานวิเคราะห์ตลาดก่อนได้ไหม พวกเราใช้ผลการแข่งขันบัญชีจำลองหัวซิ่นเป็นเกณฑ์คัดเลือกเพื่อแนะนำเข้าทำงาน เพราะโดยแก่นแล้วต้องการคัดนักศึกษาที่มีความสามารถ เขาทำแบบนี้ทำให้ผมลำบากมาก”

เมื่อรู้ว่าเถาอวี่อ๋างต้องการให้ตนออกหน้า หวังซิ่งปังก็เข้าใจทันที เขายกกาแฟขึ้นจิบแล้วพูดอย่างไม่รีบร้อน “ถ้าฉันออกหน้า คุณต้องการให้ฉันเป็นตัวแทนของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู หรือบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น”

“หรือจะพูดว่า...” เขาหยุดไปครึ่งวินาที ก่อนกล่าวต่อว่า “ตัวฉันเอง”

สามสถานะ ย่อมมีความหมายสามแบบ

หากเป็นตัวแทนของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู ก็เท่ากับว่ามหาวิทยาลัยไม่ยอมรับวิธีการของจางหยาง และปฏิเสธเนื้อหาที่ตนเองสอน

เพราะทุกวิชาในสาขาการลงทุนล้วนสอนให้นักศึกษาเข้าใจตลาดและเศรษฐกิจ การซื้อรายงานวิเคราะห์ก็ไม่ต่างจากการซื้อหนังสือพิมพ์ พฤติกรรมนี้ทั้งถูกกฎหมายและสมเหตุสมผลอยู่แล้ว

หากเป็นตัวแทนของบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น ไม่ต้องพูดถึงว่าหวังซิ่งปังมีสิทธิ์หรือไม่ แค่รายงานวิเคราะห์ตลาดที่บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นดำเนินธุรกิจอยู่เอง ก็ควรต้องสั่งหยุดไปพร้อมกันด้วยหรือเปล่า

ส่วนการเป็นตัวแทนของตัวเองในข้อสุดท้าย หวังซิ่งปังคร้านจะสนใจคุณ

เถาอวี่อ๋างไม่ใช่คนโง่ ผู้จัดการกองทุนที่คลุกคลีอยู่ในวงการการเงินมาหลายปีและยืนหยัดได้มั่นคง ล้วนมีความสามารถอยู่ในตัว

หลังรับรู้ท่าทีของหวังซิ่งปัง เขาก็เปลี่ยนท่าทีทันที “ถ้าอย่างนั้นผมกลับไปคุยกับจางหยางที่มหาวิทยาลัยเก่าด้วยตัวเองดีกว่า รบกวนศาสตราจารย์หวังมากแล้วครับ”

“วันจันทร์ตอนสี่โมงเย็น คุณน่าจะว่างใช่ไหม มาคุยกันที่ห้องทำงานของฉันตอนนั้น” หวังซิ่งปังระบุวันเวลาและสถานที่ชัดเจน โดยไม่ได้ปล่อยให้เถาอวี่อ๋างพบจางหยางตามลำพัง

เหตุผลง่ายมาก เขาต้องการให้รายงานวิเคราะห์ตลาดของจางหยางดำเนินต่อไป

อัตราผลตอบแทนของนักศึกษามหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูพุ่งสูงขึ้น ไม่เพียงทำให้เขามีหน้ามีตา แต่ยังทำให้เขาเชิดหน้าได้เต็มภาคภูมิ

ต้องรู้ว่าการแข่งขันบัญชีจำลองหัวซิ่นมีมหาวิทยาลัยการเงินหลายแห่งเข้าร่วมพร้อมกัน เปรียบเสมือนการสอบร่วมก่อนจบการศึกษา ตลอดมามหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูถูกมหาวิทยาลัยการเงินหัวกลางและมหาวิทยาลัยการเงินตะวันตกเฉียงใต้ข่มไว้ ครั้งนี้มีวิธีการที่ถูกกฎหมายและเป็นไปตามระเบียบให้พลิกกลับไปกดพวกนั้นได้ เขาจะไม่ช่วยสนับสนุนได้อย่างไร

“ผมจดไว้แล้วครับ”

เถาอวี่อ๋างพยักหน้าเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็ไม่อยู่ต่อ พูดจาตามมารยาทอีกไม่กี่คำก่อนลุกขึ้นจากไป

ที่จริงเขาไม่รู้ว่าทำไมหวังซิ่งปังจึงต้องการปกป้องจางหยาง แต่เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ เขาทำได้เพียงออกหน้ามาไกล่เกลี่ยด้วยตนเอง

...

ยามค่ำคืน สายลมอ่อนพัดผ่านทิวลิปในสวนชนบทผู่เจียง กลิ่นหอมของดอกไม้ที่ติดมากับลมลอยเข้าสู่พื้นที่ตั้งแคมป์ซึ่งสว่างไสวด้วยแสงไฟ

ตามหลักแล้ว ที่นี่ไม่อนุญาตให้ค้างคืน และยังมีเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนโดยเฉพาะ

แต่หวังลิ่วใช้บุหรี่จีนเพียงหนึ่งซอง ก็ทำลายกฎที่สวนสาธารณะกำหนดไว้ได้

อย่ามองว่าบางสถานที่มีกฎระเบียบมากมายจนวุ่นวาย ขอเพียงรู้จักพลิกแพลงเล็กน้อย อันที่จริงก็หลีกเลี่ยงปัญหาได้มากมาย

เวลานี้ จางหยาง เหอจิ้ง สวี่จื่อรั่ว และคนอื่น ๆ นั่งล้อมวงกันอยู่ หวังลิ่วใช้มือทั้งสองยันพื้น แขนสั่นไม่หยุด จวงอิ้งเมิ่งนั่งอยู่บนเอวของเขา มือปิดปากที่กำลังยิ้มจนตาหยี

“สิบสี่แล้ว สู้ ๆ!”

“หวังลิ่ว สู้เข้า อีกหกวิดพื้น!”

“หวังลิ่ว ไหวไหมเนี่ย”

หวังลิ่วอยากบอกเต็มทีว่าตนไม่ไหวแล้ว แต่ศักดิ์ศรีสุดท้ายของลูกผู้ชายผลักดันให้เขางอแขนลง ก่อนค่อย ๆ เหยียดตรงอีกครั้ง

“สิบห้าครั้งแล้ว สู้เข้า!”

“สิบหก!”

“สิบเจ็ด!”

“สู้ ๆ สู้ ๆ!”

“หวังลิ่ว สู้เข้า!”

ทุกคนโห่แซวกันไม่หยุด ส่วนหวังลิ่วก็ทำวิดพื้นพร้อมน้ำหนักครบยี่สิบครั้งท่ามกลางเสียงเชียร์นับครั้งไม่ถ้วน เหงื่อท่วมกาย เม็ดเหงื่อขนาดใหญ่ไหลลงมาจากหน้าผาก

หลังทำวิดพื้นเสร็จ จวงอิ้งเมิ่งยิ้มพลางหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาหลายแผ่น เช็ดเหงื่อให้เขาแล้วถามว่า “ไม่เป็นไรนะ”

“เรื่อง...เรื่องกล้วย ๆ” หวังลิ่วยังคงปากแข็ง แม้จะหอบหนักอยู่ก็ตาม

“เอาอีกยี่สิบครั้ง!”

เฉินชวนหัวเราะคิกคัก

หวังลิ่วได้ยินก็รีบลุกขึ้นด่าว่า “ไปตายซะ! เอาอีกยี่สิบครั้งอะไร วัวควายยังไม่โดนเล่นงานแบบนี้เลย”

“เล่นต่อเถอะ”

เขาหันไปมองไพ่ที่วางอยู่ตรงกลางอีกครั้ง

เกมที่พวกเขาเล่นเรียกว่า ‘กวาดทุ่นระเบิดด้วยไพ่’ ไพ่หนึ่งสำรับมีห้าสิบสี่ใบ ผู้ร่วมเกมแต่ละคนจะได้ไพ่บทลงโทษคนละหนึ่งใบ จากนั้นเขียนบทลงโทษลงในพื้นที่ว่างของไพ่

สมมติว่ามีผู้ร่วมเกมสิบคน ก็จะมีไพ่ระเบิดสิบใบ

เมื่อเขียนบทลงโทษลงบนไพ่ทั้งสิบใบและสับไพ่ใหม่แล้ว ก็ใช้เป่ายิ้งฉุบเลือกผู้เล่นคนแรกที่จั่วไพ่

หากจั่วได้ไพ่ระเบิด ก็ต้องรับบทลงโทษตามเนื้อหาบนไพ่

หวังลิ่วจั่วได้ไพ่ระเบิด จึงถูกบังคับให้ทำวิดพื้นยี่สิบครั้ง

หลังนำไพ่ระเบิด ‘วิดพื้น’ ออกไป ผู้เล่นถัดจากหวังลิ่วคือเฉินชวนเริ่มจั่วไพ่ เขาจั่วติดกันหกใบ ก่อนวางห้าใบแรกกลับคืน แล้วเปิดเผยไพ่ใบที่หก

“เอซโพแดง ปลอดภัย”

ในพื้นที่ว่างไม่มีข้อความ เฉินชวนจึงหนีเคราะห์ไปได้อย่างหวุดหวิด แล้วถึงตาผู้เล่นคนถัดไปจั่วไพ่

“สี่ข้าวหลามตัด ว่าง”

“สองดอกจิก ว่าง”

“เจ็ดดอกจิก ว่าง”

เมื่อไพ่ถูกจั่วออกไปทีละใบ โอกาสจั่วได้ไพ่ระเบิดก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อถึงตาจางหยาง เขาเพียงพลิกไพ่ขึ้นตามใจ ไพ่แปดข้าวหลามตัดมีข้อความเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า ร้องเพลงป๊อปหนึ่งเพลง

“โอ้โฮ!”

“หัวหน้าหอร้องเพลงเหรอ ฉันยังไม่เคยฟังเลย” สวี่เจียเฟิงเผยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

“ฉันก็ไม่เคยฟัง”

“ฉันก็เหมือนกัน”

ทุกคนต่างพากันเห็นด้วย

จางหยางยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า “หลัก ๆ คือฉันร้องเพลงเพี้ยน ปกติเลยอายที่จะร้อง แน่นอนว่าตอนอยู่ลับหลังก็ไม่ค่อยได้ร้องเหมือนกัน”

“ไม่เป็นไร ครั้งแรกของนาย พวกเรารับไว้เอง” เฉินชวนหัวเราะคิกคัก

“ถ้าอย่างนั้นก็ขอแสดงฝีมือให้ขายหน้าสักหน่อย”

จางหยางไม่บิดพลิ้ว เขาใช้ฟังก์ชัน MP3 ในโทรศัพท์โนเกียเปิดเพลง ‘คนเดียวของฉัน’ ของหวังลี่หง แล้วร้องคลอเบา ๆ

(ท้องฟ้าของฉันช่างชัดเจนเหลือเกิน)

(คำสัญญาอันโปร่งใส คืออากาศของวันวาน)

(คนที่จับมือฉันไว้คือเธอ)

น้ำเสียงของจางหยางอยู่ในระดับค่อนข้างดี ทันทีที่เขาร้องเนื้อเพลงประโยคแรก หวังลิ่วก็อดบ่นในใจไม่ได้ว่า ‘นี่มันที่นายเรียกว่าร้องเพี้ยนเหรอวะ’

‘หัวหน้าหอ หยุดปล่อยเสน่ห์ได้แล้ว!’

สวี่เจียเฟิงตะโกนในใจ

เขากวาดตามองไปรอบหนึ่ง แล้วพบว่าสายตาของสาว ๆ รอบตัวผิดแปลกไปหมด แม้แต่สวี่จื่อรั่ว เทพธิดาในใจของเขา ก็ยังจ้องตาจางหยางเขม็ง

เมื่อเข้าสู่ท่อนฮุก สภาพแวดล้อมอันเรียบง่ายและเสียงดนตรีคุณภาพต่ำ กลับทำให้จางหยางถ่ายทอดความรักอันลึกซึ้งที่พร้อมจะอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขจนวันตายออกมาได้

(ที่รัก เธอคือคนเดียวของฉัน)

(แม้สองโลกจะแปรเปลี่ยนไป)

(จะย้อนกลับไปก็คงไม่ง่าย)

เวลานั้น เขากวาดตามองทุกคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยแววตาลึกซึ้ง ราวกับสวมบทเป็นชายผู้เปี่ยมรักในเพลงนั้นแล้ว

เหอจิ้งไม่เคยคิดเลยว่าจางหยางจะร้องเพลงเป็นด้วย นี่เป็นคะแนนบวกชัด ๆ

ต้องรู้ว่าในรั้วมหาวิทยาลัย เงื่อนไขอันดับแรกที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ใช้เลือกแฟน ต้องเป็นหน้าตาและความสามารถก่อนอย่างแน่นอน

ส่วนเรื่องเงินน่ะหรือ

ต้องถูกสังคมเล่นงานมาก่อน จึงจะเริ่มเห็นความสำคัญ

แสงไฟยามค่ำคืนไม่อาจขจัดความมืดได้ทั้งหมด ภายใต้แสงและเงาที่ขับเน้น เส้นด้านข้างของใบหน้าจางหยางไม่เพียงดูละมุนลื่นไหล แต่ยังทำให้มุมกรามของเขาเด่นชัดยิ่งขึ้น

สวี่จื่อรั่วมองจนตะลึงงันไปชั่วขณะ พึมพำว่า “หล่อจัง...”

สาวคนอื่น ๆ ก็ไม่ต่างกัน ต่างจ้องใบหน้าของจางหยางไม่กะพริบตา แววตาเต็มไปด้วยความรัก

เพลงจบลง

จางหยางยิ้มเล็กน้อย ก่อนกล่าวอย่างถ่อมตัวว่า “ไม่ได้ร้องเพลงมานานมากแล้ว ตรงไหนเพี้ยนไปก็ขอให้ทุกคนให้อภัยด้วย”

“แปะ ๆ ๆ!”

“เพราะมาก นี่มันเทพเพลงชัด ๆ!”

“ร้องได้ดีมาก ไม่ต้องพูดถึงเทคนิค แค่เรื่องอารมณ์ก็เต็มคะแนนแล้ว!”

“เพราะมาก!”

ทุกคนร่วมกันส่งเสียงสนับสนุนอย่างเต็มที่ ต่างคนต่างเป็นเพื่อนกัน ต่อให้ร้องเพลงไม่เพราะก็ยังต้องช่วยอวยกันสักรอบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าระดับของจางหยางดีจริง และเหนือกว่านักร้องในมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่ไปแล้ว